Ontzettend leuk en bovenal verfrissend debuut. Op deze plaat van Millie Jackson wordt op een briljante wijze omgesprongen met de hipste soulmuziek van toen: ze besloten om het geluid van Philadelphia, Detroit en Memphis gewoon met elkaar te blenden! Dat maakt dit uiteindelijk één van de leukste (soul)albums van toen, en één van de beste albums uit de Millie Jackson-catalogus. Talloze beluisteringen heb ik achter de rug, en met iedere beluistering lijkt hij leuker te worden. De grote hit van het album is het vrolijke (en manvriendelijke!) My Man, A Sweet Man en samen met het breekbare I Miss You Baby laat het een hele andere kant van Jackson horen dan de feministische vrouw die ze op latere albums (vanaf Caught Up uit 1974) zou zijn. Toch is haar sterke, eigenaardige persoonlijkheid al zeker hier en daar te horen. Het heerlijke, funkende I Ain’t Giving Up en Strange Things sluiten prima aan bij de, wat later zou blijken, strijdlustige dame in spe. Het liefdeslied You Are the Joy of My Life is vooral opvallend omdat je onbekenden kunt voorhouden dat dit Gladys Knight is. Hun stemmen zijn bijna identiek en tel daarbij op dat ook deze compositie nogal Motownachtig aandoet. Zeer opmerkelijk op zijn minst. Het is echter de duisterheid van het adembenemende, soms ietwat gospelachtige – iets wat niet aan de titel ligt, A Child of God (It’s Hard to Believe), dat een ijzersterke compositie blijkt te zijn. De sociaal-kritische teksten zijn geen onbekend verschijnsel in het soulgenre, maar velen gaan niet gepaard met de juiste sfeer; deze versie is áf. Uiteindelijk een bijna perfect album. Soms een beetje pretentieloos, neem My Man, A Sweet Man, maar bij Millie is dat juist erg leuk. Vooral door het contrast van een paar jaar later.

Millie Jackson besloot om haar grenzen te verkennen door een aantal rock-georiënteerde nummers op te nemen in combinatie met de oude vertrouwde soul. Titel Rock ’N' Soul verraadde eigenlijk al wat de luisteraar kon verwachten. Hoewel het haar niet eens zo slecht afgaat, haar krachtige stemgeluid past vrijwel bij ieder genre, vallen de meeste van deze nummers niet te berekenen tot haar betere. Wellicht ligt de oorzaak in de sound van het album. Het jaar van de release kan wel 1994 zijn - dit klinkt eerder als die vreselijke jaren ’80 rock sound á la Bon Jovi of iets in zo een richting (luister in dit verband o.a. Somebody Shoulda Heard Me bijvoorbeeld), en ja, dat ontneemt bij mij zeker luisterplezier. Ondanks dat gegeven staan er een aantal mooie composities op, en dat zijn dat met name de nummers waar geen of anders nauwelijks rock in voorkomt (dat is ongeveer de helft van de liedjes op Rock ’N' Soul).

De drie hoogtepunten zijn ongeveer halverwege op de plaat te vinden. De ballads Don’t Walk Away en Whenever You Come Around kennen naast een mooie melodie ook bijzonder sterke zangpartijen van Jackson. Terwijl de vocalen bij - het gros van - de artiesten met de jaren flink afneemt, lijken de vocalen van Millie Jackson alleen nog maar beter te worden! Soms komt de rauwheid van haar stem mooi naar voren tijdens de uithalen die (hier en daar) gemaakt worden. Van de uptempo’s is vooral Nothing Lost, Nothing Won het best in staat om te laten horen dat haar latere werk er ook toe doet. Hele mooie tekst ook over 't beëindigen van een relatie. ”I saw you standing there / The moonlight in your hair / You sure look good to me / I came to realise what I saw in your eyes was only what I wanted to see.” De Latimore cover Let’s Straighten It Out klinkt minder geslaagd. Als je bijvoorbeeld de opname van R&B-zangeres Monica van twee jaar later uit 1996 erbij pakt, hoor je goed hoe mooi hij toentertijd had kunnen klinken.

