Erg leuke en soms nog steeds steekhoudende teksten: Bad habit, Come out and play, Self esteem, Not the one, allemaal niks mis mee. Natuurlijk zitten er ook wel nummers bij waarvan de teksten een wat geforceerd aandoende positieve insteek hebben, zoals Something to believe in, It'll be a long time (voor mij het enige mindere nummer van de plaat), What happened to you? en So alone (één van mijn favoriete tracks hier, maar zónder die nadrukkelijke laatste regel "Don't be so alone" zou ik echt óók wel hebben begrepen wat de strekking is), maar ach, dat stoort me niet, en misschien mag je hun muzikale energie ook wel niet los zien van dat (gematigde) optimisme.
        O ja, de muziek… Ik ben inmiddels al zó oud dat de artritis mij verhindert om zó door de kamer te stuiteren als ik zou willen, maar doe het toch. Heerlijke plaat, niet alles even fantastisch maar als geheel toch tamelijk onweerstaanbaar. Melodieën, loopjes, drums, gitaargeluid, stem, alles perfect.
        Overigens blijken een heleboel mensen hierbij associaties aan vroeger te hebben. Zelf heb ik dit album bij een postorderbedrijf besteld, en toen het binnenkwam bleek het onderweg bij iets van wasmiddel of parfum verpakt te hebben gezeten, zodat het hele boekje daar nu naar ruikt. Weinig muziek associeer ik zó weinig met zeep als dit.
 

Dit is een band die precies in mijn straatje zou moeten passen, maar ook bij dit derde album dat ik van Opeth leer kennen gaat het niet goed komen tussen ons. Het is allemaal rijk, gevarieerd en vernuftig gearrangeerd, en Akerfeldt heeft een mooi uitgebreid vocabulaire in zijn beeldende teksten, maar op de een of andere manier pakken zijn melodieën me maar zelden en sleept de muziek me maar een heel enkele keer (Continuum) mee. Het helpt niet dat het timbre van zijn stem me niet ligt, maar zodra ik minpunten of dingen waar ik me aan stoor ga opnoemen ben ik bang dat ik alleen maar een stok zoek om de hond mee te slaan, want ik hoor wel dat de nummers goed in elkaar zitten en dat er veel aandacht aan de productie en de arrangementen is besteed. Het doet me gewoon weinig, en ik weet niet precies waar de kink in de kabel zit.

Vanaf de allereerste gecompliceerde maten van het allereerste nummer legt deze muziek meteen al zijn kaarten op tafel, en als na anderhalve minuut ook nog de mellotron zijn intrede doet weet je het zeker: dit album is progrock en wil dat weten ook. Het klinkt allemaal als een klok, er wordt goed tot uitstekend gemusiceerd en het is bijzonder oprecht en integer, maar het kleurt allemaal ook zowel compositorisch als instrumentaal zó keurig binnen de lijntjes dat ik (toch een groot symfo- en progliefhebber) hier niet warm voor kan lopen, en als dan in Moon above, sun below opeens de muziek wegvalt en er een Yes-achtig koortje opduikt is dat niet zozeer verrassend alswel "verwacht onverwacht". En vindt er niemand dat Mikael Akerfeldt zowel solo als in koor een tamelijk saaie stem heeft?
        Er zijn natuurlijk wel hoogtepunten, met name het eerste en het laatste nummer vind ik sterk, maar wanneer ik de plaat als geheel draai zakt mijn aandacht steeds weg, en dat is een veeg teken. Jammer, ik sta hier helemaal voor open, maar net als het lange outro van Goblin zit hier voor mij gewoon te weinig aparts en knetterends en tegendraads in om er echt een vonk van te doen overslaan. (Overigens verdient het boekje bij de CD dankzij de combinatie van een zeer klein font en de Gothische belettering een prijs voor de meest onleesbare teksten van het jaar. Bijzonder storend.)

