Reeds na 6 1/2 jaar een nieuw album! Het moet niet gekker worden. En qua speelduur heeft de band zich er ook niet makkelijk afgemaakt. Met 12 songs en een speelduur van bijna 80 minuten is het weer een hele audiokluif geworden. De meeste tracks kunnen er gelukkig prima mee door, maar er zijn er dan toch weer een paar die eindeloos doorzeuren, zoals de matige afsluiter Inamorata. Of enkele die het ene oor in en het andere uitgaan, zoals Sleepwalk My Life Away en You Must Burn! Mijn jeugdhelden hebben er echter voor het grootste gedeelte hoorbaar zin in en in bijvoorbeeld het titelnummer klinkt Metallica heerlijk opzwepend en energiek. En Hetfield is prima bij stem. Productioneel is het album wel vrij eenvormig en kaal; dat had zeker dynamischer en warmer gekund.

Metallica maakt het Lulu-fiasco enigzins goed met deze fijne EP. De vier B-kantjes, overgebleven van Death Magnetic, zijn stuk voor stuk prima songs, die op dat album absoluut niet hadden misstaan. De songs laten ook een wat meer origineel geluid horen, iets dat op Death Magnetic wel een beetje ontbreekt. De rare break in Just A Bullet Away is een merkwaardig schoonheidsfoutje, maar verder is dit een aangename verzameling tracks.

Oke, weliswaar geen perfect album, maar wat een aangename verrassing. Ik besefte opeens weer waarom Metallica altijd mijn favoriete band is geweest. De energie spat eindelijk weer eens uit de speakers. Sterke, catchy songs, vol heerlijke riffs en spetterende solo's. En de zang van Hetfield is gweldig. Het drumwerk klinkt nog steeds niet helemaal tof wat mij betreft, maar de productie is een verademing vergeleken met de gortdroge hap van voorganger St. Anger. De mannen hebben er weer zin in en terecht. Ze hebben een dijk van een album afgeleverd waar ze weer een paar jaar mee vooruit kunnen. Ook live zullen deze songs heel bruut gaan klinken. Hier en daar herken je elementen van eerdere platen (Creeping Death, Enter Sandman etc.), maar nergens wordt het jatten uit eigen werk storend. Gaat zeker hoog eindigen in mijn jaarlijstje!

Qua stijl ligt dit langverwachte nieuwe album ergens tussen ...And Justice For All en Load in. Dat is een beetje een teleurstelling na het horen van het lekker snelle en ruige openende titelnummer, dat oude tijden doet herleven. De schade valt gelukkig mee, al zijn de meeste songs midtempo en zeurt een aantal tracks veel te lang door. Hoogtepunten zijn het lekkere Atlas, Rise! en het afsluitende Spit Out The Bone, een heerlijk uptempo thrashnummer dat laat horen dat deze oudjes het nog niet verleert zijn. Verder verwijzen de meeste tracks naar eerder werk, zodat dit vooral een feest der herkenning is geworden. Inderdaad, net als voorganger Death Magnetic.

Leuk hebbedingetje voor de fans, dit akoestische live-album, opgenomen voor een goed doel. De songkeuze is soms verrassend (de cover Veteran Of The Psychic Wars bijvoorbeeld), soms hopeloos voorspelbaar (nee, niet weer Nothing Else Matters!). Bepaalde tracks zijn vooral de moeite waard door afwijkende arrangementen, waarbij opener Disposable Heroes het het meest bont maakt. Die is amper meer te herkennen. Beste uitvoering is wat mij betreft die van All Within My Hands, van het verguisde St. Anger-album. In deze uitgeklede versie blijkt het zowaar een mooi nummer te zijn!

Bluesrock en Metallica, gaat dat samen? Mwa, ten dele. Het meest verguisde album van de band, althans, tot St. Anger zich aandiende in 2003, is met terugwerkende kracht helemaal zo slecht nog niet, maar heeft zeker tekortkomingen. Zo zijn veel songs aan de langdradige kant, mist de produktie de nodige stootkracht en valt er tekstueel niet veel te beleven. Goede tracks zijn er gelukkig ook, met King Nothing en Thorn Within als positieve uitschieters. Een jaar later gevolgd door het min of meer even goede Reload.

