Deze zweedse rockband keert na negentien jaar terug aan het front met een nieuw album. Geen noemenswaardig ander geluid, dat is het goede nieuws: wanneer men deze plaat eind jaren '90 afgeleverd zou hebben zou je het ook geloofd hebben. Minder goed nieuws is dat het songmateriaal niet bepaald bijzonder is. De twaalf songs liggen best lekker in het gehoor en zijn degelijk uitgevoerd, maar het is allemaal een beetje standaard en dertien-in-een-dozijn, zowel qua teksten als melodielijnen. En dat terwijl men toch genoeg tijd heeft gehad om erover na te denken!

De comeback van deze zweedse rockband in 2014, na een afwezigheid van bijna twintig jaar, was niet bepaald overweldigend. Het album Refueled blinkte vooral uit in degelijke anonimiteit. Zo vergaat het helaas ook dit Scarred For Life. Vooruit, het op amerikaanse leest geschoeide songmateriaal is ditmaal iets feller en oorspronkelijk, maar het blijft behelpen. Jammer, want je hoort duidelijk dat de band nog steeds kwaliteit genoeg in huis heeft. Het komt er gewoonweg niet meer uit. Wel een geslaagde cover van Katy Perry's Wide Awake, overigens.

De tweede (en helaas tevens laatste) cd van deze band, Roach Powder, is ook de moeite waard, maar veel rauwer en simpeler dan deze prima debuut-cd.

Sinds de doorstart in 2014 is deze zweedse rockband steeds anoniemer gaan klinken, maar op dit (korte) vijfde album heeft men tevens voor een iets ander geluid gekozen, iets dat tussen Whitesnake en Bon Jovi in hangt. Het songmateriaal is daarmee, hoewel niet slecht en degelijk genoeg uitgevoerd, wat mij betreft nog anoniemer en vooral gezapig geworden. Weg is de energie en de felheid van de beginjaren. De midlife crisis is duidelijk begonnen voor Skintrade.

Bij herbeluistering zo slecht nog niet, al blijft de eentonige en grotendeels vervormde zang een flink minpunt. Ook is het songmateriaal niet overal even boeiend. De uptempo tracks doen het nog prima en hebben een fijne Ministry-achtige vibe, maar de langzame, meer experimentele tracks (de laatste drie) zijn aan de saaie kant.

Niet slecht, maar de verzameling bliepjes en vervormde stemmetjes gaat op gegeven moment wel flink op de zenuwen werken. Het is aan te raden hier af en toe slechts een los nummertje van te luisteren, maar een EP lang is duidelijk teveel van het 'goede'.

Niet beter of slechter dan de debuut-EP van Skrillex. Dus ook nu weer een middelmatige mengeling van dancebeats, cumputerbliepjes en vervormde stemmetjes. Het verveelt wederom snel.

Ik vind de doorstart van de band niet verkeerd en de laatste twee albums zijn dik in orde, maar dit nieuwste werkstuk is het wat mij betreft net niet. De songs zijn te vrijblijvend en vallen teveel in herhaling. Love Someone Else is een lekkere opener en zo zijn er nog wel een paar aardige songs, maar het overwegend vlakke materiaal blijft niet hangen.

Iets steviger en minder poppy dan de vorige plaat, het comeback-album Wonderlustre uit 2010. De meeste songs zijn lekker uptempo en liggen goed in het gehoor, afgewisseld door een paar verplichte ballads. Dus eigenlijk net als alle eerdere albums van de band. Wat dat betreft dus weer geen verrassingen, maar het niveau van de songs ligt hoog genoeg om er een aardig album van te maken.

Aangename comeback plaat (het vorige album is alweer uit 1999!), dat qua songmateriaal vrij toegankelijk is. Er wordt weinig geschreeuwd door Skin en ook muzikaal zijn de scherpe randjes er wel af. De meer poppy insteek vertaalt zich gelukkig wel naar overwegend sterke songs, die makkelijk in het gehoor liggen. Echte uitschieters ontbreken echter, ook bij de ballads, waardoor het album het niveau van de eerste drie albums wel weet te evenaren, maar niet kan overstijgen.

