Ik heb dit album nu samen met Trouble + 1 bonustrack op één CD uit 2008 van 7T's Records, een sublabel van Cherry Red. Mooie uitgave met in het boekje een korte geschiedenis van de band (mede door Georg Kajanus geschreven) en alle teksten (inclusief de ongekuiste versie van Sailor), dus ik heb verder niets te klagen, maar één ding valt me op. Achterop de inlay staat de tekst "Mastered by Tim Turan at Turan Audio", maar als ik met de koptelefoon luister hoor ik op The street een paar onrechtmatigheden die er bijna op lijken te wijzen dat voor dat nummer een oude vinylplaat is gebruikt. Tussen de allereerste en de tweede noot hoor ik een typisch vinyl-kraakje, ik hoor "tikken" op de secondes 0:07, 0:29, 0:30 en 2:55, en vanaf 3:27 tot en met het einde hoor ik ook weer typisch vinyl-gekraak, vooral duidelijk te horen tijdens het wegsterven van de allerlaatste noot. Bij gewoon afspelen via de boxen valt dat allemaal niet op, maar het is vreemd om zoiets tegen te komen op een uitgave die zo zorgvuldig is behandeld (en van een subdivisie van zo'n gerenommeerd label als Cherry Red).
        Los daarvan: tjonge jonge, wat heb ik toch al een halve eeuw lang plezier van deze vrolijke en uniek klinkende plaat. Met name het kwartet nummers vanaf Sailor heb ik op mijn oude vinylplaat bijna grijsgedraaid.

Prijzenswaardig dat Georg Kajanus niet twee keer dezelfde plaat wilde maken, dus vinden we hier niet opnieuw de wederwaardigheden van matrozen aan de wal en dames van lichte zeden, en ook het karakteristieke geluid van de nickelodeon horen we hier aanmerkelijk minder vaak. Helaas is de muziek van deze Sailor-nieuwe-stijl niet zo bijzonder, met een trio flauwe pastiches van exotische muziekstijlen à la 10cc en Brian Protheroe (maar dan kwalitatief minder), een tweetal melige ballades, en het enigszins melodieloze Stop that man. Wat overblijft zijn twee sterke popsingles, een korte maar sfeervolle instrumental, en het enige nummer dat teruggrijpt op de stijl en de sfeer van het eerste album en dat dan ook (helaas) meteen het hoogtepunt van deze plaat is, het melancholische That old nickelodeon sound.
        Zoals gezegd prijzenswaardig, maar de composities zijn helaas door de bank genomen te dun en te zouteloos naar mijn smaak, en de vier leuke nummers redden het album als geheel dan ook niet van de middelmaat. Toch nèt een voldoende vanwege de vrolijke insteek en de leuke koortjes, èn natuurlijk omdat het prachtige slotnummer toch een goede nasmaak achterlaat.
        Ik weet trouwens niet uit welke bron bovenstaande tracktijden komen, maar op het label van de oorspronkelijke vinyl-elpee stonden andere en kortere tijden, en op mijn 2-on-1-CD van 7T's Records (Cherry Red) uit 2008 zijn de nummers eveneens korter. In beide gevallen kom ik uit op een totale speelduur van 29:25 (in plaats van 30:18 zoals hierboven), en dat levert toch wel een erg kort plaatje op. En wat mij trouwens intrigeert: heeft Georg Kajanus nou in één keer een "lump sum" ontvangen, of zou hij nog steeds maandelijks een cheque krijgen voor het gebruik van de melodie van de refreinregel van Girls girls girls in de Pearle-reclames?

Niemand gereageerd op mijn vorige bericht, misschien zelfs niemand gelezen? Toch maar gekocht, en tjonge jonge wat een verzameling, mijn soulbroek zakt er van af. De zang is natuurlijk de troef hier, zelfs bij mindere composities blijven het plezier en het energiepeil gehandhaafd door het enthousiasme waarmee de heren schijnbaar rücksichtslos tegen en/of door elkaar heen staan te brullen. Voeg daarbij de spetterende begeleiding (Booker T & the MG's?) en het songschrijverstalent en de produktionele vermogens van Isaac Hayes en David Porter, en je komt uit op een fantastische verzameling die qua rauwheid en intensiteit (en wat mij betreft ook kwalitatief) alle Motown-acts uit de jaren 60 in de schaduw stelt. Uiteraard springen Hold on I'm comin' en Soul man het meest in het oog, maar even sterk zijn bijvoorbeeld de opener uit 1965 (met die fantastische stuiterende baspartij) en Soothe me, dat Sam Cooke bijna voor déze versie lijkt te hebben geschreven.
        Compilatietechnisch is hier wel wat op aan te merken: de annotatie bevat alleen de opnamedata en de componisten (en dat laatste zelfs bij 6 van de 21 nummers niet) maar vermeldt niets over muzikanten of producers, en het geluid had wel iets voller gekund. De songselectie is echter uitstekend, want hierop staan alle singles die hits werden in Amerika (3), Engeland (3) en Nederland (5), plus nog een groot aantal kleinere Amerikaanse hitjes die kwalitatief niet onderdoen voor hun bekendere neefjes en nichtjes, en zo kan ik toch niet anders dan ***** geven.

