En nog maar een project van Klayton, de man achter oa Circle Of Dust, Celldweller en Scandroid. Alsof hij het niet al druk genoeg heeft. Ook dit is de moeite waard, zij het wat luchtiger en oppervlakkiger dan zijn andere werk. De mengeling van synthwave en allerlei retro muziekstromingen uit, jawel, de jaren '90, steekt leuk in elkaar en luistert makkelijk weg. Grotendeels instrumentaal met hier en daar wat zangpartijen.

Weinig originele mengeling van nu metal en metalcore, maar het klinkt erg lekker. Kort maar krachtig album met voldoende dynamiek. Goede produktie ook, zeker gezien het feit dat de plaat in eigen beheer is opgenomen en uitgebracht. Gaan we hopelijk meer van horen, al is de band vooralsnog wel opgezadeld met een dertien in een dozijn geluid.

Redelijk album, maar naar mijn smaak iets teveel emo en te weinig metal. Een aantal songs zijn ook aan de wat flauwe kant, zoals Elvis Said Ambition Is A Dream With A V8 Engine. Het sporadische gebruik van gangvocals vind ik verder afbreuk doen aan de pret. Maar goed, binnen het genre best oké.

Het repetitieve, nogal saaie karakter van het songmateriaal blijft de band parten spelen. Ook dit album blinkt niet bepaald uit in dynamiek en variatie. De nummers beginnen, stampen eentonig door, en eindigen. Qua sfeer zit het wel snor, die is lekker dreigend en apocalyptisch, en hier en daar zijn bepaalde tracks best oké, zoals het pakkende Unknown, maar die momenten zijn er gewoonweg te weinig.

Wat een bak teringherrie zeg. Ik ben wel wat gewend, maar hier kan ik werkelijk niets mee. De oorverdovende, monotone en op de zenuwen werkende 'glitchmetal' ramt 50 minuten ongenadig door, zonder noemenswaardige songstructuren en/ of melodie. I'm too old for this shit, wellicht.

Best saai, helaas, deze dreigende maar eentonige techno-beukers. Vooral op vocaal vlak valt er geen eer te behalen, maar ook qua songmateriaal is er veel te weinig variatie en gebeurt er binnen de songs gewoonweg niet genoeg. Een paar tracks gaat nog wel, maar het hele album in één ruk uitzitten is een behoorlijke opgave.

Het epische openende titelnummer is te gek, maar daarna zakt het album helaas flink in. Met een song als het vreemde The Boy Who Stood Still kan ik bijvoorbeeld niet zoveel. Gelukkig herpakt de band zich vanaf het poppy Island Life en komt het toch nog goed met de plaat. Vooral het afsluitende tweeluik Kill The Orchestra/ Repeat To Fade is prachtig. Niet het beste werk van deze progressieve rockband, al met al, maar wel weer een mooie aanwinst binnen het oeuvre.

Mooie plaat, die qua stijl een beetje inhangt tussen Toto en Dream Theater. Prachtig geproduceerd, fraaie songs die best heavy zijn maar toch poppy en catchy klinken. Nu maar eens het debuut luisteren, die ligt hier al jaren op de plank...

Het heeft acht jaar moeten duren voordat dit derde album het levenslicht zag, maar gelukkig is het wel de moeite waard. De mengeling van pop en progressieve rock is nog steeds erg smakelijk en ook nu weer subliem geproduceerd. Niet alle songs zijn even boeiend, maar overwegend is het materiaal meeslepend en lekker in het gehoor liggend.

Deze britse band weet een aanstekelijk geluid neer te zetten dat het midden houdt tussen popmuziek en progressieve rock. Soms is het binnen het songmateriaal iets te druk en hectisch, maar overwegend is de boel heerlijk energiek en meeslepend, met mooie melodielijnen en een zeer avontuurlijke aanpak van de overwegend lange tracks. Er gebeurt in ieder geval voldoende om de aandacht er de volle speelduur van ruim 85 minuten bij te houden.

Het tweede album, Experiments In Mass Appeal uit 2008, heeft mijn voorkeur, maar dit is een prima debuut. De britse progressieve rock staat als een huis en zit technisch waanzinnig goed in elkaar. De zang is ook uitstekend. Je kunt de band wel enigzins omschrijven als een kruising tussen een poppy rockband als Toto en een progressieve metalband als Dream Theater. Het songmateriaal is sterk genoeg om de volle lengte te blijven boeien (al is het titelnummer met zijn ruim 26 minuten wel wat te lang en doet een song als Snowman iets te fragmentarisch aan), maar zoals gezegd is het volgende album nog beter.

Matige EP van deze doorgaans betrouwbare britse progressieve rockband. Het geluid is vrij stevig, met ditmaal nog meer electronica, maar de songstructuren zijn weinig bijzonder en de zanglijnen vlak. Daarnaast is het allemaal behoorlijk overgeproduceerd. De eerste drie tracks zijn nog wel oké, maar de drie daarna vrij vervelend.

Het album dendert lekker door, is compact en to the point, maar uiteindelijk lijken alle songs erg op elkaar en voegt de zang feitelijk weinig toe. Het valt me nu trouwens pas op hoe sterk de zang lijkt op die van Slayer, maar dat terzijde. Het lekker ruige gitaarwerk is top, maar de plaat is wat mij betreft niet boeiend genoeg om echt te blijven hangen.

