Op dit tweede album is het geluid nog meer verschoven richting moderne death metal, met als resultaat een compleet oorverdovend geheel. Het komt de energie ten goede, die is niet te stuiten, maar ik hoor zelf toch liever wat melodie met mijn metal. Zeker gezien het feit dat de band beschikt over wereldzanger Christian Alvestam, wiens volle potentiëel hier absoluut niet wordt benut. Zijn gebrul en gerochel is indrukwekkend, maar hij kan zoveel meer... Afgezien daarvan een prima plaat, spijkerhard geproduceerd en retestrak ingespeeld. De opvolger is onlangs uitgekomen, Tragedy Has Spoken.

Derde album alweer voor deze moderne zweedse death metalband. Iets melodieuzer dan het vorige album, maar overwegend is dit wederom een vermorzelende aanval op de oorschelpen. De band zet ook nu weer een onmenselijk strakke muur van geluid neer. De eenvormigheid gooit ook ditmaal wat roet in het eten, net als de nogal eentonige zangpartijen. De band heeft echter wel veel kwalileit in huis; qua intensiteit en vakmanschap laat dit de meeste genregenoten ver achter zich.

Brute muur van geluid, onmenselijk strak ingespeeld. De band is een project van enkele leden van Scar Symmetry, maar een stuk harder en meer richting death metal. Neemt niet weg dat er ook voor de meer gematigde metalliefhebber veel valt te genieten. Sterke songs met geweldig gitaar- en drumwerk. De rauwe zang (?!) is ook super, al moet je wel houden van een sporadische doodsrochel die klinkt als water dat wegloopt in een doucheputje.

Nog steeds een prima album, dit debuut van het zweedse Misery Loves Co. De band heeft in zijn korte bestaan slechts drie platen gemaakt, maar deze zijn wel stuk voor stuk de moeite waard. De mix van Ministry-achtige industriële metal en melancholische new wave werkt uitstekend. Vooral de zang is erg sterk, en verrassend genoeg vrijwel overal goed verstaanbaar. Uitschieters zijn opener My Mind Still Speaks en het lekker slepende (en een beetje Alice In Chains-achtige) Happy?

Prima tweede album van dit zweedse duo, nog iets beter dan het debuut. De songs zijn over het algemeen wat logger en zwaarder geworden, maar nog steeds is de mengeling van industrial metal en new wave erg smakelijk. Absoluut hoogtepunt is het prachtig opgebouwde en ijzersterke Prove Me Wrong. Jammergenoeg zou men hierna nog slechts één album uitbrengen.

Na bijna twintig jaar afwezigheid een onverwachte maar aangename comeback van deze sombere zweedse industrial metal band. Het geluid is ditmaal iets luchtiger, minder metal en meer richting alternatieve rock, maar gelukkig straalt de naargeestigheid nog steeds van het songmateriaal af. Zeker in de donkere wintermaanden is dit niet aan te raden voor mensen die kampen met depressie. Minder memorabel dan de eerdere albums, maar evenwel dik in orde. Leuke neerslachtige (uiteraard) cover ook van Only Happy When It Rains van Garbage.

Progressieve deathcore, af en toe verrassend melodieus, zoals in de grotendeels clean gezongen afsluiter Everything Will Rust. Het songmateriaal, vooral midtempo, loopt niet overal even lekker door en niet alle tracks weten te beklijven, maar de band heeft duidelijk kwaliteit in huis. Het klinkt allemaal overtuigend genoeg; jammer dat echt sterke songs ontbreken.

Verzorgde, afwisselende metalcore. Sterke songs vol mooi detail. Een prima wisselwerking tussen bruut beukwerk en meer melodieuze metal. Minder zwaar dan eerder werk, met bijna jazzy intermezzo's, maar dat bevalt mij juist wel.

De metalcore van deze amerikanen in ditmaal wat meer core dan metal, iets dat mij altijd minder goed bevalt. Daarnaast is het geluid wat aan de kale kant en zijn de tracks slechts sporadisch op niveau. Wanneer het gaspedaal wordt ingetrapt spits ik de oren en is het genieten, maar die momenten zijn spaarzaam. Verder doet men moeite om variatie binnen het songmateriaal toe te passen, maar het is het allemaal net niet.

Bikkelharde metalcore, goed uitgevoerd maar nogal eenzijdig en qua geluid vrij eentonig. De songs zijn degelijk maar niet echt geweldig. De boel wordt enigzins gered door de strakke ritmesectie en de goede zang, overtuigend in zowel de brute als de meer melodieuze passages.