Je zit in de zaal en je wordt meegezogen. Cooke op de top van z'n kunnen.

Ook míjn kennismaking met hem, als vinylalbum met daarop de eerste 12 nummers. Natuurlijk aan de magere kant (hoewel ik deze ook met slechts 12 nummers als CD heb gezien), maar nog steeds een uitstekende introductie.

Persoonlijk mis ik zijn prachtige versie van Summertime, maar zo zal iedereen wel een privéslak hebben om zout op te leggen. De ultieme compilatie van de mooiste stem aller tijden. A change is gonna come mag op mijn begrafenis.

Compilatie met 8 (van de 12) nummers van My kind of blues (1961), 5 (van de 12) nummers van Mr. Soul (1963) en 6 (van de 12) nummers van Night beat (1963), plus één B-kantje (One more time, B-kant van de single Twistin' the night away uit 1962, naast Nothing can change this love Cooke's enige eigen compositie op dit album). Voornamelijk covers van Amerikaanse blues– en "pop"–klassiekers, af en toe tamelijk overgeproduceerd omdat de arrangeurs soms nogal scheutig zijn met de strijkers en de blazers, en daardoor misschien wat te veel in de blanke croonertraditie voor wie gewend is aan of hoopte op Cooke's rauwere singles of zijn fantastische Harlem Square Club, 1963. Met name de nummers van Night beat zijn echter lekker fruitig en vol, niet in de laatste plaats door de bijdrage van Billy Prestons Hammondorgel (goed te horen op bijvoorbeeld de cover van Howlin' Wolfs Little red rooster).

Een mooi verzorgde uitgave met uitstekend geluid en een fraai boekje met een goed geannoteerde tracklisting en een aardige begeleidende tekst. Kortom, een leuke verzamelaar voor wie geen zin heeft om de drie originele albums te zoeken, voor wie wat meer van Cooke wil dan alleen een Greatest Hits– of Best Of–compilatie, of voor wie wil ervaren dat misschien niet alles van Cooke even geïnspireerd, energiek of "noodzakelijk" klinkt.
 

Een zowel qua selectie als qua geluid uitstekende compilatie van Cooke's vroege gospelwerk met de Soul Stirrers tussen 1951 en 1957. Heerlijke warme Amerikaanse gospelmuziek, "uplifting" zelfs voor wie niet in de Here is, en soms zelfs regelrecht swingend. Een waardevolle aanvulling op Cooke's klassieke popwerk. Bevat tevens zijn eerste vijf "wereldlijke" popliedjes (nummers 21-25), en hoewel die er niet echt bij hadden gehoeven geven ze wel een aardig idee van hoe Cooke's gospelervaring hem bij zijn popwerk goed van pas kwam.

Vanwege de percussie en de frontman meer een curiosum dan echt goed. Vervang die tabla door een drumkit en je hebt een aantal stevige hardrocknummers (zoals te horen op dat éne nummer waarop dat ook echt is gebeurd, Midsummer night's dream met z'n You really got me-rip-off-riff, maar vooral op het razende titelnummer waar die drums node worden gemist), maar wat ik nu hoor is een psychedelische plaat met blues- en folk-aanzetten die in deze arrangementen nergens echt vleugels krijgen. Met Lemmy's composities, zang en gitaarwerk is verder niets mis, die passen best goed bij het (aparte) idioom (en verrassend genoeg dus ook bij de wat dromerigere folkliedjes zoals Grass en Yesterlove), maar ik kan er niet echt warm voor lopen, daarvoor klinkt het allemaal te middelmatig en te goedkoop – zónder Lemmy's bijdrage (dus wanneer dit album niet de naam van een toekomstig ikoon op de hoes had gehad) zou deze plaat vermoedelijk in (nog) veel kleiner kring dan nu al het geval is bekendheid genieten.

