Black Market is alweer het 8ste album van Hip Hop's grootste acteur.

Na drie doorsnee LP's kwam Rozay met Telfon Don, wat door velen gezien wordt als zijn beste werk tot nu toe. Voor mij is de opvolger (God Forgives, I Don't) echter z'n magnum opus. Begin vorig jaar trok hij de kwalitatieve lijn weer verder met Mastermind. Eind 2014 bracht hij Hood Billionaire uit, wat toch ervaren wordt als Ross' minste werk tot nu toe. Blijft Black Market in de richting van de voorganger, of weet het de kwalitatieve maatstaf van de drie projecten daarvoor weer te behalen?

Commercieel gezien lijkt het niet erg succesvol te worden als we naar de verwachte verkoopcijfers kijken. Onze gastheer probeert met het steken geven aan 50 Cent, Timbaland, Drake en Birdman meer aandacht naar zich toe te trekken, maar geen van allen heeft het aas beetgepakt. Waar het natuurlijk vooral om draait is het kritische aspect... wat mij betreft heeft hij de maatstaf van 2010 tot begin 2014 weer behaald!

Zoals de meeste wellicht wel weten zijn de producties meestal subliem op een Rick Ross-album, deze rapper heeft een uitstekend oor voor beats. Hier is dat niet anders, de producties van onder andere Jake One, D. Rich, Jahlil Beats, Black Metaphor en J.U.S.T.I.C.E. League zijn weer vingerlikkend lekker! Ook de bijdrage van DJ Premier op Black Opium is, zoals we wel mogen verwachten, subliem.
Buiten Nas en Future zijn al de gastartiesten R&B-acts. Deze zijn, buiten John Legend, allemaal vrij vervangbaar voor mij... maar dat heb ik meestal wel bij R&B en/of Pop-artiesten.
One of Us is weer een topcollaboratie tussen Rick Ross en Nas.

De hoofdrapper zelf komt heel scherp uit de hoek. Over het hele album flowt hij er lekker op los, ik durf zelfs zeggen dat dit puur op rapkwaliteiten Ross' beste album is. Wat ook niet veel voorkomt is dat Ross eens vertelt over een bepaald aspect waar hij en/of andere in Hip Hop mee te maken krijgen. Zo rapt hij in Ghostwriter over het feit dat hij begonnen is als ghostwriter en dat hij het geweldig vond/vind om de rappers zo een bepaalde stijl en 'swagger' te kunnen geven. Foreclosures gaat dan weer over het blut gaan van voorheen succesvolle personen en dat het belangrijk is om het kopje er goed bij te houden als er geld mee bemoeit gaat. Beide nummers behoren nu al tot z'n beste tracks voor mij.

Mijn favoriete tracks op dit album zijn de eerste 9 tracks en 2 bonusnummers (Foreclosures en Carol City).

Vanaf track 10 zakt het album toch wat in naar mijn mening. Can't Say No is net iets te Pop door de beat van J.R. en de bijdrage van Mariah Carey. De overige nummers zijn zeker niet slecht, maar ze komen toch niet veel langs in m'n afspeellijst.

Blij dat hij zich herpakt heeft na Hood Billionaire, maar door de laatste paar tracks is het toch nét iets minder dan Teflon Don, God Forgives.. I Don't en Mastermind vind ik.

Ben benieuwd naar zijn volgende soloalbum, maar eerst is het volgend jaar tijd voor Self Made 4. Dit gaat hopelijk weer meer de richting uit van de eerste 2 delen, want deel 3 was niet bijster sterk.

4*

Net zoals T.I.'s Trouble Man: Heavy Is the Head vind ik dat ook dit album ondergewaardeerd is op MusicMeter.

Geen enkel zwak nummer te bespeuren op dit album, naar mijn mening. Wat Ricky Rozay vooral goed doet, is het kiezen van beats. Deze man heeft altijd al een geweldig oor gehad voor beats, maar dit is werkelijk topniveau.
Ik weet niet direct hoe ik de sound van dit album moet beschrijven, maar het klinkt allemaal zo groots, episch en luxueus.