Derde album van deze metalcore-formatie. Niet beter of minder dan de eerste twee platen; ook nu is de mengeling van zoete refreintjes met het betere schreeuw- en beukwerk weer aangenaam. De beste tracks zijn die waarin alle registers opengaan, zoals Sirens Song. Daar ligt echt de kracht van de band- een vette muur van geluid die als een orkaan over je heen walst. Niet alle songs halen dat niveau, maar de plaat is onderhoudend genoeg.

Wisselvallige band, maar niet oninteressant. Het vorige album liet een meer toegankelijk, Linkin Park-achtig geluid horen, maar ditmaal is het pure metalcore dat de klok slaat. En dat bevalt mij heel wat beter. De tien tracks razen in hoog tempo voorbij, waarbij men moeite heeft gedaan om alles goed op elkaar af te stemmen. Geen zeiknummers derhalve. Niet alles is even memorabel en de echte uitschieters zijn amper op één hand te tellen, maar ik vind het toch wel een prima plaat. Beste track is het felle Into Oblivion.

Het heeft vier eerdere albums moeten duren, maar met deze vijfde heeft Miss May I het ideale bandgeluid en bijpassende songs gevonden. De enigszins zoete metalcore van de eerdere platen heeft plaats gemaakt voor een woest voortbeukende, verpulverende upgrade. Slechts tien songs, maar alle tracks zijn feitelijk een schot in de roos. De zanger is beter dan ooit, met een heerlijk ruige grunt in de coupletten en een fijne wijd galmende cleane stem in de aanstekelijke refreinen. Productioneel steekt alles tevens uitstekend in elkaar. Oké, de tweede helft van het album is iets minder interessant dan de eerste, maar vooruit. Topper.

Iets meer metal en minder 'core' dan het debuut, verder lijkt dit als twee druppels water op de eerste plaat. Dat betekent dus ook nu weer bikkelharde metalcore, goed uitgevoerd maar weinig verrassend. De enige song die echt opvalt is het rustige In Recognition. Maar ja, of iemand daar op zit te wachten...

Een stuk rauwer en ruiger dan de eerdere albums van de band, al leidt de lichte koerswijziging niet direct tot een beter resultaat. Het songmateriaal is daar helaas niet goed genoeg voor. De songs zijn acceptabel maar soms wat aan de eenvoudige kant, vooral qua zanglijnen. Een dappere poging van de band om een beetje af te komen van het gelikte en cleane geluid uit het verleden, maar volgende keer moet men wel met wat betere songs op de proppen komen, wil dit echt indruk maken.

Het vorige album, Deathless uit 2015, was uitstekend, maar hier gaat de amerikaanse metalcore-band toch sporadisch de mist in. Het openende titelnummer is in ieder geval geweldig en doet een woest en vooral bruut album vermoeden. De luisteraar wordt echter op het verkeerde been gezet en het blijkt al snel dat de bandleden de afgelopen tijd teveel naar Linkin Park hebben geluisterd. Hakkende gitaarriffs en ruige grunts worden dus weer eens afgewisseld door zoete refreintjes en een overdaad aan melodie, waardoor de plaat zich uiteindelijk niet weet te onderscheiden, ondanks het overduidelijke vakmanschap. Jammer. Men was net zo goed bezig!

Krezip is dood, lang leve Miss Montreal! Helaas was Krezip heel wat beter qua songmateriaal. Dit is wel heel erg vlak en voorspelbaar. Luistert redelijk weg op de achtergrond, maar de hele plaat achter elkaar beluisteren is een flinke opgave. Vooral de ballads zijn heel erg dertien in een dozijn.

Nog wat gladder dan het debuut, maar met wat mij betreft wel wat leukere songs. Slechts één song die me direct tegenstaat: Fading Romance, een behoorlijk zeiknummer. De overige tracks zijn best lekker zo op z'n tijd.

Degelijke bak herrie uit Frankrijk, strak ingespeeld en technisch vaardig. Jammer van de zanger, die klinkt als een monotone kruising tussen Sully Erna van Godsmack en Lemmy van Motorhead. Alhoewel dat wellicht teveel eer is. Hij haalt het niveau helaas flink naar beneden, al blijft de boel door de eersteklas produktie en de kwaliteiten van de overige bandleden stevig op de rails.

De muziek van deze nieuwe zweedse band steekt best lekker en onderhoudend in elkaar, maar die zanger... Zijn afgeknepen zeikstemmetje klinkt op iedere track erg geforceerd en machinaal en geeft de muziek een nepperig en zelfs kinderachtig aspect. Tja, dan is de boel gelijk verpest voor mij, hoe vlot en vakkundig de mengeling van rock en metal hier ook is.

