Opvallend eigenlijk dat een major release album als deze (Columbia in samenwerking met Sony) zo luchtig en ongepolijst klinkt. Verre van gladgestreken of stukgeproduceerd zelfs. Het gehele album is in de stijl van folkloristische pop/rock muziek. Daarnaast heeft Lissie een mooie stem.

Desondanks is het (inderdaad) soms moeilijk om van begin tot eind je aandacht erbij te houden. Soms klinkt het namelijk een beetje rommelig en niet alle liedjes zijn even leuk. ‘Record collector’, ‘When I’m alone’ en ‘Stranger’ behoren in ieder geval tot de betere nummers van het album. Een nummer als ‘Look away’ mag er ook zijn en het zomerse ‘Cuckoo’ is ook niet misplaatst op deze debuutplaat. Een van de mooiste nummers is het liedje ‘Everywhere I go’, voorzien van eenvoudige instrumentatie dat ervoor zorgt dat de stem van Lissie optimaal uit de verf komt. ‘Worried about’ brengt ons bijzondere frisse klanken en vormt een van de opvallendste nummers van het album en is tevens -wederom- een van de beste nummers op dit album.

‘Oh Mississippi’ bezorgt me bijna een brok in m’n keel. Zo eenvoudig qua instrumentatie maar zo mooi, het mooiste nummer wordt duidelijk bewaard voor het laatst. Fenomenaal mooi gewoon!

Zo nu en dan –vooral in de soul scene– duiken er niet eerder uitgebrachte nummers en soms zelfs albums op van artiesten die hun weg naar de roem nooit hebben weten te vinden of albums die door omstandigheden in de ijskast werden gelegd (bijvoorbeeld Bettye Lavette’s ‘Child of the seventies’). Dan opeens worden de oude (master)tapes uit het stof gehaald en wordt het materiaal vooralsnog uitgebracht.

Dat is (ook) het geval bij dit album van Little Ann, en wat mag men zich gelukkig prijzen met een album als deze. Een geweldig soulalbum met wat hier en daar wat funk invloeden waarbij alle acht nummers plus een instrumentaal nummer gewoonweg pure perfectie zijn. Ik betwijfel het of er nog meer opnames zijn van Little Ann, maar mochten deze er zijn dan hoop ik echt dat ze vooralsnog uitgebracht worden.

Helaas is de speelduur erg, maar dan ook heel erg kort. Het album duurt slechts 23 minuten en geen enkel nummer duurt langer dan ongeveer 3 minuten. Je bent er snel doorheen dus. Wat ik wel k-t vind is dat dit album enkel op vinyl is uitgebracht. Veel mensen hebben de platenspeler allang de deur uit gedaan en die zullen voor deze LP echt niet weer zo’n ding aanschaffen en da’s nou jammer, vooral voor een album als deze.

Een absoluut juweeltje waarvan het jammer is dat Ann nooit zal weten dat haar album alsnog werd uitgebracht, ze overleed namelijk zeven jaar geleden in 2003.

Stax is natuurlijk van oorsprong een blueslabel, maar is bekend geworden door de soulmuziek.
Wat dat betreft past dit album van Little Milton perfect in het Stax-plaatje. Het is album is -zoals de titel al aangeeft- een degelijke combinatie van blues en soul, al is de blues (veel) meer aanwezig dan de soul. Voor blues moet je naar mijn idee echt in de stemming zijn om het te beluisteren alsmede het weten te waarderen. Dat eerste is dan ook gelijk de reden waarom ik dit album slechts heel af en toe beluister. Vandaag dus weer een luisterbeurt gegeven, en ik heb het voor voorlopig wel weer genoeg gehoord. Het is geen slecht album overigens, maar niet helemaal mijn type muziek. Wel moet ik toegeven dat zijn stem uitermate geschikt is voor blues (in combinatie met soul). Favoriete nummers zijn: zijn versie van ‘Behind closed doors’, ‘You’re no good’ en in mindere mate ‘T'Aint nobody’s biz-ness if I do’ en ‘Hard luck blues’. Ondanks het laatstgenoemde nummer doet vermoeden dat het om een bluesnummer gaat, gaat het om een funk/soulnummer met een laidback vibe. 't Overige is oké.