Voor mij een plaat met twee gezichten. De eerste zes nummers zijn geweldig, met een zowel muzikaal als emotioneel zeer rijk en gevarieerd palet, maar vanaf het zevende nummer (vinylkant 2?) stort het album toch vrij spectaculair in elkaar, met [i[Stone flower[/] dat gevaarlijk dicht naar cocktailjazz neigt gevolgd door het oeverloze gepiel van La fuente del ritmo. Gelukkig is het laatste nummer weer fantastisch, en vergeef ik dit album ook nog eens veel vanwege z'n echt prachtige hoes. Desalniettemin voor mij dus toch niet over de hele linie even geslaagd.

Compilatie met (een aantal van) de beste nummers van Santana's veelgeprezen eerste drie albums. Inmiddels zijn er vele andere en betere verzamelalbums op de markt, maar op zichzelf bekeken is het materiaal dat hierop staat natuurlijk niet misselijk, en het vormt een aardige introductie.

Uitstekende muziek, maar soms nog net niet echt spetterend gespeeld en/of geproduceerd. De brave zang op Evil ways bijvoorbeeld, zelfs het "Yeah yeah yeah" op het einde knalt er niet echt uit. Melodisch en qua arrangementen echter nog altijd heerlijk, en Jingo is en blijft fantastisch.

Ja, ik kan wel begrijpen hoe de schrijver van het essay in mijn CD-boekje zó lyrisch wordt dat hij superlatieven te kort komt voor Vaughans "wine-dark voice" met haar "subtle variations of timbre" waardoor ze je het ene moment kan benaderen "ingratiatingly like a politician in need of a vote" en het andere moment kan klinken "like a basso in the heat of his imagined romance." De begeleiding van het pianotrio en de drie blazers is gepast sfeervol en ondersteunend zoals dat hoort bij een stem en een repertoire van dit kaliber, maar omdat ik af en toe wel eens melig kan worden van hun subtiliteit en ingetogenheid is de afwisseling van ballades en up-tempo-nummers meer dan welkom – naast het superbe Embraceable you vind ik Vaughan eigenlijk ook wel uitblinken in vrolijke nummers als He's my guy en It's crazy. Van haar vibrato heb ik geen last, en de geluidskwaliteit van mijn CD-re-release uit 2000 op Verve is werkelijk subliem, dus ik begin dit steeds meer te waarderen. Qua genre zit een jazzzangeres (even onthouden voor mijn volgende galgjewoord) als Vaughan niet zo in mijn straatje, maar dit album smaakt toch naar meer.

Mijn gewoonte (zeg maar gerust tic) om een plaat onder te verdelen in goede en slechte nummers wordt hier wel héél sterk gekieteld, want ik ken toch maar weinig platen met zo'n groot kwalitatief verschil tussen de hoogtepunten en de dieptepunten. De eerste zijn nipt in overtal, want buiten vier nummers die niet echt slecht zijn maar me verder weinig doen en die ene huilerige draak (helaas het slotnummer) staan er hier ook zes prachtige nummers op die de kwaliteiten van deze band maximaal uitbuiten: kwetsbare zang, smaakvol gitaarwerk en vooral een aantal ijzersterke melodieën. Echo's van het timbre van A'ha's Morten Harket, de ijlheid van Thom Yorke, de onschuld van de vroege Coldplay en zelfs de fraaie broosheid van Heaven still cries en Subtle movements van het Nederlandse 16 Down hoor ik hier terug. Maar nu lijkt het alsof Saybia leentjebuur heeft gespeeld bij al die beroemde (en minder beroemde) namen, terwijl ze in feite gewoon klassieke pop met een melancholische inslag maken, en op hun beste momenten doen ze dat meer dan voortreffelijk. Als de hele plaat het niveau van die zes briljante nummers had gehaald had dit album wat mij betreft net zoveel succes verdiend als het debuut van Keane. Om te koesteren.
        Ben ik overigens de enige die bij de eerste regels van The day after tomorrow ("Please tell me why do birds sing when you're near me / Sing when you're close to me") altijd moet denken aan "Why do birds suddenly appear / Every time you are near?" uit (They long to be) Close to you van de Carpenters? (Excuses aan wie mij deze associatie niet in dank afneemt.)

