De sound is nog meer verschoven van thrashmetal naar southern rock/ metal in het straatje van bands als Corrosion Of Conformity en Black Label Society. Maar dan wel wat steviger. Logge midtempo beukers dus, vol smerig gitaarwerk en brute riffs. Voornaamste verbetering is de zang, die hier zeer afwisselend en overtuigend is. De songs zijn ook unaniem sterk. Een minpuntje is de wat rommelige en blikkerige produktie, die vooral de drumsound geen goed doet. Afgezien daarvan een sterk album.

Prima duitse thrashmetal, overwegend uptempo maar hier en daar wordt er ook wat gas teruggenomen. Het ingetogen instrumentale titelnummer is een wat vreemde eend in de bijt, maar draagt wel bij aan de verscheidenheid van het geheel. De zang is, net als op eerdere albums, niet heel erg sterk en aan de eenvormige kant, maar de muziek is energiek genoeg om dat door de vingers te zien.

Dit is een bewonderenswaardig project van Hugo Markaida, de gitarist van de spaanse melodeath band Rise To Fall. De opbrengst van het album wordt gedoneerd aan dierenopvang en andere goede doelen. De muziek is hoofdzakelijk uptempo metalcore, voorzien van een waar leger aan gastartiesten. Echt baanbrekend wordt het nergens en qua songmateriaal worden er vooral platgetreden paden bewandeld, maar gezegd moet worden dat het album wel bijzonder lekker en energiek klinkt. En met gastzangers als Bjorn Strid (Soilwork) en Ville Viljanen (Mors Principium Est) staat dit vocaal natuurlijk als een huis.

Redelijk trance/ dance-album, hier en daar wat ontsierd door de onnodige toevoeging van inhoudsloze zangpartijen. De instrumentale tracks zijn derhalve duidelijke de beste, zoals de sfeervolle opener Shelter Me en het aanstekelijke titelnummer. De overige tracks zijn best oké en er is voldoende variatie binnen het materiaal, maar het is me allemaal net iets te luchtig en vrolijk. Ik hoor mijn trance liever wat dreigender. Niettemin best een aardig album binnen het genre.

Lekker album dat een uitgebalanceerde mengeling biedt van rock, metal en electropop. Het songmateriaal mag dan niet wereldschokkend zijn, de nummers steken bijzonder aanstekelijk in elkaar en het album luistert lekker weg, mede door de toegankelijke en krachtige productie. Fans van bands als Stabbing Westward en Starset kunnen hier waarschijnlijk wel iets mee.

Het songmateriaal is niet overal even sterk, maar deze amerikaanse rockband weet in ieder geval wel hoe je een album lekker kunt laten klinken. Het verzorgde, bombastische geluid, aangedikt met veel electronica, zorgt voor een prettige luisterervaring. Dan neem ik de wat mindere tracks graag op de koop toe.

Leuk album voor fans van bands als Stabbing Westward en Mesh. De licht industriële electronische rock steekt productioneel knap in elkaar en het songmateriaal is bij vlagen prima. De meer ingetogen songs vallen in negatieve zin op, maar gelukkig bieden stevige tracks als What's Left en vooral het afsluitende The Answer voldoende tegengas.

Halverwege verzandt dit album een beetje in te makkelijke en nogal flauwe alternatieve rock, maar daarvoor en daarna valt er te genieten van lekker stevig gitaarwerk in een reeks meeslepende tracks die goed in het gehoor liggen. Hier en daar schuurt het geluid van de band dicht tegen metal aan. Het eerdere werk van Fight The Fade heeft mijn voorkeur, maar ook deze plaat is de moeite waard.

Wisselvallige boel, maar het album heeft zeker zijn momenten. Zo is Pacemaker een lekkere uptempo, opzwepende beuker, net als het ruige Pitbull. De noorse band doet soms wat denken aan een kruising tussen Rage Against The Machine en Disturbed, al is het geluid hier wel meer dynamisch en minder hoekig. Mindere tracks zijn er helaas ook, met als dieptepunt de flauwe en puberale meeschreeuwer Triggerfinger. De meeste tracks kunnen er gelukkig wel mee door.

Kort maar krachtig debuut van deze energieke metalband uit het noorse Oslo. Het songmateriaal zou op de volgende albums nog wel wat sterker uitvallen, maar hier heeft men de zaakjes al redelijk goed voor elkaar. Veel afwisseling tussen en binnen de tracks en productioneel staat de plaat als een huis. Qua stijl spring de muziek een beetje heen en weer tussen speels en agressief.

