Energieke metal uit Frankrijk; de band laat een een aparte, frisse stijl horen die in de verte doet denken aan een kruising tussen Volbeat en System Of A Down. Maar dan wel met een eigen smoel. De zang zal niet iedereen kunnen bekoren en de band weet meer te overtuigen in de opgefokte tracks dan in het meer ingetogen werk halverwege het album, maar over de hele linie genomen is dit een prima plaat. En de ritmesectie staat als een huis.

Vreemde mengeling van jaren '70 psychedelische popmuziek en jaren '80 electronica. Niet slecht, met vooral in het begin van het album een aantal leuke liedjes, maar halverwege komt de klad er behoorlijk in. De songs worden dan steeds minder interessant en het geheel sleept zich naar het einde.

Ietwat tegenvallend album, niet slecht maar een beetje ongeïnspireerd en vlak. Wyndorf is ook niet echt heel goed bij stem, vind ik. Geen slechte songs, maar te weinig echte uitschieters. De teksten zijn gelukkig vaak wel weer lekker ironisch en 'spacy'.

Ik ben nooit zo'n fan van coveralbums, maar omdat Monster Magnet hier kiest voor behoorlijk obscure tracks en deze naadloos laat passen binnen het eigen geluid voelt de plaat grotendeels aan als een volwaardig nieuw album. Niet alle tracks zijn even boeiend en hier en daar verslapte mijn aandacht een beetje tijdens het luisteren, maar overwegend is dit toch wel goed gedaan.

Deze herinterpretatie van songs van het album Mastermind voelt grotendeels aan als een compleet nieuw album. Gelukkig wel een album dat de moeite waard is. De laatste twee tracks zeuren te lang door, maar afgezien daarvan is dit Monster Magnet op zijn best, dus lekker spacy en freaky. Mijn voorkeur gaat uit naar het origineel, maar dit is wel heel goed gedaan.

Monster Magnet is met dit album terug op niveau. Voorganger Mastermind liet al een stijgende lijn horen; deze plaat maakt de cirkel weer helemaal rond. Frontman Dave Wyndorf weet nog steeds pakkende songs te schrijven, maar ditmaal doet hij tevens een greep uit het rijke verleden van zijn band. Dat betekent langere, sfeervolle en behoorlijk spacy tracks, vol psychedelische soundscapes. Rocken kan de band nog steeds als de beste, getuige het lange titelnummer en een makkelijk te verhapstukken track als Mindless Ones. Geen slechte song te bekennen; ook de twee bonustracks zijn erg fijn.

Prima album, een hele verbetering ten opzichte van het wat wisselvallige 4 Way Diablo. De sound en songs zijn hier weer op en top Monster Magnet, met zanger Wyndorf eindelijk weer optimaal goed bij stem. Unaniem sterke songs, krachtig geproduceerd. Geen verrassingen, maar dat is geen probleem gezien de kwaliteit van de songs.

Aangename verrassing, dit semi-nieuwe album. Deels heropgenomen en anders uitgewerkte versies van songs van het meest recente album Last Patrol, alles uitgevoerd in die typische spacy Monster Magnet-stijl. Bepaalde tracks zeuren enigszins te lang door, maar overwegend is dit zeer de moeite waard. Je hebt veelal het idee naar een compleet nieuw album van de band te luisteren.

Altijd fijn, een nieuwe Monster Magnet, ook nu weer, maar dit album behoort zeker niet tot het beste werk van de band. Het songmateriaal is meer dan eens aan de gemakzuchtige kant, zanger Dave Wyndorf is niet erg goed bij stem en veel melodielijnen en riffs hebben we in iets andere vorm eerder langs horen komen. Neemt niet weg dat het toch wel weer lekker wegluistert allemaal. Monster Magnet lijkt gewoonweg niet in staat om een slechte plaat te maken. Gelukkig maar.

Destijds mijn eerste kennismaking met de band en nog steeds is dit een tof album. Qua produktie valt er wel het één en ander op aan te merken op deze tweede plaat, maar de songs staan stuk voor stuk nog steeds als een huis. Vooral opener Cyclops Revolution en de atypische, vrolijk klinkende afsluiter Black Balloon zijn te gek, maar alles daartussen is ook de moeite waard. De lekker rauwe en ruige psychedelische space-rock is hier goed uitgewerkt en mooi in balans met de groezelige zang van Dave Wyndorf.