De Engelse postpunk (zoals het achteraf bleek te heten) van het begin van de jaren 80 was een ware openbaring voor mij : Joy Division, New Order (de eerste plaat dan), Echo & the Bunnymen, de Cure, The Mighty Wah!, Siouxsie, Spandau Ballet (ook alleen de eerste natuurlijk), Modern Eon (geproduceerd door Laurence Diana, de geluidstechnicus van deze Scars-elpee), de Associates – en andere mensen zullen hier Depeche Mode, de Comsat Angels, de Fall nog aan toevoegen… Een ongelooflijk rijke periode, waarvan ik indertijd Heaven up here de meest indrukwekkende plaat vond (dat was nog voordat ik Joy Division echt op waarde begon te schatten).

Meer dan dertig jaar en vele stromingen later draai ik het allemaal nog wel eens; het ene vind ik leuker dan het andere, maar deze plaat van de Scars doet me eigenlijk het meest. De melodieën, de breed uitwaaierende gitaar, de ontroerende stem… de emotionele resonantie van deze plaat lijkt alleen maar te groeien. Blij dat ik 'm zelf op CD heb gezet en dus (heel) regelmatig kan draaien zonder angst voor kwaliteitsverlies.
 

Ik kan er niets aan doen, maar deze plaat is voor mij echt de perfecte muzikale verbeelding van 1967 – of althans 1967 zoals ik me dat voorstel. De stem vol vertrouwen, de positieve romantische insteek van McKenzie's eigen nummer(s), de perfect gekozen covers die uitermate geschikt zijn voor McKenzie's voordracht, de folkrock-arrangementen van de Wrecking Crew die zo smaakvol en inventief zijn, de warme sound van John Phillips' produktie... Om de een of andere reden kan ik dit album onbeperkt draaien, en ik hoor ook wel dat No no no no no bepaald lichtgewicht is en dat McKenzie zelf amper compositorische inbreng heeft gehad en dat je dit wel met enig recht als Mama's & Papa's-lite zou kunnen betitelen en dat... maar het maakt allemaal niet uit, ik hoor alleen maar perfect gebrachte, warme en sympathieke popmuziek uit de hoogtijdagen van de flower-power. Die jaren hebben een gigantische hoop mooie en leuke muziek voortgebracht, en in zekere zin is dit album daar een gecomprimeerde staalkaart van, als een omgekeerde Big Bang van de popmuziek, met nogmaals perfect gekozen en uitgevoerde covers.
        Is het overigens iemand opgevallen welke stiekeme draai McKenzie aan zijn cover van Twelve thirty heeft gegeven? Het eerste couplet, het eerste refrein en het tweede couplet zingt hij keurig volgens de versie van de Mama's & de Papa's, maar als tweede refrein zingt hij de tekst van het derde couplet, en als derde couplet gebruikt hij de tekst van het refrein, waarna hij het nummer afrondt zonder een laatste melodisch-refrein te zingen. Dus Mama's & Papa's = C1,R,C2,R,C3,R, maar McKenzie = C1,R,C2,C3,R. Apart en ook best effectief (en melancholiek en weer heel goed gezongen.)

Deze plaat, de eerste twee van Nick Cave en The Las Vegas story van de Gun Club, veel heftiger werd het niet in die tijd. Nu misschien bijgehaald, indertijd goed voor veel alcohol en doorwaakte nachten.

Klassiek voorbeeld van een plaat die ik zo graag beter zou willen vinden dan helaas het geval is. Sympathieke seventies-symfo in de klassieke gitaar-toetsen-bas-drums-zang-bezetting, met een warm geluid en mooi vol en helder klinkend, met echo's van Camel en Earth & Fire en andere grote en kleine symfobands, maar de beperkte variatie aan solo's en de niet erg interessante melodische achtergrond zorgen ervoor dat het titelstuk nergens echt de zwaartekracht ontstijgt, en noch het synthesizerthema dat de hele vierluik opent en besluit, noch de coupletten uit het openingsnummer, noch het refrein van "For a moment..." zijn bijzonder mooi of knap. Het luistert allemaal probleemloos weg en is ook nergens slecht of echt vervelend, maar het brengt mij persoonlijk ook niet in de hogere sferen van Yes of Camel of Focus.
        Dat titelnummer is natuurlijk het vlaggeschip van deze plaat, maar ironisch genoeg vind ik de twee instrumentale nummers op de "achterkant" eigenlijk een stuk sterker, met eerst een lange lyrische gitaarsolo à la Jan Akkerman in Rosanna (de single van het album, een miniem hitje [#31] in thuisland Australië; volgens Wikipedia een eerbetoon van de gitarist-componist aan zijn oudere zuster die de band steunde) en daarna een nog veel langere instrumental met opnieuw een hoofdrol voor de gitaar (lekker themaloopje) maar nu ook voor het orgel en de mellotron, plus op het einde nog een passage waarin de hele band heerlijk los gaat. Deze superbe tweede helft trekt de hele plaat voor mij uiteindelijk toch naar de 4*, hetgeen mijn enigszins sombere openingszin feitelijk toch wel logenstraft.