Derde album van deze noorse metalband, die ik nu pas ontdek. De flauwe bandnaam dekt de lading gelukkig niet. Dit is sfeervolle, zorgvuldig opgebouwde en vormgegeven metal, met een kunstige balans tussen agressie en melodie. De hoekige, strak afgemeten ritmesectie doet wel wat denken aan een band als Disturbed, maar dit is wel wat steviger. Met krap 35 minuten aan de korte kant, maar het album smaakt in ieder geval naar meer.

Iets minder dan het vorige album, vooral door een aantal wat mindere songs halverwege. Wel een groeiplaat, die bij iedere luisterbeurt beter wordt. De mengeling van rock en metal blijft indrukwekkend, zoals in het explosieve Chemical Blood.

Net als het geval was bij het vorige album zakt ook hier de boel halverwege in, na een veelbelovend en overrompelend begin. De eerste paar songs zijn evenwel uitstekend en naar het einde toe bevat de plaat ook nog wel een aantal positieve uitschieters. Je kunt de band wel een beetje zien als de britse versie van Deftones, met een enigszins vergelijkbare sfeer en dynamiek. Goede zanger ook.

Degelijk debuutalbum van deze engelse rockband. Het geluid schurkt soms tegen de emo aan, met hier en daar wat uitstapjes richting metal, vooral door het lekker zware gitaarwerk. De zanger, hoewel niet slecht, werkt soms een beetje op de zenuwen door zijn eenvormige stemgeluid, maar afgezien daarvan zijn de songs sterk genoeg om de volle lengte te blijven boeien. De albums die de band hierna zou maken zijn beter, dat wel.

Afwisselend, prima album, dat een mooie mengeling biedt van rock en metal. Overwegend stevig maar melodieus, met hier en daar een Deftones-achtige geweldsuitbarsting. Alle songs zijn mooi, alleen I Am The Message is wat aan de simpele kant. De song Floods doet dan weer sterk aan Muse denken. Vooral de zang is gevariëerd, wat de kwaliteit van het geheel alleen maar ten goede komt. Ik ga de andere albums ook maar eens een kans geven.

Heftige italiaanse metal; er wordt een energieke en frisse draai gegeven aan de gebruikelijke combinatie van ruige coupletten en melodieuze refreintjes, ondersteund door prima songs. In de coupletten laat de band nog wat steekjes vallen, die hadden beter gekund, zijn nu wat rommelig soms, maar de positieve elementen overheersen. Volgende keer wel graag een iets betere engelse uitspraak, meneer de zanger!

Op en top een Filter-album, maar voor een langverwachte comeback-plaat is het wel erg voorspelbaar en vlakjes. Veel songs zijn een overduidelijke herhaling van eerdere songs (het basloopje uit Hey Man Nice Shot keert vaak terug, Only You lijkt erg op Take A Picture etc.). Radiovriendelijke, catchy songs, maar diepgang en vernieuwende elementen ontbreken. De twee meest aggressieve songs, What's Next en The Take, zijn wat mij betreft direct ook de sterkste.

Nogal een tegenvaller en feitelijk het minste album dat ik van Filter heb gehoord. De songs zijn weliswaar overwegend stevig en uptempo, maar dermate saai en oninteressant dat het een flinke opgave is het album in één ruk uit te zitten. Hier en daar een aardige song, zoals Welcome To The Suck en Your Bullets, maar de meeste tracks gaan het ene oor in en het andere uit. De zang van Richard Patrick is ook niet meer wat het geweest is. Zijn voortdurende geschreeuw irriteert vrij snel.

Heel wat beter dan het erg matige Crazy Eyes uit 2016, maar helaas geen hoogvlieger. Matige tracks als Summer Child en het flauwe afsluitende Command Z voorkomen helaas dat het album zich kan scharen onder het betere werk van de band, al staan er zeker een aantal sterke songs op. For The Beaten en Be Careful What You Wish For zijn bijvoorbeeld prima.

Helaas toch wat gladder dan voorganger The Trouble With Angels uit 2010. Veel songs zijn ook weer een variatie op eerdere succesnummers als Hey Man, Nice Shot en Take A Picture. Jammer en onnodig, want de band heeft echt wel meer kwaliteit in huis dan er hier uitkomt. Pluspunten zijn er gelukkig ook- alle songs liggen best lekker in het gehoor en er zijn niet echt punten waar het album inzakt. Een algehele herhalingsoefening is het niet, een song als opener We Hate It When You Get What You Want is best fris en energiek, maar de band kan beter.

