Voor de liefhebbers van bombast is dit een topper binnen het genre; veel beter dan dit wordt het niet. De licht progressieve mengeling van gothic- en powermetal functioneert hier opperbest, mede door het sterke songmateriaal en de krachtige productie. De vrouwelijke zangpartijen zijn daarnaast erg goed, hier en daar wat kracht bijgezet door lekker vette mannelijke grunts. De rek lijkt er bij Sirenia in ieder geval nog lang niet uit te zijn.

Gevariëerd debuut, een mengeling van allerlei stijlen binnen de metal met hier en daar zelfs wat Depeche Mode-invloeden. Zo goed als opener Meridian wordt het album daarna niet meer, maar er is voldoende kwaliteit te horen. Op later werk zou de band steeds meer voorspelbaar en eenzijdig worden, maar hier klinkt alles nog fris en fruitig.

Subliem uitgevoerde fluitketel-metal, met een hoofdrol voor nieuwe zangeres Emmanuelle Zoldan. Daar zal niet iedereen tegen bestand zijn, maar overwegend is haar stemgeluid best aangenaam. Qua songmateriaal is het allemaal net wat minder episch en avontuurlijk dan op de voorgaande twee albums. De band kiest ditmaal voor makkelijker in het gehoor liggend werk, al komt men sporadisch nog wel inventief en overweldigend uit de hoek. Het zijn die momenten die ervoor zorgen dat het album uitstijgt boven de middelmaat.

De voorgaande paar albums waren oké maar wel aan de plichtmatige en fantasieloze kant. Dat heeft de band blijkbaar van meer mensen te horen gekregen, want met deze plaat slaat men keihard terug. Alles is in het werk gesteld om er iets moois van te maken, iets dat dubbel en dwars is gelukt. De songs zijn avontuurlijk, complex en bijzonder energiek, iets dat in het naaste verleden wel eens anders was. De bombast is weer helemaal terug, net als de koorpartijen, grunts en lekker zwaar gitaarwerk. Zangeres Ailyn is ook erg op dreef in de lange, meeslepende nummers. Een voltreffer. Welkom terug, zou ik zeggen.

Een lichte koerswijziging op dit album, met vooral meer electronica en een moderner geluid. De bombast is wel gebleven, zelfs meer dan ooit, met een volledig dichtgesmeerde muur van geluid. De loodzware fluitketelmetal klinkt in ieder geval ook nu weer indrukwekkend, hoewel het album door het nogal eenvormige songmateriaal bij vlagen nogal vermoeiend is. Veel refreintjes zijn ook op het kitscherige af. Sirenia heeft al met al wel eens beter gepresteerd.

Lekker bombastische metal die zeer aangenaam in het gehoor ligt. Zwakke punt, naast de voorspelbaarheid van het materiaal dan, is de zangeres, die hier nog wat timide klinkt. Haar engelse uitspraak is ook niet echt van het vereiste niveau. Misschien is zij beter op dreef op het nieuwe album. Sterke punten zijn het fijne loodzware gitaarwerk, de overweldigende produktie en de sfeervolle koorzang, die hier en daar de boel wat meerwaarde geeft. Ik vind de grunts van de zanger ook wel iets toevoegen, zorgt in ieder geval voor de broodnodige variatie.

Het geluid en de songs van de band moeten niet nog vlakker en voorspelbaar worden, anders gaat het volgende keer echt de mist in. Het is hier nog op het randje- de boel wordt geholpen door de aanstekelijke melodiëen en de catchy refreintjes. Bombast, koorzang en grunts beginnen echter naar de achtergrond te verschuiven, iets dat ik jammer vind. De nadruk ligt erg op de zangeres, die hier weliswaar beter zingt dan op de vorige plaat en een betere engelse uitspraak heeft, maar na een paar songs begint haar stemgeluid wel ietwat te vervelen. Vakkundig in elkaar gezet weer, allemaal, maar op een volgend album graag iets meer variatie en spanning.

Op het vorige album, Perils Of The Deep Blue uit 2013, kwam Sirenia gelukkig wat anders voor de dag dan op voorgaand werk. De songs waren langer, epischer, bombastischer en vooral avontuurlijker. Deze lijn wordt hier aangehouden. Dit nieuwe album is daardoor misschien niet zo verrassend, maar alles zit wel weer verdomd goed in elkaar. De meeslepende songs zijn tot in de puntjes verzorgd en de balans tussen lichtvoetige sprookjes-achtige metal en zwaar beukwerk is wederom knap tot stand gebracht.

Afwisselend potje metal uit Schotland. De band combineert op deze debuut-EP meerdere subgenres tot een dynamisch en behoorlijk intens geheel. Met een zangeres die zich binnenstebuiten keert wil het sporadisch wel wat hectisch worden binnen het songmateriaal, maar overwegend wordt het geluid in goede banen geleid. Melodieus maar tegelijkertijd behoorlijk stevig.