Muzikaal kan ik hier weinig op aanmerken, met heel veel pakkende melodieën, lekkere gitaarriffs en een mooi vol geluid. Vocaal vind ik het wel een zware zit; ik weet niet precies wie wàt zingt, maar ik ga er van uit dat de man die als hoofdzanger wordt genoemd (dus de enige achter wiens naam alleen maar "vocals" staat), Mike Baker dus, het leeuwendeel van de tracks zingt, en dat valt me niet mee: net als bijvoorbeeld Edward Reekers (aan wie hij me soms doet denken) heeft hij wel een zuivere maar vooral ook krachteloze stem, zodat het bijna een opluchting is wanneer er in The archer of Ben Salem plotseling een steviger stem aan bod komt. Ik lees hier veel loftuitingen voor Baker, maar wat mij betreft verliest de plaat door zijn enigszins karakterloze zang toch wel een hele ster.
        De bonus-disc laat mij bijna helemaal Siberisch; de drumsolo is overbodig, voor Pink Floyd draai ik wel de èchte Pink Floyd, de akoestische versie van Rain is door de lelijke samenzang nog een graadje erger dan de "elektrische", en alleen het Led Zeppelin III-achtige She wants to go home vind ik echt sterk.

Een album dat werkelijk fantastisch begint met een trio geweldige nummers, maar na die drie hits kan het dat niveau helaas niet vasthouden. Toch een hoge score omdat de nummers ook nergens door een ondergrends zakken, en het belangrijkste: het klinkt allemaal geweldig, met een heerlijke twang-gitaar, een stevige bas, swingende drums en weinig synthetische percussie. Haar oude werk ken ik niet, dus ik kan ook niet oordelen of dat (nog) organischer klonk, maar bij Laundry service vind ik het in ieder geval een pluspunt dat alles zo hard en fel en nergens "soft" klinkt, hoogstens smaakvol ingetogen zoals op Underneath your clothes en Que me quedes tú. Grootste obstakel had haar zang kunnen zijn (ik lees hier al vleiende beschrijvingen als "geitachtig" en "gemekker"), maar op de één of andere manier kan ik haar maniertjes (Chrissie Hynde-galmen, hete aardappel, kirren enz.) goed hebben waar ik bij andere gemaniëreerde zangers en zangeressen vaak afhaak.
        Kortom, totaal niet in mijn straatje, maar toch een heerlijke plaat. (Gewoon aangeschaft in een reguliere versie via een webwinkel die een CD van 13 nummers beloofde, maar mijn CD bleek niet alleen de drie bonusnummers te bevatten maar ook nog eens een DVD over Objection (Tango), met daarop een optreden van Shakira bij MTV's Music Video Awards 2002, MTV's "Making Of" van de videoclip, en het uiteindelijke resultaat (de clip zelf dus), samen ongeveer 24 minuten.)

Een plaat met nog meer hits en hoogtepunten dan Laundry service, en nu bij de albumtracks ook constanter van kwaliteit. Rock, pop, Zuidamerikaans, Oosters, up-tempo en ballades, alles komt voorbij in een heerlijke heksenketel. Perfecte eclectische popplaat.
        Terzijde, de opmerkingen over Shakira's Engels begrijp ik niet zo, ik hoor aardige teksten die soms ook wat te melden hebben, met veel details en een breed vocabulaire (ook al zou dat dan uit een woordenboek en een thesaurus komen). Trouwens nog een grappige (en dappere) terugverwijzing naar Whenever wherever: daar zong ze "Lucky that my breasts are small and humble / So you don't confuse them with mountains", maar in Costume makes the clown corrigeert ze zichzelf: "Told you I felt lucky with my humble breasts / Well I don't!"