Toegegeven, tracks 8 t.e.m. 10 zijn waarschijnlijk niet voor iedereen goed te pruimen. Maar voor menig Trap Music-fanaten zoals mezelf zijn het toffe tracks in het subgenre.

De R&B-zangers zijn wel allemaal vervangbaar, behalve Drake en John Legend op bonustrack Rich Forever. Maar nergens vind ik ze storend.
Wat jammer trouwens dat Maybach Music IV enkel Ne-Yo als gastartiest kent.

De rappers daarentegen komen allemaal met toffe contributies. Vooral Dr. Dre, Jay-Z en Stalley doen het zeer verdienstelijk. Maar André 3000 is, net zoals op Trouble Man van T.I., de gastartiest dat de show steelt.

De gastheer zelf heeft een geweldige stem, vooral op deze beats is het genieten geblazen.

Ben benieuwd naar zijn volgende album, Mastermind. De eerste (street)single Box Chevy geeft me alvast goede hoop.

Rick Ross' beste album tot nu toe. 4*

Zo slecht vind ik dit allemaal niet hoor, maar toch minder dan zijn voorgaande albums.

Rick Ross brengt hier niet zijn typische luxe-rap, om het maar even een naam te geven. Al voor Hood Billionaire het daglicht zag was bekend dat dit een hard straatalbum ging worden. Hier is hij niet in geslaagd.

Waar vooral zijn beatkeuze op voorgaande projecten subliem was is dat hier beduidend minder.

De titeltrack, Heavyweight en Burn zijn toffe Trap nummers, het refrein van het tweede genoemde nummer is wel zeer zwak te noemen. Whole Slab valt me trouwens weer positief op, net zoals op oudere gastbijdrages. Er bestaan overigens wel (veel) betere trapnummers, ook van Rozay zelf.
Coke Like the 80's en Neighborhood Drug Dealer zijn ook vrij hard, maar toch minder leuk dan die andere drie.

Daarnaast heb je de single Elvis Presley Blvd. en Nickel Rock die wat harder zijn dan de overige nummers op de LP. Voor een, zoals beloofd, hard 808 gedreven straatalbum is dat wat karig.

Het hoogtepunt van dit album is de afluister: Brimstone. Big K.R.I.T. levert hier weer een prachtige beat en refrein af.

De rest is niet slecht, maar niet memorabel. Ross' vorige albums waren veel memorabeler. If They Knew ligt me het minst. Ook jammer dat Jay-Z enkel het refrein verzorgt op Movin' Bass.

Voor en na enkele nummer hoor je soms iemand praten die blijkbaar in de gevangenis zit. Hij moet de luisteraar doen geloven dat Rick Ross wel degelijk een echte "gangster" is/was. Iedereen weet hopelijk dat dit totaal niet het geval is. Tergend.

Geen typisch "luxueus" album van de gastheer, maar ook niet het beloofde trapalbum. Ricky Rozay klinkt ook niet altijd even geïnteresseerd. Gemiste kans!

3*

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het is geen verbetering tegenover God Forgives, I Don’t. Het is zelfs iets minder goed als ik eerlijk moet zijn.

Als geheel klinkt het weer consistent. De producties zijn weer ontzettend sterk, wat wel te verwachten valt van een Rick Ross-album.

Dit album telt minder hoogtepunten dan zijn voorganger. Bij mij doen Drug Dealers Dream, Nobody, The Devil Is a Lie, War Ready, In Vein, Thug Cry en Blessing In Disguise het (zeer) goed.

French Montana stoorde me voor een keer niet op Nobody, vind het een mooie Biggie-"“cover"”. Vooral Rozay, de beat en de speeches van Diddy zijn plezierig om aan te horen.
Hoe geweldig War Ready ook is, er zijn toch momenten waar ik het refrein door nieuw MMG-lid Tracy T gewoonweg rampzalig vind. Vooral Jeezy komt hard op deze Mike WiLL Made It-track.
In Vein is vooral briljant door The Weeknd, maar dat is meestal wel het geval bij tracks waar hij gastartiest is.