Dit heeft wel wat weg van Kyuss, vooral door het lekker zompige gitaarwerk. De songs van Fu Manchu zijn echter overwegend wel wat vlotter en meer compact. Zo goed als Kyuss wordt het helaas nergens, daar is het songmateriaal wat te vrijblijvend en eenvormig voor (en de zang te vlak), maar dit is nog steeds een alleszins redelijk album, dat fijn doordendert.

Vierde album van deze amerikaanse rockband, ditmaal zonder zanger van het eerste uur Brett Scallions. Zijn vervanger is hier ene Toryn Green, die zich overigens helemaal niet onverdienstelijk van zijn taak kwijt. Zijn zangpartijen passen prima bij de overwegend sterke en lekker in het gehoor liggende songs. De band klinkt hier energiek en bevlogen, met vooral wat meer pit in de gitaarpartijen. Het resulteert in ieder geval in een degelijke plaat, die nergens inzakt. Overigens keerde Scallions weer terug op het nest in 2010.

Vijfde album van deze amerikaanse rockband en het is weer even degelijk als altijd. Stevige uptempo stampers en radiovriendelijke ballads wisselen elkaar vakkundig af. Dat klinkt wat negatief, maar Fuel weet net aan de grijze middelmaat te ontsnappen met redelijk sterk songmateriaal, prima uitgevoerd en uitstekend geproduceerd. De op het nest teruggekeerde zanger Brett Scallions presteert ook nog steeds naar behoren.

De plaat begin erg lekker, met een reeks prima uitgebalanceerde rocksongs voorzien van een poppy randje. De stevige gitaarriffs zorgen er tegelijkertijd voor dat de boel niet te zoetsappig wordt. Fijne volle produktie ook. So far so good dus. Helaas zakt het album halverwege behoorlijk in. De twee ballads zijn behoorlijk nietszeggend en ook de ruigere songs die dan nog volgen zijn niet bijzonder. Jammer, want de eerste helft van de plaat is uitstekend.

Mijn eerste kennismaking met deze britse rockband, al is dit wel al hun derde album. De uptempo songs (zoals All Hands On Deck Part 1: Raise The Sail) vind ik aangenamer dan het wat meer midtempo werk (zoals On A Wire), maar eigenlijk is het hele album wel oké. Niet spectaculair goed, gewoon oké. De nogal eentonige zang gaat op den duur een beetje vervelen, maar al te storend wordt dit gelukkig niet. Ik ben in ieder geval genoeg geprikkeld om ook de andere albums te gaan proberen.

Weinig opzienbarende maar verder best oké synthwave uit Wit-Rusland, of all places. Het songmateriaal is wisselvallig, vooral de tracks met zang zijn niet bijster sterk, maar afgezien daarvan weet deze formatie wel een lekker retro en sfeervol jaren '80-geluid neer te zetten. Lekker fout dus.

Stevige rock met hier en daar wat metal elementen. De band wordt in Aardschok vergeleken met Alter Bridge en Shinedown, maar dat gaat slechts ten dele op. Opener Disappear Again is inderdaad een typisch op amerikaanse leest geschoeide rocker, maar de rest van het album gaat toch wel een andere, meer stevige richting op. Geen probleem, want de songs zijn unaniem sterk te noemen. De zang is ook goed, al heb ik het niet zo op de hoge uithalen van de zanger. Een aangenaam debuut, in ieder geval.

Stevige amerikaanse rock/ metal, maar dan afkomstig uit engeland. Niets mis mee, maar het debuut was iets sterker, mede doordat ditmaal het songmateriaal wat anoniemer en minder pakkend is. Wanneer de zanger opereert in de hogere regionen kan mij dit ook slechts matig bekoren. Een verder nadeel is dat alle songs gespeeld worden in midtempo, iets dat al snel leidt tot eenvormigheid. Volgende keer dus graag wat meer variatie.

Steviger en vooral zwaarder dan voorgaand werk, met een geluid dat nu voornamelijk tegen metal aanschuurt. Niet verkeerd, al gaat dit soms ten koste van de lekker aanstekelijke melodielijnen waar men op het vorige album over beschikte. Ditmaal wordt er door zangeres Maria Lessing vooral veel geschreeuwd en zelfs sporadisch gegrunt. Het songmateriaal steekt gelukkig ook nu weer vernuftig in elkaar, met tracks die binnen de kortste keren blijven hangen.

Aanvankelijk veelbelovend maar uiteindelijk middelmatig debuut van deze duitse rockband, die elementen uit meerdere genres (dance, pop, rock, metal) combineert. De beste tracks staan duidelijk aan het begin van het album. Het songmateriaal ligt aangenaam in het gehoor, met aanstekelijke, hitgevoelige tracks die makkelijk blijven hangen. Naarmate de plaat vordert worden de songs echter steeds vlakker, met als dieptepunt de vreselijk gezongen afsluiter Maybe, die ook in een andere, beter te verteren rock-versie aanwezig is. Het tweede album, Run uit 2022, is in ieder geval een stuk beter.

Zeer aangename mengeling van poppy rock en stevige metal, met een lekker electronisch sausje. De beste nummers zitten aan het begin en het einde van het album, maar ook het wat minder sterke materiaal kan er mee door. De zangeres heeft een aangenaam, zij het nogal doorsnee, stemgeluid en de meeste tracks nestelen zich direct in je hoofd. Vooral het afsluitende Fever is behoorlijk aanstekelijk.