Heel veel reacties bij deze plaat tijdens februari en maart 2012, zo rondom de release; dan tot het einde van het jaar nog één of twee per maand; en daarna nog slechts één schrijver per jaar – dan moet je helaas concluderen dat de fanbase dit album meteen te pakken heeft gekregen, maar dat er daarna vrijwel geen nieuwe bekeerlingen bij zijn gekomen. Hetgeen zowel vreemd als jammer is, want dit is een plaat waarvan het gevoel voor melodie, de vaardigheid van de muzikanten en het unieke van de sfeer gewoonweg niet te ontkennen zijn – je kunt er niet door gepakt worden, of het kan je smaak niet zijn, maar de kwaliteit van deze band lijkt me onmiskenbaar. Zelf heb ik Shearwater met dít album ontdekt, en ik kan de kracht en de melodische pracht van de nummers niet genoeg prijzen, maar ik moet bekennen dat ik wel wat moeite heb met de stem (soms kwetsbaar, soms intimiderend, soms ongrijpbaar ijl), alsof Jonathan Meiburg (hoe kan ik dit zeggen zonder pretentieus te klinken?) mij meeneemt naar emotionele plekken die mij niet vertrouwd zijn en waar ik me dus niet helemaal op mijn gemak voel. Ik heb Rook ook nog staan, en daar ga ik nu mee verder; misschien gaat het kwartje nog vallen en kan ik me op een gegeven moment helemaal aan deze muziek "uitleveren", maar vooralsnog is mijn houding bij dit album half bewonderend (vooral voor de eerste helft) en half afstandelijk. Maar een ontdekking is en blijft het.

Nee, ik heb dit nu vaak genoeg geprobeerd, maar ik ben bang dat dit eenvoudigweg niet "mijn" band is of wordt. Net als bij Animal joy hoor ik de kwaliteit wel, en ik associeer deze band ook (terecht of niet) met The National (een door mij toch redelijk gewaardeerde band) en Midlake (idem maar dan zéér), maar er is gewoon geen klik. Komt misschien ook wel omdat het effect van de fraaie instrumentatie soms teniet wordt gedaan door die falset, die mij niet alleen gaat irriteren maar die ik soms ook echt niet mooi vind: het slotnummer is bijvoorbeeld muzikaal prachtig, maar Meiburgs (gebruik van zijn) stem vind ik gewoon lelijk, en dat ik me begin af te vragen waarom hij dit in Godsnaam niet met een normále stem zingt maakt al duidelijk dat ik geen echte liefhebber van deze groep ben. (Wel van Van Morrison trouwens: het gebruik van die sample van You don't push the river is mooi en inventief.)

Hier word ik megavrolijk van. Heerlijke mix van Daft Punk-disco en eighties-synth-pop à la Depeche Mode. Hoogtepunt is voor mij Losing my patience, gezongen door die mevrouw van Hot Chip, met een prachtig refrein dat tegelijkertijd vol verdriet en vol berusting zit. (Overigens is dat inderdaad een reteswingende remix, I-do-not-exist.)

Met the benefit of hindsight (= het feit dat Paul Simon ook ná Bridge over troubled water het ene na het andere artistieke en commerciële succes bleef scoren) klinkt dit misschien raar, maar ik kan me voorstellen dat mensen in 1968 wellicht wat huiverig stonden tegenover het idee dat een folky singer-songwriter opeens mee ging doen met de psychedelische mode. Ik neem echter aan dat elke scepticus na één keer luisteren al overstag was: Simon heeft nog steeds een feilloos oor voor catchy melodieën die toch nergens goedkoop worden, de harmonieën met Garfunkel blijven hemels, de begeleiding (wederom van leden van de Wrecking Crew) is strak en kleurrijk, en de psychedelische effecten voegen echt wat toe (de gospelachtige achtergrondstem die op Save the life of my child als extra instrument wordt gebruikt, de gesproken tekst bij de herinnering van de verteller aan zijn vorig leven als kleermaker in Fakin' it, de voetstappen van Old Roger die in Punky's dilemma de trap naar de kelderdeur afdaalt). Mooie teksten ook, ik weet dat er hier veel gebruikers zijn die nooit op teksten letten maar ik denk toch dat je wat mist als je niet luistert naar de verhaaltjes van bijvoorbeeld Save the life of my child en America. Al met al is dit een korte plaat die door de gesofistikeerde composities, de complexe arrangementen en de emotionele invalshoek toch een enorme "dichtheid" heeft.