Hoewel het niveau van haar jaren ’70 albums niet wordt gehaald, is het album vooralsnog beter dan een aantal van haar bijdragen die ze in de jaren ’80 leverde. Voor fans een leuk project waaruit bleek dat ze het nog steeds in zich had om wat moois te leveren. Het is even door de sound heen bijten en wennen aan het rock genre dat ze omarmde, maar 't is zeker geen slechte poging van Millie Jackson.

Prachtige plaat van Millie Jackson, die verder gaat waar Caught Up ophield. Op Still Caught Up wordt bijna hetzelfde concept verder uitgewerkt als op zijn voorganger, wat resulteert in 'n album waarvan de eerste vier nummers het verhaal vertellen van de strijd van de vrouw (om haar man bij haar te houden), terwijl de laatste vier nummers het verhaal van de minnares vertellen. Net als bij de voorganger, sluiten de nummers naadloos op elkaar aan en is het album vrijwel één groot epos. De twee nummers die in het bijzonder opvallen zijn de Dobie Gray cover Loving Arms, waarin de fragiliteit van Jackson als vrouw een grote rol krijgt, terwijl Leftovers volledig uit ander hout gesneden is. De brutaliteit waarmee ze hem brengt, maakt het in ieder geval één van de meest opvallende nummers die het album te bieden heeft.

De "gewetensvraag" die Jackson stelt aan haar minnaar in het begin tijdens de dialoog van Leftovers is werkelijk fan-tas-tisch, zo vraagt ze aan haar minnaar “Just tell me something / You been married to her, been shacking with me / Who you feel you’re cheating on?” (.......) even later gaat de deurbel, dan komt de vrouw (Mrs. Jody) van haar minnaar binnen, en vervolgens hoor je Jackson zeggen “Well, do say right on time / Mrs. Jody again, what do you want? Waarop Mrs. Jody antwoordt: ”My husband” en Jackson weer eindigt met "Well you’re not getting him!” Zulke teksten hoor je alleen bij Jackson.

Je kan gerust zeggen dat Still Caught Up écht verplichte kost is voor menig soulliefhebber. Sfeervolle en bovenal een sublieme instrumentatie, sterke zangpartijen met teksten die dienen als educatie of levenslessen - allemaal verwerkt tot 'n mooi geheel van meer dan een half uur. Wat wil je nog meer?

Milton Wright is niemand minder dan “de broer van” Betty Wright. Hoewel hij een stuk minder bekend is dan zijn zus, mocht hij ook een aantal albums opnemen op het Alston-label. ‘Friends & Buddies’ klinkt voor een album uit 1975 behoorlijk eigentijds en modern. Er is een perfecte balans aanwezig tussen R&B, funk en soul en dat maakt het album naar mijn idee dan ook buitengewoon interessant voor een plaat van 35 jaar oud. Hoewel er op dit album geen uitschieter te vinden is, klinkt het wel erg fijn allemaal en zijn de composities stuk voor stuk ook nog eens erg sterk. Nog een ander bijzonder punt is dat ik niet echt snel een vergelijking kan maken met een ander album, misschien ligt dit een beetje in de lijn van Curtis Mayfield? Maar dan toch net weer net even anders. Echt het proberen waard!

M'n favoriete Missy Elliott, dit derde album van haar. Het was pas met de release van Get UR Freak On dat ik me ging interesseren in de muziek van deze artieste, en nu, jaren later dus, beluister ik haar drie eerste albums van tijd tot tijd nog steeds wel eens en dan vooral deze, Miss E... So Addictive. Dit album zal ik altijd associëren met de zomer van 2001 – en dat is ook de voornaamste reden dat ik dit album vrijwel alleen beluister met mooi weer (in de winter zet ik hem eigenlijk nooit zoveel op). De singles zijn allemaal A-nummers, behalve de langdradige ballad Take Away die iets te zeurderig en vermoeiend is om menig luisteraar te kunnen boeien. Get UR Freak On echter, en dan vooral die twee anderen, 4 My People (beide versies) en One Minute Man, blijken hele duurzame producties te zijn. Zelfs na meer dan tien jaar klinken ze nog steeds ontzettend fris en relevant. De meeste andere nummers van dit album, zijn kwalitatief net even wat minder, maar wel goed genoeg om ze met enige regelmaat te beluisteren. Dog in Heat is één van die nummers, en wordt gebracht met – zoals ze zelf al bezingt – een heerlijke pre-80s funk sfeer (door het gebruik van sample Douala by Night van J.M. Tim & Foty) en ook het 80s klinkende Old School Joint – waar gebruik wordt gemaakt van (minstens) een vijftal samples van o.a. Parliament - en het dreunende urbannummer Lick Shots blijven op dit album fier overeind staan. Het enige verrotte zijn de stiltes van de “nummers” 18 tot en met 28, om vervolgens verder te gaan met een prelude die wordt voortgezet met het slotnummer Higher Ground (die niet eens zo de moeite waard is).

