Deze plaat leerde ik ongeveer tegelijkertijd met Saybia kennen, en ik ben 16 Down daar ook altijd een beetje mee blijven associëren – het is geen schande als nummers als Heaven still cries en Subtle movements vergeleken worden met prachtige ballades als The second you sleep en The day after tomorrow. Ik moet echter wel bekennen dat het me even gekost om de rest van dit album op waarde te schatten, want het verschil tussen dat (samen met Soleil Sunday) briljante trio en de overige acht nummers vond ik in het begin te groot, ook omdat de stilistische verschillen soms aanzienlijk zijn (met een instrumentatie die soms op Garbage lijkt, dan weer op Massive Attack en dan weer nu-metal-achtig is, en Soleil Sunday lijkt wel èrg op de vroege Muse). Op zich wel sterk om zo'n gevarieerde plaat te kunnen maken, maar het kwartje dat het verschil maakt tussen "interessant" en "ècht goed" is na al die jaren nog steeds niet gevallen, alsof het album nog meer een eenheid moet worden. Belangrijkste nog niet genoemde pluspunten zijn verder Marco Hovius' prachtige donkerbruine stem, zijn compositorische vernuft en de fantasierijke arrangementen, minpunten de bijdrage van RudeBoy (wiens maniertje ik onderhand wel een beetje zat ben) en het enigszins stuurloze slotnummer, een afsluiter de rest van deze rijke plaat onwaardig. Deze CD blijf ik voorlopig nog wel even draaien.

Inderdaad een band met een unieke sound, een soort psychedelische garagerock met een goedkoop orgeltje dat me afwisselend aan Telstar en Blondie doet denken en een zanger wiens vriendelijke en bijna kinderlijke stem vreemd contrasteert met de gebroken ritmes en de bizarre wendingen van de nummers. Net als bij de Jon Spencer Blues Explosion denk ik soms dat het allemaal één grote grap is en dat deze jongens ongrijpbaarheid belangrijker vinden dan serieus genomen te worden, maar de sublieme soundscapes van Oo my head (geweldig noise-einde) en Snowy Dave zijn toch van een zodanig niveau dat ik niet echt kan twijfelen aan de toewijding van deze band. Misschien is dat wel het vervreemdende: prachtige sfeermuziek afgewisseld met bubblegum-invloeden (Just a little bit more) en gelardeerd met een stem die je zowel ironisch als smartelijk kunt noemen. De tweede helft van dit album is wel wat minder dan de eerste helft die uit bijna louter hoogtepunten bestaat, maar de afsluiter maakt veel goed.
        Nu eens kijken of we opnieuw ruim tien jaar moeten wachten op een volgend bericht bij deze plaat.

Toch merkwaardig: alle vijf de albums van deze band hebben in Amerika de top-10 gehaald, maar hier op onze Nederlandse MusicMeter verzamelen ze op het moment van schrijven tezamen slechts 682 stemmen en 152 berichten, en bij deze Greatest hits ben ik zelfs de eerste schrijver...
        Dit was een onverwacht cadeau waaraan ik helemaal blanco begon. Wat ik qua sound hoor zijn kleinkinderen van Pearl Jam, maar dan gelukkig niet het vroegwijze Nickelback-nichtje maar meer het streetwise neefje (de gever was een groot liefhebber van Green Day), met als extra pluspunt dat de zanger af en toe een mooie melancholische stem kan opzetten die mij doet denken aan Adam Duritz van Counting Crows. Qua composities zullen ze nooit de originaliteitsprijs winnen, maar de nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar met aardige melodieën en sterke refreinen, en van de hoogtepunten (Here without you, Let me go, Goodbyes en natuurlijk het onverwoestbare Kryptonite) kan ik eigenlijk geen genoeg krijgen.
        Een minpuntje is dat er een paar nieuwe nummers opstaan zodat de fan die alles al heeft zich toch enigszins verplicht voelt om deze compilatie toch ook te kopen, een weerzinwekkende marketingtruc die helaas al jaren gemeengoed is, maar de bijbehorende pluspunten zijn dat twee van die drie nummers qua niveau niet voor de rest van de verzameling onderdoen en dat het derde (Goodbyes) zelfs een oprecht ontroerend hoogtepunt van de plaat is.
        Kortom, niets nieuws onder de zon, maar wel èrg leuk; ik heb niet de behoefte om nu de aparte albums ook eens uit te gaan checken (hoewel, zeg nooit nooit...), maar voor déze compilatie blijft de volumeknop van mijn versterker voorlopig nog wel even op 11 staan.

