Gedeeltelijk een remix-album, gedeeltelijk nieuw werk. Bij vlagen erg mooi, vooral nieuwe songs als The Islander, maar bepaalde remixen van wat ouder, Linkin Park-achtig werk, zijn wat minder.

Waardige, zij het nogal ingetogen, afsluiting van de carrière van deze amerikaanse rockband. De twaalf dromerige tracks zijn aan de lange kant en gaan vaak onnodig door net op het moment dat het mooi is geweest, maar het songmateriaal is pakkend genoeg om over de hele linie te blijven boeien.

Helaas een tegenvaller na het uitstekende Captiva. Destijds zag ik nog een mooie toekomst voor de band, maar bij deze wisselvallige plaat zet ik toch een paar vraagtekens. Het is allemaal wel erg rustig en gezapig. Ook productioneel is het allemaal niet zo spetterend als voorheen. Hier en daar een mooi nummer (tracks 3, 8 en 9 zijn erg fraai), maar van akoestische niemendalletjes als track 6 en 12 word ik niet echt vrolijk. Volgende keer beter, hopelijk.

Prima licht progressieve rockband, maar men is na het sterke Captiva uit 2007 een beetje de weg kwijt. Ook dit ambitieuze conceptalbum is het net niet helemaal. Zowel qua songmateriaal als produktie schiet men iets tekort. Jammer, want de plaat heeft veel interessante electronische elementen en hier en daar hoor je dat men weer op de juiste koers zit. Het is alleen net niet genoeg om het album echt memorabel te maken. Overigens gelijktijdig uitgebracht met een tweede album, het zeer ingetogen en helaas nogal saaie Midnight On Earthship.

Deze amerikaanse rockband laat het sinds het uitstekende album Captiva uit 2007 behoorlijk afweten. Hier maakt men het wel heel bont. Dit album bestaat hoofdzakelijk uit instrumentale, zeer ingetogen deuntjes, met slechts hier en daar wat percussie of een electronische beat. Best sfeervol en niet slecht gedaan, maar wel aan de saaie kant. Het is dan ook lastig de aandacht erbij te houden. Wanneer de zanger zich eindelijk laat horen in het afsluitende (maar ook niet bepaald enerverende) Fathoms is het dan ook een gevalletje mosterd na de (karige) maaltijd.

Twee nieuwe albums van een fijne band als Falling Up is natuurlijk nooit verkeerd, maar helaas is deze plaat aan de te ingetogen en vooral saaie kant. Men kan beter uit de voeten met rocksongs dan met het semi-unplugged werk dat hier wordt gepresenteerd. Het is allemaal niet slecht uitgevoerd en sporadisch is het album best sfeervol, maar tien van dergelijke rustige songs achter elkaar moeten aanhoren is gewoonweg teveel van het goede. Dan is tegenhanger Hours een stuk beter.

Bij het vorige album (Fangs!) ging het een beetje mis met Falling Up, maar met dit album herpakt de band zich redelijk. Vooral de eerste helft van de plaat kent een reeks ijzersterke, fraaie rocksongs, met als uitschieter het erg mooie The Wonder. Tegen het einde vervalt de boel, net als op Fangs!, helaas in gezapige en zweverige ballads, waardoor mijn oordeel helaas niet uitsluitend positief kan zijn. Maar goed, de band laat in ieder geval horen nog steeds kwaliteit in huis te hebben.

Technisch indrukwekkende progressieve death metal uit de Verenigde Staten, maar helaas niet echt mijn ding. Ik mis vooral groove en lekker hakkende riffs. Dit rolt meer dan het beukt en het songmateriaal gaat het ene oor in en het andere uit. Ik zag de band vorig jaar live aan het werk, toen had ik er een beetje hetzelfde gevoel bij.

De band integreert ditmaal wat meer progressieve elementen in het totaalgeluid, iets dat wat mij betreft goed uitpakt. Vooral de cleane zangpartijen zijn hier erg sterk en steken mooi af tegen het ruige brulwerk, dat ook van hoog niveau is. Deze stijl van technische death metal ligt me nog steeds niet optimaal, maar het songmateriaal steekt technisch zo goed in elkaar en is dermate vet uitgevoerd dat het album als geheel een positieve indruk maakt.