Het Illusion-gedeelte bevat rustig voortkabbelende, zweverige metal met hier en daar wat stevig gitaarwerk. Deze zeven songs zijn best fraai maar gaan op gegeven moment wel een beetje vervelen. Gelukkig krijgen we dan nog de drie songs van het Chaos-gedeelte, waarin de band volledig los gaat. Hier wordt stevig gebruld en keihard gebeukt. Prima songs overigens. Een album dus van uitersten, waardoor het resultaat een beetje onbestendig is.

Een soort ingetogen versie van Periphery; moderne metal dus met veel ruimte voor melodie en wijds galmende zangpartijen, maar grotendeels zonder zware gitaarriffs en uitbarstingen van geweld. Opvallend genoeg komt Skyharbor uit India, iets dat je er overigens niet aan af hoort. Het klinkt allemaal behoorlijk amerikaans. Sfeervol en productioneel dik in orde, maar het is soms wat moeilijk de aandacht erbij te houden. Daar is alles net iets te rustig en te eenzijdig voor.

De dromerige, breed uitwaaierende maar doorgaans ingetogen metal van het indiase Skyharbor is ook op dit derde album niet voor iedereen geschikt, mede door de erg zoete zangpartijen, maar ik vind het doorgaans aangenaam genoeg. Op gegeven moment ben ik er evenwel klaar mee en begin ook ik te verlangen naar wat ruiger werk. Voor de metalhead met een wat bredere en vooral meer melodieuze smaak, derhalve.

Words is een schitterend nummer. En wat een mooie tekst.

Aanstekelijke industriële rock met een metalen randje uit het Verenigd Koninkrijk. Het geluid van de band ligt over het algemeen lekker in het gehoor en men weet korte, puntige songs te schrijven die zich qua melodielijnen en catchy refreintjes snel in je hoofd nestelen. Bepaalde songs zijn wel minder boeiend en productioneel had er ook wel wat meer ingezeten, maar desalniettemin een veelbelovend debuut. Jammer dat de band zichzelf met de waardeloze opvolger Shooters de das omdeed.

Acceptabele hip hop, hier en daar iets te kaal en saai qua beats, maar levendig genoeg om vrijwel de hele lengte te blijven boeien. Slaine is een energieke rapper die de aandacht vast weet te houden, al doet hij meer dan eens denken aan Eminem (luister maar eens naar Insomnia). De teksten gaan overwegend nergens over, maar goed, dat treffen we vaker binnen het genre.

Ik kan het werk van deze blanke rapper altijd wel waarderen. Ook ditmaal is zijn album weer de moeite waard. Slaine rapt lekker ruig en rauw, bijgestaan door veelal vette beats en een aantal sterke gastoptredens. Leuk voor de afwisseling, maar Slaine heeft klasse genoeg om de kar in zijn eentje te kunnen trekken. Het album is ditmaal ook lekker compact, daar waar voorheen wel eens sprake was van een overdaad aan tracks.

Fijne EP, voorbij voordat je er erg in hebt. Vooral de beats en de muzikale omlijsting zijn hier erg sterk. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Pusher en Knocked Down. Waar de volwaardige albums van Slaine nog wel eens te maken hebben met een te lange speelduur zou ik hier juist wel wat meer van willen horen. Een goed teken.

Tweede volwaardige album van rapper Slaine, onlangs nog als akteur te zien in de matige Brad Pitt-film Killing Them Softly. Gelukkig is de beste man beter te verteren als rapper. Verdienstelijke plaat, al had er qua beats wel wat meer variatie in mogen zitten. Het album duurt een uur en is nu sporadisch aan de eenvormige kant. Afgezien daarvan goed te genieten; de vele gastartiesten zorgen in ieder geval vocaal wel voor wat afwisseling.

Slaine is een meer dan degelijke rapper, met een stijl die wel wat wegheeft van Eminem, en ook dit derde album is de moeite waard. Her en der zakt de boel wat in, vooral door de sporadisch te luie beats, maar op cruciale momenten komt er dan toch weer een vette track langs om je wakker te schudden en bij de les te houden. Geen dijk van een hip-hop plaat, maar wel oké.

Enige album van deze oké zweedse metalband, die qua geluid ergens opereert tussen Metallica en Pantera in. Het was wellicht niet zo'n goed idee om de produktie in eigen hand te nemen aangezien dat niet bepaald het sterkste punt van de plaat is (vooral de drums klinken erg hol), maar de songs zijn stuk voor stuk redelijk in orde. De cover van En Vogue's Free Your Mind had van mij niet gehoeven, maar vooruit.

