Ouderwetse thrashmetal in een nieuw jasje. Het britse Shrapnel doet hier qua geluid wel wat denken aan de beginjaren van Metallica en Sacred Reich, maar helaas is het songmateriaal wel iets minder memorabel. Vooral de midtempo tracks weten niet voldoende te boeien. Ook qua zang is het allemaal niet zo indrukwekkend. Gelukkig weet de band in de uptempo passages wel te overtuigen en door de strakke productie klinkt het album alsnog behoorlijk bruut.

Bijzonder leuke deense band, met een geluid dat vaak aan Incubus doet denken, maar dan wel heel wat frisser en energieker. De songs staan bol van de variatie (er is zelfs aanstekelijk vioolspel aanwezig!) en sporadisch wordt er stevig van leer getrokken, zoals in het ruige afsluitende Scarred By Omens. Prima zanger ook. Ik kende de band nog niet, maar dit blijkt reeds het tweede album te zijn. Snel op zoek dus naar het debuut.

Afwisselend vierde album van deze australische formatie. Veel vlakker en commerciëler moet de band in de toekomst niet worden, dan is het echt dertien-in-een-dozijn, maar voor nu klinkt het allemaal best lekker. Stevige rocksongs als opener Die To Save You worden vakkundig afgewisseld met poppy tracks als het titelnummer, zonder dat de boel inzakt of vervelend wordt.

De muziek van deze australische nu metal-band wordt per album meer poppy en toegankelijk, maar gelukkig weet men wel aanstekelijke songs te schrijven, die direct in je hoofd blijven hangen. Gecombineerd met een knallende produktie, degelijke muzikanten en een goede zanger (en hier en daar een leuke zangeres) resulteert het ook ditmaal in een lekker vlot en compact album.

Ik vind het best een lekker album, vol catchy en energieke tracks. Halverwege zakt het allemaal een beetje in, maar er zijn voldoende sterke songs.

Iets teveel puberale rampestampers, zoals de aanstekelijke maar nogal nietszeggende opener There Goes The Neighborhood en het flauwe Friends Like You. Jammer, want wanneer de australische band zich concentreert op meer stemmige tracks als Creature en Fix me gaat de kwaliteit direct flink omhoog. Het album heeft gelukkig veel energie en zelfs de mindere songs worden met overgave gebracht, waardoor dit toch een ruime voldoende weet te scoren.

Ik ben er niet kapot van. De progressieve rock is goed uitgevoerd en prima geproduceerd, maar de songs doen me weinig. Het kabbelt naar mijn smaak allemaal iets te gezapig voort, met weinig interessante melodielijnen en een zanger die mij niet kan boeien. Ik mis lekker stevig gitaarwerk. Geen wonder dat ik het 'hardste' nummer, de titeltrack, de beste song van het album vind. Nee, dit smaakt voor mij helaas niet naar meer.

Bikkelharde, verwoestende deathcore uit de verenigde staten. Hier en daar wordt er een beetje gas teruggenomen en blijkt er zelfs ruimte voor een clean gezongen refreintje (heel sporadisch weliswaar), maar overwegend is het voluit beuken geblazen. De retestrakke ritmesectie en de overtuiging waarmee alles wordt gebracht houdt het geheel met gemak op de rails. Topper binnen het genre.

Lichte teleurstelling na het vorige prima album, Absolvere uit 2021. Ditmaal beklijft de brute deathcore wat minder en springen de songs een beetje van de hak op de tak, met ellenlange breakdowns die de vaart er flink uithalen. De brute aanpak en de intense zang maken het één en ander goed, maar het album weet me vooralsnog niet bij de keel te grijpen.

Wederom een bikkelharde plaat van deze amerikaanse deathcore-band. Ook ditmaal blijft het songmateriaal niet echt hangen en ontbreekt het meer dan eens aan de benodigde dynamiek, maar bruut en goed uitgevoerd is het zeker. Binnen het genre blijft dit een van de koplopers, maar het zou fijn zijn als men eens op de proppen komt met echt memorabele tracks. Productioneel is het album ook zeker niet perfect; het geluid is nogal klinisch en statisch, met de bas spijtig genoeg naar de achtergrond gemixed.

Goed uitgevoerde progressieve metal, niet wereldschokkend, maar best oké. Het gitaarwerk is lekker heavy, waardoor de niet heel sterke composities wel wat meerwaarde krijgen. De zang is goed, alhoewel niet helemaal mijn stijl. Iets teveel hoge uithalen- in gedachten zie je de gefohnde haren al wapperen op het podium. Het spelniveau ligt gelukkig constant vrij hoog, waardoor deze plaat toch een ruime voldoende verdient. Op naar het tweede album, Greed, dat net is uitgebracht.