Heerlijke EP, lekker zompig en grof, een goede voorbereiding op Deep inside... .

Grappig, ik heb dit album net leren kennen (via de enthousiaste eigenaar –tevens Kyuss-fan– van een platenwinkel), en nu heropent spinout hier opeens het gesprek na bijna vier jaar radiostilte. Nu een keer of vijf gedraaid, inderdaad (a) Kyuss en (b) heerlijk, maar het is wel moeilijk om onderscheid te maken tussen de nummers, als iemand mij zegt dat ie Fistful of dolls of Crawling het hoogtepunt van de CD vindt kan ik me het bijbehorende nummer niet voor de geest halen (tenzij hij de Who-cover zou noemen), en ik kan me voorstellen dat dat me wel een beetje gaat tegenstaan. Aan de andere kant, dat is bij Blues for the red sun af en toe ook wel het geval, en daarbij stoort het me níét.

Vooruit, ik als tweede, laten we gewoon met z'n allen proberen een beetje een regelmatige stroom van berichten bij dit album te onderhouden. Met live-registraties van progbands heb ik soms wel wat moeite, omdat de technische eisen verbonden aan het strak spelen van zulke gecompliceerde muziek niet altijd verenigbaar zijn met de energie en de intensiteit die een concert een meerwaarde zouden moeten geven, maar voor deze plaat van Änglagård kan ik toch wel warm lopen, want de nummers ademen mooi en het geluid en de mix zijn uitstekend. Ik weet niet hoeveel dit album toevoegt aan de twee studioplaten van deze band, maar ik vind het toch erg leuk om hem erbij te hebben.
        Wel blijf ik zitten met een brandende vraag: waarom is het mellotron-intro van Ifrån klarhet till klarhet zodanig subtiel aangepast dat ik er dan misschien nog net niet "Hallo meneer de Uil" maar zeker wel "waar brengt u ons naar toe" op kan meezingen?
 

Wat springeriger dan het magnifieke Hybris, maar niet per definitie minder. Moeilijk te doorgronden wel, ik begin met vier sterren maar ben nog lang niet uitgeluisterd. Deze band is voor mij een grote ontdekking.

Ik, oude progrocker/symfoliefhebber, sluit me geheel aan bij alle loftuitingen hierboven. Héérlijke plaat. Mijn enige bezwaar na een aantal keren draaien vond ik op 4 november 2005 al door Paalhaas verwoord: "dat de nummers een beetje eindeloos doorgaan met het uitwerken van alle ideeën van de bandleden, maar eigenlijk nooit ter zake komen en het nummer op een waardige wijze van spanningsopbouw, of in ieder geval van een climax, voorzien." Maar daar heb ik eigenlijk steeds minder problemen mee, of misschien blijken de nummers heel geraffineerd toch eigenlijk wel degelijk op fraaie wijze afgerond te worden, het zou zomaar kunnen. Ik ben hier in ieder geval voorlopig nog niet op uitgeluisterd. (Eén van de bands die ik heb opgepikt uit Jeff Wagners Mean deviation : four decades of progressive heavy metal.)
        Trouwens, heb ik te veel fantasie, of hoor ik daar in Kung bore op ongeveer 4'30 een klein eerbetoon aan een karakteristiek gitaarloopje uit Thick as a brick?
 

Beetje verdrietig dat er hier al weer bijna een jaar is verstreken sinds het laatste bericht, en dat terwijl ik me net als Bartjeking (23-11-2012) bij deze plaat in sprookjesland waan. Op het eerste gehoor wat meer folky en meer klassieke invloeden, maar hoe meer ik me aan deze plaat overgeef, hoe mooier en warmer het allemaal klinkt. Sluit wat mij betreft kwalitatief naadloos bij z'n twee voorgangers aan.
        Wat de titels van dit album betreft, de Engelse vertalingen die ik op internet vind zijn "The eye of the desire" (albumtitel), "From dormant" (titel 1), "Mourning cloak" (titel 2) en "Longing clock" (titel 4). Weet iemand misschien wat Snardom (titel 3) betekent? Of is dat een eigennaam?