”You never heard beats like this before / When me and Timbaland walk throught the door / Our style be tighter than before, you like our steelo.”

Ondertussen staat het debuut van Missy Elliott bekend als één van de meest invloedrijke R&B en hip-hop albums van een vrouwelijke artiest uit de jaren ’90, wellicht zelfs dé meest invloedrijke. Ondanks dat gegeven is dit, voor mij in ieder geval, een ver van perfect album geworden. Vooralsnog blijft Missy Elliott een interessant figuur: ze produceert haar eigen werk (met Timbaland), en schrijft ze haar eigen werk, én haar talenten liggen zowel bij het rappen als zingen, al is een zingende Missy op geen ander album (zoveel) te horen als op deze, dat maakt dit haar meest naar R&B neigende werk tot op heden.

Ondanks je hier al goed kunt horen dat de productie qua geluid zijn tijd vooruit was (opvolger Da Real World werd zelfs nóg meer futuristisch), stelt het songmateriaal soms teleur - met name op tekstueel gebied. Sock It 2 Me vormt toch wel het hoogtepunt van het album met die heerlijke trompetjes en het slim in elkaar gezette refrein. The Rain (Supa Dupa Fly) is zo slecht nog niet, maar als je de originele versie van de sample hoort, Ann Peebles’ I Can’t Stand the Rain, dan concludeer je toch al snel dat de sample niet goed (genoeg) tot zijn recht komt, en niet echt past tussen de tekst die de tekstschrijvers (waaronder Missy Elliott zelf) eromheen hebben gebouwd. Een wat donkere productie als bijvoorbeeld Why You Hurt Me wordt vooral aantrekkelijk gemaakt door de relaxte sfeer, met een mooie gitaarriff uit Eddie Floyd’s Check Me Out, die zichzelf gedurende het nummer herhaalt. Datzelfde kan ook gezegd worden van I’m Talkin’ dat overigens wel beduidend minder “donker” aanvoelt. Verder een goed liedje.

Er zijn veel gastbijdragen hier op het album te vinden die niet veel (lees: eigenlijk niks) toevoegen, al kan het ook liggen aan 't dus matige songmateriaal. Daarnaast overschaduwen de gasten bij vlagen Missy Elliott zelf, dat lijkt me niet de bedoeling. Best Friends staat bijvoorbeeld vooral in het teken van Aaliyah, en Friendly Skies laat vooral een Ginuwine horen (alsof dat nog niet erg genoeg was, zijn het ook nog eens eentonige semi-R&B-ballads). De enige gastbijdrage die wél wat toevoegt is, is die van Da Brat op Sock It 2 Me, normaal vind ik haar een irritante MC, maar haar verse en flow zijn hier best sterk. Izzy Izzy Ahh is vooral erg melig en vooral wanneer ze de titel bezingt, klinkt het allemaal best vervelend en zeikerig. They Don't Wanna Fuck Wit Me heeft weer zo’n stupide tekst dat het moeilijk is om iets positiefs in dit nummer te zien. Over de gehele linie 'n wisselvallend album; drie sterren dus.