Sympathiek album, lekker afwisselend qua sfeer en met een niet aflatende stoet aan talentvolle zangers en zangeressen. Helaas ben ik niet erg onder de indruk van het songmateriaal. Het geheel doet aan als een veredelde verzameling b-kantjes. De songs zijn voorspelbaar uitgewerkt en inhoudelijk aan de simpele kant, vooral qua opbouw. Tekstueel is het al helemaal behelpen geblazen. De cliché's vliegen je om de oren. Door het vakmanschap blijft alles net op de rails, maar meer dan een krappe voldoende kan ik er helaas niet aan toekennen.

Het hele album is helaas al net zo ongeïnspireerd als de hoes. Tien middelmatige rocknummers, voorzien van volstrekt inwisselbare teksten, min of meer live opgenomen in de studio. Dat laatste is duidelijk te horen. Het materiaal krijgt hierdoor wel iets spontaans mee, maar overwegend klinkt het album hierdoor nogal kaal en rommelig. Opener The River Is Rising kan er mee door, net als het afsluitende Fall Back To Earth, maar verder is het behelpen.

Met 17 tracks een hele zit, dat had wel wat beknopter gemogen, vooral omdat enkele songs aan de matige kant zijn. Afgezien daarvan gewoon een lekkere rockplaat. Ik hoor Myles Kennedy liever zingen bij Alter Bridge, maar hier doet hij het ook prima. Het gitaarwerk van Slash is nog steeds om van te smullen en het geluid neigt sterk naar de begindagen van Guns 'N' Roses.

Tweede 'solo' plaat van Slash, die er ditmaal wijselijk voor heeft gekozen om alle songs te laten inzingen door Myles Kennedy. Wat een geweldige strot heeft die vent toch. Ik hoor hem liever zingen bij Alter Bridge, daar komt zijn stem nog beter tot zijn recht, maar hij kan ook prima uit de voeten met deze meer rechttoe rechtaan rock 'n' roll. De songs zijn niet bepaald geweldig, maar door de klasse zang van Kennedy worden de meeste toch naar een hoger plan getild. Al met al beter dan het eerste album, wat mij betreft.

Ik hoor Myles Kennedy veel liever als zanger van Alter Bridge, maar ook met dit meer lichtvoetige materiaal kan hij goed overweg. De zorgeloze rock 'n roll ligt lekker in het gehoor en hapt makkelijk weg, maar tegelijkertijd is het songmateriaal wel erg vlak en voorspelbaar. Direct na afloop kan ik me de meeste tracks al niet meer herinneren. Leuk dus zolang het duurt, maar absoluut niet memorabel.

Niet helemaal mijn ding, deze death metal met symfonische elementen uit België. Het klinkt allemaal overtuigend genoeg en de band zet een bruut geluid neer, maar songmateriaal en zang kunnen me niet echt bekoren. Met slechts 33 minuten verveelt het album overigens niet.

Ook dit vierde album is geen hoogvlieger geworden, maar het songmateriaal is degelijk genoeg en de band komt nog steeds overtuigend uit de hoek. Bepaalde songs zijn wat eenvoudig qua opbouw en uitwerking, waardoor de impact van het geheel niet optimaal is. Gelukkig zijn er nog genoeg lekkere songs over om de boel op de rit te houden.

Vlot, afwisselend comeback album, het eerste na 9 jaar afwezigheid. Ik was niet echt kapot van de eerste twee platen, maar dit is best een lekker metalalbum, kort en to the point. De hoofdzakelijk uptempo songs zijn niet bepaald origineel of van uitzonderlijke klasse, maar ze liggen wel goed in het gehoor en beuken fijn door. De nu metal elementen klinken enigzins gedateerd, maar alles wordt zo energiek gebracht dat de band ermee wegkomt.

Energieke amerikaanse rock uit engeland. Lijkt bij vlagen erg op Foo Fighters, maar door het behoorlijke niveau van de songs is dit niet echt een nadeel. Qua muziek moest ik ook af en toe denken aan Soundgarden. Fijne plaat, alles klinkt bijzonder overtuigend en de sound zit goed in elkaar. Prima muzikanten, uitstekende zanger. Geen echte uitschieters, maar gelukkig ook niet in negatieve zin.