Rock opera, dramatisch en ironisch tegelijk. Niet alles is even sterk, vooral de ballad-achtige songs vind ik wat minder, maar daar tegenover staan sterke teksten en veel overtuiging. Vooral de Eminem-achtige gesproken fragmenten zijn ijzersterk. Wat dat betreft is X-Mas In Hell (met een The Nightmare Before Christmas sfeertje) direct het sterkste nummer van het album. Dat hakt er emotioneel flink in.

Opgefokte mengeling van electropop en moderne metal, zoals een eveneens zweedse band als Raunchy dat al langer en beter doet. Niet dat dit slecht is, zeker niet, maar de boel ontspoort regelmatig en niet alle tracks lopen even lekker. Daarmaast verdrinkt de zang hier en daar in de dikke audiosoep. Gelukkig tillen heerlijk vette songs als Shadowgirl en vooral Castle Of Blood dit dan toch nog naar een dikke voldoende.

Niet slecht, maar de albums hierna zijn beter. Deze christelijke amerikaanse rockband klinkt hier een beetje als een poppy kruising van Nine Inch Nails en Marilyn Manson, al wordt de plaat wel sterker (en origineler) naarmate deze vordert. Denk de zeurderige stichtelijke ballads weg en je hebt best een leuk industrial rockalbum.

Iets minder bombastisch dan voorganger Comatose, en helaas ook iets minder sterk. De composities zijn ditmaal iets minder pakkend. De ballads doen me daarnaast ook weinig. Het blijft een lekker album - de band weet als geen ander goed in het gehoor liggende rocksongs te schrijven - met een aantal heerlijke tracks. Hoogtepunt is Awake and Alive, een Evanescence-achtige knaller. Bonustrack Dead Inside is ook erg sterk.

Meest heavy album van deze christelijke rockers tot nu toe, maar tegelijkertijd helaas één van hun minste. De schuurpapieren schreeuwzang staat erg op de voorgrond en wordt slechts ondersteund door harde, hoekige gitaarriffs, die niet echt passen bij de band. Het is allemaal kaler en simpeler dan we van Skillet gewend zijn. De band hoort bombastische, sfeervolle rocksongs te schrijven, geen eenvoudig voortbeukende deuntjes die meer irriteren dan intrigeren. Gelukkig zou de band zich na deze plaat herpakken en een reeks prima albums afleveren.

Iets te hoog gemiddelde, zo goed is het album nu ook weer niet, maar er staat een reeks heerlijke songs op. De beste songs zijn Rebirthing, Comatose, Falling Inside The Black en Whispers In The Dark. De ballads doen nog steeds een beetje afbreuk aan de kwaliteit, maar echt slecht zijn ze gelukkkig niet. De band brengt hier een smakelijk mengsel van bombastische rock en nu metal. Ik ben benieuwd of er nog een nieuw album gaat komen.

De christelijke stadionrock van Skillet klinkt nog steeds lekker bombastisch en aanstekelijk, maar her en der begint de formule wel flinke scheuren te vertonen. Zo is de uptempo meezinger Shout Your Freedom echt te simpel voor woorden en stuiten sommige stichtelijke songteksten wel een beetje tegen de borst. Prima dat de bandleden christenen zijn, maar ik zit er persoonlijk niet op te wachten om bekeerd te worden tijdens het luisteren naar een rockalbum. Vooral in de tweede helft van de plaat gaat het wat dat betreft de verkeerde kant op. De beste tracks bevinden zich duidelijk aan het begin.

Gladde, precies op maat gemaakte stoere amerikaanse rock, waar inmiddels weinig spontaniteit meer in te ontdekken valt. Het is vooral erg gekunsteld. Door de bombastische productie klinkt het allemaal best lekker en de band weet donders goed wat de fans willen horen, maar zowel muzikaal als tekstueel houdt het niet bepaald over. Voor nu krijgt Skillet nog het voordeel van de twijfel, maar het krediet begint snel op te raken.

Degelijk album, waarop de band vertrouwd klinkend uit de hoek komt. Dus bombastisch, meeslepend en lekker in het gehoor liggend. Drumster Jen Ledger zingt veelvuldig een stukje mee, net als op de paar voorgaande albums. Het songmateriaal speelt iets minder op veilig dan het geval was bij voorganger Awake en al met al is Rise een iets sterkere plaat. Vooral ruigere tracks als Circus For A Psycho en (bonustrack) Freakshow zijn prima en komen de afwisseling ten goede. Al te stichtelijk komt men gelukkig niet over, zodat ook atheïsten als ondergetekende er plezier aan kunnen beleven.

Op de albums na dit debuut zou deze christelijke band gaan klinken als een poppy versie van Nine Inch Nails. Meer recent heeft men zich een zwaar bombastische, meeslepende rocksound aangemeten. Hier klinkt Skillet echter nog wat ingetogen, haast grunge-achtig, met veel invloeden van een band als The Smashing Pumpkins. Niets mis mee in principe, maar de songs zijn helaas niet bepaald sterk. Slecht is het niet, maar ik hoor de band liever meer electronisch en/ of bombastisch.