Tot dan toe haar minste album. Elliott en Mosley trachtten om een album te creëren dat vooral de old school soul en hip-hop zou moeten representeren, uiteraard dan wel in een hedendaags jasje, maar uiteindelijk is dat niet helemaal gelukt (de gekozen samples komen bijvoorbeeld niet zo goed tot hun recht). Je hebt natuurlijk de twee singles, Work It en Gossip Folks, die productioneel nog steeds vrij vooruitstrevend klinken en absoluut 't beste van Elliott laten horen, maar zodra deze nummers voorbij zijn gekomen, raakt het album in een slop. Wat je dan nog overhoudt, zijn hoogstens drie - niet meer dan redelijke - overblijfselen in de vorm van Slide, dat met z’n steeds herhalende basgitaar best een verslavend deuntje is, en in het beste geval nog Funky Fresh Dressed en Play That Beat. Een tweetal afwijkende nummers, ik doel op het R&B-gerichte Pussycats en 't dance/clubachtige Ain’t That Funny zijn echt op alle fronten ondermaats en hadden de tracklist niet eens mogen halen. De gastartiesten falen eveneens om een leuke bijdrage te leveren; vooral Beyoncé irriteert mateloos met d'r zeikerige uithalen. Enkel Ludacris is een meerwaarde op Gossip Folks. Tot slot is het gepraat aan het begin of aan het einde van sommige nummers volkomen nutteloos, was het niet nodig geweest om in bijna ieder nummer ”this is a Missy Elliott exclusive” te vermelden, en is het veelvuldig “eren” van overleden artiesten als Aaliyah, Left Eye, Big Pun, Biggie, 2 Pac op een gegeven moment ook wel erg overdreven en geforceerd dramatisch. Under Construction had dan ook beter under construction kunnen blijven.

Als er een band was in de afgelopen tien jaar waarvan ik hoopte dat ze zouden doorbreken dan was het wel Mo Solid Gold. Vanaf het eerste moment dat ik ‘David’s soul’ hoorde was ik verkocht. Niet alleen de band was bijzonder, ook dit album was/is gewoonweg perfect. Je kunt het zien als een blender van rock, new wave, funk, soul en gospel. De zang, de instrumentatie, de arrangementen, de keuze van de nummers – alles klopt gewoon.

De opener, een mix van rock/new wave/gospel, ‘The prince of new wave’, is al gelijk een knallende opener waardoor de eerste toon voor dit album wordt gezet. Daarna komen zien we al gelijk het hoogtepunt op dit album, namelijk ‘David’s soul’. Een bijzonder warme combinatie van gospel en rock. Zelden zo’n mooi liedje gehoord. ‘Love keep on’ is een combinatie van stevige rock en is voorzien van een pakkend deuntje. ‘Spooky too’ is een van de meest heavy nummers van het album, een prima stevig rocknummer dat enigszins een mysterieuze sfeer creëert op dit album. ‘Colouring on’ is zo’n beetje het meest commerciële nummer op dit album en valt -voor mij althans- een beetje buiten de rest van het album aangezien dit een “gewoon” pop/rock nummer is, dat betekent overigens niet dat het een matig en/of saai nummer is, dat is het namelijk niet.

‘Miss America in space’ was ook altijd een van m’n lievelingsnummers op dit album, bijzonder mooi en warm arrangement waarbij de stem van de zanger prachtig tot zijn recht komt en datzelfde geldt voor de orgelklanken. Vervolgens komt er weer een topper, nog een hoogtepunt op dit album ‘Personal saviour’. Ook dit nummer werd een single en leverde ook een notering op in de Single Top 100. Een heerlijk opzwepend nummer dat zo een soundtrack single had kunnen zijn voor een James Bond film. Bovendien klopt de instrumentatie bij dit nummer van begin tot eind – wat een details! ‘Ghost in my house’ is in een prachtig jasje gestoken en is al het derde nummer op rij dat gewoon perfect is. Vooral bij dit nummer laten ze horen dat gospel en rock een extreem goede combinatie zijn. ‘Motorway’ valt op gezien de ingetogen sfeer van het nummer, het creëert echt een bepaald rust moment op dit album. ‘On my mind’ begint prachtig rustig en swingt de pan uit bij het refrein, ook een van mijn favorieten mede gezien het bijzondere arrangement dat dit nummer kent. ‘Come together’, jezus, nog zo’n mooi nummer waarbij het (achtergrond)koor zorgt voor een extra leuke toevoeging en datzelfde geldt voor de mondharmonica. De afsluiter ‘Mo trilogy’ is even adembenemend als de vorige nummers en laat horen wat we vanaf het begin al hoorden: ijzersterke nummers.

Er staat geen enkel nummer op dit album dat misplaatst is of niet in de smaak bij me valt. Negen jaar na de release klinkt dit album nog even fijn als destijds. Dit meesterwerk is ongeëvenaard als het gaat om de samenstelling qua genres, liedjeskeuze en arrangementen. Een van de mooiste albums van de afgelopen tien jaar, of liever gezegd, een van de mooiste albums uit de gehele muziekhistorie.

