Laten de meeste R&B-zangeressen maar “modern” zijn met dance- en elektronische-invloeden in hun muziek. Mary J. Blige houdt lekker vast aan de oude vertrouwde R&B-sound - weliswaar in een modern jasje - waar ze in de eerste plaats bekendheid mee verwierf. My Life II... the Journey Continues (Act 1) is de titel van haar nieuwe album, en daaruit konden we al opmaken dat ze terugblikt naar het verleden zonder ook maar één moment daadwerkelijk te blijven hangen in het verleden. De reis gaat verder, en Mary J. Blige dus ook. De ouwe rot in het vak bewijst, na de twee matige voorgangers Growing Pains en Stronger withEach Tear, waarom ze ook anno 2011 nog relevant is. Overwegend is dit haar beste werk sinds tien jaar tijd. Naast jaren ’90 R&B neemt ook hip-hop een belangrijke rol in op dit album, iets wat dankzij de gastbijdragen van Nas, Rick Ross, Brook Lynn, Busta Rhymes en Drake al duidelijk werd.

Hoewel My Life II niet van constante goede kwaliteit blijft, komt 't alvast mooi op gang met het werkelijk stuiterende Feel Inside. Het is de gastbijdrage van Nas die het nummer naar een hoger niveau weet te brengen en gezamenlijk maken ze het nummer tot een echte banger. Samen met de producer Rodney “Darkchild” Jerkins steekt ze de Chaka Khan-klassieker Ain’t Nobody in een nieuw jasje. Een gedurfde keuze, maar ze brengt het er prima van af. Hoewel het nummer vooral uit het dance-vaatje tapt, is het in dit geval geen ramp – het is hedendaags en het klinkt fris. 't Zou zomaar kunnen uitgroeien tot één van de grootste hits van 2012. Met geruime afstand de grote (dans)vloer vuller van het album. Traditioneler en dichter bij haar roots blijft ze met de single 25/8 en Why met een gastbijdrage van Rick Ross. Beide nummers zijn oversneden R&B en hip-hop, vormgegeven in een stijl waarin ze tegenwoordig niet meer vaak gemaakt worden. Alsof je teruggebracht wordt naar de vorige eeuw. Tricky Stewart draagt ook zijn steentje bij op het album, met Empty Prayers levert hij één van de sterkste producties van het album, Mary J. Blige kan tranentrekkers als geen ander brengen, en ook een andere ietwat kale productie als Mr. Wrong met rapper/zanger Drake is één van de betere die je hierop zult aantreffen. Elegant zoals ze is eindigt het album met het relatief kleine Need Someone, (nagenoeg) gebracht in akoestische sfeer, en de prachtige powerballad The Living Proof; een anthem als het ware. Een lied waarbij Mary’s vocale kwaliteiten aantonen dat ze niet bereid is om gas terug te nemen, dat is ook nergens voor nodig hoor.

Twijfelachtige momenten zijn er ook. Next Level laat horen dat Mary J. Blige ook mikt op een jonger(e) doelgroep. Het is wel eigentijds, maar door de standaard dertien in een dozijn productie en het matige nummer an sich wordt ze als vocalist erg beperkt en datzelfde geldt ook voor de gastbijdrage van Busta Rhymes die niets weet toe te voegen. Don’t Mind voelt tevens wat verloren aan op het album, vrijwel om dezelfde reden als Next Level, meer dan een b-kantje is dit niet. Dit soort nummers kan Mary toch beter overlaten aan de nieuwe generatie. Over een “nieuwe” generatie gesproken, een feature van Beyoncé is voor de massa altijd interessant, maar de samenhang van clichés in Love A Woman is eerder een zwaktebod dan een pluspunt, vind ik. Op vocaal gebied valt er natuurlijk weinig op aan te merken; beide dames zijn in topvorm. Verder ontbreken soms de kleine details (en dan qua productie met name) die het album nét even wat beter had kunnen maken; maar dat zullen we nu niet al te zwaar meerekenen.

P. Diddy: “You know My Life is a classic, so if you’re gonna do it, you know you gotta come with it girl.”
Mary J. Blige: “Well, it’s not a competitor, it’s a sequel and an extension of how far we’ve come.”

Zo hoorden we aan het begin van het album op het intro. Ik kan er het volgende op zeggen: het aftellen voor My Life III is begonnen, dit is haar beste album sinds No More Drama, enne welkom terug Mary J!

Maar liefst zeven van de vijftien nummers (intro en twee interludes reken ik niet mee als volwaardige nummers) zijn uitgebracht op single wat ik best raar vind omdat dit zeker niet Mary J's beste album is.

Integendeel. Het album bevat veelal slow jams die tot geen enkel hoogtepunt leiden. De diversiteit op het album is erg klein tot niet en ook de teksten hebben ook niet veel betekenis. Ik kan me voorstellen dat je na een aantal luisterbeurten uitgekeken bent op dit album. Daarnaast mis ik die ene knaller die de hele tijd in je hoofd blijft zitten. Het nummer dat daar het meeste voor in aanmerking komt, lijkt me 'Natural woman', maar als je Aretha's versie eenmaal hebt gehoord dan is deze ook niet meer je van het (alhoewel hij allerminst slecht is).

Tot de betere nummers behoren:
- I can love you
- Missing you
- Not gon' cry
- Natural woman

Mary J vind ik echt een vakvrouw en zingen kan ze zeker. Helaas moet ik dit album toch bestempelen als tamelijk 'saai'...

Ik denk dat dit album niet het beoogde succes opleverde waarop Mary J. Blige gehoopt had. In haar thuisland verkocht dit album dan wel meer dan 900.000 exemplaren, in andere continenten werd dit album echter een gigantische flop. Best begrijpelijk, want hoewel Mary probeert om met de tijd mee te gaan, verliest ze al haar originaliteit in dit album.
Dertien in een dozijn is ‘Stronger withEach tear’, en tot overmaat van ramp ook nog eens middelmatig wat betreft songkeuzes. Nou is het denk ik een kwestie van mening, maar Mary probeert op dit album
-naar mijn idee- zo wanhopig om hip te zijn, dat het bijna zielig is. De nietszeggendheid van de plaat doet je haast concluderen dat deze plaat niet beter is dan bijvoorbeeld een album van Keri Hilson. De guest features zijn overbodig en voegen niets toe aan de nummers waarop ze meezingen. Tekstueel is het allemaal ook al zo teleurstellend, namelijk erg oppervlakkig.
Vlagen van een scherpe pen komen voorbij bij ‘Each tear’ of ‘Color’, maar slechts twee op de twaalf/dertien nummers (afhankelijk van de versie die je hebt) is gewoonweg niet goed genoeg. Tijdens een interview in The Martha Stewart Show, gaf Mary aan dat haar volgende album waarschijnlijk rond maart 2011 gaat uitkomen. Ik hoop voor haar dat ze bij haar tiende studioalbum meer inspiratie heeft, want ze heeft mij sinds ‘No more drama’ uit 2001 al niet echt meer weten overtuigen.

