De vlotte metalcore van deze amerikaanse band gaat er in als koek, maar gaandeweg wordt het album helaas wel steeds wat minder boeiend. De volle, knallende productie laat het songmateriaal eigenlijk beter klinker dan het daadwerkelijk is. De plaat gaat evenwel prima van start met het kolkende The Face Of Hate, waarna nog een paar goede tracks volgen. Ongeveer halverwege komt de klad er in, waarna het niet meer helemaal goed komt.

De verpulverende deathcore van deze amerikaanse band is continu in ontwikkeling en op dit album laat men bij vlagen een Gojira-achtig geluid horen, iets dat de stootkracht van het geheel alleen maar ten goede komt. Het gaat wellicht wat ten koste van het tempo, maar het songmateriaal is dermate sterk en dynamisch dat dit geen groot gemis is. Het klinkt in ieder geval allemaal bijzonder overtuigend en vooral overweldigend. Wat mij betreft het beste album van de band tot nu toe.

Wat botter en rauwer dan de latere albums, geproduceerd met minder opsmuk. De deathcore van deze amerikanen steekt evenwel overtuigend en dynamisch in elkaar, met voldoende variatie om de volle lengte te blijven boeien. Mijn voorkeur gaat echter wel uit naar het meer recente werk van de band.

Nog iets beter dan het vorige album, Oh What The Future Holds uit 2022, dat al niet bepaald misselijk was. De Gojira-invloeden liggen er ditmaal minder dik op, resulterend in een meer eigen, bruut en overrompelend geluid. Het tempo is ook flink omhoog gegaan, iets dat zeer positief uitpakt. Het album kent geen missers en is over de hele linie erg sterk. Deathcore van hoog niveau, derhalve.

Prima geproduceerde en intens uitgevoerde deathcore uit de VS. Tussen al het botte geweld zijn wel wat melodieuze elementen te ontwaren, iets dat de afwisseling ten goede komt. Mijn eerste kennismaking met de band; ik kan me zo voorstellen dat eerder werk van deze mannen nog wel wat bruter en rauwer is.

De gebruikelijke mix van stevige rock met een industriëel metalrandje en dik aangezette powerballads. Het is allemaal weer vaardig in elkaar gezet en opener Welcome To The Circus is te gek, maar gaandeweg wordt het kwalitatief wel wat minder. Jammer dat deze band het benodigde niveau nooit een heel album vol kan houden.

Lekker album inderdaad, afwisselend ruig en dan weer wat melodieuzer. De compacte songs liggen bijzonder goed in het gehoor en er zitten eigenlijk geen slechte tracks tussen. Een klein nadeel is dat het materiaal soms wat aan de eenvoudige en weinig subtiele kant is. Hierdoor doet alles sporadisch wat platvloers aan. Dat is jammer, want deze band heeft best wat te bieden. Men weet in ieder geval donders goed hoe je een lekkere meebruller moet schrijven.

De mengeling van stevig beukwerk en dik aangezette rockballads begint tekenen van slijtage te vertonen, al is het songmateriaal bij vlagen nog best aardig. De band moet nu echter wel gaan oppassen dat de boel niet te gezapig en vooral flauw wordt. Men kan veel beter.

Erg lekker album, wat mij betreft één van de betere van de band. Het geluid is wat meer gepolijst dan voorheen, maar het songmateriaal is over de hele linie sterk, of het nou de uptempo stevige beukers betreft of de meer ingetogen semiballads. Vanaf de erg fijne opener Inside Out hoor je dat het goed zit met deze plaat. De uitstekende productie maakt het helemaal af. Dit is een band die de gevonden formule geperfectioneerd heeft.

Veel stoerder dan Five Finger Death Punch kan een rockband niet klinken, althans niet zonder belachelijk over te komen. De muziek van de band balanceert altijd op het randje van geloofwaardigheid, maar neigt gelukkig nog steeds naar de positieve kant van het spectrum. Op dit nieuwe album klinkt de band in ieder geval bevlogen en lekker pissed off, zoals het hoort. Fijne beukers als het titelnummer en No Sudden Movement gaan erin als koek. Een simplistische en nogal voor de hand liggende track als Jekyll And Hyde doet helaas wat afbreuk aan de feestvreugde, maar het songmateriaal is overwegend sterk genoeg.

Aardig album, een mix tussen metal en hardcore. Niet al te ingewikkelde, maar toch vrij sterke songs, recht voor z'n raap. Vooral goed is de afwisseling in de vocalen; aan de ene kant het betere brulwerk, aan de andere kant bombastische cleane vocalen.