”I may be young, but I am experienced...” Eén garantie hadden de kopers van Miss Thang: ze kregen waar voor hun geld. Het album dat maar liefst zestien nummers telt (vijftien als je de ene interlude niet meetelt), zorgt voor een speelduur van zeventig minuten. Het lijkt misschien iets te veel van het goede, maar het album biedt genoeg leuks zodat het geen seconde verveelt. Het valt te prijzen dat de toen 14-jarige (!) Monica een album heeft gecreëerd dat nergens kinderlijk aanvoelt of klinkt; er zijn artiesten in hun twintig of dertig die mochten willen dat ze zo’n volwassen geluid hadden als zij. Dat het 'n bijzonder geslaagd album in het R&B-genre is geworden, is tevens te danken aan (producer) Dallas Austin en verschillende leden van zijn crew “DARP”, die het hele album voor haar maakten tot wat het verworden is. Hoewel het bovenal een R&B-album is, zijn er elementen van soul en hip-hop terug te horen, iets wat bij het laatstgenoemde genre versterkt wordt door bijvoorbeeld het gebruik van samples af en toe.

Het enige probleem waarmee Miss Thang mogelijk kampt, is dat vanwege de forse tracklist een aantal nummers misschien met wat moeite uit elkaar te halen zijn. Het zorgt voor cohesie, maar tegelijkertijd voor een gebrek aan variatie. Voor mij is dat geen ramp, want ik weet me met ieder nummer eigenlijk te vermaken. Eén van de opmerkelijke hoogtepunten is de soulvolle Latimore cover Let’s Straighten It Out, met een gastbijdrage van een fantastische soulzanger, en het is iemand van wie je het niet zou verwachten: Usher! Jawel, jawel, de toen 17-jarige Usher heeft nog nooit zo mooi, en bovenal soulvol geklonken als op deze gastbijdrage! Het meest moderne nummer is, misschien met terugwerkende kracht, Forever Always. De akoestische neo-soul sfeer die het nummer uitademt lijkt eerder te komen van India.Arie’s debuut uit 2001, dan van een album uit 1995. Met Don’t Take It Personal (Just One of Dem Days), nog steeds één van haar grootste hits tot op heden, levert ze een anthem voor de tiener-meisjes, het liedje vertelt dat haar (fictieve) vriendje haar grilligheid niet te persoonlijk moet opvatten als ze last heeft van haar maandelijkse menstruatiepijn. Deze is overigens twee keer te vinden op dit album, maar het origineel vind ik 't mooist. De hip-hopachtige sfeer voegt iets extra’s toe, dat de remix (die meer R&B-georiënteerd is) niet doet. Mijn persoonlijke drie favorieten zijn het retro Skate, en Miss Thang en Get Down waarvaan vooral het titelnummer doordrenkt is met een (moderne) vorm van funk.

De andere nummers, waaronder nog een cover van de S.O.S. Band, zijn ook allemaal ruim in orde en hebben genoeg kwaliteit om niet tot de achtergrond te (ver)vallen. Een knappe prestatie. Het zullen ook wel de uitzonderlijk goede, mooie vocale kwaliteiten van Monica zijn die, in combinatie met de subtiele productie van Dallas Austin en co., mooi op plaat zijn vastgelegd. Wat mij betreft wel één van de betere R&B-albums uit de jaren ’90, die zelfs na zestien jaar nog de moeite waard is voor de R&B-liefhebbers.

Toen in 1998 'The boy is mine' een gigantisch ongekend succes werd, was het Brandy die over het algemeen met de eer ging strijken. Haar 'Never say never' album uit hetzelfde jaar als deze werd wereldwijd de hemel in geprezen en werd betiteld als beste R&B album van het jaar.

Dat is nou zo jammer. Vooral omdat Monica een veel betere plaat heeft afgeleverd. Zowel 'Angel of mine' (Eternal cover), 'The first night' als 'The boy is mine' kwamen allemaal terecht in de Billboard Hot 100 en terecht. Wat een stem had deze toen 18 jarige dame. Dit is een prima R&B album van behoorlijk niveau.