Compton’s finest! 't Is noemenswaardig dat er in Compton zoveel talent rondzwierf. War, The Sylvers, The Jackson Sisters, maar ook Masterfleet zijn slechts enkele voorbeelden van groepen die allemaal afkomstig zijn uit Compton, Californië. Dit kwartet bestaat uit Linus Ceph, Ronald Gibbs, Sterling Rice en diens broer Stephen Rice. Gezamenlijk hebben ze maar één album opgenomen voor het Sussex label, hetzelfde label waar Bill Withers zijn klassiekers uitbracht. De soul en funk die Masterfleet laat horen, klinkt heel anders. Heel vooruitstrevend zelfs, voor de tijd waarin 't album verscheen. Hetgeen opvalt is de originaliteit die ze leveren door 'n aantal kleinigheden. Openingstrack First Voyage duurt slechts één minuut en is instrumentaal, en bestaat uit niet meer dan geluiden van de zee met 'n harp die daar vervolgens mooi overheen vloeit. Apart, maar je begint je gelijk af te vragen wat er nog in het verschiet ligt. Zo volgt onder andere het vreemde doch briljant gevonden Academy Awards waarin de zanger vertelt hoe (goed) hij zijn gevoelens voor de buitenwereld heeft weten te verbergen, en wordt 't laatste liedje, Well Phace II, geopend met een nieuwsbulletin in zowel het Engels als in het Spaans die door elkaar heen lopen, waarbij vervolgens een retestrakke groove ingezet wordt die mooi aansluit bij het eerste deel van het nummer. De vooruitstrevende producties komen echter het duidelijkst naar voren in Skull Stone (To the Bone) en When You’re a New Born Child die professioneler overkomen dan veel andere soortgelijke albums uit die tijd. Tijdgenoten met eenzelfde stijl soul-funk zijn er niet te vinden! Best bijzonder, dit album. En trouwens, wat een prachtige hoesfoto! Die doet 't album eer aan.

Als 21-jarige met pas sinds een paar weken zijn debuut op zak is Sabre nu wellicht slechts 't groentje, maar met een stem als die van Maverick kan het bijna niet anders dan dat je een succesvolle carrière tegemoet gaat. De sleutel tot succes vandaag de dag is om op te vallen. Qua muziekstijlen lukt dat niet meer zo goed, je moet wat meer in huis hebben, maar Sabre heeft dat. Tot waartoe hij in staat is, komt, ironisch genoeg, het best naar boven in de A Change Is Gonna Come cover. In eerste instantie denk je waarschijnlijk, “Hoe haal je het in je hoofd om een nummer met zo’n status te coveren?”, om nog maar te zwijgen over het feit dat Sabre blank is - dit is toch echt een anthem voor de zwarten, maar wat klinkt het goed zeg! Ook de zomerse klanken van Let Me Go, de neo-soul productie Memories dat een jaren ’90 gevoel opwekt (in positieve zin hoor), de koude en duistere sound van Cold Game, en No One, die laatste doet met fantasie denken aan Winehouse’s You Know I’m No Good, zijn van die composities waar je niet omheen kunt en staan als een huis. Twee punten van kritiek die je kunt geven is één: dat bepaalde nummers een herhaling zijn van de betere vondsten op deze plaat, en twee: er voorgangers zijn die het er beter van af hebben gebracht. Denk aan de albums van Daniel Merriweather en nog wat dichter bij huis, het album van Plan B. De veelzijdigheid van Sabre's stem (als zanger en rapper) en de veelzijdigheid van het instrumentatiegebruik (een mix van wel vijf, zes genres) maken uiteindelijk veel goed en maken van Lonely Are the Brave één van de meest frisse en kleurrijkste releases van 2012!

Dat Mavis Staples het ook solo mocht proberen is geen verassing. Met haar unieke stemgeluid is ze één van de beste soulzangeressen van haar tijd. De twee albums die ze voor Stax maakte zijn erg mooi. Dit debuut bevat een aantal covers, waaronder prachtige versies van ‘A house is not a home’ en ‘You send me’. De ‘Son of a preacher man’ cover vind ik ook wel mooi, maar ik vind dat de versie van Dusty Springfield tot op heden ongeëvenaard is. Mavis Staples, Aretha Franklin, Joss Stone en talloze andere zangeressen wisten het origineel dan ook niet te overtreffen. Haar versie van Joe Simon’s ‘The choking kind’ mag er ook zijn trouwens. Andere nummers als ‘Until I met you’, ‘Sweet things you do’ en ‘Security’ zijn ook de moeite waard. Hoewel het geen uniek album is, is het wel een mooi album. De rust in haar stem in combinatie met de funky maar tegelijkertijd bescheiden instrumentatie maakt dit wederom een top album uit de Stax-catalogus. By the way, die hoesfoto vind ik ook echt prachtig!

‘Only for the lonely’ is nog iets beter dan haar debuut. ‘Don’t change me now’ is voor mij het mooiste nummer op het album. Toch staan er op dit album nummers die daar niet veel voor onderdoen. Neem bijvoorbeeld ‘What happend to the real me’, dat op een ijzige verwijtende manier wordt gezongen door Mavis. ”Look at me my love, what happend to the real me. Look what you’ve done my love, why’d you do do what you did to me?” Maar ook de ‘I have learned to do without you’ dat ze met emotie en haast met enige vorm van wanhoop weet te brengen. En dan nog de prachtige ballad ‘How many times’, voorzien van geweldige tekst. Maar ook het romantische ‘Since you became a part of my life’ behoort ook tot heerlijke soulnummers. Pff, het is haast te moeilijk om het mooiste nummer eruit te pikken. Alle nummers zijn mooi. Misschien ligt het wel niet aan de nummers, misschien ligt het “gewoon” aan haar stem. Daar kun je namelijk verliefd op worden! Ook dit album heeft een prachtige hoesfoto trouwens.

Door de critici werd dit album destijds berekend tot een van de beste albums van dat jaar. Best begrijpelijk want gospel in zo’n pure vorm kom je niet vaak tegen. Als ik ‘We’ll never turn back’ beluister, heb ik altijd het gevoel alsof ik mij bevind in het zuiden van Amerika ergens in de jaren ’30. En dat maak het zo bijzonder; je kan de intentie hebben om een album te maken met een authentieke sound maar dat betekent niet dat het album ook zo klinkt. Bij dit album is dat echter wel het geval. Daarbij vertolkt Staples ieder nummer alsof ze het zelf beleefd heeft; de oprechtheid spat er vanaf. Het album en Mavis zijn recht door zee, niet zelfingenomen en dicht bij de wortels van Mississippi. ‘We’ll never turn back’ is bluesy, ongelakt, vol lef en een plezier voor menig oor. Bij de afsluiter ‘Jesus in on the mainline’ is haar stem aan flarden en de herrineringen blijven hangen, zelfs na de laaste rafelige noot. Ik vind dit album in ieder geval beter en een stuk boeiender dan haar onlangs uitgebrachte album: ‘You are not alone’, die begint me nu (al) een beetje te vervelen eerlijk gezegd.

Wanneer een echte soul legende een nieuw album uitbrengt is dat natuurlijk altijd interessant. Mavis Staples behoort al reeds de jaren ’60 tot een van de beste soulzangeressen van de wereld. De tijd is voor deze dame ook goed geweest, haar stem klinkt op dit album wellicht mooier dan ooit. Het nieuwe album wordt gevormd door verschillende genres. Zo maken we kennis met voornamelijk gospel, blues en wat soul maar horen we ook hier en daar wat country invloeden.

Het eerste nummer ‘Don’t knock’ vind ik niet zo bijzonder, fijne opzwepende opener maar Mavis kan én verdient beter. Een nummer in de vorm van ‘You’re not alone’ is werkelijk prachtig, ingetogen en eenvoudig waar die prachtige warme stem van Mavis duidelijk naar boven komt. ‘Downward Road’ klinkt als een eeuwenoude gospel en klinkt niet onaardig. In ‘In Christ there is no east or west’ maken we kennis met country en folkloristische invloeden, een stijl die ook heel goed bij Mavis past. Persoonlijk vind ik het een van de beste nummers van het album. ‘Creep along Moses’ is een blues/rockachtige gospel waar ik toch aan moet wennen, het weet mij niet echt te overtuigen. ‘I belong to the band – Hallelujah’ is alweer beter, nummer heeft een fijn ritme en het refrein is best catchy.

