Dit project brengt inmiddels ieder jaar wel een langspeler uit en ik moet eerlijk toegeven dat het mij nog steeds bevalt.
Een bevreemdende, experimentele vorm van Black Metal, zo zou ik deze muziek kunnen omschrijven. "Autumn Again" begint met een haast post-punk achtige vibe terwijl "Never Complete" als een ijskoude winterse storm door de speakers heen blaast.
Intrigerende, haast surrealistische muziek die mijn aandacht vastgrijpt en niet meer loslaat.
Lang niet voor iedereen weggelegd, maar ik vind het erg mooi.

Mooi Prog Rock album en een van de betere albums van dit jaar wat mij betreft. De klanken zijn bekend, maar dat is nou juist wat het zo goed lijkt te maken. Geweldige samenwerking van deze grootheden die wat mij betreft geweldig uitgepakt heeft. Een topper uit het genre die hier de weg naar de draaitafel wel vaker zal vinden.

Inmiddels meerdere keren beluisterd en hij is me meer en meer gaan bevallen na iedere luisterbeurt.
Niet alleen beschikt Bocelli nog altijd over een geweldig stemgeluid, maar de orkestrale (filmische) begeleiding pakt ook erg goed uit.
Lang niet alles dat voorbij komt kwam mij bekent voor, omdat ik films als "West Side Story" en "Dr. Zhivago" (nog) niet gezien heb.
"Maria" is een liefdesopus over (uiteraard) een Maria. Een luchtig begin, maar met halverwege nog even een mooie, gevoelige touch. Ook "La Chanson de Lara" klinkt lekker luchtig en de instrumentatie in combinatie met Bocelli's stem zou zelfs als uplifting omschreven kunnen worden.
Met "Moon River" blijft Bocelli wederom in het wat meer romantische oeuvre, maar dat past hem wel. Menig vrouwenhart zal waarschijnlijk wel smelten als een dergelijke ballade door Bocelli aan haar gegeven zou worden. Een erg sterke instrumentatie bij dit nummer trouwens. Die strijkers + blazers: Het drumstel lijkt dan een beetje misplaatst, maar blijft voldoende op de achtergrond.
Met "E Più Ti Penso" brengt hij zijn eerste duet. Ondersteund door Ariana Grande. De track heeft ervoor gezorgd dat Grande op mijn radar is verschenen. Ondanks dat ze het vocaal niet wint van Bocelli moet ik wel zeggen dat ze voor een geweldige begeleiding en samenzang zorgt.
Na deze pracht doet "Be My Love" me dan weer niet zo veel. Goed, het klinkt best goed uit het strot van Bocelli, maar wint het niet van het voorgaande nummer en het opvolgende nummer.
"The Music of the Night" vind ik namelijk een van de muzikale hoogtepunten van het album. Niet alleen weet Bocelli op een geweldige wijze de lyrics ten gehore te brengen, maar ook de orkestratie in dit nummer klopt gewoon van begin tot eind. Het bouwt hier en daar op prachtige wijzes op naar climaxen waarin Bocelli zich ook van zijn beste kant laat zien.
"Brucia La Terra" is al vanaf de opening met de akoestische gitaar een feest van herkenning. Wie kent nou niet het meest herkenbare nummer uit de Godfather soundtrack. Hierbij vind ik het wel knap dat Bocelli erin is geslaagd om teksten te bedenken bij een instrumentaal stuk. Dat niet alleen, het past er ook nog eens prima bij.
"Por Una Cabeza" vormt dan even een vreemd contrast met het voorgaande nummer, maar Bocelli laat nog eens een keer goed het bereik van zijn stemgeluid horen.
"No Llores Por Mi Argentina" word op een prachtige wijze ingeluid door een vrouwelijke zangeres waarvan ik momenteel nog niet goed weet wie dit is. De samenzang die volgt in het refrein werkt geweldig, daarnaast is de klank van het welbekende stuk wederom erg herkenbaar.
Na deze pracht maakt "L'Amore e Una Cosa Meravigliosa" wederom niet heel veel indruk. Dit komt vooral door de sterke voorganger. De karakteristieke fluiter zorgt er toch nog wat voor dat dit nummer nog wat indruk achterlaat.
"My Mancherai" vind ik dan wel weer een beetje een filler. Goed, de beste Bocelli laat wederom horen waar hij goed in is, maar dat heeft hij wel vaker gedaan op dit album. De bombastische orkestratie laat in dit geval meer indruk achter.
Met "Cheek to Cheek" hebben we een haast jazzy klinkend nummer. Samen met de Italiaanse zangeres Veronica Berti gaat het Bocelli echter prima af. Het vormt alleen wederom een beetje een apart contrast, maar dat komt gewoon doordat de gekozen nummers voor dit album qua stijl nogal uiteenlopen.
"Sorridi Amore Vai" zorgt vooral voor een lekker midtempo "tussendoortje". Hij krijgt hier de ondersteuning van zelfs een compleet vrouwelijk koor.
"Historia de Amor" is vooral een nummer dat blijft hangen vanwege het lekker zwoel klinkende gitaarspel. Daarnaast leent Bocelli's stem zich prima voor een dergelijk nummer.
Op "Ol' Man River" laat Bocelli zich wat meer van zijn zwaardere kant horen. De teksten zijn ernstig en de toon is ook ernstig. De orkestratie zorgt er echter voor dat de toon nog net wat luchtiger blijft.
Hij sluit op een lekker bombastische wijze af met "Nelle Tue Mani", zijn versie van "Now We Are Free". Een nummer dat gebruikt werd in de soundtrack voor Gladiator. Een nummer dat Lisa Gerrard zong in een eigen verzonnen taal. Daar het betreffende nummer hoog op mijn "top film nummers" lijst staat was ik in de eerste instantie wat sceptisch over een Bocelli bewerking van dit nummer. Na meerdere luisterbeurten ben ik hem echter meer en meer gaan waarderen. De orkestratie zorgt voor een heerlijk bombastische klank, waardoor deze versie misschien nog wat bombastischer klinkt dan het originele nummer. Verder liggen de stemmen en zangstijlen van Bocelli en Gerrard dusdanig ver uit elkaar dat dit haast aanvoelt als een "eigen" of nieuw nummer. Heerlijk hoe Bocelli hier nog even al zijn zangregisters opentrekt om het maximale eruit te halen.
Sterk begeleid door de instrumentatie en met passie gebracht. Ik zou haast gaan geloven dat Bocelli ook een liefhebber is van Gerrard's originele versie.
Door de uiteenlopende stijlen van de nummers misschien een beetje een apart album van Bocelli, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er toch prima van heb kunnen genieten. De contrasten zijn groot, maar Bocelli flikt het om er (bij mij) mee weg te komen.
Verrassend sterke "Bocelli interpretaties" van deze bekende soundtracks.