De formule is wat mij betreft al een tijdje uitgewerkt, maar Skillet gaat er rustig mee door en komt er nog behoorlijk goed mee weg ook. De mengeling van bombastische stadionrock, zware metalriffs en makkelijk mee te zingen refreintjes klinkt dan ook weer even aanstekelijk als altijd. Oké, het is soms haast kinderlijk eenvoudig en effectbejag ligt continu op de loer, maar de band slaagt er ook ditmaal glansrijk in om het songmateriaal overtuigend en meeslepend te laten klinken. Een echte guilty pleasure dus.

Een typisch Skillet-album: bombastische stadionrock, opzwepend maar tegelijkertijd erg op veilig spelend. De band wordt een beetje slachtoffer van de eigen succesformule, met songs die weliswaar lekker klinken maar niet lang blijven hangen. Het ligt er allemaal een beetje te dik op. Een positieve uitschieter als Reach, met een meer alternatief, uptempo geluid, is een welkome afwisseling binnen het nogal voorspelbare geheel. Het kan er allemaal nog net mee door, maar zelfparodie ligt op de loer.

Uitverkoop bij het britse Skindred, getuige de meer commerciële en feest-georiënteerde deuntjes op dit album. Echt slecht is het niet, maar het is hoorbaar dat de band er ditmaal weinig zin in heeft en het songmateriaal plichtmatig afwerkt. Geen enkele track springt er in positieve zin uit. Gelukkig heeft men inmiddels met het recente album Smile laten horen dat er nog leven in Skindred zit, want op basis van dit slappe werkje zou je de band geen cent meer geven.

Erg onevenwichtig helaas, met evenveel flauwe als sterke songs. Zolang de beuk erin gaat is er niets mis met Skindred, maar zodra men meer toegankelijke deuntjes ten gehore brengt wordt alles direct zeurderig en vervelend. Hier en daar nog wel een lekkere track, maar ik hoop niet dat men deze koers voortzet.

Babylon uit 2002 was het fijne debuut en het heeft even geduurd voor de opvolger zich aandiende, maar dit tweede album gaat vrolijk verder waar de eerste plaat ophield. De aanstekelijke mix van reggae, punk en metal is nog steeds heerlijk energiek en fel. Oké, er zijn een paar wat flauwere tracks aanwezig in de vorm van State Of Emergency en Alright, maar de meeste songs zijn dik in orde. Blijft een leuke band. Met de meer recente albums ben ik nog niet bekend, die schijnen helaas wat minder te zijn.

Leuke EP, die met een paar tracks meer (het zijn er nu acht) makkelijk door had kunnen gaan voor een volwaardig album. Ook ditmaal is het songmateriaal wisselvallig maar wel energiek en aanstekelijk. Opener Stand For Something is prima; de cover Electric Avenue matig. De stijl, een mengeling van raggamuffin en metal, blijft interessant.

Onevenwichtig maar best lekker album, waarop de engelse band eindelijk weer eens energiek en opzwepend klinkt. Zanger Benji is daarnaast ook prima bij stem. Variatie genoeg qua songmateriaal, soms zelfs iets teveel. Slappe tracks als L.O.V.E. (Smile Please) en Mama hadden wat mij betreft achterwege mogen blijven. Maar goed, de meeste songs stomen lekker door en de cocktail van hip-hop, reggae, funk, rock en metal wordt met overgave gebracht.

De stijl van de band, een mengeling van raggamuffin en metal, blijft aanstekelijk, maar de formule raakt hier wel een beetje uitgewerkt. Het songmateriaal is niet bepaald geweldig en qua produktie leunt de band hier teveel op allerlei electronische effecten, waardoor men steeds verder verwijderd raakt van het geluid dat Skindred nu juist zo leuk maakt. Beste track is opener Warning.

Gelukkig weer een stap in de goede richting, na het tegenvallende, erg wisselvallige vorige album, Kill The Power uit 2014. Dit keer zijn de songs weer wat steviger en meer aanstekelijk, zoals we Skindred natuurlijk graag horen. De energie en de felheid is terug, al probeert de band hier en daar nog steeds toegankelijk te klinken voor een wat groter publiek. Het doet iets af aan de stootkracht, maar al met al is dit toch wel een oké album.

Compromisloze, log groovende metal. Er is weinig veranderd in de zeven jaar sinds het vorige album verscheen, en dat is maar goed ook. Het geluid van de plaat gaat zelfs vaak richting het debuut. Hier en daar is de produktie wat hol en de drums klinken niet overal goed, maar de meedogenloze stootkracht van de (soms wat langdradige) songs is er niet minder om.

Na tien jaar eindelijk weer een teken van leven van deze amerikaanse metalband. Het geluid is grotendeels hetzelfde gebleven: hoofdzakelijke logge, zware en slepende metal, hier en daar onderbroken door wat meer uptempo werk. Het songmateriaal is degelijk genoeg en het klinkt allemaal weer heerlijk duister en intens, maar naar het einde toe zakt de boel helaas wel een beetje in. Bepaalde tracks zijn ook wat aan de langdradige kant, met te weinig variatie. Niet het beste werk van Skinlab derhalve, maar voor fans van de band zeker de moeite waard.