De kritieken op dit album zijn over het algemeen niet mals, maar ik vind het wel meevallen. Toegegeven, het is de minste plaat van de band tot nu toe, maar er staan toch wel veel goede songs op. Vooral de eerste helft van de plaat, tot en met de titeltrack, is de moeite waard. Daarna wordt het wel wat minder memorabel. Voornaamste probleem is dat de balans doorslaat richting meer melodieus werk, vooral qua zanglijnen, waardoor veel songs aan kracht moeten inboeten. Neem een track als There's No Tomorrow, dat is bijna een ballad. Niet slecht, maar op een toch al iets te rustige plaat is dit net iets teveel van het goede.

Uitstekend derde album. De nieuwe zanger is inderdaad geweldig; hij zorgt voor wat meer dynamiek binnen de songs. De plaat is wat minder origineel dan voorgaand werk, maar de songs liggen over het algemeen wel nog beter in het gehoor. Het geluid van de band is nu wel erg doorgeschoven richting die van het vergelijkbare Raunchy. Maar ja, dat is ook een te gekke band, dus wat klaag ik.

Solide vierde album, iets toegankelijker dan de vorige plaat qua materiaal. Nog steeds is de maalstroom van lompe riffs, abstracte ritmes, bruut brulwerk en melodieuze refreinen van hoog niveau. Binnen het genre absoluut een topper, maar de voorgaande twee albums zijn beter. De songs zijn ditmaal iets anoniemer en missen soms net dat beetje extra.

Electronisch uitstapje van de zanger van Starset, Dustin Bates. Duidelijk te horen ook; feitelijk klinkt dit als een Starset-album, maar dan met electronica in plaats van bas, gitaar en drums. Gezegd moet worden dat het songmateriaal wel aan de eenvormige kant is, met weinig afwisseling tussen de tracks onderling. Neemt niet weg dat het allemaal behoorlijk sfeervol en imposant klinkt. Starset heeft mijn voorkeur, maar dit is een leuke aanvulling op het oeuvre van meneer Bates.

En weer een fijn album van deze canadeze pop/ rock-band, die het om de zoveel jaar blijft proberen, ondanks het uitblijven van noemenswaardig succes. Zoals altijd steken de aanstekelijke songs vakkundig in elkaar, met hier en daar een positieve uitschieter. Zo is het afsluitende Dying For A Light In The Dark (We Are) erg fraai. De rest van het materiaal is niet heel bijzonder, maar het album luistert aangenaam weg.

Vijftien jaar na het laatste album is dit een onverwachte comeback van deze canadese rockband, die ik vroeger altijd wel leuk vond. Gelukkig nu nog steeds, want dit is een prima plaat vol aanstekelijke en makkelijk te behappen liedjes, zoals altijd voorzien van het markante stemgeluid van zanger David Usher. Bij de laatste twee tracks is de rek er wel een beetje uit, maar tot die tijd een fijn album van een nog steeds goede band.

Verdienstelijk debuut, dat nog steeds het aanhoren waard is. Het karakteristieke stemgeluid van zanger David Usher geeft de canadese band direct iets unieks. Het songmateriaal is niet altijd even interessant, maar de single Push, het titelnummer en het uptempo Machine Punch Through zijn bijzonder aanstekelijk.

Retro rock uit Zweden. Doet qua sound denken aan bepaalde stoner-bands, maar dan niet zo heavy. De songs zitten degelijk in elkaar en muzikaal is alles prima uitgevoerd, maar niet alle songs zijn even sterk. Ook staat de zang soms iets te ver achter in de mix. Maar goed, zeker geen verkeerd album.

Veelbelovend debuut van deze franse metalband (met ierse zanger), maar het songmateriaal laat hier nog wel wat te wensen over. Tracks als Moly en het afsluitende Mother zijn uitstekend, maar daar tegenover staat een flauw, minderwaardig nummer als Dance (Addicted To The Disco). Met het geluid, een soort melodieuze, minder stevige variant op System Of A Down, zit het gelukkig wel al snor.

Lekker energiek en opzwepend derde album voor deze franse metalband, voorzien van ierse zanger. Het songmateriaal is ditmaal duidelijk gemaakt met een live-uitvoering voor ogen, met veel aanstekelijke zanglijnen en makkelijk mee te zingen refreintjes. De formule pakt verrassend goed uit, mede omdat de muzikale omlijsting heerlijk stevig is, met vooral bijzonder fijn gitaarwerk. Niet alle tracks zijn even goed uitgewerkt en hier en daar had ik het gevoel dat het materiaal nog wel wat pakkender had gekund, maar al met al een lekker compact en uitstekend geproduceerd album.