Voor mij één van de essentiële sixties-albums: twaalf (ja, twaalf – zie verderop) geweldige nummers waar echt geen enkele misser tussen zit dankzij de extreme melodische begaafdheid van Paul Simon, teksten die afwisselend poëtisch, maatschappijkitisch en somber zijn maar altijd wat te vertellen hebben en nooit zo maar wat rijmwoorden op een rijtje zetten, geweldige samen- en solozang (met Garfunkel gelukkig nog niet zo zalvend hoog als later), en als kers op de taart de perfecte begeleiding van de Wrecking Crew, waarvan je kunt zeggen dat die ontzettend "van die tijd" is met die vaak Byrds-y gitaar, dat klavecimbel en de echoënde drums, maar omdat "die tijd" nou eenmaal zo ontzettend veel prachtige muziek heeft opgeleverd (en omdat de Wrecking Crew nou eenmaal op zo ontzettend veel van die platen heeft meegespeeld) is dat voor mij alleen maar een pluspunt. Naar deze heldere, kleurrijke, vrolijke en warme sound kan ik echt úren luisteren, en dat doe ik soms ook. Dit album gaat al met mij mee sinds mijn vroegste jeugd zonder me ooit te vervelen, en het is één van de weinige platen waarvan ik met zekerheid durf te beweren dat dat bij mijn laatste adem nog steeds het geval zal zijn.
        Enige smet op deze plaat is het zwarte gat dat Homeward bound heet. Ik had dit album vroeger op vinyl (in een versie uit de jaren 60) en daar stond de studioversie gewoon als eerste nummer van kant B op. Toen ik vrij vroeg in het CD-tijdperk deze plaat op CD kocht (in zo'n uitgave waarvan het boekje voornamelijk bestaat uit reclame voor andere titels in de mid-price-catalogus van CBS) stond het nummer er nog wel op, maar dan in een live-uitvoering zonder dat die anomalie vermeld werd op hoes, schijf of boekje. Een volgende release vermeldde opeens wèl dat het om een live-versie ging, en nóg latere releases lieten het nummer helemaal weg, waardoor de speelduur ook nog eens beneden de 30 minuten zakte. Ik ben er nooit achtergekomen wat hier de ratio voor is, maar volgens wikipedia zou het te maken kunnen hebben met de Amerikaanse versus de Engelse release. De studio-versie van Homeward bound is nog wel te vinden op compilaties, maar het is hoe dan ook zonde dat het niet meer op dít album staat, want het is en blijft een geweldig nummer (en bovendien hóórt het voor mijn gevoel gewoon op deze plaat die ik niet anders kèn).

Voor mij is het meest verbazingwekkende van dit album dat ik er überhaupt nog naar kan luisteren na de talloze malen dat ik het in mijn ouderlijk huis heb gehoord, eerst vanaf de pick-up van mijn vader, daarna vanaf die van mijn oudere zus en tenslotte vanaf de mijne toen ik van één van beiden zijn of haar exemplaar had gekregen. Zelfs het titelnummer kan ik nog goed aanhoren, ook al doen die allerlaatste strijkersnoten nog altijd pijn in mijn oren – ik kan me niet voorstellen dat ze bij zo'n zorgvuldig geproduceerde plaat echt vals zijn, maar ze klinken alsof de vinylelpee aan het jengelen is. Kant 1 is verder sowieso een opeenstapeling van krakers, en kant 2 begint met wat mij betreft het absolute hoogtepunt, maar daarna wordt het wat wiebelig allemaal, met twee prachtige composities waar de angel een beetje uit wordt gehaald door de drie overige wegwerpnummers (waarbij Why don't you write me me dan ook nog eens doet denken aan Ob-la-di ob-la-da, niet fijn).
        Uiteindelijk kan ik niet om de kwaliteit van (het merendeel van) het gebodene heen, maar de intimiteit van het eerdere werk van het duo heeft hier een beetje plaatsgemaakt voor een gelikt en soms bijna overgeproduceerd geluid, en dat spreekt mij toch minder aan.
        Hilarische anekdote van wikipedia: "During a New York City concert in October 2010, Paul Simon stopped singing midway through The boxer to tell the story of a woman who stopped him on the street to tell him that she edits the song when singing it to her young child. Simon told the audience that she removed the words "the whores" and altered the song to say, "I get no offers, just a come-on from toy stores on Seventh Avenue." Simon laughingly commented that he felt that it was 'a better line'."
        Zinloos maar grappig feitje: Bridge over troubled water is de enige titel die zowel als single als als album in zowel Amerika als Engeland op nummer 1 in de hitlijst heeft gestaan. En hóé: volgens mijn Rock Almanac heeft het album in Engeland tussen 1970 en 1972 128 weken in de album-top-20 gestaan, waarvan 34 weken (verdeeld over 8 verschillende periodes) op nummer 1. Geschatte wereldwijde verkoop: 25 miljoen exemplaren. (In Nederland stond het album in de zomer van 1970 slechts een schamele zeventien weken aaneengesloten op de eerste plaats.)

