Altijd fijn, een nieuw album van Sevendust. Ook ditmaal weer een sterke plaat, vol beukende rock/ metalsongs, doorspekt met vette gitaarriffs en de imposante strot van Lajon Witherspoon. Er wordt bijna nergens gas teruggenomen, iets dat fans van het meer subtiele werk van de band wellicht niet zal plezieren, maar ik hoor de band het liefst zoals men hier te werk gaat: melodieus maar tegelijkertijd bikkelhard en loodzwaar.

Geen echt nieuw album, wel een zestal semi-akoestische nieuwe songs, aangevuld met zes herinterpretaties van oudere tracks. Het is allemaal sfeervol en smaakvol uitgevoerd, maar op gegeven moment ben je het ingetogen geluid wel een beetje zat en begin je te verlangen naar de meer ruige en stevige kant van Sevendust. Dit album heeft dus zo zijn beperkingen. Leuk tussendoortje, maar ik hoor de band liever voluit rocken.

Knap hoe deze band de kwaliteit altijd heeft weten te waarborgen. Nooit heeft Sevendust een matig album afgeleverd. Ook op dit 14e album klinkt men weer gedreven en energiek, gewapend met 12 uitstekende tracks. Van de deels ingetogen opener I Might Let The Devil Win tot de opgefokte afsluiter Fence is het weer genieten geblazen. Het heerlijke stevige gitaarwerk en de zoals altijd uitstekende zang van Lajon Witherspoon krikken het niveau nog wat verder op.

Deze band zou op latere albums redelijk goede progressieve metal te horen brengen, maar op dit debuut komt het er nog niet helemaal uit. De songs missen kracht en de benodigde dynamiek; de zang is niet overtuigend genoeg. Je hoort dat de band kwaliteit in huis heeft, dat wel, maar songmateriaal en produktie zijn gewoonweg nog niet goed genoeg.

Dream Theater-achtige conceptplaat. Goed gedaan; sfeervol en lekker in het gehoor liggend, al is het dus niet erg origineel en qua concept niet bijster interessant. Iets meer gepolijst dan Dream Theater. Sommige riffs zijn rechtstreeks gejat, maar dat mag de pret niet drukken. Mooi verzorgd album, vol sterke songs.

Redelijk goed progressief metalalbum, met als positieve uitschieter het lange titelnummer. De sound doet sporadisch denken aan een band als Dream Theater, maar dat niveau wordt nergens gehaald. De zang verkeert iets te vaak in de hoge regionen naar mijn smaak, de riffs zijn wat aan de saaie kant en het geluid is vaak iets te volgepropt, waardoor de songs wat rommelig overkomen. Ik heb mijn metal liever iets melancholischer en minder 'vrolijk'. Binnen het genre een degelijke plaat, niets meer en niets minder.

Opener Warriors is prima en belooft mooie dingen voor de rest van het album, maar helaas daalt het niveau daarna snel. Het songmateriaal is niet slecht en uitvoering en produktie zijn degelijk als altijd, maar het is mij gewoonweg te zoet en niet stevig genoeg. Al met al iets beter dan het vorige album, Tiara, waarbij het glazuur echt van je tanden af spatte, maar ik heb mijn progressieve metal graag meer duister en heavy.

Zoete, beetje oubollige progressieve metal, goed uitgevoerd maar qua songmateriaal gewoonweg niet sterk genoeg. Vooral het Farewell-drieluik halverwege het album is erg slap. De zanger heeft heel wat kwaliteit in huis, maar omdat hij veelal in de hogere regionen verkeert trek ik zijn prestatie hier slechts met moeite. De band bewijst hier dat metal gewoonweg niet al te opgewekt dient te klinken. Dan gaat het fout.

Ik was reeds bekend met de meer recente albums van deze zweedse progressieve metalband, Mercy Falls en The Great Escape. Beide albums zijn degelijk maar een beetje zoetsappig. Ik mis daarop vooral stevig gitaarwerk en memorabel songmateriaal. Welnu, naar nu blijkt is dit wel te vinden op het eerdere (tweede) album van Seventh Wonder. Hier wordt uit een heel ander vaatje getapt. Het geluid is zwaarder en steviger, de songs meer meeslepend en krachtiger. Prima zang ook. Nu maar eens het debuut beluisteren...

Wanneer de orkestrale bombast van opener Ruins zich aandient waan je je in een aflevering van Game Of Thrones, maar al snel gaat de voet op het pedaal en wordt er een blik volledig dichtgesmeerde melodieuze death metal over je uitgestort. De combinatie van bombast en metal doet meer dan eens denken aan genregenoot Dimmu Borgir, maar alles zit zo vakkundig en meeslepend in elkaar dat dit niet echt storend is. Met zijn vijf kwartier is het album wel een hele zit en sporadisch iets teveel van het goede.