Andrew Watt kreeg internationale bekendheid toen hij als gitarist/zanger met Glenn Hughes en Jason Bonham California Breed formeerde.
Watt was een compleet onbekende en is dan ook nog een relatief jonge zanger/songwriter.
Zelf heb ik nooit de tijd genomen om de titelloze plaat van California Breed te beluisteren en was deze EP dus mijn kennismaking met Watt.
Hij heeft deze EP in zijn geheel op zijn youtube kanaal geplaatst (even doorklikken naar de video van "Ghost in My Head").
Hij brengt vier korte nummers die wel onder de noemer pop-rock kunnen vallen. Jammer, want Watt bewandeld paden die al vele malen eerder zijn bewandeld. Dit maakt de muziek wat saai en voorspelbaar. Daarnaast vind ik persoonlijk zijn stem ook niet baanbrekend, wat de beleving nog wat duffer maakt.
Een gitaarsolo hier en daar (o.a. tegen het einde van "Seeing Red") laat toch wel horen dat de man wel een degelijk muzikant is. Het is alleen jammer dat hij met deze EP een soort vervolg op Nickelback maakt.
Muziek die we de laatste jaren al veel te vaak hebben gehoord in combinatie met een rottig in de mix staand stemgeluid. Hij zal er in de V.S. misschien wel wat (mainstream) succes mee kunnen halen misschien, maar mijn ding is het niet.

