Bestaande uit slechts twee (hele) lange tracks is dit een nogal karig album van meneer Wilson, al valt er sporadisch wel wat te genieten. Sfeervol is de ingetogen progressieve rock zeer zeker. Behoorlijk langdradig en tot het maximum opgerekt helaas ook, waardoor de passages die de moeite waard zijn een beetje wegvallen binnen het grotere geheel.

Jazzy progressieve rock, erg rustig en sfeervol. Niet mijn stijl, mede door de vele lang uitgesponnen instrumentele passages en een gebrek aan memorarabele songs, maar wel goed uitgevoerd en in ieder geval vrij origineel. Doet wat mij betreft op de beste momenten denken aan het Steven Wilson-project Blackfield, maar dan luister ik liever naar Blackfield.

Wat toegankelijker dan eerder solowerk van de bijzonder productieve Wilson en hier en daar meer poppy, zo kunnen Nowhere Now en het Mamma Mia-achtige Permanating zo de radio op, maar de sfeervolle progressieve rock vol electronica steekt ook ditmaal weer vernuftig en meeslepend in elkaar. Niet alle songs zijn even mooi en vooral tegen het einde van het album begint de boel wat te slepen, maar al met al is dit toch wel weer een fraai album.

Prima amerikaanse metalcore, met precies de juiste combinatie van melodie en agressie. Degelijke muzikanten, een uitstekende zanger en goede songs, dan zou je denken dat je het wel moet redden binnen het genre. Helaas... Men hield er na het eveneens sterke The Serpent uit 2007 mee op.

Tweede en vooralsnog laatste album van deze amerikaanse metalcore-band. De muziek onderscheidt zich enigzins van genregenoten door een meer melodieuze aanpak, vooral qua zangpartijen. Gelukkig wordt één en ander niet al te soft. Na verloop van tijd verslapt de aandacht enigzins, vooral naar het einde toe, maar overwegend is dit best een lekkere plaat.

Jammer van die grotendeels onverstaanbare zanger, want de muziek is helemaal zo slecht nog niet. Lekker vlotte en to-the-point rocksongs, voorzien van stevige metalriffs. Opener No Woods was destijds het bescheiden hitje dat mijn interesse wekte, maar ook de rest van dit debuutalbum is best oké. Op gegeven moment gaan alle songs wel op elkaar lijken en na afloop blijft ook niet zoveel hangen. Waarschijnlijk direct de reden dat het bij dit ene album is gebleven.

Sterk album waarop stevig beukende rocksongs als Mission Statement, Nylon 6/6 en The Bitter End worden afgewisseld door meer toegankelijker werk als Dying, Hesitate en Imperfect. Toegegeven, de radiovriendelijke songs behoren niet tot het beste werk van de band, maar de plaat biedt genoeg kwaliteit om dit door de vingers te zien. Afsluiter Threadbare, dat begint als ballad maar halverwege verandert in een lekker zware rocksong, is één van de beste nummers van de plaat.

Prima rockalbum met uitstapjes richting metal. Goede songs, prima gezongen en gespeeld. Paar mooie ballads en veel lekker in het gehoor liggende beukers. Afsluiter Zzyzx Road lijkt iets teveel op November Rain van Guns N' Roses, maar verder heb ik weinig klachten.

Prima vierde album, het eerste deel van een tweeluik, met een fijne balans tussen aggressief beukwerk en meer ingetogen songs. Het klinkt allemaal weer wat meer spontaan en ruiger dan de wat gladde voorganger Audio Secrecy. Geen slechte song te bekennen ook.

Prima slotsluk van het ambiteuze maar gelukkig niet pretentieuze tweeluik. De songs zijn hier iets meer midtempo en ingetogen, al vlamt de band nog steeds behoorlijk in veel songs. Net wanneer je het gevoel hebt dat het album een beetje als een nachtkaars uitgaat wordt je getrakteerd op de stevige en bijzonder fraaie titelsong, tevens het beste nummer van deze plaat.

Het duurt even voordat de boel op gang komt, maar eenmaal op stoom is dit een prima rock/ metalalbum, waarop de band soms verrassend fel uit de hoek komt. Luister maar eens naar het stevige Whiplash Pants. Jammer van de troosteloze ballad St. Marie; hier klinkt de band als een tweederangs Guns 'N' Roses. Wel met een betere zanger uiteraard. Verder lekker afwisselend en energiek, met precies de juiste balans tussen stevige rock en vette metal.