Haar versie van Dorothy Moore's 'Misty blue' vind ik ook prachtig, maar de uitschieter is 'The first night' dat samples bevat van Diana Ross' 'Love hangover', wat een heerlijke vibe, 't nummer dateert alweer uit 1998 maar wat bleef en blijft het door de jaren heen een lekker nummer om naar te luisteren.

Een prima R&B album, zeker 3,0* waard.

"Do ya really wanna touch it? Do ya really wanna fuck with me tonight?” One helluva bad momma, die Monifah. Hoewel ze tegenwoordig valt in de categorie “vergeten artiesten”, leverde ze met Mo’hogany zeker een aardig album af, met de “vieze” floorfiller Touch it als hoogtepunt. Het album tapt niet eens zozeer uit het R&B-vaatje, hoewel het uiteraard ook een dosis R&B bevat, het album is voornamelijk een blend van neo-soul en hip-hop. Hoewel de nummers best een lange speelduur hebben, heeft het album genoeg te bieden. Spannender, op tekstueel gebied, dan de grote hit wordt het niet meer. Dat terwijl ze je wat anders wil doen laten geloven, zie het openingsnummer Monifah’s anthem / Bad girl (met een knipoog naar de gelijknamige hit van Donna Summer, die er overigens twee keer opstaat!).

Niet dat dat wat uitmaakt, want ondanks dat alle teksten nogal flauwtjes zijn in vergelijking met Touch it, weet ze je te boeien. Zo is er bijvoorbeeld het naar rock neigende Why, en de hip-hop nummers What’s the deal en What’cha gonna do die ook beiden de moeite waard zijn. Op het laatstgenoemde nummer hoor je overigens een rappende Monifah. De andere nummers zijn wel meer van het slowjam soort, en daarvan is Suga suga het mooist, vanwege de relaxte sfeer. Het meest opvallende nummer is echter de afsluiter, I’m loving you, die je even haar vuige imago doet vergeten. Het is namelijk een (modern) gospel-getint nummer. De tekst mag dan wel niet echt religieus zijn, de instrumentatie en het koor zijn één en al gospel. Daarnaast is dit nummer waarschijnlijk het meest memorabel omdat haar stem hier volledig tot zijn recht komt. Iets wat bij de andere nummers lang niet altijd 't geval is. Verassend einde!

Vooral in zijn soort helemaal geen slecht album.

Hoewel de mooie, geschreven liner notes van Kip Cohen voor het album van Mother Night meer gaan over New York City dan over de band, kan ik de associatie, denk ik, wel begrijpen. Dit album laat je zo’n beetje het jaren ’70 geluid, en zelfs de sfeer van de eerdergenoemde stad proeven. De vieze funk wordt afgewisseld met het sierlijke, stijlvolle jazz, zonder dat het onder de “fusion” noemer komt te vallen; het zijn twee losse genres op deze plaat. Dat maakt dit debuut, het enige album van de(ze) negenkoppige band een buitengewoon interessante release. De nummers die op het album staan, zijn stuk voor stuk een traktatie voor de luisteraar. Het maakt niet uit wat de heren ons laten horen: alles is vakmanschap.

Er wordt gelijk hoog ingezet met Scruffle. Naast de strakke ritmische sectie, is het vooral de tekst die opvalt. De graaicultuur is van alle tijden, en Mother Night wijst er ons met plezier op dat niet alles om geld of succes draait. Today’s another day weet de sfeer van het album misschien wel het best samen te vatten vanwege z'n aard: het bestaat uit twee gedeelten, het funked er lekker op los in het begin maar met bescheidenheid, terwijl het liedje zich ontpopt tot een jazzy (instrumentaal) nummer om bij weg te dromen. De stevige(re) funk wordt weer hervat bij het eerste hoogtepunt, Julie Nixon, dat een verhaal vertelt over de ghetto van New York door perspectief van de heren. Het tweede hoogtepunt volgt gelijk erna. Uit Utopia zou je niet echt vermoeden dat het gaat om werk dat al in 1972 is gemaakt. Naast de semi-rappende groepsleden (!), heeft het nummer door de tamelijk “ruige” instrumentale backing iets over zich heen gekregen waardoor je het, wat mij betreft, onder 70’s stijl hip-hop zou kunnen scharen, maar mét een flinke dosis funk. Maar laat je niet helemaal misleiden: zo stoer zijn ze ook niet. Dat ze een gevoelige kant hebben laten ze horen op Warm spot met het aanstekelijke ”I’ve got a warm spot in my heart, but it’s cold”. Het is alles behalve een struikelblok; het toont juist de diversiteit aan! Dat deze heren tot het uiterste gaan, bewijzen ze met Groupie, een ruim acht-minuut-durend nummer in freestyle jazz sfeer, terwijl het vijf-minuut-durende Fools are you juist losbarst tot een broeierig conga-flavoured nummer. Voor iedere liefhebber van soul, funk en jazz is er beslist wat moois te ontdekken. Aanrader!