Superieure metalcore uit de VS. Wat een dynamiek en wat een beheersing van zowel de ingetogen als de brute passages. Het smelt allemaal prachtig samen in het memorabele, avontuurlijke songmateriaal, vol variatie, aanstekelijke riffs en heerlijke zangpartijen. De zanger doet het daarnaast meer dan uitstekend in alle richtingen die de muziek hem opstuurt.

Moderne metal uit de UK, in het straatje van bands als Mnemic en Periphery. Het springerige, hakkelige gitaarwerk verveelt op den duur, net als de soms wat te schreeuwerige zang, maar de songs zijn degelijk genoeg. De band weet grotendeels te overtuigen, maar qua afwisseling en produktie valt er nog wel het één en ander te verbeteren.

Ook op dit vierde album is weinig mis met de goed in het gehoor liggende djentmetal van deze engelse band, maar origineel is het wederom niet en het songmateriaal is daarnaast niet bepaald memorabel. Het album is over de hele linie genomen best oké en er zijn eigenlijk geen slechte tracks, maar binnen het genre steekt dit niet boven het maaiveld uit. En dat zou inmiddels toch wel moeten. Gezien de stagnatie van de muzikale ontwikkeling is de albumtitel dan wel weer treffend.

Lichte tegenvaller na het uitstekende vorige album, The Amanuensis uit 2014. Voornaamste probleem is het nogal inwisselbare en gemakzuchtige songmateriaal. Het klinkt allemaal lekker stevig en de dynamiek tussen bruut beukwerk en melodieuze passages steekt vakkundig in elkaar, maar het album wil maar niet beklijven. Qua produktie is men erop vooruitgegaan, maar inhoudelijk doet men een stapje terug.

Het debuut, Gnosis uit 2012, was best oké, maar had te lijden onder een te eenzijdige aanpak, zowel op vocaal als op muzikaal vlak. Die schoonheidsfoutjes zijn hier hersteld, resulterend in een prima tweede plaat. De zang is veelzijdiger en weet zowel in de melodieuze als de ruige partijen te overtuigen; de muziek is veel dynamischer geworden, met veel aandacht aan het contrast tussen rustige en brute passages. De songs hebben ook meer een eigen identiteit en kunnen met gemak op zichzelf staan. Enige minpuntje betreft de produktie die, hoewel goed genoeg, mijns inziens nog wel wat gedetailleerder en krachtiger had gekund. Wellicht alvast een tip voor het derde album.

Bombastisch, loodzwaar en bereheavy conceptalbum van deze altijd interessante portugese metalband. Het songmateriaal is ditmaal zo typerend portugees (het onderwerp is de grote aardbeving in Lissabon in 1755) dat de zangpartijen ook in het portugees zijn. Dit pakt op zich prima uit, maar doet wat mij betreft toch wel wat afbreuk aan de beleving en het gevoel. Ik heb er gewoonweg niet zoveel mee. Jammer, want de band klinkt bevlogen en energiek en levert met 1755 één van hun stevigste albums af.

Alpha Noir: de meer aggressieve en duistere kant van de band komt hier goed naar voren. Het is ook één van de meest heavy albums van de band. De songs beuken genadeloos door, vakkundig bij elkaar gebruld door zanger Fernando Ribeiro. Track 1 t/m 8 zijn meeslepende metalsongs; track 9 is een heerlijk bombastische instrumentale track, die de plaat sfeervol afsluit en de aanzet geeft tot de tegenhanger van dit album, Omega White.

Wat een goede band is dit toch. Feitelijk hebben deze portugezen nog nooit een matig album uitgebracht. Ook deze nieuwe plaat is weer top, met vooral de eerste vier songs van bijzonder hoog niveau. Heerlijk meeslepende gothic metal, sfeervol, heavy en duister. De vier bonustracks, remixen/ bewerkingen van een aantal albumtracks, zijn tevens de moeite waard.

Ik ben er helaas niet kapot van. Het songmateriaal is wisselvallig, net als de zwalkende zang van Fernando Ribeiro, en het album is vrij dof en kaal geproduceerd. Zelfs een aantal sterke tracks, zoals opener The Greater Good en het titelnummer, kunnen het geheel niet vlot trekken. De band bezit voldoende kwaliteit om de volle lengte te blijven boeien, maar men heeft in het verleden veel betere albums afgeleverd.

Stevige beukplaat, een van de hardste die de band ooit gemaakt heeft. Goede songs in overvloed ook, met als resultaat een prima album. Persoonlijk had ik wel wat meer afwisseling en melodie willen hebben, maar ach, een kniesoor die daar over klaagt.