Leuk EP'tje met vijf covers, van Alice In Chains, Judas Priest, Kiss, Metallica en Black Sabbath. De band blijft dicht bij de originele versies en je kunt je afvragen wat het nut is van een dergelijke release, maar alles is net krachtig genoeg om leuk te blijven. En de sterke zang van Corey Taylor blijft een groot pluspunt.

Tja, wat moeten we hier nu mee. Vijf covers waarvan de originele versies een stuk beter zijn. Stone Sour is een toffe band en Corey Taylor een uitstekende zanger, maar zelfs met Seasons In The Abyss van Slayer wil de vonk maar niet overslaan. Slechts voor de die hard-fan, derhalve.

Ook na het horen van dit album verlang ik weer terug naar de eerste twee platen van de band, toen er nog sterke songs geschreven werden. Vanaf het derde album ging het fout en begon de band met het steevast afleveren van goed uitgevoerde maar nietszeggende deuntjes. Het is weer van hetzelfde laken een pak op deze plaat. Er is weinig op aan te merken, het kabbelt allemaal fijn door, maar het is zo verdomd vlak! Er zijn gewoonweg geen songs die er in positieve zin uitspringen. Ik mis kracht en energie.

Derde zanger inmiddels voor Stone Temple Pilots, na de overleden Scott Weiland en Chester Bennington. Hopelijk vergaat het deze Jeff Gutt beter. Zijn stemgeluid past goed bij het songmateriaal, dat helaas ook nu weer aan de anonieme en inwisselbare kant is. Het lukt de band de laatste jaren maar niet om memorabele songs te pennen. Het klinkt allemaal best lekker en qua uitvoering valt er weinig op aan te merken, maar het gaat het ene oor in en het andere uit. Ik zet de eerste twee albums van de band maar weer eens op.

Zo op papier een onwaarschijnlijke combinatie, maar de zang van de gladde, nog groen achter de oren Chester Bennington (Linkin Park) is eigenlijk best een goede vervanging voor de afgeleefde en doorgewinterde Scott Weiland, recentelijk ontslagen van zijn diensten. De vijf songs op deze EP zijn niet geweldig, maar klinken aangenaam genoeg. Waarschijnlijk blijft het experiment beperkt tot dit ene wapenfeit, maar ik zou het niet verkeerd vinden wanneer er een heel album zou volgen.

Het eerste wapenfeit van het hobbyclubje van Porcupine Tree's Steven Wilson en Opeth's Mikael Akerfeld is niet bepaald spectaculair. Zeg maar gerust aan de saaie kant. De overwegend zeer ingetogen, lang uitgesponnen songs zijn stuk voor stuk best sfeervol en bijzonder fraai geproduceerd, maar het is allemaal zo tam en vlak dat het moeilijk is de aandacht erbij te houden.

Dit tweede album behoort niet tot het beste werk van de band, wat mij betreft, maar verder is er weinig mis mee. Ik mis gewoonweg echt sterke songs. Aan de spontaniteit en energie ligt het niet, want dat spat van de plaat af. De stevige mix van punk en emorock ligt lekker in het gehoor en er is veel afwisseling tussen de songs onderling. Het songmateriaal is echter al met al iets minder dan op The Black Swan, de opvolger van dit album en het beste werkstuk van de band tot nu toe.

Prima debuut, energiek en vol afwisseling. Productioneel had het nog wel iets beter gekund, maar de songs zitten goed in elkaar en het hele album luistert lekker aangenaam weg. Doorgaans ga ik voor meer metal-gerichte kost, maar hier kan ik wel iets mee.

Dynamische, energieke emorock/metal van hoog niveau. Uitsluitend goede songs, zeer sterk geproduceerd. Genoeg afwisseling zodat het album geen moment verveeld. De twee hardste songs zijn het eerste en het laatste nummer. Ik ga absoluut de andere albums van de band ook beluisteren.

Toch wel een beetje een tegenvaller na het sterke vorige album. Hier hebben de songs een hoger meezing-gehalte en zijn gewoonweg minder goed. Pas halverwege het album komt er een reeks songs langs die enig niveau heeft. De band klinkt nog steeds energiek en komt soms fel uit de hoek, maar het is allemaal net wat minder dan voorheen.