De soundtrack van de gelijknamige Metallica 3D-film. De band is live prima op dreef, maar zo strak en genadeloos vet als op de vorige live-set Live Sh*t: Binge & Purge uit 1993 zal de band wel nooit meer gaan klinken. Hier is alles toch wel wat slordiger en vooral rommeliger uitgevoerd. Soms zitten er (opzettelijk?) flinke technische mankementen in de uitvoeringen van de songs, zoals in Ride The Lightning en Enter Sandman, maar dat zal wel duidelijk worden bij het zien van de film. Wel jammer dat het titelnummer er niet opstaat en dat het afsluitende intrumentale Orion niet live is. Ja, live in de studio, maar dat is toch niet hetzelfde.

Niet de beste periode voor Metallica, maar men was in ieder geval wel vrij productief eind jaren '90. Iets meer 'metal' dan voorganger Load, die wat meer bluesrock bevatte, maar helaas zijn de songs dit keer zelfs nog wisselvalliger. Songs als Fuel, Carpe Diem Baby en het afsluitende Fixxxer zijn prima, maar daar tegenover staan langdradige en nogal geforceerde tracks als Where The Wild Things Are en Low Man's Lyric, die de vaart behoorlijk uit de plaat halen. Nee mensen, niet alles is de moeite waard om uit te brengen, puur omdat het kan. Overigens een bizarre gedachte dat Metallica sinds deze Reload nog maar twee 'echte' studioalbums heeft uitgebracht.

Deze mix van Symfonie-orkest en Metallica is grotendeels geslaagd te noemen. Sporadisch walst het orkest dwars door bepaalde riffs en melodielijnen heen op een wijze die vraagtekens oproept, maar overwegend werkt het sfeerverhogend. Daarnaast is de band op dreef en Hetfield uitstekend bij stem. Twee fijne nieuwe tracks ook, No Leaf Clover en -Human. Vooral de eerste is erg sterk. Op de songkeuze valt verder weinig af te dingen, al had de nadruk wel wat minder op de Load/ Reload-albums mogen liggen.

Deels een herhalingsoefening van het concert twintig jaar geleden, maar met gelukkig net genoeg nieuwe en afwijkende tracks om de boel interessant te houden. Op uitgekauwde meuk als Nothing Else Matters en Enter Sandman zal toch niemand meer zitten te wachten zou je zeggen, maar toch komen ze weer in vergane glorie langs. Het is vooral recenter werk als Confusion en Moth Into Flame dat wat mij betreft de moeite waard is. De tweede disc begint erg stroef met onnodig lange monologen en twee amper interessante klassieke stukken. Maar ja, ook dat schijfje heeft met inventieve uitvoeringen van bijvoorbeeld The Unforgiven III en All Within My Hands mooie dingen te bieden. Kortom, het is veel, heel veel, maar sporadisch laait het heilige vuur toch wel weer op.

Wat mij betreft het minste album van de band ooit, extra pijnlijk omdat dit feitelijk een gemiste kans is. Alle songs zijn, hoewel veel te langdradig, eigenlijk best oké en de band klinkt gedreven en energiek. Maar ja, die produktie... De plaat klinkt werkelijk nergens naar; het drumwerk van Lars Ulrich klinkt als de potten- en pannenset van je moeder en het overall geluid is erg rommelig en ongedetailleerd.

Zeker geen perfecte verzamelaar; zo staan er een aantal zeiknummers op (vooral de ballads) en valt er op de volgorde van de tracks ook wel wat aan te merken. Zo staan er bijvoorbeeld te veel nummers van Thriller achter elkaar, iets dat de afwisseling niet bepaald ten goede komt. Maar goed, afgezien daarvan staan de meeste goede songs van de meester wel op deze dubbelaar, aangevuld met werk van The Jacksons (Can You Feel It) en een enkele zeldzame track (afsluiter Get The Hots).

Verdienstelijk solo-album van de gitarist van Symphony X. Een beetje progressief, een beetje power-metal, overwegend lekker. Het gitaarwerk is in ieder geval om de vingers bij af te likken en de Star Wars-achtige bombast is een leuke aanvulling. De zang van Rick Castellano is niet helemaal mijn ding, maar hij presteert goed genoeg. Het songmateriaal is overwegend de moeite waard, met hier en daar een kleine uitglijder. Het lange Believe is bijvoorbeeld aan de zeikerige kant.