‘Losing you’ (Randy Newman), ja, zo wil ik Mavis graag horen! Het eerste nummer dat echt soulful klinkt. Eigenlijk een heel eenvoudig nummer maar vanwege Mavis haar fenomenale stem is een van de meest eenvoudige nummers op dit album tegelijkertijd een van de meest bijzondere. ‘Last train’ (Allen Toussaint) brengt weer wat leven in de brouwerij, van alle uptempo nummers op dit album vind ik dit een van de betere en datzelfde geldt voor ‘Only the lord knows’. ‘Wrote a song for everyone’ (John Fogerty) is denk ik zo’n beetje mijn favoriet op dit album, de tekst vind ik ook echt prachtig! ‘We’re gonna make it’ is de bekende cover die buitengewoon funky en zelfs gospelachtig op het einde is geworden. Ik heb dat nummer ondertussen door zoveel soulzangers en soulzangeressen horen zingen en hij verveelt me nooit. Ook deze versie van Mavis mag er zeker zijn. ‘Wonderful saviour’ is een traditionele gospel waar ik dan weer niet van houd. De afsluiter ‘Too close to heaven’ vind ik helaas te langdradig en kabbelt voor mij teveel voort alhoewel het liedje halverwege beter wordt (wanneer Mavis begint te zingen).

Al met al een redelijk album. Niet alle nummers zijn even mooi en soms klinkt het in mijn oren als teveel van het goede. Raar eigenlijk aangezien de productie minimaal is gebleven en het album eenvoudig maar toch sterk in elkaar is gezet. De stem van Mavis blijft echter wel waanzinnig mooi waardoor ook de slechtere nummers wat omhoog worden gelift. Ben nog niet helemaal overtuigd na drie luisterbeurten maar daar kan wellicht verandering in komen. De mooiste nummers vind ik zelf de covers en de titeltrack. Ook de albumcover vind ik erg mooi trouwens.

Maxayn Lewis (wiens echte naam Paulette Parker is) heeft nooit stilgezeten. Van The Ikettes tot Maxayn en van Mandré tot The Gap Band. Haar rol als zangeres was -zoals men van de naam al kan afleiden- het grootst ten tijde van Maxayn. Van hun drie albums die ze hebben gemaakt, is deze wellicht het meest noemenswaardig. Een gebrek aan variatie heeft dit album zeker niet; voor hun begrippen bescheiden ballades worden proper afgewisseld met stevig uitvallende funk nummers. Gebrek aan spontaniteit hebben ze ook al niet getuige het instrumentale Jam for Jack, dat eerlijk gezegd toch wel het minst leuke moment op het album is. Minst leuk betekent niet slecht, maar bijzonder is het niet.

Het overige werk is veel leuker, dat komt natuurlijk door de vocale kwaliteiten van Maxayn Lewis zelf. We vinden twee fantastische Stones covers in de vorm van Gimme shelter en You can’t always get what you want, beide prachtige toevoegingen op dit album; het mooie is dat deze cover versies de originele versies niet bijten, de eigen draai die Maxayn eraan geeft zorgt ervoor dat deze uitvoeringen minstens net zo genietbaar zijn als de originelen. Trying for days, een liedje van hoop is wellicht het mooiste nummer van het album. Song, een nummer als het ware tegen de eenzaamheid is ook wel fijn, het feit dat het liedje naar zich naar een redelijke climax werkt (qua opbouw) maakt hem zo leuk. Ook het lome Doing nothing, nothing doing is een geweldig nummer. De warme, loungeachtige sfeer maakt dit een zeer geschikt liedje terwijl je aan het luieren bent in de zon. Als afsluiter is gekozen een nummer met een dromerige sfeer, Beloved, het klinkt best aardig maar is toch ietwat te langdradig. Ook Let me be your friend is, ondanks de fragile tekst, niet echt memorabel, maar ach, waar hebben we het over?

De krachtige stem van de dame in kwestie, de instrumentatie van de overige groepsleden en ook niet te vergeten de prachtige hoesfoto; het plaatje is hier bijna compleet. Bijna inderdaad, want het mist net dat beetje extra om zich te onderscheiden van soortgelijke albums. Voor de rest een uitstekende plaat.

Een prachtig album van deze onbekende soul/jazz vocaliste, met hier en daar een ietwat easy listening sfeer. Er staan nogal wat covers op dit album, maar die kan Maxine Weldon met gemak aan. Zo covert ze twee Bob Dylan nummers, namelijk ‘It ain’t me babe’ en ‘Like a rolling stone’, die ik persoonlijk liever hoor dan de originele versies. Maar andere covers die naar mijn smaak ook mooier zijn dan het origineel, zijn ‘Lodi’ van John Fogerty en ‘Grits ain’t groceries (all around the world)’ van Little Milton.
Mogelijkerwijs staan er nog meer covers op, al schieten die me nu niet te binnen. In ieder geval is er nog veel meer moois te vinden op dit album zoals de opzwepende en funky ‘Feeling all right’ en‘Right on’. Of wat te denken van het bluesy ‘Johnny one time’.Maar ook een nummer als ‘Tomorrow on my mind’, een prachtige combinatie van soul, blues en folk mag er zijn. Vocaal en instrumentaal een album om u tegen te zeggen, heel erg jammer dat ze niet zo bekend is.
En dan te bedenken dat deze zangeres aanvankelijk verpleegster werd, vervolgens verhuisde naar Toyko, trouwde in Seoul met een Koreaanse man, een kind kreeg, vervolgens terugkeerde naar San Francisco om weer te werken als verpleegster en uiteindelijk een zangcarrière tegemoet ging.
Tja, sommige gebeurtenissen/veranderingen zijn voorbestemd zijn, dat moet haast wel, en als je daar niet overtuigt van bent, dan moet je dit album maar eens beluisteren. Dan begrijp je vast wat ik bedoel.

Soms irriteer ik me best aan z’n stem. De ene keer is het wat aan de saaie kant en de andere keer komt zijn kopstem tevoorschijn. Daarvan zijn de (eerste) nummers ‘A strange arrangement’ en ‘Just ain’t gonna work out’ al gelijk de beste voorbeelden van. Gelukkig is ‘Maybe so, maybe no’ alweer stukken beter, lekker luchtig opzwepend deuntje. ‘Your easy lovin’ ain’t pleasin’ nothin’ is het eerste nummer dat ik echt leuk vind, prachtig arrangement en een pakkende melodielijn dat geïnspireerd lijkt te zijn op het seventies Motown oeuvre. ‘I wish it would rain’, wat had ik graag gewild dat dit een cover was van de -ondertussen- soul klassieker. Helaas is dit een behoorlijk saai nummer waarbij weer die irritante kopstem wordt gebruikt. Snel verder dan maar. ‘Make her mine’ is weer Motown-esque en klinkt best aardig, hetzelfde geldt overigens voor ‘One track mind’.

‘The Ills’, een funky en zomers nummer alleen blijf ik weer terug komen op dat ene… zijn stem, desondanks beschouw ik dit nummer wel als zo’n beetje het beste nummer op dit album. ‘Shiny and new’ zorgt voor een slaapverwekkend moment dus ga hier verder geen woorden aan vuil maken. ‘Let me know’ is het tweede hoogepunt op het album, als ik dit nummer hoor dan vraag ik me echt af waarom de rest van het album niet in deze stijl werd gebracht. Hij bewijst in ieder geval we dat ‘ie het kan! Wat een prachtig nummer overigens. De afsluiter ‘Green eyed love’ heeft de meest relaxte vibe op het album en is een heerlijk nummer om bij te ontstpannen.

