Aiaiai, wat is dit een tegenvaller na de prima voorganger The Cold uit 2010. Sinds die plaat is de hele band vertrokken, afgezien van de zanger, om vervangen te worden door een reeks oudgedienden. Het heeft helaas niet geresulteerd in hernieuwde inspiratie. Integendeel: de band klinkt hier zeer mat en belegen en weet in geen enkele song te boeien. Flotsam And Jetsam is altijd al een wisselvallige band geweest met veel ups en downs en sterke en matige albums, maar dit moet toch wel één van de minste platen uit de geschiedenis van de band zijn. Wat een slappe hap.

Op dit tweede album komt de band een stuk minder rauw en stevig uit de hoek, maar gelukkig is men niet vergeten om aanstekelijke liedjes te schrijven. Door de meer poppy emorock-gerichte aanpak loopt men nu wel het gevaar op één hoop te worden gegooid met bands als Paramore, waar men nu inderdaad wel heel erg op lijkt, zeker door de vergelijkbare zangeres, maar Flyleaf schrijft betere nummers, die lekker in het gehoor liggen en behoorlijk catchy zijn. Door de stevige ritmesectie en de volle produktie klinkt de boel gelukkig niet zoetsappig of soft.

Derde album en naar verluidt het laatste met zangeres Lacey Sturm. De meer poppy koers die werd ingezet met het vorige album Memento Mori wordt weliswaar doorgezet, maar sporadisch klinkt de band hier wel weer een stuk steviger. Luister maar eens naar het ruige Green Heart, dat direct één van de beste songs van de plaat is. Voor de rest is dit een degelijk album vol makkelijk in het gehoor liggende rocksongs.

Lome, dromerige synthwave, afwisselend met en zonder zang. Te vrijblijvend voor mijn smaak en het album kan de aandacht niet vasthouden. Daar is het materiaal te luchtig en te ingetogen voor, met rustig voortkabbelende tracks die maar niet willen blijven hangen. Beste track: Running In The Night.

Aangename synthwave, niet overal even boeiend, maar sporadisch erg goed. Vooral de meer opzwepende tracks, zoals Matrix, zijn te gek. Niet alles haalt dat niveau, maar het album is over de hele linie goed te pruimen. Veel tracks hebben filmtitels (Near Dark, Fury Road etc.) en dat is niet voor niets. Dit luistert weg als de soundtrack van een niet-bestaande science fiction cq aktiefilm.

Tweede album dat dit griekse eenmansproject uitbracht in 2024. Ook hier een gevalletje van hit and miss, al overheersen de sterke tracks gelukkig wel. Luister maar eens naar het lekker opzwepende Duel, gemodelleerd naar de Steven Spielberg nagelbijter. De overige tracks doen ook sterk denken aan films uit de jaren '70 en '80. Lekkere synthwave, soms iets te langdradig en monotoon, maar overwegend best aangenaam.

Nadat ik de te gekke track Starburster in de openingscredits van de serie MobLand hoorde raakte ik geïntrigeerd, maar het volledige album valt me dan toch flink tegen. De britpop met hier en daar een alternatief randje steekt degelijk in elkaar, maar het songmateriaal weet me helaas amper te boeien en gaat het ene oor in en het andere uit.

Geen verrassingen, afgezien van het avontuurlijke, tien minuten durende The Teacher, tevens het beste nummer van het album. De rest van het songmateriaal is aangenaam en vlot genoeg, met veel persoonlijke teksten waarin het het heengaan van drummer Taylor Hawkins en de moeder van zanger Dave Grohl verwerkt wordt. Productioneel klinkt het album iets toegankelijker dan de vorige paar wapenfeiten.

Beetje zompig album qua produktie, met de zang iets te ver naar achteren in de mix. Het songmateriaal is verder nogal wisselvallig. Hier en daar komt de band erg fel uit de hoek; vervolgens is het allemaal erg ingetogen en wat aan de saaie kant. Een behoorlijk schizofrene plaat derhalve, maar op zich wel weer de moeite waard. De uptempo songs zijn verreweg het meest interessant. Vooral veel invloeden van The Beatles en Pink Floyd ditmaal, maar zo'n beetje de hele popgeschiedenis komt langs.

Luchtig, kort album, dat als een aangename verrassing komt na de wat logge en langdradige voorganger, Concrete And Gold. De veelal uptempo, vlotte songs zijn geen hoogvliegers en behoren zeker niet tot het betere werk van de band, maar het songmateriaal is consistent en degelijk genoeg. Ene oor in en andere uit, maar leuk zolang het duurt.