Ik zag deze amerikaanse band twee weken geleden in de Melkweg, waar het optreden bruut maar op gegeven moment nogal vermoeiend was. Op plaat komt de bombastische deathcore beter tot zijn recht, vooral door het slimme gebruik van dynamiek en variatie binnen en tussen de verschillende tracks. Het klinkt in ieder geval behoorlijk imposant en meeslepend allemaal en door de uitstekende productie komt de muziek maximaal tot zijn recht. Overigens kan de zanger live ook moeiteloos de ultra-lage grunts reproduceren. Damn, wat een strot heeft die vent. Om bang van te worden.

Op dit vijfde album bewijst deze amerikaanse blackened deathcore-band moeiteloos nog steeds tot de absolute top binnen het genre te behoren. Grote veranderingen zijn er niet ten opzichte van het vorige album; alles is gewoonweg wat compacter en zo mogelijk nog strakker uitgevoerd. Het album raast in ieder geval als een wervelwind over de luisteraar heen en verveelt geen seconde. Grote klasse.

Dit is toch wel een erg fijne band. De bombastische deathcore staat als een huis en raast als een malle over je heen. Variatie binnen en tussen de tracks genoeg ook; luister maar eens naar het magistrale instrumentale The Dreaded Mystic Abyss. Veel beter wordt het mijns inziens niet binnen het genre.

Indrukwekkend debuut van deze amerikaanse metalband, slechts ontsierd door iets te 'vrolijke' gitaarriedeltjes, die sporadisch de duistere sfeer van het songmateriaal in de weg staan. Afgezien daarvan is het genieten van een bak woeste, technisch vaardig uitgevoerde deathcore. De zangpartijen zijn hier al heerlijk divers, met haast onmenselijke lage grunts, en het album staat bol van de dynamiek.

Album nummer twee en de amerikaanse band zit hier reeds op topniveau. De bombastische, meeslepende en altijd avontuurlijke deathcore steekt geweldig in elkaar, is fraai geproduceerd en kent louter sterke tracks. Met bijna een uur speeltijd een behoorlijk vermoeiende zit, maar het loont de moeite.

Nogal standaard uitgevoerde gothic rock, melodieus maar tegelijkertijd vrij stevig. Qua sfeer te vergelijken met een band als HIM, maar dan wel iets meer metal. De zang (van Johan Ericson, doorgaans ook te horen in Draconian) is hier helaas niet al te sterk en vrij monotoon. De songs zijn degelijk maar niet opzienbarend. Draconian-zangeres Lisa Johansson zingt mee op With Love And A Bullet. Ze had van mij wel op meer songs mogen meezingen, dat had de afwisseling ten goede gekomen. Pas bij afsluiter Slowmotion Apocalypse komen ook nog wat grunts om de hoek kijken. Dan is het echter al te laat om nog voor een topper te zorgen. Redelijk album al met al, maar niet memorabel.

Shadows Fall levert meestal wel kwaliteit af, ook nu weer. Het geluid van de band, een melodieuze mengeling van traditionale metal, metalcore en hardcore, klinkt sporadisch een beetje gedateerd en oubollig, maar op bepaalde momenten ook wel weer heerlijk vet. De band heeft er alles aan gedaan om de boel afwisselend te houden, vooral qua zang, en dat is vrij goed gelukt. Je kunt in ieder geval niet zeggen dat alles op elkaar lijkt. Echt sterke songs ontbreken, maar het album kent gelukkig ook geen missers. Wie van simpele maar tegelijkertijd doeltreffende metal houdt is bij Shadows Fall nog steeds aan het goede adres.

Prima revanche op de matte en vlakke voorganger, Threads Of Life. Ditmaal veel minder hardcore-elementen en meer metal, wat de dynamiek zeker ten goede komt. Vooral het gitaarwerk is bijzonder spetterend. Een reeks sterke songs, met de langere tracks als uitschieters. Soms qua zang en refreintjes wat aan de simpele kant, maar het heerlijk lichtvoetig geproduceerde album luistert lekker weg.

Slechts sporadisch geslaagde mengeling van hardcore en metal. De songs zijn allemaal wat simpel, vooral door het eentonige gitaarwerk en de vlakke zang. De knullige meezing-refreintjes in sommige nummers helpen ook niet bepaald. Het klinkt allemaal net iets te geforceerd en commerciëel.

Fijne energieke metal uit Brazilië, aangevoerd door een zichzelf binnenstebuiten kerende zangeres. Ik hoor doorgaans liever mannelijke zang bij dergelijke muziek, maar haar stem past goed bij het songmateriaal en zorgt er in ieder geval voor dat de band niet dertien-in-een-dozijn klinkt. Niet dat de rest van de band doorsnee is: de ritmesectie is retestrak en het gitaarwerk is om van te smullen. Verrassend ook dat de verplichte ballad ontbreekt op het album- alle elf songs zijn stevige beukers, zonder uitzondering de moeite waard.