Mijn mening over dit album is een beetje verdeeld. Aan de ene kant bevat dit album heerlijke nummers die een bepaalde seventies Motown-sound creëeren, aan de andere kant staan er evenveel zeikerige en slaapverwekkende nummers op. Daarnaast irriteer ik me soms aan zijn stem zoals ik al vaker aangaf, dat zorgt er wel voor dat ik het moeilijker vind om dit album in zijn geheel te beluisteren. Toch ga ik dit album nog een aantal luisterbeurten geven, misschien dat ik het dan beter/meer weet te waarderen.

In het rijtje van zangeressen die allemaal one hit wonders zijn uit de jaren ’90 met o.a. Meredith Brooks (Bitch), Jennifer Paige (Crush), Leigh Nash van Sixpence None The Richer (Kiss me) en in mindere mate Natalie Imbruglia (Torn) , mag ook deze Zweedse zangeres zich voegen. Een onuitwisbare indruk liet ze achter met All ’bout the money. Die single, en een duet met Ricky Martin, mag Meja berekenen tot de hoogtepunten uit haar carrière. En ach, eigenlijk was dit best een aardige, leuke poging om een succesvol popalbum te maken en tot op zekere hoogte is dat ook wel gelukt. Om het succes te blijven vasthouden echter niet. Een langdurige carrière met succes na succes zat er dan ook niet in voor haar.

Er staan een aantal nummers op dit album die de moeite waard zijn. Zo borduurt Luxury op bepaalde fronten voort op de grote hit van dit album en is het refrein net zo catchy. Er zijn wel meer nummers die tekstueel nogal wat naïef zijn. ’t Is soms bijna alsof Meja probeert om de wereld beter te maken met een aantal nummers die we hierop vinden. Enfin, net zoals de namen die ik noemde in mijn eerste zin, wil Meja zich een wat stoerder imago aanmeten met Too many nights late dat zowel op gebied van instrumentatie als op tekstueel gebied wat meer richting soft-rock neigt te gaan, en duidelijk beïnvloed is door het betere werk van Alanis Morissette. Van een andere orde is Beautiful girl, een leuk nummer dat erg zomers aanvoelt. De sfeervolle, minimalistische productie heeft een ietwat jazzy sfeertje en dat zorgt voor een fraai moment op dit album. De twee mooiste nummers zijn uiteindelijk Seven sisters road en (hoe verassend?) All ‘bout the money. Die eerste is vooral erg mooi vanwege de tekst en de mooie melodie. De tweede omdat het zo goed in elkaar steekt dat je hem na al die jaren (zonder hem tussentijds gehoord te hebben) nog steeds van a tot z mee kan zingen. Simpel maar perfect. Toch een stuk leuker dan Jessie J die met het tekstueel soortgelijke Price tag op dit moment een succes boekt.

Grappig eigenlijk dat een album als dit ruim tien jaar geleden niet zo opvallend was, maar dat het nu twaalf jaar later toch niet eens zo slecht klinkt. Vooral niet in vergelijking met de huidige popmuziek. De productie is voor dit album vrij luchtig gehouden; het gehele album heeft dan ook een soort singer-songwriter stijl. Het is jammer dat ze maar één hit op haar naam heeft staan. Er staan btw. meerdere nummers op dit album die potentie hadden om uit te groeien tot hits. Geen enkel nummer is overigens niet leuk of slecht. Tja, die Meja. Helaas één van de zovele vergeten zangeressen uit de tijd van weleer.

Het -van oorsprong uit Chicago komende- duo Mel & Tim heeft gedurende hun carrière drie albums mogen opnemen, waarvan twee voor het Stax-label. ‘Starting all over again’ was hun eerste plaat voor dat label en werd opgenomen in Muscle Shoals, Alabama in mei 1972. Hoewel het een Stax release betreft, heeft dit album meer een Philly-sound. De titeltrack behoort tot een van de mooiste nummers die ooit op/door Stax zijn uitgebracht en blijkbaar ben ik niet de enige die dat vindt; in Amerika verkocht deze single namelijk meer dan een miljoen exemplaren. Een ander nummer op deze plaat die minstens net zo mooi is, is ‘Carry me’. Speciaal voor dit album werden twee covers opgenomen, te weten ‘I’m your puppet’ en ‘Wrap it up’ en deze nummers behoren ook tot het betere werk. Verder is ook de afsluiter ‘Too much wheelin and dealin’ een geweldig nummer op dit album. Deze plaat is overigens op CD heruitgebracht met vier bonus tracks: ‘Forever in a day’, ‘It’s those little things that count’, ‘The same folk’ en ‘Yes we can can’. Deze vier nummers verschenen oorspronkelijk op hun derde -en tevens laatste- album, getiteld ‘Mel & Tim’, die tevens op het Stax-label verscheen. Van deze bonus tracks is de ballad ‘The same folks’ het mooist, alhoewel het funky ‘Yes we can can’ ook zeerzeker de moeite waard is. Het laatsgenoemde nummer is overigens een cover die volgens mij oorspronkelijk door The Pointer Sisters werd opgenomen.

Ik heb dit altijd best een vreemd album gevonden. Een Spice Girl die redelijk alternatieve pop/rock gaat maken? Mensen die dit album kochten op basis van de singles I turn to you, If that were me en Never be the same again kwamen bedrogen uit. De overige nummers zijn een stuk minder commercieel en poppy als de drie eerder genoemde nummers. Zoals ik hierboven ook al ergens meende te lezen, lijkt het net alsof sommige nummers onafgewerkt zijn, maar dat zal wel de bedoeling zijn geweest lijkt mij.

Toch zijn het stevige nummer Goin’ down en vooral de titeltrack Northern star ook erg mooi – beiden werden ook op single uitgebracht, maar het werden geen successen voor haar. Vooral de rijkgevulde instrumentatie, maar ook de songtekst van de titeltrack vind ik erg mooi. Met een nummer als Goin’ down deed ze keurig mee met de hype van de jaren negentig en liet ze zien net zo’n stoer meisje te zijn als Alanis Morrissette, Sheryl Crow of Meredith Brooks. Maar wanneer het tweede gedeelte van het album begint (alles wat na Never be the same again komt), zakt het wat in. Dan wordt het zelfs ietwat saaiig. Why heeft een duistere sfeer en dat vind ik op zich wel mooi, maar het nummer heeft toch iets afstandelijks. Alle nummers die volgens vind ik een stuk minder interessant. Zo vind ik het big band Suddenly Monday bijv. helemaal niet passen op dit album en snap ook niet waarom die hierop staat.

Behalve I turn to you en Never be the same again zijn de nummers sowieso niet erg pakkend of zo, en enkelen hebben ook te weinig leuke kenmerken om bij te blijven. Na een tijdje gaat haar stem ook wel een beetje tegenstaan. Ik zet de CD dan ook niet vaak op, en als ik hem wel opzet dan beperk ik me meestal ook tot de eerste zes nummers (met uitzondering van If that were me, want dat heb ik altijd zo vreselijk gevonden al is de productie an sich wel oké), zo blijft dit toch een redelijk genietbaar plaatje.