Dit album van Mya is een stuk volwassener dan haar debuut, en ook nog eens voorzien van meer variatie. Wederom een voornamelijk R&B-album, maar ook op dit album horen we soul, urban, reggae en een beetje hiphop. Veel mensen hebben een handje meegeholpen op ‘Fear of flying’ waaronder een aantal producers als Tricky Stewart, Wyclef Jean, Swiss Beatz, Terry Lewis, Jimmy Jam, Rodney “Darkchild” Jerkins en Robin Thicke. Met zo’n indrukwekkend team verwacht menigeen denk ik meer dan dat het album uiteindelijk biedt. Ondanks de voldoende variatie is het niet de beoogde topper in het R&B-genre geworden, al vind ik hem zelf wel leuk.
Het eerste nummer (afgezien van het intro) dat het album opent is verreweg het sterkste nummer op dit album. ‘Case of the ex’ heeft niet alleen een catchy melodielijn, maar ook nog eens sterke tekst. De luisteraar zal snel tot de conclusie komen dat het werk dat volgt een stuk minder memorabel is. Toch is het allemaal niet slecht. De Darkchild-productie ‘That’s why I wanna fight’ klinkt best aardig bijvoorbeeld, en een ander tof nummer is ‘Takin me over’ met een guest feature van Lisa “Left Eye” Lopes (TLC), lekkere vibe en mijn favoriete nummer op dit album (!!!). De geflopte single ‘Best of me’ (met Jadakiss) die door Swiss Beatz werd geproduceerd is ook best leuk vooral vanwege de relaxte vibe. Eén van de sterkste nummers van dit album vind ik ‘Pussycats’ (voorzien van een citatie van ‘Papa was a rolling stone’), de beat van dat nummer is retestrak! Maar ook ‘Lie detector’ met de duidelijk aanwezige baslijn en de reggae elementen klinkt fraai, en behoort tevens tot de hoogtepunten op dit album. ‘Now or never’ is verder tevens een prima nummer, klinkt erg zomers en fris.
‘Fear of flying’ is denk ik een plaat die tijdens de eerste luisterbeurt niet al te indrukwekkend is. Naar mate je ‘m vaker beluisterd, wordt hij steeds beter. Deels dankzij de variatie, want zoals ik al zei is er variatie genoeg op dit album. Ze blijft een dun stemmetje hebben maar op dit album wordt dat redelijk goed gemaskeerd. Ik denk dat dit tot op heden haar meest veelzijdige en leuke album is. Vooral een feel good album met nummers waar je echt vrolijk van wordt. Met name het nummer ‘Takin me over’ maakt dit album de moeite waard (vind ik dan). 't Album verveelt me (nog steeds) niet.
NB: van dit album bestaan twee versies. Op de eerste versie staat als derde liedje ‘Ride and shake’, terwijl op de tweede uitgave de later verschenen single ‘Free’ staat. ‘Free’ werd niet zo’n grote hit als ‘Case of the ex’, maar het liedje is wel minstens net zo fijn als de grote hit van dit album. Vooral het videoclipje dat indertijd vaak op The Box te zien was, is erg leuk! Het was vroeger altijd mijn favoriete Mya nummer! Als je dit album ooit zoekt, raad ik aan om wel de versie met ‘Free’ aan te schaffen, want ’t blijft een lekker liedje! Voor de rest een prima album.