French Montana op What a Shame, (soms) Tracy T, Big Sean, de intro/skits en Mafia Music III mocht de gastheer van mij wel weglaten. De reggae achtige beat + Mavado en (voor mij onbekende) Sizzla van het laatst genoemde nummer klinken niet helemaal bij het geheel als je het mij vraagt.

Voor de rest kunnen Rich Is Gangsta en BLK & WHT nog wel groeien. De niet genoemde nummers zijn niet meer dan leuk en zullen waarschijnlijk niet veel meer gedraaid worden.

Toch nog 4* dat vooral komt dat het nergens echt slecht klinkt, gewoon weer een consistent product van Ricky Rozay waar vooral de producties de show stelen.

Het is wat een de saaie kant.

Voor mij was dé topperiode voor Rozay de tijdspanne vanaf Teflon Don tot en met Mastermind. De drie albums die deze periode het daglicht gezien hebben hadden een heerlijke luxueuze sound waar deze rapper ongelofelijk goed over klonk. De eerste 2 delen, vooral het eerste, van Self Made waren ook geweldig.
Daarna is het allemaal wat inwisselbaarder geworden en zijn vorige studioalbum kon me nog maar weinig boeien. Voor 2010 was hij een leuk rapartiest maar middenmoot wat mij betreft.

Richer Than I Ever Been ligt wat in het verlengde van Port of Miami 2 jammer genoeg. Officer Ricky heeft nog steeds een vet diepe stem om naar te luisteren en is wel degelijk een talentvol woordenkunstenaar. De muziek mist echter enige kracht, het is niet meer zo gedenkwaardig als een aantal jaren geleden. Het blijft niet meer hangen en maakt geen impact meer.

De algehele sound en producties zijn vooral in kwaliteit afgenomen. Wat mis ik de extravagante producties van J.U.S.T.I.C.E. League op een project als dit... of een lompe banger van de hand van een Lex Luger of SouthSide.
De gastartiesten op dit album maken ook geen blijvende indruk. Benny the Butcher, Future en 21 Savage kan ik altijd wel goed pruimen maar laten niets bijzonders achter op deze LP. Voornamelijk Future is volkomen misplaats op een nummer als dat.

Het is niet slecht maar relatief saai. Jammer!

Verlaging naar 3*.

Zat er anno 2023 hier iemand op te wachten?

Een aantal jaren geleden was er geen ontsnappen aan rappers die getekend stonden bij MMG (of YMCMB) maar die tijden liggen al eventjes achter ons. Rick Ross is van één van de leading men in Hip Hop gegaan naar een rapper die dezelfde hoogtes van succes niet meer kan bereiken dan voorheen en ook iemand is die zijn eigen sound wat kwijtgeraakt is waardoor zijn muziek vrij standaard klinkt. Meek Mill staat al sinds 2011 getekend bij Rozay al kan je er een discussie over voeren dat hij pakweg de laatste 5 jaren een grotere naam is dan zijn baas.
Nadat er vele geruchten de wereld ingestuurd werden doorheen de jaren dat Rick Ross en Meek Mill niet meer op goede voet zouden staan leek het de mannen tijd om te bewijzen dat hun band nog nooit zo sterk is geweest door het uitbrengen van dit collaboratiealbum.

Too Good to be True is geen slecht album... we hebben beide heren enkel voorheen al sterker gehoord, zowel apart als in samenwerking met elkaar. Persoonlijk is mijn interesse in het MMG-kamp gewoon volledig gekelderd en ik vrees dat ik niet de enige ben met dit sentiment. Als ze dit album rond 2013 uitgebracht hadden was dit een evenement geweest maar nu doet het me allemaal niet veel meer.

De producties zijn goed, al hebben de rappers (vooral Officer Ricky) in het verleden laten horen een veel beter ook te hebben voor beats. Het gros van dit album klinkt standaard, 13-in-een-dozijn... het gaat ook echt nergens over. Gelukkig klinkt de MMG-baas nog steeds heerlijk en blijft hij een vette stem hebben. Meek Mill heeft al sterker geklonken naar mijn mening, hij is steeds schreeuwerig geweest maar op een album als Dreams Worth More Than Money werkte hij hier aan en deze meer ingetogen Meek lag me beter. Hier voelt hij met momenten ook meer aan als gastartiest dan als mede-hoofdartiest.