Uit nieuwsgierigheid eens een paar opgezet deze week, deze nieuwe van Melanie C. Ik ben blij om te horen dat ze dat stoere rock-imago dat ze zich op haar vorige drie albums wilde aanmeten, nu vaarwel heeft gezegd. Alsof ze zichzelf (en anderen) wat wilde bewijzen. Hoe hard ze 't ook probeerde, ze bleef gewoon een doorsnee (pop)zangeres. Niet dat daar iets mis mee is, overigens. Met dit nieuwe album legt ze de nadruk voornamelijk op het produceren van eenvoudige popliedjes die goed in het gehoor moeten liggen, en dat is in zekere zin ook wel gelukt. Vooral haar zuivere, herkenbare stemgeluid klinkt na al die jaren nog steeds in orde. Niet alles wat betreft songmateriaal klinkt even memorabel, maar sommige refreintjes zijn behoorlijk aanstekelijk, en dat maakt bepaalde nummers geschikt om uit te groeien tot (bescheiden) hits. Burn en Weak zijn hiervan mooie voorbeelden. Ook een wat stevige(re) popliedje als Get out of here mag er wel zijn, tot op zekere hoogte toont ze hier die ‘ouwe’ stoere Mel van twaalf jaar geleden te zijn, zonder geforceerd over te komen. Iets wat vanaf haar tweede album wel gebeurde, jammer genoeg. Helaas heb ik het idee dat Melanie C anno 2011 toch behoorlijk passé is.

Ergens kan ik het ook wel begrijpen, zit de massa nog te wachten op nota bene een voormalige Spice Girl die alleen in de jaren negentig redelijk succesvol was? Ik denk het niet, om eerlijk te zijn. Hoe dan ook een prima pop album. Zelfs haar beste album sinds haar debuut Northern star uit 1999, naar mijn bescheiden mening. Eenvoudig maar absoluut degelijk. En zeg zou zelf, zo hoor je haar toch het liefst?

Het komt natuurlijk niet vaak voor dat een artiest die een voorprogramma verzorgd leukere muziek maakt dan de main act. Alicia Keys heeft een gouden strot maar heeft mij nooit echt weten te bekoren met haar muziek. Iets dat Melanie Fiona wel lukt. Tuurlijk is dit een commercieel album maar echt gelikt of glad kan ik het ook niet noemen, daar moet je ook niet bij iemand als Melanie Fiona voor zijn. Laat het “binnen de lijntjes gekleurde tienermuziek” maar over aan een (matige) zangeressen als bijvoorbeeld Katy Perry met haar huppeldeuntjes.

Melanie slaat een brug tussen authentieke soul en R&B muziek en dat gaat haar wonderbaarlijk goed af. Ze creëert een album met fijne ritmische stukken die geen moment vervelen. ‘Give it to me right’ weergeeft echt zo’n 60s sound, warme klanken en een warme stem vormen een prachtig soulgeluid en daarmee is de toon voor dit album gezet. ‘Bang bang’ heeft zelfs lichte psych. invloeden en heeft denk ik wat tijd nodig om te groeien, althans, ik vind het niet een nummer dat vanaf de eerste keer al gelijk helemaal super klinkt. Een nummer als ‘Monday morning’ is natuurlijk echt een hoogtepunt, dit nummer staat als een huis van begin tot eind. ‘Please don’t go’ voelt aan als een Motown nummer dat destijds ook gezongen had kunnen worden door The Supremes of The Vandalles. Het swingt de pan uit. ‘Ay yo’ creëert een aparte sfeer op dit album vooral de trompet is een leuke toevoeging aan dit nummer. ‘Walk on by’ kent ook een heerlijke ritmische sfeer, een opzwepende melodielijn en haar zwoele stem zorgen voor een mooi resultaat.

‘You stop my heart’ lijkt geïnspireerd te zijn door een aantal 60s classics van Phil Spector waarbij ook zo’n bepaalde wall of sound is proberen te nabootsen. Een combi van soul en doowop. Alleen vind ik dit nummer wat minder, het is een beetje aan de eentonige en saaie kant. ‘Johnny’ is ook echt een knaller op dit album, lijkt qua opbouw en ritme wel een beetje op ‘Valerie’ van Amy Winehouse alleen dat wordt verbloemd door Melanie’s stem omdat deze natuurlijk niet lijkt op die van Amy. Dit had overigens wel een typische Mark Ronson productie kunnen zijn. ‘Sad songs’ is ook mooi. ‘Priceless’ is priceless, wat een ijzersterk intro heeft dit nummer. Wederom ritmisch dik in orde en wat zingt ze dit mooi. Niet our love is priceless maar her voice is priceless! ‘It kills me’ vind ik wel wat te gladgestreken en eenvoudig voor iemand als Melanie, een van de minste nummers op dit album. ‘Teach him’ creëert een beetje een latinachtige sfeer en valt daarmee ietwat buiten de rest van dit album, persoonlijke vind ik ook deze iets minder maar haar stem komt bij een nummer als deze wel prachtig uit de verf.

Een ritmisch, opzwepend en soulvol debuutalbum van Melanie Fiona. Prachtige zwoele stem, mooie arrangementen en een smaak- en sfeervol album dat tot in de puntjes is verzorgd. Dat zien we bij ‘The bridge’. Keep it coming zou ik zeggen.

Melba Moore heeft een “lief” gezichtje en dat kan ook gezegd worden over haar stem, maar dat blijkt na het beluisteren van dit album niet goed genoeg te zijn om omver geblazen te worden. Het klinkt allemaal wel aardig en hier en daar staan er best leuke liedjes op dit album. De medley Walk a mile in my shoes / Twenty five miles bereken ik tot het hoogtepunt van het album. Qua instrumentatie heerlijk funky, alleen de stem van Melba is niet krachtig genoeg om het optimale uit het nummer te halen. Als iemand als bijvoorbeeld Aretha Franklin dit had gezongen, dan had je een geweldige medley gehad! Naast dit nummer is The thrill is gone (from yesterday’s kiss) het andere hoogtepunt. Het ietwat mystieke sfeertje zorgt ervoor dat dit misschien wel het meest opvallendste nummer is die we hier vinden. Geen enkel ander nummer past overigens zo goed bij haar nog meisjesachtige stem als deze!

Toch heeft ze wel degelijk een strotje hoor. Dat blijkt vooral uit Patience is rewarded, ze zingt de longen uit haar lijf en dat ze genoeg noten op haar zang heeft wordt tijdens dit nummer wel duidelijk. You got the power (to make me happy) is daarentegen best catchy en lijkt zijn inspiratie een te hebben gehaald bij de nummers van Motown rond die tijd. In het jazzy, bigbandachtige If I had million vertelt Melba wat ze allemaal zou doen en wat ze zou kopen als ze miljonair was. De tekst is soms best grappig: ”If I had a million dollars/ I’d tell you what I’d do/ I wouldn’t take no more bullshit from anyone/ Not from a man, not from you!”, vooral als het gezongen wordt door een dame met nogal een kinderlijk stemmetje. He ain’t heavy, he’s my brother is best een leuke cover, er zijn betere versies denkbaar al is deze niet onaardig. Heaven help us heeft overigens de leukste tekst gekregen, maar qua instrumentatie had er meer ingezeten als het wat voller en bombastischer was geweest. Het is te veel op veilig gespeeld.

Op alle aspecten is dit album “wel aardig”. Nergens blinkt het uit, al zijn haar uithalen in een aantal van de nummers wel erg goed. Maar ja, dat Look what you’re doing to the man destijds over het hoofd werd gezien is begrijpelijk. Het wordt nergens verassend of exceptioneel goed. Continu wordt er op veilig gespeeld en op een gegeven moment is het te voorspelbaar. Leuk voor af en toe, maar meer ook niet.