Pracht van een album. Little Milton staat vooral te boek als 'n gerespecteerd zanger van de blues, maar Friend of Mine vormt (voor het grootste gedeelte) een uitzondering. Helaas is dit juist één van zijn minst bekende albums, terwijl dit misschien wel zijn beste werk uit zijn imposante discografie is! Hoewel zijn roots zeker niet verloochend worden op Friend of Mine betreffende de blues, is het materiaal vooral erg soulvol en funky. Heel het album is gevuld met topmateriaal. Van de dampende opener Friend of Mine waarin Little Milton bezingt hoe zijn vriend een affaire begint met zijn vrouw, tot aan de luchtige afsluiter waarin Little Milton bezingt dat hij juist verliefd wordt op de vrouw van zijn vriend; de hoge kwaliteit blijft gewaarborgd. Het meest memorabel zijn waarschijnlijk Bring It on Back en Ain’t No Way. De refreinen zijn zo aanstekelijk en de ritmische secties zijn zo strak dat ze beide ervoor zorgen dat deze twee in het bijzonder nóg meer boven 't overige materiaal weten uit te springen. Slechts één beluistering is ervoor nodig om te kunnen concluderen dat we hier te maken hebben met twee toppers in hun soort! Heel erg ontspannen en vrijwel het tegenovergestelde is You’re Gonna Make Me Cry. Het is echt fantastisch hoe mooi die rauwe kleurklank van Little Milton zo gemakkelijk over de lome instrumentatie vloeit. De blues waar deze zanger dus bekend om staat is nog even terug te horen in Sundown. Hoe gerespecteerd hij als blueszanger ook mag zijn, ironisch genoeg weet deze track juist het minst te imponeren. Alhoewel?

Je vond The Shangri-las stoere meiden omdat ze provocerende songteksten hebben? Dat Dusty Springfield een bijzondere soulvolle stem heeft voor een blanke? Of Mariska Veres van Shocking Blue een dame is die vuur uitstraalde in haar haar/hun nummers? Wacht tot je kennis hebt gemaakt met Lori Burton! Deze dame lijkt een blender te zijn van de drie eerder genoemde acts, en dat zorgt voor een fraai eindresultaat in de vorm van Breakout! Een album waarvan alle teksten geschreven werden door Lori Burton zelf, en Pam Sawyer. Beide dames waren overigens ook verantwoordelijk voor de productie van Breakout en werkten als songwriters voor bepaalde tijd voor het Motown label.

Dat dit album altijd zo onbekend is gebleven, verbaasd me. Niet in de minste plaats vanwege het prachtige opvallende stemgeluid van Lori. Het album ademt een sfeer uit die typerend was voor de flower power tijd. Pop, soul en rock komen samen en dat wordt al duidelijk bij het eerste nummer Gotta make you make love me; bombastisch en zeer vol van geluid qua instrumentatie. She makes me love her, want zeg nou zelf… wie valt nou niet voor zo’n dame!? Since I lost your lovin’ is een prachtige melancholieke ballade, waarin naar voren komt hoe prachtig die zwoele stem van Lori eigenlijk is. Die uithaal halverwege het nummer als ze “I think I’ll cry” zingt, bezorgt mij iedere keer weer kippevel! We hebben hier in ieder geval, zo te horen, te maken met een natuurtalent! There is no way (to stop lovin’ you)… ja hoor, het bewijs dat je Motownachtige nummers kon maken in die tijd, zonder dat je bij het beroemde label hoefde te zitten. Heerlijk ritmisch en opzwepend nummer dat naar mijn idee genoeg potentie had om in die tijd uit te groeien tot een grote hit. The hurt won’t go away heeft natuurlijk een droevige tekst, maar wat is het toch een dromerig nummer. Vooral de coupletten zijn erg mooi, het refrein wordt net een beetje over de top gebracht, al past het wel bij het liedje. Gotta get over you… “Dont touch me/ Get out of my way/ What did you try to do to me/ Get out of my life!” tja, dat Lori Burton een dame met ballen is, is ondertussen al wel duidelijk dacht ik zo.