Loopt er momenteel een band rond die nog stoerder is dan Five Finger Death Punch? Ik betwijfel het. De rock die men voortbrengt is zo opgepompt met steroïden dat je verwacht dat er slechts bodybuilders op het podium staan. Om alles dit keer nog stoerder te laten klinken heeft men een aantal grootgewichten uit het genre bereid gevonden om een gastbijdrage te leveren. Zo hebben we daar metalgod Rob Halford, schreeuwlelijk Maria Brink, rapper Tech N9ne, Max Cavalera en Jamey Jasta. Indrukwekkend. Gelukkig belooft men niet alleen van alles maar is het songmateriaal ook nog eens van niveau. Lekker voortbeukende songs, niet al te diepgravend maar ook niet al te oppervlakkig. Op naar deel twee, dat naar verluid ook weer zal beschikken over een hele reeks gastartiesten.

Beetje kaal album vergeleken bij Vol. 1, dat beschikte over meerdere gastoptredens en een beter uitgebalanceerde verzameling songs. Dit tweede deel voelt een beetje aan als restmateriaal van het eerste. Wat niet wegneemt dat de boel uiteindelijk wel weer lekker voortbeukt en behoorlijk aanstekelijk is. De stoere amerikaanse rock/ metal verveelt in ieder geval nog steeds niet. Leuke heavy cover van House Of The Rising Sun als uitsmijter.

De plaat begin in ieder geval ijzersterk, met de heerlijke beuker Dying Breed. De volgende 5 tracks zijn ook prima. Daarna komt er helaas een beetje de klad in. Vanaf de semi-ballad Far From Home zijn de songs minder pakkend en soms wat aan de simpele kant. Er volgen helaas ook meer semi-ballads. Slechts de titelsong springt er dan weer positief uit. De twee bonustracks zijn gelukkig wel de moeite waard, al wordt nergens het niveau van de eerste 6 tracks meer gehaald. Het album klinkt als een klok door de lekker vette produktie, maar vergeleken het debuut is er weinig progressie geboekt.

Toen zanger Chris Volz opstapte bij Flaw probeerde hij het met deze band, echter zonder veel succes. Dit is dan ook het enige wapenfeit. Qua geluid wijkt dit niet veel af van zijn vorige broodheer; dus Tool-achtige rock/metal, hier en daar ingetogen, dan weer vrij stevig. De songs zijn acceptabel maar niet bepaald opvallend, resulterend in een album dat best oké is, maar dat je zo weer bent vergeten. Hap slik weg dus.

Prima debuut van deze noorse rock/ metalband, met een geluid dat dicht tegen oude Thirty Seconds To Mars aanschuurt. Daar hoeft men zich overigens niet voor te schamen, want Fixation is in ieder opzicht feitelijk de betere band. De belofte van de vier tracks op deze EP is inmiddels tevens ruimschoots ingelost, getuige de hierop volgende uitstekende paar albums.

Uitstekend volwaardig debuut van deze noorse band, die bombast a la Thirty Seconds To Mars (toen ze nog goed waren) koppelt aan moderne metal. De formule werkt bovengemiddeld goed, mede omdat Fixation unaniem sterk songmateriaal in huis heeft, voorzien van een voortreffelijke productie. Wat mij betreft één van de absolute beloftes voor de toekomst.

Superieure moderne metal uit Noorwegen, met een geluid dat doet denken aan (oude) Thirty Seconds To Mars en Starset. Maar dan wel met heerlijk stevige riffs en sporadisch ruige zang. Het materiaal op deze EP steekt verslavend in elkaar en de songs blijven al snel in je hoofd hangen. Vooral de afwisselende zangpartijen zijn geweldig. De eersteklas productie maakt het helemaal af. Ik ben direct fan en ga snel op zoek naar het eerdere werk.

Een bonte en vooral uitputtende verzameling van 35 tracks van artiesten van het FiXT-label. Qua muzikale genres schiet het alle kanten op, van synthwave naar rock en van dubstep naar metal. Het kan allemaal; niets is hier te gek. Lang niet al het materiaal is de moeite waard en bepaalde remixen zijn aan de overbodige kant, maar voor liefhebbers van projecten als Celldweller, The Anix en Essenger valt er desondanks veel te genieten.

Deze nieuwe band, opgericht door ex-Five Finger Death Punch gitarist Jason Hook, vist in dezelfde vijver als zijn voormalig broodheer. Stoere spierballen-muziek dus, vol lekker zware gitaarriffs en aanstekelijke zanglijnen. Gemaakt om meegeschreeuwd te worden in grote stadions. Het songmateriaal is aanstekelijk genoeg om de clichématige teksten te kunnen compenseren, al is het soms op het randje. De overdaad aan ballads doet dit debuut ook geen goed, maar al met al steekt het net boven het maaiveld uit.

Best een goed comeback-album, met overwegend sterke songs. Hier en daar een kleine misstap; zanger Chris Volz moet niet gaan rappen en de afsluitende ballad My Letter is nogal saai, maar vooral in het midden van het album beschikt Flaw over een reeks stevige en lekker zware metalsongs, die bijzonder goed uit de verf komen. Welkom terug.