Melvin van Peebles, tja, je moet ervan houden. Als vocalist is hij niet bepaald bijzonder en met z’n zware stem wordt er op de nummers meer gesproken dan gezongen. Dit was zijn laatste album voor Atlantic en het zou een kleine twintig jaar duren voordat hij een comeback zou maken met een nieuw album in 1995. Opvallend op deze plaat is de cover van Stevie Wonder’s ‘Supersition’. Verder staan er rare en niet alledaagse nummers op, neem bijvoorbeeld het openingsnummer ‘Birth certificate ain’t nothing but a death warrant anyway’. Of ‘So many bars’ dat verschillende elementen kent als funk, soul, blues en zelfs een bepaalde gospel feel heeft. ‘Save the watergate 500’ is ook best aardig o.a. door de achtergrondvocalisten. ‘Come on write me’ is lekker funky en über-bombastisch en het is een verademing dat de achtergrondzangeressen een grotere rol in dit nummer krijgen in vergelijking met de voorgaande nummers. ‘Eyes on the rabbit’, Van Peebles gaf aan dat dit nummer oorspronkelijk was geschreven als grap. En ach, met zo’n titel had ik het nummer een stuk erger ingeschat dan dat ‘ie daadwerkelijk is. ‘My love belongs to you’, als ik bij dit nummer aanbeland ben, heb ik geen kracht meer om er tien minuten naar te luisteren, daarvoor is het nummer ook te eentonig. Bovendien bevalt me dat gekrijs van Melvin niet.

Bij de eerste luisterbeurt dacht ik: what the… you mean this seriously? Ondertussen ben ik al aan z’n stem en zijn manier van “zingen” (voor zover je ’t zingen kunt noemen ) gewend en bevalt me dit album wat beter. De instrumentatie is in ieder geval spannend genoeg om je interesse erbij te houden. Toch prefereer die andere Peebles, jeweetwel, Ann.

Geslaagd comeback album van Merry Clayton, die vooral bekend werd als achtergrondvocalist bij de Rolling Stones, waarbij de soul - zoals te horen op haar vorige albums - werd verruild voor een meer eigentijdse sound. Clayton brengt 'n fijne mix van disco (zonder toeters en bellen) en boogie, dat qua stijl wel goed te vergelijken valt met albums als Bad Girls van Donna Summer of Irons in the Fire van Teena Marie, die ook rond die tijd verschenen. Openingsnummer en tevens 't titelnummer Emotion weergeeft een goede impressie wat men dit album kan verwachten, maar het daarop aansluitende nummer (Cryin’ for Love) is zelfs nog 'n stuk beter met zijn volle en heerlijke funky instrumentatie á la Parliament. Ook wanneer de muziek rustiger wordt krijgt Clayton alle ruimte om te imponeren. Met de ballad When the World Turns Blue wordt een bijzonder fijn stuk(je) rust gecreëerd. De andere, tweede en laatste ballad is - helaas - enigszins misplaatst. Wasted Time lijkt bij vlagen haast ontsnapt te zijn uit een musical, het is namelijk nogal theatraal van aard, en daarmee is het een tamelijk overbodige toevoeging op Emotion. Gelukkig wordt er met de drie laatste nummers weer teruggekeerd naar de spetterende klanken van de twee eerste nummers en daarmee heeft het album wel een prima slot.

Je zult het maar presteren: funk ten gehore brengen dat écht saai is. Wat dat betreft is de Messengers Incorporated groep - uit Oklahoma - daarin met vlag en wimpel geslaagd. Er zijn weinig andere genres dan funk waarbij het belangrijker is dat je de luisteraar naar je toetrekt met een "opzwepend" repertoire dat de luisteraar weet te boeien, maar de inhoud van deze plaat komt nooit van de grond – hoe hard ze ook proberen om te funken. De albumopener, tevens het titelnummer Soulful Proclamation klinkt nog wel oké, en ook het tweede nummer, het instrumentale Frequency Response en If I’da Club kunnen er mee door; alles wat volgt vind ik zeer matig. Ze proberen de covers Ain’t No Mountain High Enough, He Ain’t Heavy, He’s My Brother (met een onzuivere en ontzettend lelijke zang van een mannelijke vocalist) en Eleanor Rigby een geheel eigen draai te geven, dat gegeven valt wellicht te roemen, maar het klinkt voor geen meter. De andere nummers die overblijven stemmen mij ook niet bepaald vrolijk, ze komen erg rommelig over en dat ontneemt (eventueel) luisterplezier. Verder is het zoals gezegd heel saai; de nummers én de vocalen. Ik geloof dat ik deze plaat in de ongeveer vier jaar dat ik ‘m ken ook niet vaker dan tien keer heb beluisterd. Een nieuwe beluistering zorgde niet voor 'n positiever gestemde mening.

Dead or alive, Michael is definitely The King. De definitie ‘overproduced’ betekent niet altijd slecht. Dat bewijst dit album. Hoewel het album slechts tien nummers telt, zijn het stuk voor stuk retestrakke popsongs die perfect geproduceerd zijn. Ik vind het ronduit zwak dat mensen steeds teruggrijpen naar zijn ‘Thriller’, ‘Bad’ of ‘Dangerous’ periode, de jaren ’80 en ’90 liggen tig jaar achter ons en het is niet realistisch om een album als deze met de drie eerder genoemde titels te vergelijken. Ookal zijn voor de totstandkoming van dit album oude stukken gebruikt, tuurlijk zijn ze opgespiced – wat had je dan verwacht!? ’Michael’ bevat wat mij betreft dan ook geen enkel minpunt. Zelfs de nummers met Akon en 50 Cent vind ik erg lekker (en dat terwijl ik toch echt een aversie heb tegen beide “rappers”). Minste nummer vind ik ‘I like the way you love me’, hoewel deze natuurlijk verre van slecht is. En inderdaad, wat blijft het een triest gegeven dat Michael dood is. Kennelijk ben ik in tegenstelling tot vele anderen, wél blij dat Sony niet eerder uitgebracht materiaal op de markt brengt. Dit smaakt naar meer.
Wat een nummers, wat een nummers!

Ik geloof dat het niet mogelijk is om een bepaald nummer te betitelen tot 'hoogtepunt' aangezien dit album een en al hoogtepunt is. Inmiddels is dit album 28 jaar oud en het klinkt nog moderner dan een groot gedeelte van de albums die nu worden uitgebracht.

Ik heb één woord voor dit meesterwerk: tijdloos.

Waarschijnlijk klinkt dit album over 28 jaar nog steeds even goed als nu en toen. Echt een bijzonder album dat nooit, maar dan ook nooit zal beginnen te vervelen.

“Hi there! If you happen to pick up this album, and you can read… watch out for the name Doug Haynes, who is headed for fame.” Het zal Doug Haynes wel flink zijn tegengevallen, de weg naar de roem. Met slechts één album op zijn naam is er maar weinig bekend over deze soulzanger die afkomstig is uit Savannah, Georgia. Hij wist op vier en een half-jarige leeftijd al indruk te maken op zijn familie toen hij met gitaar zichzelf begleidde en al een nummer zong. Twee jaar later overleed zijn vader, en kort daarna besloot de familie Haynes te verhuizen naar New York. Haynes zweerde dat hij van zingen zijn leven zou maken. Enkel het bespelen van een gitaar was niet meer voldoende, dus leerde hij in korte tijd om om te gaan met veel andere instrumenten zoals een drumstel, een viool, een basgitaar, een trompet, een piano en nog veel meer. Dat hij het woord “mighty” in zijn artiestennaam verdient, wordt bewezen met dit album. Zijn stem, de instrumentatie, het repertoire waaronder een aantal covers. Alles klopt gewoon! Laat ik eens zijn prachtige, opmerkelijk stem als voorbeeld noemen.