Het ooit zo brave meisje dat Mya was, keerde bij dit album definitief niet meer terug. Mya bezingt nummers die veel gedurfder zijn dan op haar voorgaande albums. Helaas dit album wat minder dan diens voorganger ‘Fear of flying’. Het album is als geheel te standaard, waardoor het niet weet uit te blinken in z’n soort. Dat had overigens anders gekund, dat licht ik nader toe.
De twee nummers die werden mede-geschreven door Missy Elliott, namelijk ‘My love is like…wo’ en ‘Step’ zijn oké. Vooral het openingsnummer is één van de betere nummers op dit album. ‘Why you gotta look so good’ met een guest feature van Lloyd Banks is ook best leuk en bovenal erg catchy. ‘Take a picture’ werd geschreven door Pink en was aanvankelijk bedoeld voor haar tweede album ‘Missundaztood’, maar haalde de definitieve tracklist niet. Verder staat er nog een cover op, namelijk ‘Compared to what’ (origineel is van Eugene McDaniels), er bestaan mooiere versies al vind ik deze niet onaardig en Common’s bijdrage zorgt voor een meerwaarde bij dit nummer.
Samples worden er ook gebruikt. Zo wordt in het reggae/dancehallachtige ‘Things come and go’ een sample gebruikt van Shuggie Otis’ ‘Ah uh mi hed’ (Sean Paul is trouwens ook op dit nummer te horen), en in ‘Sophisticated lady’ een sample van Rick James’ ‘Cold blooded’. ‘After the rain’ is een eerbetoon de overleden zangeressen Aaliyah en Lisa “Left Eye” Lopes. Twee a-typische Mya nummers en tevens de betere nummers op dit album zijn ‘Late’ en de gigantische clubbanger ‘Whatever bitch’. Het laatstgenoemde nummer gaat over een drag queen!
Behalve de genoemde nummers, staat er verder niet veel bijzonders op ‘Moodring’. Het luistert lekker weg en daarmee is alles gezegd. Zoals enkele andere R&B-albums bevat deze plaat teveel nummers. Van de 17 (!) die op dit album te vinden zijn, hadden minstens 5 achterwege gelaten kunnen worden. De betere nummers worden soms overschaduwd door de slechtere nummers, waardoor niet voldoende opvalt dat sommige nummers eigenlijk behoorlijk leuk zijn. Dat is jammer, want een hoger cijfer had er anders zeker in gezeten. Vooralsnog een redelijk ruime voldoende voor dit album.

Mya is verre van de beste (R&B-)zangeres. Toch heeft ze een bepaalde eigenheid wat haar zo leuk maakt. Buiten haar thuisland, de Verenigde Staten, bracht dit album weinig teweeg. Haar doorbraak volgde in Europa dan ook pas in 2000 met ‘Case of the ex’. Deze debuutplaat van haar is echter zo slecht nog niet. Naast R&B als voornaamste genre, bevat het hier en daar ook invloeden van soul, urban en zelfs een tikkeltje hiphop. Tekstueel gezien gaat het vooral over het hebben van een relatie en uiteraard de liefde. What else is new?
Echt spannend wordt het nergens, het is naar mijn idee haast zo’n typische “tiener plaat” geworden, gezongen vanuit een perspectief van een meisje. Toen ze dit album opnam en uitbracht was ze dan ook rond de 17-18 jaar. Een nummer van het ‘Case of the ex’ kaliber is hier nog niet te bekennen, daarnaast zijn de nummers ook niet bepaald catchy. Toch staan er aardige nummers op zoals bijvoorbeeld ‘We’re gonna make you dance’, ‘Keep on loving me’, ‘It’s all about me’, ‘If you were mine’ en het door Babyface en Diane Warren geschreven ‘My first night with you’ (overigens een cover van Deborah Cox). Ook ‘If you died I wouldn’t cry because you never loved me anyway’, dat in aanmerking komt voor een nominatie wat betreft langste songtitel ooit, is best te pruimen. Het beste nummer op deze plaat is denk ik ‘Bye bye’ waarop Missy Elliott een guest feature is. Er zit namelijk wel een lekkere vibe in dat nummer, al had het geen potentie om potten te breken.
Het feit dat hier geen knaller op staat is duidelijk het grootste gebrek aan dit album. Dat is de reden waarom deze plaat zich niet weet te onderscheiden van een gemiddeld ander R&B-album, maar deze Mya heeft iets liefs over zich waardoor het album toch wel iets aandoenlijks heeft. Tekstueel en instrumentaal stelt het niet veel voor, maar dat iets dat je voor lief neemt bij dit album.