Dit is mijn eerste kennismaking met Otis Redding, buiten uiteraard (Sittin' on) The dock of the bay : soul is nooit mijn sterkste punt geweest, maar daar begint op mijn oude dag verandering in te komen, en via Sam & Dave en Booker T & the MG's kom ik dan natuurlijk onvermijdelijk bij déze man uit. En het moet gezegd dat dit een geweldige en zeer gevarieerde compilatie is met vooral gedurende de tweede helft diverse hoogtepunten, alles lekker puntig en fel gespeeld met veel ruimte voor Reddings stem en de nuances van zijn tekstuele behandeling.
        Toch moet ik hier wel bij aantekenen dat ik de echte adulatie niet helemaal kan delen. Redding heeft een uitstekende stem en hij brengt het gevoel van het nummer steeds goed over, maar de echte kippevel ontbreekt bij mij. Waar ik bij andere grote soulzangers uit die periode (Sam Cooke, Marvin Gaye, Al Green) wèl een randje hoor dat meteen een emotie overbrengt en waarvan ik me kan voorstellen dat het bij de echte liefhebber de overtuiging doet postvatten dat het hier gaat om de beste en meest intense en persoonlijke zanger ooit, krijg ik dat gevoel bij Redding eigenlijk niet : ik hoor wat hij allemaal kan, en bij de perfecte nummers (I can't turn you loose, Fa-fa-fa-fa-fa, Try a little tenderness, The happy song) is hij ook de perfecte zanger die het nummer eer aandoet, maar ik hoor hem bijvoorbeeld niet de mindere en iets meer doorsnee nummers uit het begin (met name de eerste twee) met alleen zijn stem naar een hoger niveau tillen, en zijn versie van Satisfaction vind ik zelfs gewoon vervelend. Misschien komt het nog, misschien valt het kwartje opeens en gaat hij "tot mij spreken" zoals bijvoorbeeld Sam Cooke of Tim Buckley of Elton John of Tom Smith (om maar eens vier heel verschillende zangers te noemen met wie ik allemaal "iets heb"), maar vooralsnog is Redding "gewoon" een prima zanger en niet "mijn man". (Hij mist ook de melodramatische smacht van Percy Sledge, maar dáár ben ik wel blij om.)
        Overigens wordt Redding nu zo ongeveer als de ultieme soulzanger beschouwd, maar merkwaardig genoeg was dat tijdens zijn eigenlijke carrière toch wel anders : bij zijn leven kwam zelfs zijn grootste hit I've been loving you too long (to stop now) niet hoger dan de 21ste plaats in de Amerikaanse hitlijsten. Hoe zou het met zijn (her)waardering zijn gesteld als hij nog vóór de opname van Dock of the bay was overleden?

Zeker is techniek ondergeschikt aan passie en gevoel, maar aan Cold day in Hell valt dat niet af te horen, want het overgrote deel van dit album bevat naar mijn smaak clichématige en gortdroge blues waarop Rush vrij ongeïnspireerde solo's weggeeft. De opener is een redelijk lekkere up-tempo-blues, maar van de lange solo in het daaropvolgende You're breaking my heart (oorspronkelijk van B.B. King) word ik warm noch koud, en zo suddert het album een beetje door met voorspelbare composities en dunne solo's tótdat Rush op het titelnummer vocaal opeens van zich afbijt en op het tweede deel van de instrumentale afsluiter eindelijk een lekkere (zij het eerder jazzy) solo ten beste geeft.
        Of Double trouble het meest klassieke nummer van Rush is weet ik niet; wellicht komt ook I can't quit you babe (bekend vanwege de versie van Led Zeppelin op hun eerste album) daarvoor in aanmerking, of anders wel All your love (I miss loving) (gecoverd door John Mayall's Bluesbreakers met Eric Clapton op hun "Beano"-album). Dat laatste nummer heeft Rush voor Cold day in Hell opnieuw opgenomen; me dunkt dat het een veeg teken is wanneer je een oude hit gaat recyclen, en dat deze nieuwe versie buiten een suffe saxofoonsolo hoegenaamd niets toevoegt zal geen verbazing wekken. Ach, het hele album is niet per se slècht, maar gewoon niet opwindend, noch de arrangementen noch de solo's noch de hele vibe, een enkele uitzondering daargelaten.