Het album opent met een vrolijk liefdesliedje, I’ll be right here. De Sam & Dave cover Hold on, I’m coming evenaart met gemak het origineel, ik denk dat ik deze misschien nog wel iets beter vind. Dan volgt er nog een cover, By the time I get to Phoenix. Dit nummer is natuurlijk veel gecoverd, en deze is wellicht het beste gedaan. Niet alleen vanwege Doug, maar ook vanwege het eenvoudige, maar mooie arrangement. I wish you love is een prachtige, melancholieke ballad waarbij ik altijd het idee heb gehad dat ‘ie voorzien is van een Latijns-Amerikaans sausje op gebied van instrumentatie. Ik vind het in ieder geval één van de mooiste nummers op dit album. Het wordt allemaal wat rauwer, funky en dirty met Oo wee baby I love you. Een moddervet nummer waarin door Doug een verhaal wordt vertelt die voor menigeen herkenbaar is: het niet kunnen loslaten van die ene. ”You should hate yourself for what you did to me. (…) There have been some other chicks that wanted to come in where you left off. (…) I still wait for you baby to get home.” Nog zo’n vet nummer is Can I change my mind, lekker funky, inclusief het koortje, maar met een fijne losse sfeer schreeuwt Doug de longen uit z’n lijf. Honey weet iedere keer weer een een glimlach op m’n gezicht te toveren als ik dit hoor, fantastisch vrolijk melodietje met een nog leukere tekst! ”She was always young at heart, kinda dumb, but mostly smart, and I loved her so, I surprised her with a puppy!” In dit nummer gebruikt Doug voor het eerst zijn kopstem, daar houd ik normaal niet van, maar het past zo goed bij dit nummer dat ik me er niet aan stoor. Maar er is nog meer moois, zoals bijvoorbeeld het relaxte en soms zelfs zwoele Love on a two way street. Of wat te denken van het dromerige Yes I’m ready en de afsluiter The sly, the slick and the wicked. Tja, ieder nummer is leuk.

Maar dan komt nog die ene vraag. Wat is er met hem gebeurd? Na dit album is er niks meer van hem vernomen, voor zover bekend heeft hij niet meer materiaal opgenomen. Het blijft een eeuwige zonde, zoveel geweldige soul- zangers en zangeressen uit die tijd zijn “spoorloos”. Het is net alsof ze van de aardbodem zijn verdwenen! Nooit een interview, nooit een publicatie. Zo jammer! Gelukkig hebben we dit, op z’n zachtst gezegd, bijzondere soulalbum nog als nalatenschap. Deze plaat toont aan hoe Mighty deze Doug Hayes was/is! En dan die cult hoesfoto, wat een baas! Echt een ondergewaardeerd album.

Never, never change your lovers in the middle of the night
Everything may look so different in the early morning light
Never, never be too hasty when you’re groping in the dark
What you’re getting into may be a lark

Dat je het weet. Fijn album van Millie Jackson, dat net als een aantal van zijn voorgangers een flirt met het disco-genre bevat, maar vooral toch weer erg soulvol is geworden. Hoewel ook deze, A moment’s pleasure, net als veel van haar andere albums covers bevat, is het een typische Millie Jackson plaat geworden. Dat betekent een album met de nodige luchtige humor op tekstueel gebied, zoals is in dit geval de Boney M cover Never change lovers in the middle of the night of het titelnummer (halverwege het nummer: ”Right here is where the rap supposed to come in this song / So they tell me / But after getting all of this / I am speechless / For the first time in my life I have absolutely nothing to say.”), met aan de andere kant de serieuze, hartverscheurende nummers, zoals in dit geval de ballade Seeing you again. Een ander noemenswaardig nummer is de Exile-cover Kiss you all over, die veel leuker is dan het origineel; de funky instrumentatie met blazers past beter bij het nummer. Het enige minpuntje vind ik het tweede gedeelte van What went wrong last night die te lang uitgesponnen is (het lijkt ook meer op een ‘freestyle’ nummer, dan een geschreven nummer; al is het wel een soort nummer dat zijn tijd ver vooruit was – tien jaar later had het niet misstaan, denk ik zo). Voor de rest een prima album met drie gigantische floorfillers op het laatst, zoals het hoort. Van Millie hoef je ook niks anders te verwachten.

Millie Jackson, koningin van de mono- en dialogen die verwerkt zijn in haar nummers. Maar man, wat had ze de waarheid in pacht. Zoals enkelen hierboven al aangeven draait het album voornamelijk rond het thema “het hebben van een affaire met een getrouwde man". Een onderwerp dat ook nu nog actueel is. ‘Caught up’ heeft dan ook niets aan kracht ingeboet. Bijna 37 jaar na het verschijnen van dit album, zal dit nog steeds vele luisteraars blijven boeien en dat zal denk ook nog wel lang zo blijven. ‘(If loving you is wrong) I don’t want to be wright’ is het hoogtepunt van het album, hoewel de overige nummers niet bepaald slechter zijn. Voor de mensen die deze CD bezitten raad ik aan om gelijk na dit nummer de reprise (nummer 3) af te spelen; dat zorgt voor een fraai einde. Bovendien vind ik ‘The rap’ (het tweede nummer van dit album dus) iets minder boeiend. De rest van ‘Caught up’ is ook erg goed, vooral omdat de nummers geen taboe kennen. Best bijzonder eigenlijk, dat het gezongen wordt vanaf een perspectief van een vrouw, nota bene een zwarte vrouw in de jaren '70. Het nummer ‘Summer (the first time)’ wordt hier nog niet genoemd, dan zal ik dat maar doen. Want die is wat mij betreft minstens net zo goed als het openingsnummer. Tekstueel erg sterk en voor velen ongetwijfeld herkenbaar. Ook het funky ‘It’s all over but the shouting’ is toch wel erg lekker! Millie heeft gedurende de jaren '70 een aantal pareltjes geleverd, en daar valt ‘Caught up’ zeerzeker onder. Geen enkele misser op dit album te vinden. De gehele sfeer, instrumentatie en –niet in de minste plaats– de prachtige stem van Millie Jackson zijn puik. Het nummer ‘(If loving you is wrong) I don’t want to be right’ leverde Millie overigens twee Grammy-nominaties op. Niks dan lof voor dit album. Hoewel dit album door velen als "goed" beschouwd wordt (niet alleen op MusicMeter), heb ik toch het idee dat dit album niet de waardering krijgt die het verdient. In ieder geval een dikke aanrader voor iedere soulliefhebber.

Ten tijde van Feelin’ bitchy was Millie Jackson op haar best. Dit is echt een bijzonder leuk album, en zelfs mijn persoonlijke favoriet van haar. Acht toppers op een rij die veel te bieden hebben. Geluk, verdriet, overspel en uiteraard liefde zijn allemaal onderwerpen die bezongen worden op Feelin’ bitchy, soms zelfs met de nodige humor. Er staan nogal wat covers op dit album. Covers die je het origineel geheel doen vergeten, want deze nummers zijn op haar lijf geschreven. Dit zijn haar nummers! Ze zet ze naar eigen hand en verbeterd ruimschoots de originele, soms ietwat saaie, versies. Millie Jackson kent geen taboes, ze neemt geen blad voor de mond, en de manier waarop ze haar teksten bezingt kan bij luisteraars misschien nogal geforceerd overkomen. Op dit album is dat anders, het kent een heerlijk losse sfeer, en bovendien heeft ieder nummer zijn charme.

All the way lover heeft een heerlijke bluesy vibe. Het nummer dat ruim tien minuten duurt kent enkele grappige monologen. Het centrale onderwerp gaat over vrouwen die (het kijken van) soaps verkiezen boven hun partner. Lovin’ your good thing away is een geweldige disco/funk productie en is het meest swingende nummer op dit album. Angel in your arms is een onherkenbaar mooi cover van de originele versie van Hot. Overspel staat centraal, haar partner bedriegt haar, maar hij moet vooral niet denken dat ze thuis bij de pakken neer gaat zitten. ”The angel in your arms this morning, is gonna be a devil in someone else’s arms tonight.” A little taste of outside love gaat zo’n beetje over hetzelfde. You created a monster gaat over tot in hoeverre je kunt veranderen in een relatie, en nog belangrijker dat je ook jezelf kunt verliezen in een relatie. Het arrangement is vrij heavy en het rockt ook nog eens flink!