De band heeft wel eens energieker geklonken en betere songs geschreven, maar dit vierde album (twee releases waar de band niet blij mee was niet meegerekend) is al met al toch wel weer oké, ondanks de matige produktie. Het songmateriaal kan er over de hele linie mee door, afgezien van de futloze instrumentale afsluiter Lest We Forget.

Geen hoogvlieger, maar ook zeker niet slecht. De meer uptempo en poppy tracks, zoals opener Skies The Limit en het aanstekelijke Save Me, zijn het meest interessant, maar er is voldoende afwisseling tussen de songs onderling om ervoor te zorgen dat het hele album het aanhoren waard is. De songs die neigen naar country-muziek, alsmede de songs met voornamelijk mannelijke zang, zijn behoorlijk slap, maar gelukkig zijn dat er niet zo veel.

Duistere progressieve rock uit Australië, stemmig en meeslepend. De band heeft een vrij origineel, lekker zwaar geluid te pakken, daarbij geholpen door een niet alledaagse maar verder wel prima zanger. Het songmateriaal boeit dan weer niet over de hele linie, maar al met al maakt dit album voldoende indruk.

Mijn eerste kennismaking met deze britse rockband, die op dit tweede album een zeer amerikaans geluid laat horen. Herhaaldelijk schuurt het materiaal tegen metal aan, zoals in het ruige titelnummer en het zeer aanstekelijke Rockin' Ring, het beste nummer van de plaat. Helaas is het niet continu feest; in meer voor de hand liggende, op veilig spelende tracks als Look Up en Beautiful Lover klinkt de band als een dertien-in-een-dozijn rockband. Gelukkig zijn er daarnaast voldoende sterke songs aanwezig om dit te compenseren.

Het geluid is hier steviger en meer thrashmetal dan op de vorige paar albums, met overwegend positief resultaat. Met de soms wat simplistische teksten kan ik niet altijd iets, maar verder zit het hier wel snor met het songmateriaal. De band is altijd op zijn best in de snellere tracks en daar zijn er hier heel veel van. De geweldige drumpartijen stuwen alles heerlijk vet voort en productioneel klinkt het album lekker vol en zwaar. Geweldig dat een band met zo'n lange staat van dienst anno nu nog zo energiek en overtuigend voor de dag kan komen.

Overtuigende (en broodnodige) revanche op het slappe vorige album, Ugly Noise uit 2012. De band klinkt hier weer als de jonge honden die ze al lang niet meer zijn, energiek en fel. Alle songs beuken lekker vlot door en door de knallende produktie spat alles loepzuiver uit de speakers. Over de kwaliteiten van zanger Eric A.K. Knutson zijn de meningen verdeeld, ik trek hem lang niet altijd, maar ach, als geheel genomen is dit een fijne plaat. Meest opvallende song is Iron Maiden, helemaal in de stijl van...

Het vierde sterke album op rij. De band heeft de formule inmiddels geperfectioneerd en doet hier vrijwel alles goed, al had iets meer dynamiek geen kwaad gekund. Alle songs zijn uptempo, waardoor op gegeven moment de metaalmoeheid een beetje toeslaat. Dat gebeurt met name bij de ongeïnspireerde track Beneath The Shadows, halverwege het album. Gelukkig zijn de songs daarna wel weer op niveau, met het geweldige Black Wings als de perfecte afsluiter.

Ik had de band al min of meer afgeschreven na het brakke Dreams Of Death, maar dit is een bijzonder fijn album. Erg goed geproduceerd ook, waardoor de toch al sterke songs maximaal tot hun recht komen. Overwegend lange songs, met veel variatie en tempowisselingen. Heerlijk vette gitaarriffs en te gekke gitaarsolo's overheersen de plaat. Ook de zang is dit keer overtuigend sterk. Album van het jaar is het wat mij betreft zeer zeker niet, maar feit is wel dat dit een ijzersterke schijf is. Hopelijk houdt de band dit hoge niveau vast op volgend werk.

De albums van deze amerikaanse metalband zijn nogal wisselvallig, maar gelukkig behoort deze nieuwe tot het betere werk. Vooral de uptempo tracks zijn te gek, met een absolute hoofdrol voor zanger Eric A. Knutson. Je moet van zijn hoofdzakelijk hoge stemgeluid houden, ik moest vaak denken aan Bruce Dickinson, maar hij verkeert absoluut in uitstekende vorm. Het gitaar- en drumwerk is ook geweldig, net als de heldere en krachtige produktie van Jacob Hansen. Niet alle nummers zijn even goed, zo is opener Prisoner Of Time nogal doorsnee en zo zijn er nog wel wat mindere goden, maar over de hele linie genomen is dit een prima plaat. Niet gek voor een band die al meedraait sinds 1984!