Ik sluit me bij mijn voorganger. De productie is best degelijk voor een dergelijke plaat. Veel tijdgenoten moesten het doen met een stuk slechtere kwaliteit. Ik heb alleen wel als aanmerking dat de drums soms wat blikkerig klinken, maar goed, je kan niet alles hebben.
Ik mis wat pit en passie in het stemgeluid van Tattum. De eentonigheid van zijn stem zorgt ervoor dat de aandacht soms wat afzwakt. Jammer, want muzikaal mag het album er zeker wel zijn. Hier en daar hoor ik wat mooi en melodieus gitaarwerk en ook de ritmesectie klinkt solide.
Mijn kennismaking met deze act. Ik wilde gezien mijn beschikbare tijd het bij een iets kortere plaat houden. Van het debuut heb ik hier een 2CD special edition liggen die door alle bonus tracks ruim anderhalf uur duurt.
Die klassieke plaat zal ik dus ook ooit eens een keer beluisteren, maar waarschijnlijk niet vandaag.

Angra was al een behoorlijke poos bezig voordat ze bij mij op de radar verschenen door de toevoeging van bovengenoemde zanger. Angra is qua stijl meer te omschrijven als melodieuze heavy/power metal en wijkt wel wat af van hetgeen dat Lione gewend is met zijn versie van Rhapsody (of Fire).
Het album heeft met "Newborn Me" een stevige opener waarin Lione op een geweldige wijze zijn zangkwaliteiten laat horen. Ook het strak ingespeelde melodieuze gitaarspel valt in positieve zin op. Zo worden we zelfs nog getrakteerd op een solo met de Spaanse gitaar. "Black Hearted Soul" is een erg lekker uptempo power metal nummertje met een lekker bombastische klank (iets waar Fione wel mee overweg kan). Met "Final Light" en "Storm of Emotion" doen de heren het wat rustiger aan. In dat laatste nummer vind ik het erg gaaf hoe ze deze keer de bass de hoofdrol hebben gegeven.
Met "Violet Sky" wijken ze wederom wat af van het tot op heden gehoorde materiaal.
Best typisch dat ze met het titelnummer ervoor gekozen hebben om enkel onze landgenote Simone Simons te laten zingen. Qua stijl komt het overeen met haar Epica materiaal. Ze schittert dan ook hier weer moeiteloos.
De nummers hierna zijn ook allemaal sterk, al ben ik het minst enthousiast van het duet met Doro. Haar stemgeluid vind ik wat minder goed bij de muziek passen.
Ik heb de Japanse special edition beluisterd die als bonus een live optreden van een concert in Japan uit 2013 bevat. Vooral het gitaarwerk klinkt live ook best sterk en Lione kan ook het oude materiaal goed brengen (let wel dat ik niet bekend ben met het oorspronkelijke studio materiaal). Verder is het geen bijster interessante live plaat. Dit komt vooral door het erg lauwe publiek en de weinige band/publiek interactie. Het lijkt me dan ook eerder een geinig aandenken voor degenen die erbij waren dan een must voor de fans.

Haast niet te vergelijken met zo'n beetje alles wat Anneke tot op heden heeft laten horen.
Ze zingt in maar liefst 4 verschillende talen (Duits, Nederlands, Engels en IJslands (Noors?)) en de begeleiding van Árstíðir is minimalistisch, neo-klassiek te noemen. Een akoestische gitaar, een viool, een piano en een cello. Daarnaast zorgen de heren bij "Þér Ég Unni", "Heyr Himna Smiður" en "Pavanne" voor sfeervolle achtergrondzang.
Die vreemde mengelmoes van Wim Sonneveld's "Het Dorp" en Anneke's versie van "Danny Boy" past raar genoeg ook nog best goed bij elkaar.
Na inmiddels ruim 20 jaar actief te zijn in de (professionele) muziekindustrie is Van Giersbergen nog steeds bezig om haar muzikale spectrum uit te breiden. Dat alleen al is best indrukwekkend te noemen. Daarnaast pakt deze samenwerking gewoon erg goed uit. Op plaat hier en daar al een kippenvelmomentje, live in het theater zal dit al helemaal goed tot zijn recht komen.
Een sterke samenwerking tussen onze landgenote en deze voor mij onbekende IJslandse band (die hiermee wel een prima visitekaartje afgeven).