Bye, bye Charlie is ook erg leuk, lekker upbeat en het had zo kunnen dienen als soundtrack single voor een Austin Powers film. Love was wordt haast op een gepaste vorm van arrogantie of desinteresse gebracht, en toch weet ze je ook op die manier van begin tot eind te boeien. Let no one come between us is één van de meest softe nummers die op dit album te vinden is, of nou ja, het is eigenlijk het enige softe nummer. Het biedt zeker een leuke afwisseling tussen al die bombastische nummers, maar het voelt toch een beetje “verloren” aan tussen het overige materiaal. Only your love is het mooiste liefdesliedje op het album en het heeft een bepaalde charme, waardoor ik dit nummer altijd op repeat wil zetten, de melodie vind ik ook erg memorabel overigens. Afgesloten wordt met een nummer dat je Leader of the pack van The Shangri-las totaal doet vergeten. Dit is de real deal! In Nightmare doet het volgende scenario zich voor: een meisje laat aan iedereen een ring zien die zich kreeg van Bobby, de fictieve vriend van Lori. De vriendinnen van Lori halen haar over het er niet te bij laten zitten, en het wordt allemaal erg nasty. Uiteindelijk wordt het meisje door Lori vermoord! Als dat niet heavy is, dan weet ik het ook niet meer. In ieder geval het pronkstuk op dit album, erg melancholiek maar tegelijkertijd retestoer! ”She didn’t wanna fight!”, maar ja, het is was al te laat.

In ieder geval een geweldig album dat zeker meer aandacht verdient.

Lou Bond, ik had nog nooit van deze zanger gehoord, maar toen ik enige tijd geleden informatie las over de heruitgave van zijn enige -en kennelijk obscure- LP uit 1974, was mijn interesse toch wel gelijk gewekt. Zoals hierboven vermeld staat, is het album uitgebracht door We Produce en dat label schijnt onder Stax te vallen. Dit album is dan ook een Stax productie. Tijdens het beluisteren van dit album, vroeg ik me af wat dit eigenlijk van genre is. Het is misschien wat soul, misschien wat jazz maar bovenal erg veel R&B. Sommige nummers klinken m.i. zelfs weinig tot niet gedateerd en hebben een behoorlijk eigentijdse sound. Ook de vaak politiek gekleurde boodschappen c.q. teksten zijn eigentijds. Het album ademt een beetje de sfeer uit van een Isaac Hayes album, liefhebbers van die zanger, zullen dit album denk ik ook wel weten te waarderen. Eigenlijk een heel raar, bijzonder en tegelijkertijd mooi album uit de tijd, waarvan het me niet verbaasd dat 'ie nooit is aangeslagen. Je moet er even doorheen zien te komen, maar als dat eenmaal gebeurd is, dan is dit een prima album. De CD bevat overigens een bonus medley: 'I'm still in love with you/Motherless child'. Terwijl over veel onbekende soulzangers uit die tijd niks meer wordt vernomen, blijkt dat Lou Bond gewoon springlevend is en in Memphis woont. 'Lou Bond'... een plaat om bij weg te dromen voorzien van een heerlijke laidback vibe.

Verdorie, die Lou Courtney maakte met zijn I’m in Need of Love wel een (klein) meesterwerkje. Ieder nummer op het album heeft hij overigens zelf gepend, en daardoor mogen wij rustig concluderen dat hij een getalenteerd tekstschrijver is. Het geluid dat het album uitdraagt is al minstens net zo bijzonder: de moderne aanpak van de productie zorgt ervoor dat dit album met gemak tien jaar later uitgebracht had kunnen worden zonder dat het gedateerd had geklonken, alleen klinkt het veel strakker en frisser dan het veelal gedateerde, en zelfs soulloze jaren ’80 geluid van het genre. Ieder nummer staat garant voor kwaliteit, dat maakt dit een onbekend en onderschat album die niet ver van perfectie verwijderd is.

Het is vooral de veelal dromerige sfeer die het album kenmerkt. Elementen van lichte funk zijn er wel te horen, maar het blijft bescheiden. De variërende teksten zijn ook een absoluut pluspunt. Het maakt niet uit of hij nummers zingt over het gebroken hart zoals op The Common Broken Heart, of het houden van zoals op I’m Serious About Loving You; hij weet het allemaal met overtuiging en overgave te brengen. Het meest oprecht is hij echter op Just to Let Him Break Your Heart. Het onderwerp is binnen het soul genre eerder verassend origineel dan cliché. Het nummer vertelt het verhaal dat zij Lou verliet voor iets beters, terwijl haar nieuwe aanwinst op zijn beurt haar hart breekt. Het zit hem ook vooral in de manier waarop hij het verwoord, maar ook zingt. Alsof ‘ie het zelf heeft meegemaakt. Ook zijn “advies” dat hij ons meegeeft in The Best Thing a Man Could Do for His Woman geeft stof tot nadenken. Zoals je aan de titel al kunt lezen, is het een soort van waarheidsbevinding dat Lou ons duidelijk probeert te maken.