Deze band is goed bezig de laatste jaren! Dit is wederom een dijk van een plaat, boordevol sterke songs. Heerlijk aggressief ook weer, met precies de juiste balans tussen melancholie en beukende riffs. Het duet met Anneke van Giersbergen (Scorpion Flower) is ook prachtig. Maakten alle metalbands deze positieve ontwikkeling laat in de carrière maar mee...

Meest opvallende album binnen het oeuvre van deze portugese metalband. Er is meer electronica aanwezig dan op eerder (en later) werk en het songmateriaal is wat experimenteler. Overwegend pakt het goed uit, al gaat de dik aangezette gotische zang op den duur wat vervelen, temeer omdat de anders zo doeltreffende grunts en schreeuwzang grotendeels ontbreken. Hierdoor is er qua zang simpelweg te weinig afwisseling. De songs onderling kennen wel genoeg variatie, maar niet iedere track is even geslaagd en het album weet in de tweede helft slechts sporadisch te boeien. Dappere poging dus om eens iets anders te proberen, maar gelukkig koos de band hierna weer voor een wat hardere en minder experimentele koers.

Geslaagde herbewerking van de songs van de allereerste EP van de band, aangevuld met een paar extra tracks. Het materiaal haalt het niet bij de meer recente albums van de band, maar het is toch best de moeite waard.

Het eerste volwaardige album van het portugese Moonspell schiet qua stijl alle kanten op en is daardoor nogal onevenwichtig, maar onderhoudend en afwisselend is de plaat wel. Zanger en muzikanten zouden op latere albums veel beter werk afleveren, maar hier is de potentie van de band al duidelijk hoorbaar. Uiteindelijk dus een wat wisselvallige metalplaat, met een aantal sterke tracks en een paar mindere.

Album nummer twee voor deze finse rock/metalband. Een hele verbetering ten opzichte van het debuut, wat mij betreft, maar dat mag dan ook wel, aangezien men er vijf jaar aan heeft kunnen sleutelen. De songs beklijven wat meer en het album is over de hele linie genomen vrij sterk, al zijn er weinig echte uitschieters. Opener Dawn Brigade en het afsluitende titelnummer zijn de beste tracks. Het geluid van de band is wat steviger geworden, iets dat goed uitpakt. Nog steeds lijkt de band erg op Poets Of The Fall, niet geheel toevallig ook afkomstig uit Finland.

Ik hoor er weinig Amorphis in, eigenlijk. Dit doet me meer denken aan de romantische rock van een band als Poets Of The Fall. Het is allemaal niet slecht gedaan, maar de songs zijn erg middelmatig en geregeld klinkt de boel nogal futloos en saai. Jammer, want sommige songs zijn best lekker (zoals Recoil) en de zanger is redelijk goed.

Aangename britse poprock, duidelijk gericht op het grote publiek maar desondanks fris en energiek. Origineel is het allemaal niet, denk aan een kruising tussen Stereophonics (zang) en White Lies/ Keane/ Kent (muziek). De rek is er bij de laatste paar songs een beetje uit, maar al met al is dit een meer dan verdienstelijk debuut. De single Under The Stars wordt niet overtroffen, maar dat is dan ook wel een heel mooi nummer. Meer dan genoeg andere singlekandidaten, in ieder geval.

Niet zo goed als het debuut, maar de britpop is ook ditmaal van niveau. De songs zijn hier wat steviger en rauwer. Helaas tegelijkertijd ook wel wat simpeler en minder spannend qua opbouw. Er wordt in ieder geval niet op safe gespeeld, dat valt te prijzen. Ik hoor de band echter liever wat meer radiovriendelijk en bombastisch.

Vier sterke songs op deze debuut EP; naast het prachtige Under The Stars valt ook het belachelijk aanstekelijke A&E in positieve zin op. Dit smaakt zeker naar meer; ik ga snel het eerste volledige album van de band luisteren. De zang doet soms wat denken aan Stereophonics, terwijl de muziek klinkt als een kruising tussen White Lies, Muse en Kent.

Het betere beukwerk uit Finland. De band is inmiddels aan het vierde album toe, maar de rek is er zo te horen nog lang niet uit. Geweldige melodieuze death metal, moordend strak en snel. Alle songs zijn uitstekend; enige klacht is dat na enige tijd de eenvormigheid wel de kop opsteekt. Maar goed, met het geleverde constante hoge niveau is dat slechts een kleinigheid. Binnen het genre een absolute topper, net als de drie eerdere albums.