Weinig bijzonder live-album, een impressie van de Family Values-tour van 1998, toen een aantal van deze bands nog behoorlijk hot waren. Incubus en Orgy komen het beste uit de bus; Ice Cube daarentegen valt behoorlijk door de mand. Ook Limp Bizkit, Rammstein en Korn heb ik wel eens beter horen presteren. De segmenten die de verschillende bands krijgen toebedeeld worden verbonden door korte, nietszeggende instrumentale intermezzo's.

Onverwachts, na twaalf jaar afwezigheid, toch weer een nieuw album van het amerikaanse Far. De voorgaande albums waren niet geweldig, maar toch heeft het geluid van de band wel wat. Far klinkt als een kruising tussen de moderne, emotioneel geladen metal van Deftones en de poppy indierock van Nada Surf. Als dat tenminste ergens op slaat. Hoe het ook zij, dit zesde album is best de moeite waard, met elf goed in het gehoor liggende songs, die niet al te zwaar op de maag liggen. Hopelijk blijft men nu niet weer twaalf jaar weg.

Beetje vreemd album, met een ongemakkelijke mix van retro thrashmetal en moderne amerikaanse rock. Vlees noch vis dus, een gevoel dat wordt versterkt door middelmatig songmateriaal en een karige produktie.

Toepasselijke albumtitel; deze duitse band brengt voor het eerst in veertien jaar weer een album uit. Muzikaal is er weinig veranderd; zwaar gitaarwerk, makkelijk te behappen nummers, melodieuze zang. Het is helaas die zang waar het een beetje op stuk loopt. In de lage regionen gaat het nog wel, maar in de hoge klinkt Matthias Sayer een beetje als een door autotune bijgestane chipmunk. Dan presteerde hij op eerdere albums toch beter. Het songmateriaal is verder degelijk genoeg, maar na steevast lekkere intro's met vette gitaarriffs verzandt het materiaal meer dan eens in dreinerig en te zoet werk.

Best lekker, deze stevige rock/ metal uit Duitsland. Opener Here Comes The Pain zet de boel direct moddervet in beweging en zet ook direct de toon voor de rest van de plaat. Vrij melodieuze zang, gelukkig niet met een al te dik engels accent, ondersteund door loodzwaar gitaarwerk. De songs zijn een beetje eenvormig qua tempo, er hadden wel wat snelle tracks toegevoegd mogen worden voor de broodnodige afwisseling, maar al met al heeft dit de tand des tijds tot nu toe goed doorstaan.

Bij herbeluistering beter dan ik het album destijds bij release ervaarde. De eerste paar tracks zijn ook nu nog steeds matig, maar vanaf Sunset (Bird Of Prey) wordt alles een stuk interessanter. Dat niveau wordt vervolgens vastgehouden tot het einde. Bepaalde tracks zeuren te lang door en echte krakers staan er niet op, maar al met al best een redelijk album. Groeiertje.

Leuk mix-album, in elkaar gezet door Fatboy Slim, wiens songs Michael Jackson en The Rockafeller Skank ook nog langskomen. Een aantal tracks werkt behoorlijk op de zenuwen, vooral Acid Enlightenment, maar de meeste zijn de moeite waard en swingen de pan uit. De big beat van eind jaren '90 klinkt natuurlijk inmiddels een beetje gedateerd, maar kan er getuige dit album nog best mee door.

Aardige verzamelaar, maar toch weet het geheel de kwaliteit van een gemiddeld Fatboy Slim-album niet te ontstijgen. Daar zijn de hits dan toch wellicht iets te vlak en anoniem voor. Neemt niet weg dat alle krakers uiteraard van de partij zijn, wat vooral in de eerste helft een feest der herkenning oproept. Daarna zakt de boel langzaam in.