Dat heeft wellicht ook te maken met het feit dat Rick Ross op elk nummer te horen is maar Meek Mill niet. Op Fine Lines, Millionaire Row en In Luv with the Money is de schreeuwerige rapper afwezig.

Er zijn een aantal hoogtepunten voor mij. 800 Karats is wel echt een banger van jewelste! Above the Law is misschien wel de climax al zal dit eerder aan de sample (Tha Shiznit) liggen en aan Teyana Taylor die het refrein heerlijk bij elkaar zingt. Fine Lines doet me denken aan de hoogdagen van Rick Ross (en MMG), hij blijft toch het best klinken op dit soort warme producties. Iconic en Lyrical Eazy doen het ook goed, wederom voornamelijk door de samples.

De rest klinkt zoals eerder gezegd niet slecht, gewoon erg standaard. Zoiets als They Don't Really Love You hebben we toch al 100x gehoord, zelfs van deze artiesten zelf? In Luv with the Money ging normaal een hoogtepuntje worden aangezien SouthSide deze beat gemaakt heeft maar het nummer is niet gedenkwaardig, Future stond ook op automatische piloot terwijl hij dat refrein opnam.
Waar basketter Dame D.O.L.L.A. (Damian Lillard) nog wel leuk klinkt op de remix van SHAQ & KOBE kan hetzelfde jammer genoeg niet gezegd worden van Shaquille O'Neal zelf.

3*

"Yelawolf-maand" (april '21) begon sterk met dit collaboratie-project met RiFF RAFF.

Mijn verwachtingen waren vrij laag moet ik eerlijk toegeven, ik mag dan wel een Yelawolf-fan (zeker vanaf Love Story) zijn maar van onze andere kleurrijke rapper had ik geen hoge pet op. Zijn muziek was me buiten een strofe hier en daar niet bekend maar zijn uiterlijk en gedragingen waren te clownesk voor me.
Uiteraard is Yelawolf een (véél) betere rapper dan RiFF RAFF, maar die laatst genoemde zijn persoonlijkheid en zijn humor maken dit op TURQUOiSE TORNADO meer dan goed.

7 nummers en een speelduur van een klein halfuur, geen ruimte gelaten om verveling te laten toe slaan.
Zoals ik een aantal maanden geleden al vermeld heb is TiP TOE 4 een juweeltje. Exact wat ik van RiFF RAFF wil horen: dikke 80's vibe, foute zang en gewoon totaal niet serieus te nemen. Ze zouden hier ook zo'n hilarisch belachelijke clip voor moeten maken als hij voor Bring it Back to Me Baby gedaan heeft.

Dit doet echter bijna niets af voor de andere nummers, stuk voor stuk leuke nummertjes! Lekker tussendoortje, niet te serieus nemen en genieten.

Onverwachte 4*

Groeit per luisterbeurt!

The Elephant Man's Bones is het zoveelste album van The Alchemist in korte tijd maar toch zou je dit niet zeggen als we naar de kwaliteit van de beats kijken. Hij produceert hier wederom ontzettend sterk en ik moet overmars89 bijstaan en zeggen dat hij hier op zijn best is, puur genieten deze producties! Voor mij persoonlijk is het (buiten enkele gastbijdrages) wel mijn eerste aanraking met het werk van Roc Marciano als MC. Ik merk dat hij heel geliefd is als underground rapper maar bij mij heeft hij tijd nodig om te groeien.

De eerste luisterbeurt was ik teleurgesteld omdat ik niets kon met de vocalen van Marciano maar ik merk dat ik per luisterbeurt meer gewend word aan zijn monotome en relatieve saaie delivery en zachte stem. Dit heeft ook te maken met het feit dat ik de producties van The Alchemist geweldig vind op dit collaboratiealbum maar de rapper zelf leer ik ook meer appreciëren.