Een betere zanger dan op het eerste album, dat mag zeker gezegd worden. Het songmateriaal komt hierdoor meer tot zijn recht, al kan ook hij niet voorkomen dat er enkele zeurderige nummers langskomen. Gelukkig zijn die in de minderheid en zijn de meeste tracks gewoon prima. En over het gitaarwerk valt uiteraard weinig te klagen.

Twee leuke songs, Please Don't Go en Cooler Than Me. Verder is het allemaal erg glad en vlak, met veel nogal ouderwets klinkende synthesizerbliepjes en zoetsappige zang. Gaat na een paar songs behoorlijk op de zenuwen werken.

Nog iets beter dan het toch al niet onverdienstelijke Vol. 1, met twaalf instrumentale tracks die fijn in het gehoor liggen en knap in elkaar steken. De sfeer is iets meer dreigend en donker, wat me wel bevalt. Shinoda schudt dit soort albums blijkbaar achteloos uit de mouw, gezien het feit dat Vol. 3 er inmiddels ook al is.

Hier en daar wat experimenteler dan de voorgaande twee delen, maar hoofdzakelijk weer een aangenaam, lekker voortkabbelend instrumentaal werkje. Lome beats, een vaak dromerig sfeertje en leuke electronische details. Het als een game over-muziekje uit een jaren '80 Atari-spel klinkende License To Waltz is een grappige afsluiter.

De radiovriendelijke en hitgevoelige opener Open Door schept enigszins verkeerde verwachtingen, aangezien de rest van het album instrumentaal en vrij obscuur is, alhoewel zeker niet verkeerd. Niet alle deuntjes zijn even boeiend, maar de meeste tracks beschikken toch wel over lekkere beats en een fijn sfeertje. Shinoda blijft een vakman. Het afsluitende Booty Down is behoorlijk slecht, maar met slechts 56 seconden is ook dat niet heel pijnlijk.

Sympathiek album, een manier voor Linkin Park-bandlid Mike Shinoda om de zelfmoord van zijn vriend/ collega Chester Bennington te verwerken. Geen zwaarmoedige zieleroerselen, zoals je wellicht zou verwachten, maar eerder een poppy en vrij toegankelijk hiphop-album. Hier en daar is het allemaal iets te luchtig en vlak, maar overwegend is het songmateriaal prettig genoeg om hier een aangename luisterervaring van te maken.

Gave soundtrack van een al even gave film. Mike Shinoda is lid van de rockband Linkin Park; zijn score bevat dan ook zeker elementen die doen denken aan het werk van die band, vooral in de wat ruigere stukken. De meer ingetogen songs zijn soms wat aan de saaie kant en hebben moeite om te kunnen boeien zonder de begeleidende filmbeelden, maar al met al is dit zeker geen verkeerde soundtrack. De twee songs voorzien van zang aan het einde van het album zorgen voor een prima dubbel sluitstuk. Vooral Razors Out met Chino Moreno van Deftones is erg sterk. Opmerkelijk feit: de indonesische film had eerst een compleet andere soundtrack; Shinoda heeft deze nieuwe soundtrack gemaakt voor de amerikaanse release van de film.

Uitstekend tweede album, waarop de band haar ideale geluid heeft gevonden. Het doet wel wat denken aan Soundgarden (niet geheel toevallig destijds ook geproduceerd door Terry Date), maar door de compleet andere zang klinkt Mindfunk toch wel vrij origineel en uniek. Sterke songs, met veel dynamiek en afwisseling. Helaas ging het hierna behoorlijk fout met het logge en saaie derde album, dat tevens het einde van de band betekende.

Verdienstelijk debuut, dat een energieke mix laat horen van funk, rock en metal. Lekkere songs, vooral aan het begin van de plaat. Tegen het einde wordt het allemaal wel wat minder, maar al met al nog steeds een aardig album. De uitstekende zanger is een groot pluspunt. Met het succes van de band wilde het helaas niet erg vlotten, waardoor de band al snel werd gedumpt door hun platenlabel. Het volgende album, toepasselijk 'Dropped' getiteld, is echter nog een flink stuk beter.