If you’re not back in love by Monday heeft ze omgetoverd tot een juweeltje. Fan-tas-tisch jazzyachtig nummer met een beeldschone tekst over het niet opgeven van een relatie die op springen staat: “Bel mevrouw Johnson maar op, of ze een dag of twee op de kinderen wil letten. Laten we de vroege vlucht naar Florida boeken, net zoals we dat vroeger deden. We laten de roomservice ons ontbijt zorgen. We zullen de hele dag vrijen. Maar als we maandag niet weer verliefd zijn, dan ga je maar je eigen weg. Als we maandag niet weer verliefd zijn, dan kunnen we niet zeggen dat we het niet geprobeerd hebben. Maar voordat je de liefde begraaft, moet je zorgen dat je het wel laat sterven.” Teksten die zo ongelofelijk mooi zijn, zie je niet vaak voorbij komen. En dan te bedenken dat het een cover is van countryzanger Merle Haggard. In Feelin’ like a woman draait het om liefde. Haar partner geeft haar het gevoel dat ze bemind wordt. dat hij om haar geeft en dat hij het beste in haar naar boven haalt. Heerlijk zwoel en romantisch nummer. Cheatin’ is heb ik voor het laatste bewaard. Dit nummer was mijn eerste kennismaking met Millie, en hij werd (en wordt) dan ook veel gedraait hier thuis. Ik ken weinig nummers over overspel die tekstueel zo mooi zijn als deze. Dit is dan ook met afstand mijn favoriet uit haar imposante discografie. Haar stem, de instrumentatie, het arrangement en bovenal de tekst zijn meesterlijk:

”Cheatin' is a thing that starts when you bring two lonely people face to face with a brand new kiss
She blames him, he blames her but neither one is ever quite sure which way it really is
All of the time in the back of their minds, they know they're gonna have to lie about where they've been
Cheatin' is a thing that'll take a little ring and break it into pieces that'll never go together again

Cheatin' is the part of loving that starts, when true love isn't what lovers are looking for
A stranger here, a stranger there, then you turn around and swear that you'll never go back for more
And lying at night, when you're holding him tight, is something that a cheater's heart just has to learn
Cheatin' is a thing that's guaranteed to bring two unhappy people to the point of no return

The worst of cheatin' is the sad little kids hanging in the middle while Mommy and Daddy choose
Cheatin' is a game where nobody wins and the ones that aren't big enough to play are the ones who lose”

De meest bijzondere (niet de beste) soulzangeres ooit is wat mij betreft Millie Jackson. Dertig/veertig jaar geleden zong zij over onderwerpen die -vooral in de Verenigde Staten- taboe waren en nog steeds zijn. De teksten zijn anno 2011 nog zo origineel en relevant en dat zullen ze ook steeds blijven. Deze vrouw heeft haar credits ondertussen al ruimschoots verdient, luister maar eens naar dit album.

De stemmen van Gladys Knight en Millie Jackson zijn nauwelijks uit elkaar te houden. Millie vertelde eens in een interview dat ze daarom sexueelgetinte of andere expliciete nummers zong, omdat ze zeker wist dat Gladys dat nooit zou doen. Met ‘I had to say it’ is dat ook het geval. De titeltrack en tevens opener laat eerdere invloeden van hiphop horen, zo refereert Millie naar Kurtis Blow en Sugarhill Gang en bezingt ze onderwerpen die destijds nog als taboe werden beschouwd. Het leuke is dat ze weet dat sommigen (liever gezegd velen) haar teksten vulgair vinden, maar het interesseerde haar totaal niet. Vervolgens komt een prachtige soulvolle cover van Dobie Gray’s ‘Lovin arms’ die langzamerhand overloopt in een medley (The rap/Stranger/Reprise) waarin de bekende Millie monologen weer naar boven drijven – de medley is wat mij betreft wat de langdradig en zeikerig, maar het is zó typisch Millie Jackson. ‘I ain’t no glory story’ laat een combi horen van boogie/disco en miss Jackson benadrukt nog even dat ze nobody’s fool is. ‘It’s gonna take some time this time’ is een prachtige ballad dat laat horen dat Jackson ook in de jaren ’80 nog authentieke soulnummers kon maken. Bij het nummer ‘Fancy this’ krijgt ze hulp van Prince Phillip Mitchell die wat regeltjes meezingt, het mag niet baten, want het nummer is vrij snel vergeetbaar. Met ‘Ladies first’ keren we terug naar de discosound en hoewel het geen hoogstandje is, vind ik de vibe van het nummer wel erg fijn. ‘Sombody’s love died here last night’ is een ballad voorzien van mooie instrumentatie en de songtekst is minstens zo mooi. De afsluiter ‘You owe me that much’ heeft ook een heerlijke vibe, lekker funky en is mijn favoriete nummer op dit album. Lang niet alles op ‘I had to say it’ is even boeiend, maar mede door de nummers 2, 5, 7, 8 en 9 zit er toch wel een (ruime) voldoende in voor deze plaat.

Millie Jackson heeft heel wat uit te vechten met de (misstanden van de) maatschappij en de burgers (lees: haar zogenaamde vrienden). Is dat een probleem dan? Zeker niet. Terwijl haar debuut zich nog enigszins liefelijk aandeed, wordt het hier allemaal wat pittiger en controversiëler. Om er wel zeker van te zijn dat de sociaal-kritische boodschap van de nummers als I Cry, Breakaway, Two-Faced World en Hypocrisy (inclusief de reprise ervan) op de juiste, gefrustreerde wijze wordt uitgedragen, hebben ze maar besloten dat deze nummers gebracht moeten worden met een – tot op zekere hoogte – rauwe, soms best zware, en bovenal erg funky instrumentatie. Dichterbij onversneden power-funk zijn Millie Jackson’s nummers, dacht ik zo, nooit geworden. Dat alleen maakt dit een noemenswaardig album. Ze behoren in ieder geval tot het betere werk van It Hurts So Good. Wat er verder nog op dit album te vinden is, zijn twee mooie ballads, het titelnummer, It Hurts So Good, en Good to the Very Last Drop, beiden toch ook wel weer erg fraai (geheel in de stijl van de Muscle Shoals sound). Tot slot staan er een aantal door Motown-beïnvloedde nummers op; die zijn iets minder (minder dan die die op haar debuut verschenen). Vooralsnog houd je een leuk album over, die vooral interessant is door de funk.

Aardig album van Millie Jackson, maar lang niet haar beste. Behalve soul, experimenteert Millie ook met discomuziek dat rond die tijd de nieuwste rage zou zijn. Het probleem met ‘Lovingly yours’ is dat ik echt een nummer mis, dat boven de rest uitsteekt. Op haar meeste albums staan meestal een á twee nummers die echt dik de moeite waard zijn, hierop ontbreken die echter. Haar coverversie van ‘A love of your own’ (origineel: Average White Band) vind ik overigens geslaagd, vooral de vibe die het nummer uitademt is errrrrrrg fijn. Verder zijn ‘I will live my love for you’, ‘From her arms to mine’ en ‘I’ll be rolling (with the punches)’ ook nog wel de moeite waard. De achtergrondvocalen zijn verzorgd door Brandy (uiteraard niet de R&B zangeres) en The Moments.