De nummers bevatten veel intro's, interludes en outro's maar daar staat The Alchemist wel voor bekend. Persoonlijk zie ik hier de meerwaarde niet van maar echt storen doet het me ook niet. De gastartiesten zijn ook uitstekend geplaatst op The Elephant Man's Bones, enkel het gebazel van Ice-T heeft niet veel meerwaarde. Had ook verwacht dat hij een strofe ging hebben in plaats van gesproken stukken.

Het begon naar mijn gevoel op 3* maar de evolutie kwam al redelijk snel. Dit zie ik ooit nog wel de volle 4* krijgen maar ik heb er nog wat meer tijd mee nodig, het zal niet lang duren voor ik aan andere projecten van Roc Marciano begin denk ik.

3,5*

Lekker album weer.

The Skeleton Key is het tweede collaboratiealbum van rapper Roc Marciano en producer The Alchemist. Met de rapper ben ik niet heel bekend maar per keer dat ik hem hoor groeit mijn interesse in de MC. Hij doet op een lekkker nonchalante manier zijn ding op de toffe producties van ALC.

Niets speciaals onder de zon, gewoon een leuk klein halfuurtje.

3,5*

Uit pure nostalgie.

Met die reden heb ik deze EP toch maar een kans gegeven. In mijn puberjaren vond ik THC wel een grave click die vrij leuke Nederlandstalige gangsta rap maakte. Het is echter al vele jaren geleden dat ik nog iets van deze mannen op heb gezet, het nummer Geef Mij Maar Amsterdam als enige uitzondering.
Rocks was mijn favoriet van de rapgroep, maar ook RBdjan en wijlen Zuen konden me wel interesseren.

Tuindorp Hustler Click is terug, of toch de 2 populairste van de bende als duo. The Hustle Continues is wel geworden wat we anno 2021 konden verwachten van deze Nederlandse rappers. Goed is dit niet maar het kon nog slechter.

Opstaan kan er mee door maar wat is die strofe van RBdjan tenenkrommend slecht, zeker de eerste paar bars. Slechter heb ik zelden gehoord. De 2Pac-referenties mogen nooit ver wegblijven bij deze mannen maar Krazy is ook nog ca va.
Real is het absolute hoogtepunt van dit korte project. Toffe beat en met Zwangere Guy is het moeilijk om de mist in te gaan. Van Yung Nnelg had ik nog nooit iets gehoord maar ik volg de Nederlandse rapscene al zeer lang niet meer (niet dat ik die ooit hard gevolgd heb), ik kreeg het er niet warm van.

Na de eerste 3 nummers die oké zijn komen we in een dal terecht. De effort om op de Latin-hypetrein te springen met Spiegelbeeld kan ik nog wel appreciëren maar geslaagd zou ik het niet durven noemen. Het absolute dieptepunt is Nog Steeds Hier, wat een draak van een lied.
Eigen Rijk en Stilte op de Set zijn gelukkig weer wat beter maar zoals de eerste 3 nummers absoluut niets bijzonders.

Wat vooral opviel is dat Rocks meestal nog wel tof uit de hoek komt maar dat RBdjan om eerlijk te zijn een heel matige rapper is, nergens is hij zo slecht als op de opener maar ik trek toch geregeld mijn wenkbrauw op als ik de beste man bezig hoor.

Met de bonustracks van de Deluxe-editie ben ik niet bekend, deze laat ik aan mij voorbijgaan. Een vervelende trend vind ik die Deluxe-albums ook!

Een zeer magere voldoende die gemakkelijk een onvoldoende kan worden in de toekomst.

2,5*

Slecht klinkt het inderdaad niet.

Vorig jaar heb ik al een plaat van Rome Streetz beluisterd maar dat was een volledige collaboratie met Ransom, zoals ik toen in mijn bespreking aangaf zou ik zijn volgende soloalbum wel een kans geven aangezien deze uit zou komen op Griselda Records. Deze plaat is er nu in de vorm van KISS THE RING.