Archer is een Amerikaanse band uit Santa Cruz, Californië. Wat ze spelen? Melodieuze Heavy Metal.
Vooral instrumentaal is dit album nog best de moeite, want er komen een aantal mooie solo's voorbij.
Daarnaast vind ik het heerlijk hoe de instrumenten in de mix staan, want echt alles is te horen. Een mooie, ronkende bas en ook het drumwerk is prominent te horen.
Waarom ik deze dan toch zo'n relatief lage beoordeling geef? Dit komt voornamelijk door de vocalen van "Isaiah". Ik vind zijn stem niet enorm bijzonder en nergens weet hij echt boeiend te worden.
Hij heeft nog altijd meer toonvastheid dan mij , maar verder vind ik er niet veel aan. Soms vind ik het ook een beetje ongepast klinken bij de sterke instrumentatie.
Op Metal Archives staat bassist/zanger Isaiah inmiddels bij de ex-leden, dus wie weet kan Archer de volgende keer met een andere (betere) zanger wel volledig overtuigen. De potentie is er in ieder geval wel.

Typische plaat. Het is een vreemde mengeling van verschillende electronica/ambient riedels met orkestratie en dan ook nog wat metal door middel van de instrumentatie van de band.
Vortex (o.a. Borknagar, ICS Vortex, ex-Dimmu Borgir) zingt op deze plaat en ik moet eerlijk toegeven dat ik niet veel heb met de manier waarop hij hier zingt. De hoge uithalen zijn best knap, want ik zou het hem niet nadoen, maar ik vind het gewoon niet lekker klinken.
Verder is de muziek me net iets teveel een brij van verschillende stijlen. Nu zijn er wel meer van dit soort mengelingen, maar ik heb naar mijn mening al flink wat beter in het genre gehoord.
Vooral door de zang van Vortex is dit toch echt niet zo mijn ding.

Art Nation werd in 2013 opgericht door zanger Alexander Strandell toen hij zijn voorgaande band Diamond Dawn verliet. Verder bestaat de band uit gitaristen Christoffer Borg en Johan Gustavsson, bassist Simon Gudmundsson, keyboardist Theodor Hedström en drummer Carl Tudén. Laatstgenoemde werd ontdekt doordat hij een soort landelijke drumwedstrijd won als ik het goed begrepen heb.
Wat de heren brengen? Retro klinkende pop/rock nummers die qua sound weer teruggrijpen op de jaren '80. Inmiddels is het aantal dergelijke bands uit Scandinavië haast niet meer te tellen.
Origineel kan ik de muziek van de mannen eerlijk gezegd ook niet noemen. Qua keyboard sound neigt men vaak naar een hammond geluid. Soms wel afwijkend, zoals op de afsluiter "All In", waarbij het keyboard geluid me heel erg deed denken aan Where Were You Last Night.
Helaas word het voordeel van twee gitaristen niet heel veel benut door de heren. We krijgen tijdens "All the Way" nog wel wat lekker soleerwerk te horen, maar de mannen wisselen elkaar niet af of iets dergelijks. Jammer, want daar waar het bij een band als Ratt voor meer dynamiek zorgde, mis ik dat hier wat.
Verder hebben ze wel een fijne afwisseling aan nummers. Er zitten een aantal lekker uptempo rockers tussen, zoals "I Want Out", "All the Way" en "Moving On". Dan zijn er nummers die daar qua tempo net iets onder zitten, zoals "3000 Beats" en afsluiter "All In". Het album begint gek genoeg met een soort powerballad en we worden met "Look to the Sky" ook nog eens getrakteerd op een echte ballad.
Verre van vernieuwend, maar de productie is goed en voor liefhebbers van melodieuze AOR valt er nog wel genoeg te genieten. Leuk voor tussen de bedrijven door.

Deze nieuwe EP van Arts the Beatdoctor begint met een mooi, haast bevreemdend "spacy electronic" (zoals ik het zelf maar genoemd heb) nummer. Erg typische stijl en best vernieuwend als je het mij vraagt. Ik heb nog maar zelden iets vergelijkbaars gehoord.
Moebius' Travels lijkt een soort samples/invloeden uit Azië te bevatten. Wederom een erg fijn, trippy nummer.
Met Little Brother krijgen we het eerste nummer voorgeschoteld waarop vocalen te horen zijn. Ella zorgt voor een warm en sfeervol geluid. De beat van Arts is dan weer best tegendraads. Deze is elektronisch en soms best koud. Toch lijkt het goed bij elkaar te passen. Misschien wel het fijnste nummer van deze EP.
Ghost in the Machine is al helemaal moeilijk te omschrijven. Het klinkt als een zware hip-hop beat vermengt met bezwerende electronica. Afijn, iets dat je gewoon moet ervaren en dat ik niet zomaar kan uitleggen. Ik vond het nummer in ieder geval een fijne ervaring en denk dat dit nummer best goed zou passen bij de komende Story of Ajabu II in Dordrecht waar hij ook zal draaien.
De twee remixen van Sam a la Bamalot en Flako vind ik persoonlijk dan weer niet zo heel erg interessant en de bijdrage aan het totaalgeluid van het plaatje is ook niet zo groot.
Een EP die voor mij vooral de moeite waard is voor het werk van Arts zelf.