Prima amerikaanse metalcore, maar helaas net zonder dat beetje extra om echt boven het maaiveld uit te komen. Dat ligt voornamelijk aan het songmateriaal, dat degelijk, maar net niet bijzonder genoeg is. Verder wordt er uitstekend gespeeld, heeft de band een prima zanger in huis en is het album lekker vet geproduceerd. Kan dus nog wel wat gaan worden met deze band.

Degelijke moderne metalcore, sporadisch wat ontsierd door de cheesy refreintjes, waarbij de zanger meer dan eens over de top gaat. Afgezien daarvan lekker uptempo beukwerk. Het is allemaal niet bepaald origineel en het songmateriaal weet zich net als op het debuut niet echt te onderscheiden, maar de band klinkt energiek en bevlogen en het album knalt lekker door.

De onvermijdelijke tegenvaller na het geweldige The Sound Of Madness uit 2008. Dat kan natuurlijk ook bijna niet anders. Op dat album was de sound van de band geperfectioneerd en was het songmateriaal van hoog niveau. Ditmaal is er helaas toch een beetje sprake van een herhalingsoefening. Hier en daar wat uptempo rocksongs, dan weer een paar ballads etcetera. De songs zijn net even wat minder pakkend en interessant, al blijft de band in het genre op eenzame hoogte staan. De radiovriendelijke rock wordt extreem goed uitgevoerd en Brent Smith toont zich opnieuw een topzanger. Geweldige stem heeft die man. Mijn voornaamste klacht betreft de ballads, die soms alarmerend richting de dik aangezette en kitscherige pathos van een band als Goo Goo Dolls neigen. Daar moet Shinedown wel mee uitkijken. Is dit een goed album? Zeker. Kan de band beter? Absoluut.

Een behoorlijke verademing na het overgeproduceerde en geforceerde Threat To Survival, het minste album van Shinedown tot nu toe. De band rockt gelukkig weer, al is het geluid nog wel wat aan de gladde en commerciële kant. Shinedown komt er ditmaal echter mee weg, omdat het songmateriaal unaniem sterk is. Ik hoor het er niet aan af, maar dit is blijkbaar een conceptalbum. Het zal. Hoe het ook zij, de band weet compacte, zeer pakkende liedjes te schrijven die al snel blijven hangen. De balans tussen pop en rock is hier ook precies goed getroffen. En wat is en blijft die Brent Smith toch een geweldige zanger.

De amerikanen schudden met het grootste gemak wederom een grote reeks lekkere tracks uit de mouw, maar het is ditmaal allemaal wel aan de iets te gladde en vooral makkelijke kant. Te vaak vervalt men in makkelijk mee te zingen niemendalletjes die, hoewel vakkundig uitgevoerd en geproduceerd, niet van het gebruikelijke niveau zijn. Er is niets mis met de toegankelijke stadionrock die men hier laat horen, maar Shinedown kan simpelweg beter.

Verhoogd naar 4 1/2 sterren. Bij herbeluistering valt op hoe goed de afzonderlijke songs in elkaar zitten en hoe makkelijk de band manouvreert tussen heavy uptempo beukers en fraaie emotioneel geladen ballads. Geen slechte song te bekennen en de produktie is zoals eerder gezegd super. De bonustracks zijn inderdaad ook uitstekend. Son Of Sam is hiervan ook mijn absolute favoriet. Maar ook de andere drie bonustracks passen prima bij de rest van het album. Amerikaanse rock op zijn best!

Tja. Het vorige album Amaryllis was al enigszins een tegenvaller, maar blijkt met terugwerkende kracht een meesterwerk vergeleken met deze nieuwe plaat. Niet dat de songs slecht zijn; alles zit wederom vakkundig in elkaar en luistert heerlijk weg, maar het is allemaal zo verdomde glad en gekunsteld. De kracht van Shinedown is het combineren van pop, rock en metal tot een smakelijk geheel, maar hier schiet men behoorlijk door naar de verkeerde kant van het muzikale spectrum.

Redelijk genietbaar album- de band heeft alleen de pech dat het deze plaat maakte na het ijzersterke debuut Leave A Whisper. Dan valt het allemaal toch wat tegen. Wanneer dit het debuut was zou er niemand klagen, denk ik, al zijn de songs hier wel wat vlakker en meer voorspelbaar. Het album slaat wel een goede brug tussen het debuut en het dit jaar verschenen Sound Of Madness, waar de band de perfecte balans vindt. Beste song is wat mij betreft Save Me.

Nog steeds best smakelijk, deze mengeling van poppy rock en industrial metal. Niet alle songs zijn even sterk, maar het geheel dreunt lekker door en de meeste tracks zijn bovengemiddeld goed. Amper gedateerd, al met al, mede door de prima produktie.

Ik kende deze britse band nog niet, maar dit is een bijzonder aangename verrassing. De mix van thrash en wat meer moderne vormen van metal staat als een huis en klinkt zowel heerlijk melodieus als genadeloos bruut. Unaniem sterke tracks ook, zeer strak geproduceerd. Ik ga zeker op zoek naar eerder werk van Shrapnel.