De dalende lijn wordt hier helaas voortgezet. Om het gebrek aan goed songmateriaal te maskeren pakt de band flink uit, met een massieve, galmende produktie en veel bombast. Het kan echter niet verhullen dat het allemaal erg vlak en voorspelbaar is. De songs liggen makkelijk in het gehoor en zijn eenvoudig te verhapstukken, maar er blijft bar weinig hangen. Gladde stadionpop met een rock- en punkrandje. Jammer, want vrijwel alle eerdere albums zijn wel de moeite waard.

Beste album van de band tot nu toe. De gestructureerde chaos is hierna wat mij betreft niet overtroffen. Prachtige, bikkelharde en meeslepende songs als All Hail The New Flesh, Detox en vooral Underneath The Waves komen als een orkaan over je heen. Intens, agressief en uitputtend, subliem geproduceerd.

Kort maar krachtig live-album, opgenomen in Melbourne, aangevuld met twee nieuwe studiotracks. De overweldigende, massieve sound van de band is live natuurlijk lastig na te bootsen, maar men komt hier een heel eind. Alles klinkt in ieder geval heerlijk strak en vet en Devin Townsend is prima bij stem. Jammer dat een geweldige track als Detox niet gespeeld wordt, om maar te zwijgen over Underneath The Waves, maar met slechts zeven live-tracks ontbreekt er natuurlijk altijd wel wat. Vreemd overigens dat het afsluitende Far Beyond Metal pas vele jaren later zou opduiken op een studioalbum, namelijk pas in 2006, op The New Black.

Kwalitatief ongeveer hetzelfde als voorganger Alien, al zijn hier de meeste songs iets pakkender. Lekkere muur van metal wederom, perfect uitgevoerd en geproduceerd, met als uitschieter het heerlijk beukende Almost Again. Het nummer Far Beyond Metal (hier wel heel vet uitgevoerd) kennen we helaas al jaren van de liveplaat No Sleep Til Bedtime. Vullertje?

Weinig verrassend vierde album. Degelijk, maar vergeleken met eerder werk wordt er geen progressie geboekt. De beste tracks zijn uptempo songs als The Curse en Burning Star, beiden lekker heavy en meeslepend. Er had wel wat meer pit in mogen zitten, al met al. Eén en ander is iets te pathetisch aangezet en net als op het vorige album vind ik de spaans gezongen passages behoren tot de minste van het album. Door de vakkundige uitvoering en de stevige produktie blijft de licht gothische metal op de rails, maar de band heeft wel eens beter geklonken, alsmede betere songs geschreven. De zang van Marcela Bovio is overwegend imposant, maar wanneer je het hele album in één keer beluisterd werkt ze sporadisch wel op de zenuwen. De nadelen van fluitketelmetal.

Valt helaas wat tegen na het meer energieke The Flame Within, dat ook betere songs bevatte. Dit is niet slecht, maar de overdaad aan ballads en de sporadisch spaanse zang kunnen mij niet echt bekoren. De zangpartijen zijn sowieso ditmaal wat dikker aangezet, met herhaaldelijk een overdreven fluitketel-effect.

De invloed van oprichter en componist Arjen Lucassen is duidelijk te horen in de melodielijnen van dit eerste album. Het is hier en daar een beetje zweverig. Neemt niet weg dat dit een lekker gothic metalalbum is, met vooral in de eerste helft van het album een reeks fijne songs. De zang van Marcela Bovio schiet soms een beetje uit de bocht, maar overwegend klinkt ze behoorlijk indrukwekkend. Hierna zou Lucassen het veld ruimen, waarna de band op de proppen kwam met het nog wat betere The Flame Within.

Fraai album, erg goed gedaan allemaal. Uitstekende zangeres, prima songs en een lekker zwaar gitaargeluid. Er staat geen zwakke song op de plaat. Ik ken het debuut nog niet- die ga ik nu zeker eens beluisteren.

Moddervette moderne thrash met een stevige Slayer-injectie. Gitarist Nathan Sadd kennen we van zijn andere band, Shrapnel, die wat meer melodieus is. Op dit album wordt echter meedogenloos gebeukt, zonder noemenswaardige rustmomenten. Op gegeven moment wordt het songmateriaal eenvormig en is de rek er wel een beetje uit, maar tot die tijd is dit genieten.