Zoals ik al verwachtte bevalt deze LP me wel maar ontstijgt het de middelmaat nergens en is het nergens echt gedenkwaardig voor mij. Je kan het wel vergelijken met Coup de Grace enkel ontbreekt hier op elke track een geniale Ransom en zijn de producties van een (iets) minder niveau. Rome Streetz is absoluut wel een sterke rapper al vind ik hem gewoon niet zo interessant, hij is vrij saai en klinkt vrij generiek.
Daarom zijn de gastartiesten ook wel genoeg verspreid geplaatst en met Conway, Stove God, Benny, Armani Caesar en Westside Gunn weet je wel dat je goed zit natuurlijk. Boldy James is toch altijd een beetje afwachten maar ook hij is een welgekomen afwisseling op Serving.

Westside Gunn is de executive producer van deze plaat en ik snap nog altijd zijn fascinatie met Conductor Williams niet, hij is diegene dat het bulk van KISS THE RING geproduceerd heeft. Producers die vaker op Griselda-projecten te horen zijn zoals Daringer en The Alchemist laten ook hier op respectievelijk Tyson Beckford en Long Story Short horen veel leuker te zijn.
Tegen een producer-tag heb ik an sich niets maar hij overdrijft op Reversible hoor, daar is het op een gegeven moment gewoon heel irritant. De productie van Ugly Balenciaga's is gewoon ondermaats en doet me denken aan de verschrikkelijke posse-cut Frank Murphy.

Rome Streetz is dan niet de meest interessante rapper maar hij doet het wel oprecht goed, de gastartiesten zijn allen top en sommige producties zijn ook lekker (vooral die niet van Conductor Williams komen). Daarom het voordeel van de twijfel met mijn beoordeling.

Kleine 3,5*

Hier had ik erg veel zin in!

Rome Streetz is niet meteen één van mijn favoriete rappers maar hij past wel in het straatje Hip Hop waar ik tegenwoordig veel naar luister, Daringer is één van de topproducers in die straat. Daringer produceert hier over het algemeen lekker, er zitten zoals Starbvckx echt lekkere Boom Bap-beats tussen. De sfeer dat de producer neer zet op Hatton Garden Hold Up is heerlijk sinister en grauw.

Na Coup de Grace (met Ransom) en Kiss the Ring is dit het derde project dat ik beluister van Rome Streetz. In combinatie met een andere rapper komt hij goed uit de verf, maar tijdens het beluisteren van dit album kom ik tot dezelfde conclusie als bij Kiss the Ring: de gastheer is een vrij saaie rapper. Hij is een begenadigd MC, je zal me hier niets over horen zeggen... hij heeft gewoon niets uniek en een zekere "x-factor" ontbreekt toch. Meer gastartiesten of een tweede hoofdrapper hadden dit project beter gedaan, voor mij persoonlijk kan Rome Streetz geen volledig album blijven boeien.

Alle nummers luisteren lekker weg, enkel met Spike kan ik niets. Dit is wel een héél minimalistische productie en hier hoor je goed dat Rome Streetz niet het type rapper is dat een mindere beat toch nog interessant kan laten klinken.

De gastartiesten zijn uitstekend gekozen en brengen de nodige afwisseling. Na (tot nu toe) het Hip Hop-album van dit jaar uit te brengen en even de show te stelen op het recentste album van The Alchemist toont ScHoolboy Q zich ook weer op zijn best op Sage. Heel fijn ook dat Q tegenwoordig vaker samenwerkt met "underground" artiesten als Rome Streetz, toch vrij uniek voor een grote mainstream naam als hij.
Dat Meyhem Lauren goed klinkt op Daringer-producties wisten we al, hij stelt ook niet teleur op Cadillac Smoke. Conway the Machine doet ook exact wat hij moet doen op Pro Tro.
Van de vier gastartiesten was wat mij betreft Cormega op Weight of the World toch de grootste verrassing. Die man rapt de instrumental van dat nummer helemaal aan flarden.

Er zijn al veel luisterbeurten geweest, er zullen er ongetwijfeld nog een aantal volgen ook... maar het had me beter gelegen met iets minder Rome Streetz vrees ik.