Deze compilatie van Complete Blues (een sublabel van het Engelse Snapper Music-label) bevat in chronologische volgorde de zestien onder leiding van Willie Dixon opgenomen A- en B-kantjes die het hart vormen van The essential collection – The classic Cobra recordings 1956-1958 (volgens de All Music Guide de Album Pick van Rush' discografie), maar vervangt de daaropvolgende acht alternate-takes door de A- en B-kantjes van de twee eveneens fraaie singles die Rush daarna in 1960 (ook met Willie Dixon) voor Chess maakte.
        Niet alles hier is even briljant; soms leunt Rush meer naar de vroege rock & roll met veel nadruk op de blazers om zijn geluid een beetje te stroomlijnen (zoals op Sit down baby en It takes time), op andere momenten zijn de nummers een beetje melig (Jump sister Bessie) en af en toe is hij gewoon lui (zoals wanneer hij voor So many roads, so many trains een B-kantje nodig heeft en dan maar gewoon zijn eerdere B-kantje Keep on loving me baby omwerkt tot het bijna identieke I'm satisfied). Op de beste momenten echter (All your love (I miss loving) met z'n fraaie tempowisseling, het trieste My love will never die, You know my love dat naar de soul neigt, en vooral het super-intense Double trouble met z'n "rave-up" na het refrein) is Rush absoluut geweldig en snijdt hij met zijn warme, gruizige en lenige stem en zijn scherpe gitaarspel dwars door de geluidsboxen (of je "oortjes" as the case may be).
        En altijd een leuk gezelschapsspelletje voor in mijn eentje : kijken welke nummers ik al in latere cover-versies kende. In dit geval zijn dat I can't quit you baby (Rush' eerste single en grootste hit) op de debuutplaat van Led Zeppelin, All your love (I miss loving) op het "Beano"-album van John Mayalls Bluesbreakers met Eric Clapton, en Violent love op A case of the shakes van Dr Feelgood (de meest verrassende band hier). En Stevie Ray Vaughan koos de titel van het nummer waar deze compilatie zijn naam aan ontleent als de naam voor zijn begeleidingsband (en zijn gitaarspel doet af en toe wel aan dat van Rush denken, bijvoorbeeld het intro van My baby's a good 'un).
        Met prima geluid, vrij vol maar met alle ruimte voor Rush' warme stem (en zijn zeer effectieve falset!), en inclusief een kort essay van 4 pagina's en een keurige annotatie met opnamedata (bij benadering), componisten en muzikanten. (De eerste singles zijn door Willie Dixon geschreven, maar bij de latere nummers wordt Rush zelf als componist verneld; Dixon speelt bas op alle nummers, en op vier nummers speelt Ike Turner gitaar.) Kortom, een aanrader voor wie aan Otis Rush wil beginnen – laat je niet misleiden door het goedkope hoesontwerp dat helaas alle delen in de uitgebreide en toe te juichen blues-re-issue-serie van dit label ontsiert.

Heerlijke plaat, met Gunsmoke, het titelnummer en Man of the hour (met prachige string synthesizer) als hoogtepunt. Zoals de vriend via wie ik dit leerde kennen zei: als dit hun debuutelpee was geweest, was het een sensatie geweest, nu is het "slechts" een uitstekende plaat.

Net zo'n lekker vette gitaarplaat als het debuut, al is het laatste nummer een te duidelijke poging om het succes van Green grass & high tides te kopiëren.

Ideale gitaarpartijen. Misschien nooit echt doorgebroken omdat hun samenzang nogal nasaal en daardoor soms wat saai is. De Buddha-versie uit 2001 is één van de best klinkende remasters die ik ken, onvoorstelbaar helder en knallend, elk instrument hard en zuiver. Heerlijke plaat met een enorm hoge draaibaarheidsfactor.

Dit album opent geweldig met uitwaaierende gitaarpartijen (en bijbehorende sfeer) die me soms doen denken aan het werk van Steve Hillage bij Gong en System 7, maar dat eerste nummer is wat mij betreft samen met Tidal convergence ook meteen het hoogtepunt van de plaat. Uitstekende muzikanten, een heerlijk geluid en een zeer sympathieke benadering van de muziek, maar 70 minuten lang kan dit mij toch niet boeien, zeker wanneer er reggae aan de mix wordt toegevoegd. Niets dan lof voor plaat en concept, maar ondanks hoge verwachtingen is dit gewoon niet mijn ding, misschien te vrijblijvend.