De afsluiter en tevens titeltrack, die mij qua tekst bij vlagen doet denken aan William DeVaughn’s Be Thankful for What You Got, getuigt van een knap staaltje ultramoderne funk en is - denk ik - het beste voorbeeld waaruit blijkt dat dit album zijn tijd ver vooruit was. Eén van de mooiste "zachte" soul albums.

Geweldig album van een zeer onderschatte soulzanger. Lou Johnson’s stem weet mij echt iedere seconde te boeien. Zowel de vocalen als de stijl van het album doen me een beetje denken aan het werk van Arthur Conley, maar goed, wat wil je met Jerry Wexler en Tom Dowd als producers, én met een backingband uit Muscle Shoals, Alabama? En ja, het album staat boordevol covers, maar soit, ze worden perfect uitgevoerd. Dus, who cares? Het zou me niet verbazen als alle nummers zouden zijn.

Dit album heeft alles in zich om de maximale score toe te kennen, en zelfs om ooit eens in mijn top 10 te belanden. Van fijne funky uptempo nummers (Rock me baby) tot diepe soulballads (I can’t change). Lou Johnson weet ook wel raad met covers, getuige de mooie versies van de twee klassiekers: She thinks I still care (George Jones) en Don’t play that song (you lied) (Ben E. King). En nog een (derde) gecoverde klassieker zet hij neer in de vorm van It’s in the wind (Don Covay); wat een prachtige tekst heeft dit liedje toch, wow. Ook de andere covers Gypsy woman (Curtis Mayfield), This magic moment (The Drifters) en People in love (Eddie Hinton) zijn zeer geslaagd. Maar met zijn droevige smeekbede in Please stay weet hij me te raken; de kracht van dit nummer ligt vooral in de overtuiging waarmee hij het zingt, niet op het halen van noten. Dat geldt eigenlijk ook voor de rest van het hele album, hij weet hoe hij "zijn" nummers brengen moet. En zeg nou zelf, daar draait 't toch allemaal om bij soulmuziek?

Dit is echt zo’n album waaruit blijkt dat de soul op z’n piek was rond deze tijd. Kort maar krachtig.Sweet southern soul… het is zelfs meer dan dat. Dit is gewoon een fantastisch cover-album met een aantal van de mooiste soulnummers bij elkaar gezet op één plaatje! Waarom dan geen vijf sterren? Het zijn wel erg veel covers, wat meer eigen (?) werk had geen kwaad gekund. Lou Johnson is echt geweldig.

Wat valt er nog over deze formatie te vertellen? Wellicht dat de namen Ali Shaheed Muhammed, Dawn Robinson en Raphael Saadiq automatisch hoge verwachtingen scheppen voor dit album? Uiteindelijk vind ik dat Lucy Pearl als geheel die verwachtingen niet weet waar te maken. Daar waar de singles na al die jaren nog steeds het beluisteren waard zijn, vind ik de rest van dit album nogal eentonig worden. De instrumentatie blijft maar op dezelfde manier doorgaan, er is totaal geen afwisseling te vinden (als je drie á vier nummers kent, ken je ze allemaal). Daarnaast zijn de teksten bij vlagen echt dodelijk saai. Iets innovatiefs verwachte ik bij voorbaat niet, maar iets meer creativiteit had zeker geen kwaad gekund.

Don’t Mess With My Man vind ik uiteindelijk met geruime afstand het beste liedje. Een mooi voorbeeld van jaren ’90 funk, á la Soulquarians stijl, al doet het liedje mij soms ook denken aan 't werk van Chic. Ik had graag Robinson wat vaker gehele nummers horen zingen op dit album, want volgens mij staat het album vooral in het teken van Saadiq (en laat ik nou juist niet echt gecharmeerd zijn van zijn vocale kwaliteiten). Dance Tonight klinkt na al die tijd ook nog goed, maar met zijn lome R&B/hip-hop groove lijkt ieder ander nummer op een (slap) aftreksel van deze hit, waardoor hij op het album minder opvalt als op bijvoorbeeld een compilatie-album. Verder heb ik hier niets kunnen vinden dat me aanspreekt, ook de single Without You vind ik allang niet meer zo leuk als vroeger. En Hollywood? Kom op zeg, ze willen zich voordoen als rockers? No way! De genialiteit van Lucy Pearl ontgaat me volledig – vrees ik.