Harrison Stafford (Groundation) werd vroeger geïnspireerd door onder andere deze mannen en wilde daarom graag dit album met ze maken. Het resultaat is een sterk en door de vele vocalisten lekker afwisselend reggae album.
Al vanaf "Jah Prophecy" is het al duidelijk dat dit een album is waar liefhebbers achter zitten. Niet alleen kent de plaat een mooie en warme productie, ook de instrumentatie klinkt verzorgd. Wat ik vooral mooi vind is dat er haast geen electronica aan te pas lijkt te komen. Ja, we horen hier en daar een keyboard, maar verder lijkt er niet veel meer gebruikt te worden dan een aantal gitaren en bongo's.
Dat Winston Jarrett dit nog doet met zijn inmiddels 73 jaar is respectabel. Vocaal gezien komt hij echter het minst sterk uit de verf. Echt slecht word het nergens, maar er is gewoon duidelijk te horen dat hij een oude, misschien wat breekbare man geworden is.
Pablo Moses zag ik een paar jaar geleden nog een enthousiast optreden geven op het Belgische Reggae Geel festival. Het viel me toen al op dat zijn stemgeluid nog steeds erg goed was en dat is op deze plaat goed terug te horen. Met name "More Mandela" en het titelnummer worden erg sterk gebracht.
Ashanti Roy ofwel Roydel Johnson verwierf bekendheid als één van de originele zangers van The Congos. Hij komt vocaal gezien het beste uit de verf. De tand des tijds lijkt verdraaid weinig effect te hebben gehad op zijn stem. Ik moet dan ook eerlijk toegeven dat ik zijn nummers het fijnst vind om naar te luisteren. Vooral "Hallelujah" en "Poor People" vind ik erg fijne nummers.

Alles bij elkaar is dit gewoon een leuke ode aan de hoogtijdagen van het reggae genre. Een aanrader voorde liefhebbers van het genre.

Atomkraft anno 2011 klinkt productioneel gezien een stuk beter dan anno 1985. De productie van deze EP is stukken beter dan "Future Warriors", maar nog niet helemaal geweldig. Dat geeft het echter weer dat lekker rauwe randje dat wel bij de sound van deze band past.
Tony Dolan is aan zijn stem te horen wat ouder geworden, maar mede daardoor klinkt hij wel lekker rauw. Hier en daar doet het zelfs een beetje aan Rob Halford denken, maar verder durf ik die vergelijking bijna niet te maken.
Verder staat deze plaat instrumentaal gezien weer als een huis. Degelijke Heavy/Speed Metal waarbij je nooit voor verassingen komt te staan, maar je ook niet teleurgesteld van raakt. Het gitaarwerk klinkt lekker stevig en de lead werd volgens Metal Archives zelfs door Joe Matera gedaan.
Wat ik het heerlijkste vind is het contrast dat ze hebben gemaakt tussen "The Darkening" en "Gripped" (die op mijn schijf toch echt achter elkaar staan, met Intro als nummer 1. Aan het begin van The Darkening horen we honden grommen en blaffen en daarna worden we getrakteerd op een stevig, duister Heavy Metal nummer waarin we ook nog hier en daar wat te horen krijgen dat lijkt op fragmenten uit Hitler speeches. Daarmee eindigt het nummer ook.
Daarna hoor je aan het begin van "Gripped" ineens lachende kinderen, waarna een subtiel akoestisch gitaar intro volgt. Daarna komt er weer een heerlijk zwaar nummer met Dolan's donderende stem.
Een originaliteitsprijs verdient dit niet en het is ook niet van buitengewone, hoogstaande kwaliteit. Voor een liefhebber van Heavy Metal valt er echter nog voldoende te genieten.