3,5*

Oké, maar we mogen toch wel meer verwachten van Royce da 5'9" anno 2023.

Zijn laatste drie soloplaten waren sterk tot erg sterk, vooral Book of Ryan en The Allegory. Tel daar nog eens bij dat die laatste LP ook volledig door hemzelf geproduceerd was terwijl hij nooit eerder voor producer gespeeld had mag je toch wat verwachten van een nieuw project van deze MC. Dit is toch een tikje minder.

Geen producties van hemzelf deze keer. StreetRunner is verantwoordelijk voor de opener, J.U.S.T.I.C.E. League voor Look at This en DJ Pain 1 voor de 4 overige nummers. DJ Pain 1 levert wel vrij goed werk vind ik, J.U.S.T.I.C.E. League valt tegen (wat gek is voor dat trio) en StreetRunner heb ik ook al beter horen produceren.

Signs (Freestyle) klinkt echt als een mislukt experiment van 10 jaren geleden waar Royce da 5'9" een worp doet naar een nummer om op de radio gespeeld te worden. Op zich valt die beat nog wel mee hoor, de gastheer verneukt dat nummer gewoon met zo'n slecht auto-tune refrein en die gekke delivery van zijn eerste strofe. Look at This heeft ook al zo'n gaar refrein wat de sfeer toch wat verpest.

Out the Barrell kent een Trap-beat en Royce rapt deze helemaal aan flarden, enkel jammer genoeg weer heel jammer van dat verdomd auto-tune refrein. Op zo'n momenten lijkt het echt dat deze man 10 jaar geleden blijven steken is.
Grown Ass Man is heerlijk en heeft misschien wel de sterkste productie op The Heaven Experience EP, heel mooi werk van DJ Pain 1... vooral de vocale-sample. Mijn enige kritiekpunt is enkel dat ik het zo vreemd vind dat sommige rappers precies de bevestiging nodig hebben dat ze een "grown ass man" zijn...

Royce & Reggie is een geslaagde samenwerking tussen Royce da 5'9" en Redman, na deze strofe en die op Logic zijn nieuwste album maakt Redman me toch steeds meer duidelijk dat ik eens wat grondiger in zijn discografie moet graven. Ion Wanna met Courtney Bell en Traxx Sanders mag er ook best zijn.

Zes nummers die zeer variëren van kwaliteit. Grown Ass Man is de climax, Signs het dieptepunt. Het is jammer genoeg vooral Royce zelf dat de boel moet verpesten met zijn auto-tune gekneuzel en wil klinken als een rapper die meer dan 10 jaar geleden populair geweest zou zijn.

Qua cijfer twijfel ik tussen 3* en 3,5* maar het glas is half vol.

3,5*

Van naam kende ik Russ al wel maar ik had er nog nooit muziek van beluisterd. Puur door de toch wel indrukwekkende lijst van gastartiesten en de korte speelduur besloten dit een kans te geven.

Russ flowt erg lekker over de 5 heerlijke nummers en geen van de gastartiesten stellen teleur. Reken hier nog prachtige beats van hemzelf, DJ Premier, The Alchemist en 9th Wonder bij en je hebt een top-EP.

Video van Who Wants What is ook een nostalgische throwback naar Rap City Basement met Big Tigger.

Onverwacht toppertje!

4*

Ik geloof een stuk positiever te zijn dan JayM over dit album.

Oorspronkelijk had ik Russ eens gehoord op een Snoop Dogg-album maar had hij geen indruk achtergelaten. Toen was daar eind vorig jaar plotseling de EP CHOMP met een indrukwekkende lijst gastartiesten en producers, deze beviel me super! Die EP klinkt iets meer gefocust... maar dat is niet moeilijk met 9 nummers minder.
Op deze opvolger laat Russ wederom zien een begenadigd rapper en schrijver te zijn... maar zou ik een project beluisteren van hem zonder zo'n waslijst aan toprappers/producers? Nee, waarschijnlijk niet.