De selectie van Art Garfunkel uit 1991, in een praktisch geheel chronologische volgorde (alleen El condor pasa van Bridge over troubled water is om onduidelijke redenen vijf plaatsen naar voren gehaald en zo tussen de nummers van voorganger Bookends terechtgekomen). Prima songkeuze, al had er nog wel wat meer muziek op het schijfje gepast, en net als bij de extreem succesvolle eerste verzamelplaat van het duo (Greatest hits uit 1972) staan er een paar nummers in een live-versie op, hetgeen ik zelf nogal storend vind. Maar goed, Homeward bound staat er tenminste in de goede studioversie op (op mijn vroege vinyl-exemplaar van Sounds of silence stond dat nummer ook, maar op de eerste CD-versie werd dat een live-versie, en op latere CD's verdween het zelfs helemaal van dat album).
        Hoe dan ook, een prima selectie met misschien wat weinig aandacht voor het debuutalbum (slechts één nummer) en een goed geluid, en als ik deze twintig nummers achter elkaar hoor (en zo ook de hele ontwikkeling van kleinschalig naar bijna overdadig kan volgen) besef ik eigenlijk pas goed wat een enorm compositorisch talent Paul Simon had (en heeft) en wat een onvoorstelbaar fraaie harmonieën deze twee stemmen hebben opgeleverd. Briljant.
        Overigens vindt mijn voorganger het jammer dat hier de eerste (akoestische) versie van The sound of silence is gebruikt in plaats van de latere (elektrische) versie van het gelijknamige album, maar op mijn CD staat toch echt die latere versie. Misschien heeft Waverick deze compilatie via Spotify geluisterd, want voor het samenstellen van de playlist van dit album wordt daar niet deze compilatie zelf gebruikt, maar zijn de nummers van de reguliere albums opgehaald, en daarbij is van The sound of silence voor de eerste versie gekozen (althans op het moment van schrijven).

Ik geef het maar op – al 40 jaar probeer ik te horen wat hier zó speciaal aan is dat dit album bijvoorbeeld op nummer 31 van de MusicMeter-top-250 staat. En misschien hóór ik dat ook wel, maar ik denk dat ik het gewoon niet zo speciaal vind. Keyboards waarvan ik nooit precies kan horen wat ze nou eigenlijk doen, een gitaar die ergens op de achtergrond aan het werk is, een (capabele) ritmesectie die dan maar de hoofdrol opeist en een zanger die vaak meer praatzingt dan dat hij een melodie uitvent, en dat alles bij elkaar gegoten in een geluidsbeeld dat, toegegeven, vrij uniek is, maar ook wel een beetje nondescript. Mijn grootste probleem ligt echter op een ander vlak: "composities schrijven was niet echt de 'forte' van de Minds" zoals Mjuman op 5 juli jongstleden schreef – ik heb bij deze plaat (maar ook bij Sons and fascination / Sister feelings call) altijd het idee gehad dat, als je de naald van je platenspeler zonder te kijken ergens op een plaatkant laat zakken, je niet weet of het desbetreffende nummer nou pas 1 of al 3 of 5 minuten bezig is. Tamelijk amorfe en monochrome composities in mijn optiek, met melodieën die nog in de grondverf lijken te staan, en zelfs bij nummers die ik bij hun aanvang erg leuk vind (met name de twee plaatkant-openers die bij de favorieten huizenhoog bovenaan staan) heb ik er na twee minuten al weer genoeg van. Alleen bij het meer solide Hunter and the hunted ga ik rechtop zitten, gek genoeg is dat dan nummer 3 bij die favorieten. Ik hoor dus wel wat andere mensen hier denkelijk de kwaliteiten van vinden, maar het doet me niets.

Gekocht naar aanleiding van het uitstekende (latere) Tinderbox en het nog veel betere Dazzle, dat voor mij ook wel tien minuten had mogen duren. Dit album vond ik zelf toch wat minder; zoals deric raven hierboven al zegt klinkt hier een beetje The top (en ook wel de grilligheid van Japanese whispers) in door, en dat vond ik wel interessante maar niet (meer) echt goede Cure-platen. Dus bij Hyæna hield mijn echte liefde voor deze grande dame eigenlijk al weer op, helaas, want haar muziek is en blijft intrigerend.