Mijn eerste kennismaking met de band en een vrij aangename, moet ik zeggen. Ik zal nooit een groot fan worden van zanger Ray Alder, maar hij is hier heel wat beter bij stem dan op de recente albums van zijn andere band, Redemption. De muziek is daarnaast dik in orde. De subtiele progressieve metal zit knap in elkaar, met een mooi gelaagde opbouw van de songs en veel dynamiek. Door de knappe heldere produktie komt ieder instrument fraai tot zijn recht. Ik ben geneigd in de discografie van de band te duiken; dit smaakt naar meer.

Tiende album en naar alle waarschijnlijkheid helaas ook de laatste met zanger Burton C. Bell. Achter de schermen heeft zich de nodige ellende afgespeeld, maar dat hoor je absoluut niet af aan de plaat. In tegendeel. Het klinkt allemaal weer heerlijk strak en Bell is prima bij stem. Midtempo tracks als Purity en Collapse mogen dan niet heel bijzonder zijn, maar daar tegenover staat een grote reeks fijne uptempo beukers, volgens beproefd recept. Het opzwepende ritme, de afgemeten gitaarriffs, de kille maar energieke productie, het futuristische sfeertje met daar overheen de verstilde, galmende stem van Bell... alle benodigde elementen zijn present. Een mooie zwanenzang voor Bell en met afstand één van de betere albums van de band.

De doorstart na het (tijdelijke) vertrek van gitarist Dino Cazares levert een prima album op, waarop het heilige vuur weer flink brandt. Het songmateriaal is sterker dan op de wat timide voorganger Digimortal en de band komt fel en energiek uit de hoek. Bassist Christian Olde Wolbers neemt hier tevens de gitaarpartijen voor zijn rekening en doet dat helemaal niet onverdienstelijk. Uitschieters zijn het meeslepende en verrassend melodieuze titelnummer en de geweldige semi-ballad Bite The Hand That Bleeds.

Geen moeilijk-tweede-album-syndroom voor Fear Factory: dit is hun meesterwerk. De band heeft enorme progressie gemaakt sinds het debuut en tovert hier een magistrale plaat uit de hoge hoed. De futuristisch en machinaal klinkende metal, met zijn kunstig afgemeten gitaarriffs, superstrakke drums en galmende zang, gekoppeld aan een grote reeks beestachtig goede songs; alles klopt hier gewoonweg. Vooruit, de cover Dog Day Sunrise zo middenin het album (hoewel best goed) is enigszins misplaatst en het afsluitende A Therapy For Pain zeurt een paar minuten te lang door, maar afgezien daarvan is dit volop genieten. Ook productioneel staat het album nog steeds als een huis. Hierna zou Fear Factory nog vele goede albums maken, maar deze Demanufacture heeft de band nooit meer weten te evenaren.

Haalt het niet bij de ijzersterke voorgangers Demanufacture en Obsolete, maar dit is al met al geen verkeerd album. Het is alleen jammer dat het geluid ditmaal minder overweldigend is en de songs regelmatig stilvallen, wat de vaart en de energie behoorlijk uit de plaat haalt. De band klinkt hier enigszins voorspelbaar en opereert een beetje op de automatische piloot. Weinig verrassingen derhalve. Afgezien daarvan is het songmateriaal degelijk genoeg om de volle lengte te blijven boeien.

Is Fear Factory de AC/DC van de metal? Er valt wat voor te zeggen. Ook dit album klinkt grotendeels als een herhaling van zetten. Het songmateriaal doet sterk denken aan Obsolete; teksten en thematiek lijken zo weggelopen van verscheidene eerdere albums. Wanneer Soul Hacker inzet heb je direct het gevoel naar een kopie van de klassieker Replica te luisteren. En toch... De muziek van de band heeft me altijd erg aangesproken. De lekker hoekige gitaarriffs, de galmende zang van Burton C. Bell, dat lekker dreigende futuristische sfeertje. Ja, ik kan er wel wat mee, ook nu weer. Het album bevat geen slechte tracks; van de heerlijke opener Autonomous Combat System tot het sfeervolle afsluitende Expiration Date, vol Blade Runner-verwijzingen, is het wederom genieten geblazen. Deze fabriek mag dan inmiddels weinig meer dan formulewerk afleveren, maar doet dat wel verdomde goed.