Best bijzonder als je erbij stilstaat dat dit album nog in een jaar als 1977 werd uitgebracht; het soort soul dat hierop te horen is, was al een jaar of vijf passé. Toentertijd wellicht geen goede zet voor de verkoopcijfers, maar in een jaar als 2012 juist wel een mooi gegeven dat Ingram trouw bleef aan zijn vertrouwde sound. Ook hier staan zoals gebruikelijk mooie liedjes op, en een aantal daarvan in het bijzonder doen me denken aan het repertoire van Al Green uit de begin jaren ‘70. Vooral het eerste deel is erg sterk, maar ook de tweede helft weet genoeg op tafel te brengen waardoor 't interessant blijft. Vreugde en verdriet liggen dicht bij elkaar, dat blijkt alleen al uit de twee liefdesliedjes Do You Love Somebody en Get to Me die worden opgevolgd door de met droefenis gevulde teksten over o.a. verlatingsangst in How I Miss My Love, of een liefde die niet wederzijds blijkt te zijn, zoals bezongen wordt in Sorry. Geheel van andere orde, maar niet van mindere kwaliteit, zijn de drukke klanken van Time Machine, 'n nummer dat vreemd genoeg, ondanks de gedateerde sound, iets futuristisch over zich heen heeft (zeker voor 1977-begrippen). Misschien zit het hem in de thematiek van het nummer. Strikt genomen vind ik de laatste vijf nummers kwalitatief wat minder speciaal (qua arrangementen bijvoorbeeld), maar mr. Ingram, gepassioneerd als altijd, weet er altijd weer het beste van te maken.

Geen onaardig debuut, dacht ik zo. Wat wel jammer is, is dat in vergelijking met de drie albums die hierna zouden worden uitgebracht, het songmateriaal niet altijd even consistent is. I’ve Been Here All the Time bestaat, naar mijn idee, dan ook meer uit een allegaartje van losse nummers dan één mooi geheel. Wel erg leuk zijn de standaard ballads Oh Baby, You Can Depend on Me en Since You Don’t Want Me, maar ook de uptempo’s Pity for the Lonely en I’ll Just Call You Honey – waarvan die laatste dankzij de blaasinstrumenten best nogal druk klinkt, maar wel op een aangename manier, mogen er zijn. De vreemde eend in de bijt wordt gevormd door Be Good to Me Baby, dat meer op een soft-rock begeleiding kan rekenen dan op een soulvolle begeleiding. Ondanks hij niet helemaal thuishoort op dit album, is het wel één van de betere nummers (het fluitje dat zo nu en dan opduikt, komt overigens mooi tot zijn recht tussen de huidige instrumentatie). De lichte, enigszins zomerachtige sound van I’ll Love You Until the End in combinatie met de nostalgische tekst is leuk aangepakt, maar de versie die op zijn tweede plaat verscheen, klinkt een stuk leuker en serieuzer; die is wat trager in wordt gebracht in een meer traditionele southern soul sfeer waardoor de mooie tekst meer centraal komt te staan. De andere nummers, die ik niet noemde, zijn weliswaar wat minder bijzonder, maar aangezien minstens de helft van dit album ruimschoots de moeite waard is, hou je zeker nog een alleraardigst album over.