Wat een teleurstelling, dit derde en laatste album van Mindfunk. De energieke en afwisselende songs van de eerste twee albums hebben hier helaas plaats gemaakt voor logge en vooral saaie tracks die zich tergend langzaam voortslepen. Erg matig geproduceerd ook. In vrijwel niets is hier nog de band van weleer te herkennen. Geen verrassing dus dat hierna de stekker eruit werd getrokken.

Ministry is al een paar jaar over de houdbaarheidsdatum heen, dat blijkt ook nu weer. Eindeloos durende, saaie songs vol politiek beladen samples en ondermaats zangwerk. Hier en daar een lichtpuntje, vooral in de snellere tracks, maar het kan allemaal niet in de schaduw staan van het vroegere werk van de band. Nog net niet beschamend, maar dat punt nadert angstvallig.

Naar verluidt nu echt het laatste album van Ministry, maar ja, dat heeft bandleider Al Jourgenson wel vaker gezegd. Ik hoop eigenlijk dat dit niet het laatste wapenfeit zal zijn, want echt best is de plaat niet. Rommelige produktie, veel langdradige songs, veel herhaling... om over de flauwe albumtitel maar te zwijgen. Her en der ook wel wat sterke tracks met de benodigde power en aggressie, maar het is al met al te magertjes om er een overtuigend slotakkoord van te maken. Dus Jourgensen, doe er nog maar één, om het af te leren. Maar dan wel een heel wat betere plaat, graag.

Typisch onevenwichtig Ministry-album, voorzien van een reeks sterke en daarnaast een aantal vrij vervelende tracks. De plaat gaat krachtig van start met een paar furieuze beukers, maar halverwege komt de klad er een beetje in. Bandleider Al Jourgenson haalt flink uit richting zijn grote vriend George W. Bush, altijd leuk natuurlijk, maar op gegeven moment ben je het ook wel weer zat.

Ministry kondigde een vervroegd pensioen aan, maar komt nu toch met een comeback album. Bandleider Al Jourgenson zal zich wel flink hebben zitten vervelen thuis achter de geraniums. Het is helemaal geen onverdienstelijke plaat geworden overigens, al zakt de boel tegen het einde wel wat in. De sterkste songs staan aan het begin van het album, met het furieuze Double Tap als onbetwiste winnaar. Zo horen we Ministry natuurlijk het liefst: uptempo, genadeloos voortbeukend en machinaal strak. Dat niveau halen de overige songs niet, maar ondanks het wat wisselvallige materiaal is dit al met al best een aardig album.

Fijne melancholische rock in het straatje van A Perfect Circle, Broken Iris, 10 Years, The Autumn Effect etcetera. Jammer dat er te weinig afwisseling is tussen de songs onderling, waardoor de impact wat minder is dan zou moeten. De tweede helft van het album is ook zwakker dan de eerste. En met maar tien songs op de plaat is de cover van Bjork's Joga ook een niet een al te gelukkige keuze, al is deze niet slecht gedaan. Beste song is opener Mountain. Iets meer afwisseling en dynamiek de volgende keer, dan moet het helemaal goedkomen.

Jammer van de wat doffe, vlakke productie (vooral de drums klinken nogal kunstmatig), want muzikaal is dit behoorlijk goed. De sfeervolle metalcore uit Australië zit pakkend in elkaar, met vooral veel dynamiek en een uitstekende zanger. Het songmateriaal is unaniem sterk en met een speelduur van net onder de 40 minuten is het album precies lang genoeg. Hier gaan we hopelijk meer van horen, maar volgende keer dan wel met een andere producer, svp.

Dit vierde album van deze zweedse metalband heeft maar liefst tien jaar op zich laten wachten. Gelukkig dan maar dat het resultaat de moeite waard is. De onmenselijk strakke, woeste death metal met hier en daar wat melodieuze momenten steekt wederom uitstekend in elkaar en is passend bombastisch geproduceerd. Voornaamste troef van de band blijft de geweldige strot van zanger Christian Alvestam, een alleskunner die zowel in de diepe grunts als de clean gezongen passages volledig weet te overtuigen.