De comeback van 2010? Dacht het wel! Wat een fijne plaat is dit zeg, en wat een brok energie en aggressie. Vooral de ritmesectie is genadeloos. Bell is ook bijzonder goed bij stem. Geen slechte song te bekennen, wel een hele reeks toppers. Productioneel is het ook een monster van een album. Qua sfeer zit het album ergens tussen Demanufacture en Obsolete in, niet geheel toevallig ook de beste albums van de band. Hier kan deze plaat zich moeiteloos mee meten, al is het natuurlijk grotendeels een herhaling van zetten. Maar wie maalt daarom als het niveau zo hoog ligt? Dino, welkom terug.

Het originele album, The Industrialist uit 2012, is altijd een vreemde eend in de bijt geweest voor Fear Factory, aangezien een computer verantwoordelijk was voor alle drumpartijen. Dat probleem is op deze geremixte versie van het album verholpen, aangezien voormalig bandlid Mike Heller alle drumpartijen nu opnieuw heeft ingespeeld. Het resultaat is een heel wat natuurlijker en warmer klinkende plaat, waarbij het songmateriaal ook een stuk beter tot zijn recht komt. Een aantal nieuwe bonustracks maken deze versie extra aantrekkelijk.

25 jaar na Remanufacture is dit het tweede remix-album van Fear Factory, ditmaal bestaande uit herbewerkingen van tracks van het meest recente album, Aggression Continuum. De meeste remixen zijn best oké, maar zo achter elkaar gegroepeerd zijn ze behoorlijk eenvormig, met weinig afwisseling binnen en tussen de afzonderlijke tracks. In kleine hoeveelheden tot je nemen verdient derhalve de voorkeur.

Oké verzameling remixen van songs van het Demanufacture-album. Inmiddels klinkt het allemaal niet meer zo baanbrekend als bij de release, maar de meeste remixen blijven wel overeind. Junkie XL levert een paar aardige tracks aan en de stuiterende gabbersound van T-1000 is leuk gevonden. Uiteraard halen de remixen het nergens bij de superieure originele versies, maar toch best een interessante plaat.

Het kwartet is geslonken naar een duo, maar dat zou je niet zeggen wanneer je de muur van geluid hoort die op deze plaat wordt neergezet. Gitarist Dino Cazares neemt hier ook de baspartijen voor zijn rekening en de nieuwe drummer heeft de vreemde naam D. Rumcomputer. De drums zijn hierdoor iets mechanischer (hahaha) dan op voorganger Mechanize, maar overwegend is dit niet al te storend. De typische Fear Factory-sound is op dit album optimaal aanwezig. Feitelijk Iets te typisch, want er is absoluut geen sprake van enige vernieuwing of variatie qua geluid en songopbouw. Dat is jammer, maar gelukkig zijn de songs wel weer bruut en retestrak. Tegen het einde is de rek er duidelijk uit en de plaat gaat als een nachtkaars uit met het saaie ambient Human Augmentation, dat veel te lang doorzeurt. Al met al vond ik Mechanize toch iets beter.

Lichtelijk tegenvallend album na het sterke Archetype. Misschien toch iets te gehaast geschreven en uitgebracht. Dieptepunt van de plaat is de futloze U2-cover, die beter als een b-kantje of bonustrack uitgebracht had kunnen worden. De songs afzonderlijk zijn verder sterk, maar samen leveren ze geen geweldig album op. Al met al iets beter dan Digimortal (voorlopig het minste FF-album wat mij betreft), maar de volgende keer weer een klassieker graag.

Vette moderne thrash in het straatje van Darkane. Het betere uptempo beukwerk, goed uitgevoerd en geproduceerd, al is de eenvormigheid op den duur wel een klein probleem.