Vriendelijke, superlichte psychedelische pop. Grappig dat een paar mensen hier zo'n moeite hebben met We can help you, dat is voor mij wat melodie en uitstraling betreft van hetzelfde laken een pak als de meeste andere nummers (en dus best leuk). Zelf heb ik veel meer moeite met I never found a love like this, voor mijn gevoel zou de Bonzo Dog Doo Dah Band dit nummer niet eens zo gek veel dikker hebben hoeven aanzetten om het zo op één van hun eigen albums te kunnen zetten.

Het wordt afgezaagd, maar ook voor mij was dit de eerste kennismaking met Nits (los van Nescio en Sketches of Spain die ik allebei vaag kende), ook ik was onder de indruk van wat dus een mooie selectie van hun beste werk bleek te zijn, en ook voor mij was dit jarenlang de plek waar mijn Nits-collectie meteen ophield, mede vanwege de overweging dat ik nu dus toch eigenlijk al een feitelijke Best of in huis had. Later heb ik toch nog wat bijgekocht en –gekregen, maar dit is nog altijd een album waar ik graag en redelijk vaak naar grijp. Voor het merendeel geweldige nummers (met het zwaartepunt tijdens de eerste drie kwartier), een perfect warm geluid en een geweldige sfeer waardoor het soms lijkt of ze in mijn huiskamer staan te spelen.
        Lange tijd heb ik overwogen om dit album ondanks alle emotionele pracht toch niet meer dan 4½* te geven omdat er toch een paar minpuntjes aan zitten: Telephone song verstoort wel heel vervelend de mooie flow van de eerste CD (hoewel het daarmee meteen ook een mooi contrastrijk bedje voor het daaropvolgende Dapperstreet vormt), en de tweede CD komt niet alleen wat moeizaam op gang maar bevat ook in het middensegment een "unplugged"-vibe waar ik zelf niet dol op ben. Maar de laatste twee nummers daarvan (Red tape en Tons of ink) vormen samen dan weer een geweldige uitsmijter, en bovendien staat op die tweede CD het absolute hoogtepunt van het hele concert, het mysterieuze Under a canoe met een verzameling "keyboard-vocalen" die bij mij resulteren in teveel associaties om óp te noemen. Dus stoor ik me maar niet aan het ontbreken van Nescio op de tracklisting op de achterkant van het doosje, noch aan het feit dat een Penquin geen Penguin is, en ga ik toch maar voor de volle 5*. "A shirt is waving in the meadow..."
        Vraagje : het wordt nergens vermeld, noch bij de credits van het Hat-mini-album noch bij die van Urk, maar is het niet Robert-Jan Stips die de zang op The house verzorgt? Zo niet, dan lijkt Hofstede's stem daar wel héél erg op die van Stips. Of ik zit er helemaal naast, dat kan natuurlijk ook.

De vergelijking met de enige andere No-Man-plaat die ik ken (Schoolyard ghosts) valt toch wel erg in het voordeel van déze uit, met meer afwisseling in de composities en meer kleur in de arrangementen. De ademloze en in mijn oren vrij saaie want steeds in hetzelfde emotionele register opererende stem van Tim Bowness blijft echter een zwak punt, en waar ik zelf ook een probleem mee heb is de overdaad aan elektronische percussie op dit album – met name de "even" nummers hierboven krijgen daardoor een soort gladheid die deze muziek naar mijn smaak juist niet kan gebruiken. De eerste helft van de plaat vind ik het sterkst, maar sowieso staan de zeven middelste tracks van het reguliere album alle in de schaduw van de majesteuze eerste en laatste nummers, Angel gets caught in the beauty trap met z'n prachtige arrangement van piano, blazers en vooral viool, en Things change met z'n ontroerende melodie en idem tekst (en toevallig zijn dat volgens het boekje ook de enige nummers met een echte drummer). Sowieso klinkt de plaat trouwens geweldig voor een produktie van bijna een kwart eeuw geleden, hetgeen een eerbetoon mag heten aan Steven Wilsons capaciteiten als producer en remixer èn aan de aanwezigheid van diverse muzikale hoogvliegers op dit album (waarbij Robert Fripp merkwaardig genoeg de enige is wiens bijdrage me niet bevalt: zijn Frippertronics en "soundscapes" zijn zó herkenbaar "des Fripps" dat ze op bijvoorbeeld het mooie openingsnummer de aandacht gewoon afleiden en ik me opeens bewust word dat ik niet naar een prachtig "onafhankelijk" nummer zit te luisteren maar naar de unieke signatuur van Robert Fripp). Kortom, ondanks een paar smetjes een mooi en sfeervol album met twee extreme toppers.

Tja, het is wel mooi, en in de vergelijking met Sylvian die progchitect op 17 juni 2009 trekt zie ik ook wel iets, maar het is ook wel veel van hetzelfde, met te weinig Pigeon drummer en te veel Mixtaped, en als dan na verloop van tijd die stem (die eigenlijk de hele plaat lang in een klaaglijke emotie blijft hangen) mij ook nog tegen gaat staan haak ik af. Het openingsnummer is fantastisch, maar veel andere nummers schurken een beetje tegen het ondergeproduceerde en/of ondergearrangeerde aan, en uiteindelijk doet het me dan niet zo veel.