Lef heeft hij wel hoor! Hij nodigt een heleboel spitters uit zodat hij zelf ook zeker wel met zijn A-game moet komen! Mijn favorieten Ransom, The Game, Jadakiss, Big K.R.I.T., Snoop Dogg, Conway the Machine en Lloyd Banks leveren geweldige strofes af. Vooral Snoop verrast positief en Big K.R.I.T. klinkt beter dan op zijn vorige album, hopelijk snel weer een nieuw project van zijn hand!
The Game is ook weer HELEMAAL terug! Geniaal einde ook: "Ay, Russ! You thought you was gon' body me on your own shit? Haha, hell nah, you already know..." om dan te eindigen met die sample!

Maar ook de andere gastartiesten leveren zeer goede bijdrages af wat mij betreft hoor. Vooral Papoose rapt die derde track helemaal aan flarden, mensenlief!

Kijkende naar de lijst met producers kon het eigenlijk niet anders dan dat de beats op dit album subliem zijn. 9th Wonder, DJ Premier, Harry Fraud en The Alchemist zijn sowieso favoriete producers van mij maar ook de rest zijn grote getalenteerde beatbakkers die moois afleveren.

Wat met Russ zelf? Zoals eerder gezegd vind ik hem een goed rapper (en producer) maar zou deze artiest me niet genoeg kunnen boeien om een album van hem te beluisteren zonder zo'n indrukwekkende lijst met medewerkers. Hij is eerder een gids op CHOMP 2 dat me leidt van de ene geweldige rapper (en productie) naar de andere.

In mijn privéleven ken ik ontzettend weinig mensen die ook naar Hip Hop luisteren, maar ook die enkelingen krijg ik de EP CHOMP maar niet aangesmeerd.

Welverdiende 4*

Tof tussendoortje.

Deze EP is uitgebracht om de fans iets te geven tijdens het wachten op CHOMP 3, dat album zal ergens deze zomer het daglicht zien. Tijdens het bekijken van de tracklist was ik initieel teleurgesteld omdat de CHOMP-serie om de top-gastartiesten (en producers) gaat en hij dit projectje van een kwartier volledig alleen aan elkaar rapt.

De zes nummers duren elk gemiddeld iets meer dan twee minuten en met een totale speeltijd van een kwartier mis ik de gastartiesten echter niet. Russ rapt de zes producties helemaal aan flarden en nogmaals laat hij horen dat ik de haat op deze man voor geen meter snap.
De gastartiesten heeft hij dan wel achterwege gelaten maar buiten de eerste productie die van hemzelf is heeft hij met Statik Selektah, Havoc, The Alchemist, Boi-1da en 9th Wonder wel vijf toppers te pakken!

Russ is consequent goed, zo ook de zes producties. The Alchemist en 9th Wonder zijn twee van mijn favoriete producers maar op CHOMP 2.5 wint Statik Selektah volgens mij toch wel met een fotofinish!

Als je niets kan met Russ zal deze EP je ook niet kunnen overtuigen vrees ik, ditmaal zit je een kwartiertje alleen met hem opgescheept. Mij valt dat beter mee dan verwacht!
Laat CHOMP 3 maar komen (met wederom vele topproducers én gasten aub).

Kleine 4*

Mijn eerste uitstapje in zijn discografie dat niets met de CHOMP-serie te maken heeft.

Dit is veel rustiger en melodischer dan de CHOMP-projecten. Op SANTIAGO waagt Russ zichzelf meer aan zingen, harmoniëren en experimenteert hij met veel melodieën, waardoor het wel een catchy album geworden is.

Smooth en Empty blijken verschrikkelijk verslavende nummers te zijn voor mij, zo ook de nummers met Bibi Bourelly (voornamelijk Oasis). Enough is dan weer een vreemde eend in de bijt op dit project aangezien dit Russ hard ziet spitten op een knallende beat, ook een absoluut hoogtepunt. Fatima is ook nog benoemenswaardig.
De rest van SANTIAGO is gewoon goed, maar niets speciaals. Die hoogtepunten die ik hierboven opsomde zijn ook niet meteen speciaal om eerlijk te zijn maar ze blijven lekker in het gehoor liggen.

Geen verkeerde LP, maar ook niets bijzonder.

3,5*