Atomkraft is een wat obscure Speed Metal band uit de UK. Ten tijde van deze opnames bestond de band uit drie leden. Bassist en zanger (en tot op heden enige lid die in alle incarnaties van de band speelde) Tony Dolan, geholpen door gitarist Rob Mathew en drummer Ged Wolf.
Keith Nichol was de producer, een man die in die periode heel veel van de (NWOBHM) Britse metal platen produceerde. Zo prijken er ook namen als Venom en Raven op zijn CV, among others.
De productie is lang niet hoogstaand, maar dat siert deze muziek juist ook wel wat. Het geeft alles een wat ruigere sfeer wat prima bij de Speed Metal van deze mannen past.
Muzikaal gezien kan ik eigenlijk niet klagen. De solo's an Mathew zijn niet baanbrekend, maar degelijk. Verder vind ik de stem van Dolan dan weer niet zo heel erg bijzonder. Hij kan wel aardig zingen hoor, maar ik word er met deze plaat niet enthousiast van.
Mede daardoor een plaatje dat voor mij niet boven de middenmoot uit kan komen. Een aardig plaatje, maar ik zou er niet versteld van staan als ik deze over een paar weken alweer vergeten ben.

Vooruit, laat ik hier dan maar 3,5* voor geven. De productie is uiteraard niet geweldig, maar dit past wel bij de band en ze laten hier toch horen nog best veelzijdig te kunnen zijn. Van de lekker rossende, rockende opener "Queen of Death" zit je er gelijk goed in. Net wanneer het een beetje lijkt in te gaan kakken en "meer van hetzelfde" begint te worden, komt men met het sfeervolle "Funeral Pyre". Zo'n beetje het eerste nummer van ze dat ik hoorde dat een dusdanige, kalmte/sfeer bevatte.
Een sterk nummer dat opgevolgd wordt door een prachtige akoestische track met de naam "Mode III". Door middel van deze twee laatstgenoemde nummers laat deze band hier toch goed horen dat ze meer in hun mars hadden dan weer "zo'n NOWBHM band" waar er al velen van in het circuit bekend waren.
Een lekkere EP voor de liefhebbers van o,a, old school Maiden.

Jaren geleden voor bijna niets op de kop getikt. Ik had er eigenlijk nooit met zoveel aandacht naar geluisterd (komt omdat Death Metal eigenlijk niet zo mijn ding is), maar nu besloot ik hem toch weer eens op te zetten.
Eigenlijk klinkt de muziek die Autopsy laat horen eigenlijk zo slecht nog niet. De rauwe productie (waardoor het inderdaad net demo's lijken) bevalt me wel en de grunts zijn ook zeker niet verkeerd.
Het lijkt alleen wel een bij elkaar geraapt zooitje. Het loopt gewoon niet mooi in elkaar over en sommige dingen, zoals Excremental Ecstasy en Bowel Ripper vind ik gewoon totaal niet bij de rest van de plaat passen.
Daarnaast is de speelduur, vooral als je net zoals mee de versie met 31 tracks hebt, wel heeeeeeel erg lang voor een plaat als deze. Van mij hadden ze er gerust een half uur aan materiaal af mogen houden en los uit mogen brengen.
Geen hele slechte plaat, maar ik vind het nou ook weer geen plaat om over naar huis te schrijven. Misschien dat dit wat is voor de echte Death Metal liefhebbers?

Ik vind het een mooie, epische Power Metal plaat geworden. Vooral de uitgesponnen nummers Savior in the Clockwork en The Great Mystery doen het bij mij erg goed. Verder vind ik What's Left of Me ook erg sterk vanwege de waanzinnige zang van Mr. Big zanger Eric Martin.
Ik heb Sammet's stemgeluid eigenlijk nooit fantastisch gevonden en ook hier merk ik weer dat ik een aantal van de gastzangers beter vind dan hem. Het stoort echter niet zo erg dat het luisterplezier er heel nadelig door beïnvloed word.

Meningen daarover kunnen verdeeld zijn, want persoonlijk vind ik deze net iets beter dan het debuut.
Wat een geweldig strot had die Ian Swift toch. Op verschillende momenten weet hij mij omver te blazen met zijn hoge uithalen en de kracht van zijn stem.
Daarnaast is het soleerwerk van gitarist Greg Reiter erg goed en komt het ook nog eens best goed uit de verf door de degelijke productie.
Een erg fijne NWOBHM plaat. Niet origineel of vernieuwend, maar gewoon lekker bijna 40 minuten lang knallen. Jammer dat ze hierna pas weer in 2014 een album uitbrachten, want dit smaakt mij naar meer.