Aardige verzameling covers, hoewel niet erg verrassend. De meeste songs liggen namelijk behoorlijk in het straatje van de band, waardoor men weinig moeite hoeft te doen er iets leuks van te maken. Darling Nikki van Prince is dan wel weer een aparte keuze.

Leuk EP'tje met vijf nieuwe songs. Wellicht was het een beter idee geweest om de songs toe te voegen aan het laatste album, Sonic Highways, dat nogal aan de korte kant was, maar oké. Mischien was het materiaal toen nog niet klaar. Op en top Foo Fighters in ieder geval; vier vrolijke uptempo tracks en een meer stemmig, ingetogen nummer, Iron Rooster.

Met slechts acht songs aan de karige kant, ook al klokt het album uiteindelijk toch bijna drie kwartier. Vrij lange songs dus, soms een beetje te lang, waardoor dit niet tot het beste werk van de band gerekend kan worden. Het songmateriaal is ook wat aan de voorspelbare kant en de meeste songs missen wat energie en spontaniteit, al moet ik zeggen dat het het allemaal best weer lekker klinkt.

Energiek en voor Foo Fighters-begrippen een ongekend stevig album, dat weinig single-kandidaten zal opleveren. Vooral White Limo is wat dat betreft treffend en is volgens mij het hardste nummer dat de band ooit opnam. Het album zakt nergens in en kent uitsluitend goede songs, al kan ik nu ook niet direct zeggen dat er echt te gekke songs op staan. Er wordt gewoonweg continu kwaliteit geleverd.

Het debuut uit 2011, Cross Your Fingers, vond ik niet bepaald boeiend. De poppy pretpunk op dat album was te luchtig en nietszeggend. Op dit tweede album tapt de band gelukkig uit een ander vaatje. Ditmaal is alles meer metal en veel zwaarder aangezet, resulterend in lekker voortbeukende songs, die nog steeds poppy, maar tegelijkertijd ook best heavy zijn. Vooral het stevige Turn Of The Century is te gek. De band zal geen originaliteitsprijs winnen (welke metalcoreband wel?), maar dit is beter dan veel genregenoten.

Prima derde album voor deze nederlandse metal/ deathcore-band. De muziek, hoewel nog steeds eenvormig, steekt fraai in elkaar, ondersteund door een krachtige, lekker bombastische produktie. De rauwe strot van zangeres Alma Alizadeh past er goed bij. Het lukt de band echter maar niet om nummers te schrijven die echt onderscheidend zijn. Het album beukt en ramt fijn door, maar na afloop blijkt het ook ditmaal lastig om afzonderlijke tracks te kunnen herinneren.

Prima stevige metalcore, wellicht iets te weinig onderscheidend binnen het inmiddels overvolle subgenre maar wel overtuigend en energiek gebracht. De zangeres, een brulboei van formaat, heeft absoluut toegevoegde waarde, net als het spetterende gitaarwerk. Aan het songmateriaal mag nog wel wat gesleuteld worden in de toekomst, aangezien dat hier aan de eenvormige kant is. Maar deze nederlandse band heeft zeker potentie.

Loeiharde metalcore met een imposant dichtgetimmerd geluid, een soort hardere versie van Arch Enemy. Het songmateriaal is aan de eenvormige kant, waardoor de afzonderlijke tracks amper blijven hangen, maar door de uitstekende produktie klinkt alles wel optimaal. Zangeres Alma Alizadeh gromt en krijst zich dapper door het geheel heen. Ik heb de band onlangs zien optreden- ook live komt dit goed uit de verf.

De twee hits, That Was Yesterday en I Want To Know What Love Is, zijn hier duidelijk de uitschieters. Het restant van de songs is aan de wisselvallige kant en biedt een mengeling van pop en rock die niet echt weet te overtuigen. Opener Tooth And Nail is oké en zo zijn er nog wel een paar aardige tracks, maar dit is uiteindelijk geen bijzonder album.

Het hoesje doet slappe symfonische metal vermoeden, maar gelukkig is het heel wat anders. Sevendust-achtige metal, zeer smakelijk in het gehoor liggend. Iets te gelikt- vooral de zang is erg clean- maar door het constant vrij hoge niveau van de songs blijft het album makkelijk overeind. De beste songs bevinden zich in de tweede helft van de plaat, wat mij betreft. Hier en daar wat emo- en metalcore invloeden, wat de diversiteit ten goede komt. Nu het debuut, Aporia, maar eens gaan beluisteren...