Redelijk tweede album; helaas heeft deze progressieve metalband sinds het debuut weinig, tja, progressie gemaakt. De songs zijn acceptabel maar spetteren nergens, waardoor alles vooral een gekmakende degelijkheid uitstraalt. De produktie is wat rommelig en had zeker beter gemoeten, want nu komt vooral het gitaarwerk niet goed uit de verf. Driemaal scheepsrecht?

Niet zo sterk als het debuut, maar verder een prima metalalbum waar weinig aan mankeert. De songs zijn wat mij betreft gewoonweg net even wat minder. Hier en daar een paar saaie breakdowns en de sporadische hardcore-achtige gangvocals kan ik niet zo waarderen, maar de songs zijn lekker spijkerhard en superstrak uitgevoerd. Fijne gitaarsolo's ook.

Prima debuut van deze band rond ex-Spineshank-zanger Jonny Santos, die hier al even opgefokt uit de hoek komt. Overwegend is het songmateriaal eersteklas, met uitzondering van sommige melodieuze refreintjes, die hier en daar de plank een beetje misslaan. Grotendeels is het echter fijn beuken geblazen, met heerlijke gitaarriffs en een flinke dosis energie en agressie. Soms een beetje meer hardcore qua insteek dan metal, maar dat stoort gelukkig nergens.

De albums die de band hierna zou maken kan ik wel waarderen, maar met de metalcore op deze plaat kan ik helaas weinig. Het songmateriaal is niet pakkend en de voortdurende schreeuwzang werkt al snel op de zenuwen. Hier en daar een sterke passage, maar het is allemaal te eenvormig en te weinig afwisselend.

Dichtgeplamuurde moderne metalcore in het straat van Architects en Bring Me The Horizon, zo mogelijk nog bombastischer. De openingstrack Translate The Night is geweldig en zet direct de toon voor het verdere album, ware het niet dat het songmateriaal gaandeweg wat aan kwaliteit afneemt. Het blijft allemaal lekker bruut en intens, doorspekt met de nodige melodie en cleane vocalen, maar echt memotabel wordt het zelden. Jammer, want het geluid dat men hier neerzet is behoorlijk indrukwekkend.

Intense amerikaanse metalcore, bombastisch en behoorlijk stevig. De band is nog steeds niet in staat om de luisteraar over de hele linie te blijven boeien, maar sporadisch is dit wel erg goed en er staan zeker een aantal uitstekende tracks op dit alweer vijfde album. De massieve productie is ook ditmaal een pluspunt.

Eersteklas moderne metalcore uit de VS, afwisselend poppy en verpulverend zwaar. Het geluid dat de band hier neerzet is niet vernieuwend, maar alles wordt met zoveel overgave en energie gebracht dat dit zich al snel onderscheidt van de meeste genregenoten. Temeer omdat het songmateriaal bovengemiddeld goed is. De meeste tracks zijn ijzersterk en nestelen zich al snel in je hoofd.

Origineel is dit bepaald niet, maar de Linkin Park-achtige (maar dan wel wat steviger) rock/ metal staat als een huis. Het songmateriaal is over de hele linie behoorlijk sterk en door de uitstekende moderne productie knalt dit optimaal uit de speakers. Binnen het overvolle genre is het maar de vraag of het amerikaanse Silent Theory het uiteindelijk zal redden, maar op basis van dit album steekt de band in ieder geval wel boven het maaiveld uit.

Nostalgie! Die Robocop-sample in 20 Seconds To Comply blijft cool, net als de hele song. Verder kende ik alleen nog Bring Forth The Guillotine, ook gaaf. Eigenlijk is het hele album van hetzelfde laken een pak. Het songmateriaal is wellicht iets minder pakkend dan de twee reeds genoemde tracks, maar de overwegend uptempo beats en de razendsnelle britse raps van meneer Silver Bullet staan nog steeds als een huis. Oké, tegen het einde is de rek er uit, maar dat mag de pret niet drukken.

Aangename, duidelijk op amerikaanse leest geschoeide rock uit Denemarken. Productioneel wat aan de doffe kant, met vlak gitaarwerk en een weinig bijzondere muzikale omlijsting, maar het songmateriaal is gelukkig aanstekelijk genoeg om hier alsnog een prettig album van te maken. En wanneer de zanger de volgende keer wat minder nasaal klinkt moet het ook op dat vlak helemaal goed komen.