Alleen vanwege If Loving You Is Wrong (I Don’t Want to Be Right), het nummer, zou ik haast zeggen dat dit gelijknamige album bij iedere soulliefhebber een beluistering verdient, en dan heb ik nog niet eens vermeld hoe mooi de overige nummers zijn. Dat Luther Ingram echt (veel) meer verdiende dan slechts één hit, staat met dit album buiten kijf. Acht van de tien nummers zijn gewoon fantastisch. Het mooie is vooral dat daar bijzonder weinig voor nodig is. Goed uitgekozen nummers en de stem van Ingram is al voldoende. De muziek van Luther Ingram bestaat dan ook veelal uit "slechts" gewone, standaard soul. Zonder fratsen, randjes of invloeden van andere genres. Gewone soul, en niet meer dan dat. Het veel gecoverde titelnummer is te beschouwen als een klassieker in zijn soort, maar er zijn meer nummers te vinden die diezelfde potentie hadden. Zo gaan de twee ballads I’m Trying to Sing a Message to You en het mid-tempo Always, maar vooral Dying and Crying, door merg en been. Zo mooi zijn ze! Ingram wist zijn ballads zeker met overtuiging te brengen. Tussen deze “zware” nummers, zijn de vrolijkere en vlottere nummers echter een zeer welkome afwisseling. Vooral het liefdesliedje I Remember en het opbeurende I’ll Be Your Shelter (In Time of Storm) hebben de luisteraar een ontzettend leuke en frisse sound te bieden. Ondanks deze prachtige vondsten, blijft het titelnummer 't meest bijzonder. Magisch. Het nummer ademt soul. Wel treurig dat bijna niemand de moeite neemt om z'n albums te beluisteren.

Wederom een prachtige plaat van Luther Ingram. Terwijl op de voorgangers zowel de ballads als de uptempo’s evenredig verdeeld zijn, staan op dit album de rustigere nummers wat meer centraal (de meesten bevinden zich ergens tussen "echte" ballads en mid-tempo nummers). Hoewel Let’s Steal Away to the Hideaway met zijn inhoud op gebied van ballads soms bijna een kloon lijkt te zijn van zijn voorganger, If Loving You Is Wrong (I Don’t Want to Be Right), van vier jaar eerder, is dat alles behalve een probleem. Zo doet het titelnummer van dit album denken aan het titelnummer van z’n vorige plaat (de grote hit dus), doet een nummer als Sweet Inspiration denken aan Help Me Love, terwijl I’m Gonna Be the Best Thing doet denken aan I’m Trying to Sing a Message to You. Maar wat maakt 't uit, het zijn alle drie mooie nummers en bieden kwaliteitssoul. Dat is het belangrijkst. Bij deze soulzanger heb ik echter altijd het idee: hoe dramatischer, hoe beter 't is. These Are the Things en All That Shines, waarin Ingram het leven van de man met een gebroken hart bezingt, zijn daarom mijn twee favorieten – naast het energierijke It’s Too Much; het meest levendige nummer van deze plaat. Uiteindelijk is het grootste minpunt aan dit album tegelijkertijd het grootste pluspunt: er staat veel van hetzelfde op. Als je daarvan houdt, zoals ik, dan is 't geen probleem. Wil je afwisseling, dan kan je beter terecht bij de voorgangers.

Uiteindelijk één van de beste albums van 't jaar! Voor mij dan. Wounded Rhymes valt, zoals meerderen al opmerkten hier, onmogelijk in één richting te duwen. Van begin tot eind wordt de verscheidenheid en originaliteit benadrukt op deze plaat. Naast de diversiteit aan genres die in ieder nummer verwerkt lijkt te zijn, is het ook lastig het geluid dat hier wordt neergezet onder een bepaalde noemer te laten vallen. Dankzij de vele bombastische nummers lijkt het soms alsof je te maken hebt met de "retro-sound", de muziek die doet denken aan dat van laten we zeggen de jaren ’60, maar tegelijkertijd is het ontzettend eigentijds en zelfs verfrissend. De veelal kale, soms zelfs ietwat donkere productie van de nummers in combinatie met haar eigenaardige stemgeluid en het tamelijk bijzondere songmateriaal (het weet zich opvallend goed te onderscheiden van al 't andere muziek van dit jaar, vind ik) maakt dit een geslaagde creatie die zich vrij avontuurlijk aandoet. Wounded Rhymes is het type album dat het goed kan doen bij zowel het alternatieve publiek als het commerciële publiek. Hoogtepunten op 't album: echt alles! Geen zwak liedje te vinden hier. De charme van de zangeres en van het album valt dan ook niet te ontwijken. Het is te hopen dat I Follow Rivers nu -eindelijk!- eens een hit wordt hier in Nederland, want de huidige 75e plek in de Single Top 100 (de hoogste notering hier tot dusver) moet haast wel een grote grap zijn.