Killswitch Engage-achtige metalcore, niet erg origineel dus maar best lekker. De produktie had wel iets vetter gekund en door de vele instrumentale intermezzo's voelt het allemaal wat fragmentarisch aan, maar de band heeft zeker kwaliteit in huis. Wellicht komt het op een eventueel tweede album helemaal goed. Bonustrack Fixation On The Darkness is weinig verrassend een cover van... Killswitch Engage.

Zeer geslaagd debuut, vol steengoede moderne metal. Moddervet geproduceerd en superstrak ingespeeld, met vooral heerlijk gitaarwerk. Veel afwisseling ook binnen de songs, met voldoende breaks en tempowisselingen om de spanning erin te houden. De band kan zowel het tragere als het snellere werk prima aan. De zang is overtuigend bruut maar qua uitspraak kan het hier en daar nog wel wat beter. Puntje om aan te werken de volgende keer.

Prima plaatje met een boel afwisseling. Jericho is geen geweldig zanger maar zijn enthousiasme maakt veel goed. Hij ziet zich ondersteund door een aanstekelijke, hongerige band. Lekkere rock/ metalsongs die uitstekend in het gehoor liggen. Het album hierna, Chasing The Grail uit 2010, is nog iets sterker.

De band heeft de succesformule inmiddels goed onder de knie en ook dit album laat een vakkundig uitgebalanceerde mix horen van stoere rock en dweperige, bombastische powerballads. Het is allemaal degelijk uitgevoerd en de plaat klinkt door de prima produktie als een klok, maar er zijn weinig verrassingen. Of het moet de overbodige cover zijn van Frankie Goes To Hollywood's Relax.

Lekker fris album van deze sympathieke band. De plaat is energiek en zeer afwisselend. Leuk om te horen hoe vaardig de band oubollige metalpassages weet af te wisselen met bikkelharde moderne metalriffs. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Revival. Niet alle songs zijn even sterk, vooral de meer rock-achtige tracks zijn wat minder, maar het album luistert zo lekker weg dat dit amper uitmaakt. De zang is ook niet bijzonder goed, maar wordt wel effectief benut. Het beste bewaart de band voor het laatst: afsluiter Wormwood is een heus episch progressief metalnummer van bijna een kwartier. Je moet het maar aandurven. Hulde!

Wederom een matig album, net als voorganger Sin And Bones. De band vertolkt het aanwezige materiaal aanstekelijk en energiek genoeg, maar de songs zijn overwegend gewoonweg te flauw. Het neigt soms zelfs behoorlijk naar glamrock; luister maar eens naar het slappe Tonite. Daar tegenover staan dan weer stevige beukers als One Crazed Anarchist en het afsluitende Witchery, maar deze sporadische positieve uitschieters kunnen niet voorkomen dat dit geen memorabele plaat is.

Na een paar slappe albums levert Fozzy eindelijk weer eens iets af dat de moeite waard is. Het geluid is ook nu weer aan de gladde en commerciële kant, maar de band heeft in ieder geval een lekkere reeks songs bij elkaar gepend, songs die aangenaam in het gehoor liggen en nergens al te slap worden. Reeds vanaf het prima openende titelnummer hoor je dat de band de zaakjes ditmaal goed voor elkaar heeft.

Afwisselend maar matig album, vol met songs die niet weten te beklijven. Het lekkere gitaarwerk maakt het een en ander goed, maar de vlakke deuntjes en niet memorabele teksten zorgen hoofdzakelijk voor schouderophalen. Daarnaast is een slappe meezinger als She's My Addiction echt beneden ieder peil. Zanger/ professioneel worstelaar Chris Jericho kan het materiaal niet naar een hoger plan tillen. De afsluiter, het progressieve en epische Storm The Beaches, is de beste song, net als het geval was op het vorige album met de song Wormwood. Wellicht een idee voor de band om van het volgende album een progressieve metalplaat te maken?

Energieke mengeling van thrashmetal en meer traditionele vormen van het genre, al is het songmateriaal niet erg bijzonder en valt er op de produktie wel het één en ander af te dingen. De zang staat bijvoorbeeld veel te zacht in de mix. Het geheel blijft net onderhoudend genoeg, maar ik weet nog niet of ik eerdere (en latere) albums van de band ga proberen. Daar is het allemaal net niet sterk genoeg voor.

Prima derde (en laatste) album, bestaande uit een aantal niet eerder uitgebrachte nummers, aangevuld met een paar live-en akoestische versies van bestaande songs. Het doet in ieder geval niet onder voor het songmateriaal op de eerste twee albums. Vooral de 'nieuwe' songs zijn de moeite waard. Het blijft jammer dat de band zo'n kort leven beschoren was.