Prima verzamelaar waarop de meeste memorabele songs van het duo wel te vinden zijn. Natuurlijk is een dergelijk album nooit helemaal compleet en mist iedereen wel iets, maar de 20 hier aanwezige tracks bieden wel een fraaie bloemlezing van het oeuvre van Simon & Garfunkel. Hier en daar een liedje waar ik niet zoveel mee kan, maar onverwoestbare klassiekers als The Sound Of Silence, A Hazy Shade Of Winter en natuurlijk Mrs. Robinson vervelen eigenlijk nooit.

Mooi album, dat de tand des tijds met gemak heeft doorstaan. Niet alles is even geslaagd, maar de meeste liedjes zijn erg mooi. Het album, hoewel aan de korte kant, kent veel afwisseling en eigenlijk lijken geen twee songs op elkaar. Vooral de geremasterde versie van het album, voorzien van twee bonustracks, klinkt erg goed.

Prima solodebuut van mevrouw Simons, hier bijgestaan door Arjen Lucassen, die de muziek schreef. Hier en daar wat moderner en steviger dan we van hem gewend zijn, maar overwegend zit het songmateriaal wel in de te verwachten hoek. Met de meer ingetogen tracks kan ik niet zo veel, maar in de meer heavy en uptempo songs valt er flink wat te genieten. En Simone is uitstekend bij stem.

Matige bedoening, dit door fans van de band bekostigde album. Of die fans echt blij zullen zijn met het resultaat van hun donaties is zeer de vraag, want de plaat is aan de saaie en eentonige kant. De eerste paar songs gaan nog wel, maar ongeveer halverwege het album begint alles erg zeurderig en vervelend te worden. De songs vlammen nergens en alles kabbelt maar een beetje rustig door. Het geluid van de band doet hier sterk denken aan Soundgarden, maar dan zonder de energie van die band en met een heel wat minder goede zanger.

Met maar liefst 29 tracks en een speelduur van dik twee uur een massieve verzamelaar, met in de verte wat Halloween-thematiek. Drie keer een versie van Michael Jackson's Thriller is wellicht iets teveel van het goede, maar afgezien daarvan zijn de hier verzamelde tracks behoorlijk indrukwekkend. Qua stijl schiet de boel alle kanten op, van synthwave naar industrial rock en van dubstep naar metal, maar muzikaal blijft er voortdurend een rode lijn door het materiaal lopen. Een fijne verzamelaar derhalve, al kan ik met het afsluitende ambient A Storm On Saturn, dat zich bijna een kwartier lang voortsleept, helemaal niets.

Death metal is doorgaans niet mijn ding, maar dit steekt wel verdomd lekker en meeslepend in elkaar. Veel variatie ook tussen de tracks onderling en binnen het songmateriaal. Hier en daar iets te veel herhaling en onnodig lang uitgesponnen songs, maar overwegend is dit een imposante bak herrie.

Verdienstelijke metalcore, niets meer en niets minder. Deze samenwerking tussen zanger Howard Jones (ex-Killswitch Engage) en gitarist Jared Dines klinkt sporadisch heerlijk opgefokt en energiek, maar te vaak kiest het duo toch voor de platgetreden paden. Net als een track lekker op stoom is wordt er steevast teruggeschakeld naar een lagere versnelling. Daarbij moet gezegd worden dat het songmateriaal ook niet bepaald geweldig is. Alles is vooral degelijk. Jammer, want bij vlagen maakt dit debuut van Sion toch wel de nodige indruk.

Meer poppy dan we van deze noorse metalband gewend zijn, met liedjes die vrij simpel zijn van opbouw en voorzien zijn van catchy refreintjes, maar gezegd moet worden dat het allemaal wel weer bijzonder smaakvol en aanstekelijk is uitgevoerd. Ik hoor Sirenia liever wat steviger en meer progressief uit de hoek komen, maar hier kan ik ook wel iets mee. Aardige cover ook van Twist In My Sobriety van Tanita Tikaram.

Net als het debuut een gevariëerde plaat, met complexe maar zeer genietbare metalsongs. Veel bombast en dik aangezette koorzang, maar dat komt de sfeer van het geheel alleen maar ten goede. Vergeleken met de meer recente albums heel weinig vrouwenzang, maar dat is geen gemis.