Na het te vlakke en gelikte Anthems For The Damned komt de band gelukkig terug met dit meer heavy en rauwere album. Overwegend prima songs, eigenlijk bevat de plaat geen missers. Productioneel zoals altijd weer indrukwekkend. Fijn om te kunnen constateren dat de band nog steeds bestaansrecht heeft. Scoor trouwens absoluut de speciale uitvoering van het album, met vijf bonustracks. Deze extra tracks zijn zeker de moeite waard, vooral het erg sterke Shot From The Sun.

Prima verzamelaar die een goed overzicht biedt van het werk van de band. Naast alle verplichte krakers (een aantal helaas in kortere single versies) gelukkig ook een aantal minder bekende en meer exclusieve tracks, zoals de non-album songs (Can't You) Trip Like I Do, One en Thanks Bro. Van het minste album van de band, Anthems For The Damned, is gelukkig slechts één song aanwezig, namelijk Soldiers Of Misfortune.

Stemmige amerikaanse doom/ death metal, lekker melancholisch en slepend. Niets nieuws onder de zon, maar het album steekt vakkundig in elkaar en de lange tracks bevatten veel fraaie melodielijnen. Vooral de vaak voorkomende piano-partijen zijn bijzonder fraai. Qua zang valt er nog wel iets te verbeteren, die is behoorlijk eentonig en vlak, maar vooruit, het kan er mee door.

Prima debuut van deze amerikaanse metalcore-band. Iets melodieuzer dan de latere albums, met vooral qua zanglijnen sporadisch een meer toegankelijke insteek, maar gelukkig wordt er overwegend bruut gegromd en geschreeuwd. Het songmateriaal is over de hele linie genomen dynamisch en energiek, daarbij geholpen door een eersteklas productie. Al met al niet het beste album van de band, daar zijn de songs net iets te anoniem voor, maar wel een veelbelovend debuut.

Perfect uitgebalanceerde metalcore, productioneel tot in de puntjes verzorgd zonder gelikt te klinken. De songs zijn over de hele linie sterk, met precies de juiste dosis brute riffs, ruig brulwerk en melodieuze refreinen. Songs als The Price Of Agony, Tower Of Pain en het afsluitende Oblivion raken precies de juiste (gitaar)snaar. Jammer dat de band dit niveau later niet heeft weten vast te houden, aangezien opvolger The Path beduidend minder goed is.

Bovengemiddeld goede metalcore, niet bepaald origineel maar wel uitstekend uitgevoerd en geproduceerd. De amerikaanse band weet het songmateriaal smaakvol en overtuigend te laten klinken, zonder daarbij in de gebruikelijke valkuilen te stappen. Geen mierzoete refreintjes dus. Meer dan degelijk beukwerk, met voldoende dynamiek en afwisseling om de volle lengte leuk te blijven.

Verdienstelijk debuut van deze amerikaanse metalcoreband. Het songmateriaal is niet bepaald origineel, maar steekt wel vakkundig in elkaar en luistert lekker weg. De meer zoetsappige details, vooral qua zang, die we ook kennen van later albums, zijn hier in mindere mate reeds aanwezig, maar kunstig geïntegreerd in het totaalgeluid. De botte riffs en breakdowns, met hier en daar zelfs wat deathcore-elementen, bieden in ieder geval voldoende tegengas.

Deze amerikaanse metalband heeft de zaakjes goed voor elkaar, al stijgt het songmateriaal nergens tot grote hoogte. Daar is het allemaal net iets te voorspelbaar en radiovriendelijk voor. Bepaalde passages zijn erg poppy en vooral glad. Neemt niet weg dat men op cruciale momenten overtuigend bruut en meeslepend uit de hoek komt, daarbij geholpen door een uitstekende, loodzware productie. Luister maar eens naar de fijne afsluiter Witness The End.

Wat schreeuweriger en meer opgefokt dan de recente albums, maar al met al doet dit niet onder voor de rest van het oeuvre van de band. De weinig originele maar doeltreffend uitgevoerde metalcore staat binnen het genre in ieder geval absoluut zijn mannetje, met een reeks goed geproduceerde, zij het wat anonieme tracks. Over het drumgeluid ben ik overigens niet zo te spreken; dat staat iets te droog en kaal in de mix.

Moddervet geproduceerde metalcore, loodzwaar en behoorlijk stevig, al glijdt de boel hier en daar wel een beetje uit richting gecalculeerd effectbejag. Bepaalde tracks bevatten dan ook nogal gladde en radiovriendelijke passages. Gelukkig beukt het album overwegend lekker bot door, met tracks die stuk voor stuk goed in het gehoor liggen. Iets beter al met al dan het vorige album.