Ik houd niet van christelijke muziek, maar ik moet zeggen dat er tegenwoordig toch wel heel veel goede christelijke rockbands rondlopen. Dit is er zo één. De band draagt 'de boodschap' gelukkig niet al te opvallend uit en men weet verdomd goed hoe men lekkere songs moet schrijven. Het album zakt ook nergens in, eigenlijk. En de plaat hierna is zelfs nog iets beter!

Je moet van bombast houden, anders kun je hier niets mee. De dichtgesmeerde death metal van deze grieken klinkt wederom als een klok, al worden er geen nieuwe paden bewandeld. Het is ditmaal meer het perfectioneren van het gevonden geluid. Het songmateriaal mag dan nergens verrassen, alles is tot in de puntjes verzorgd en heerlijk meeslepend.

Black metal is niet echt mijn ding, maar dit album zit toch wel erg goed in elkaar. De orchestratie is inderdaad erg goed gedaan en gaat naadloos op in het geheel. Door de korte speelduur blijft alles ook makkelijk behapbaar. De fraaie produktie laat alles tenslotte maximaal tot zijn recht komen.

Ook ditmaal is de bombastische, door zware orkestpartijen en electronica ondersteunde death metal van deze griekse band behoorlijk dichtgesmeerd, maar het geluid lijkt wel wat meer ademruimte gekregen te hebben, wellicht door het wat lagere tempo van de meeste tracks. Hoe het ook zij, het klinkt allemaal weer behoorlijk imposant en dreigend, alhoewel het songmateriaal moeite heeft boven het maaiveld uit te steken. Daar kan echt nog wel wat winst behaald worden.

Indrukwekkende bombastische death metal uit Griekenland. Ik ken de band pas sinds de doorstart in 2008, met het vorige (tevens prima) album Communion, maar deze plaat bevalt me nog wat beter. Sterk opgebouwde songs als Pyramid God en Five-Pointed Star zijn heerlijk meeslepend en hebben een prachtige dreigende sfeer. Teveel bombast kan er voor zorgen dat een album ten onder gaat in excessieve overproduktie, maar hier weet de band met gemak een prima balans te behouden. Veel afwisseling ook tussen de songs onderling.

Sporadisch nog bombastischer dan voorganger The Great Mass; helaas gaat dit hier en daar wel wat ten koste van de songs. Bepaalde passages lopen door alle drukte niet zo lekker en het album klinkt als geheel wat eenvormig. Het songmateriaal is daarnaast gewoonweg minder sterk dan op The Great Mass. Niet getreurd echter, want afgezien daarvan is dit nog steeds een fijn melodieus death metal-album, zeer verzorgd uitgevoerd en in elkaar gezet.

Wat mij betreft is dit het echte debuutalbum van Sepultura; het gerommel hiervoor mag eigenlijk geen naam hebben. De songs zijn feitelijk niet veel meer dan een verzameling riffs en tempowisselingen, maar het klinkt allemaal erg lekker en zeker voor die tijd behoorlijk vernieuwend. Max heeft nog hoorbaar moeite met de engelse taal, waardoor zijn teksten nog niet echt overtuigend klinken, maar muzikaal is de band al goed op dreef. De songs lijken erg op elkaar, waardoor je zou kunnen zeggen dat het album bestaat uit één lange track, maar wat maakt het uit. Klassieker.

Ik had dit album al jaren origineel in de kast staan, maar nog nooit geluisterd. Nu toch maar eens een kans gegeven dus. Helemaal niet verkeerd, moet ik zeggen. Het Sepultura van na het vertrek van Max Cavalera blijft een wisselvallige aangelegenheid, maar dit is wel één van de betere platen uit die periode. Zanger Derrick Green klinkt ook beter en meer intens dan ik hem op eerdere albums heb gehoord. De band heeft nog steeds moeite om de afzonderlijke songs een eigen identiteit (en memorabele opbouw) te geven, maar als geheel beukt dit lekker door, met voldoende energie om tot het einde te blijven boeien.

Het blijft behelpen met Sepultura. Op de één of andere manier weet men geen gedenkwaardige songs meer te schrijven. Vaak heb ik ook het idee dat er helemaal geen complete songs meer op hun albums staan, slechts onafgemaakte flarden van songs. Dit gevoel heb ik al sinds de doorstart met zanger Green, het erg matige Against. Maar goed, dit is al met al dan wel één van de betere platen sinds de doorstart, met veel agressie en energie. Hier en daar ook best wat lekkere tracks. Twee covers op hetzelfde album (Ministry's Just One Fix en het 'verborgen' Firestarter van The Prodigy) is wel wat teveel van het goede. Inspiratie op, mannen?

Het heeft ruim twintig jaar moeten duren, maar eindelijk is daar dan het album dat de band eigenlijk had moeten maken na Roots uit 1996. De band klinkt hier zeer bevlogen en energiek en het songmateriaal is unaniem sterk. Het doomy titelnummer waarmee de plaat opent is gewaagd maar erg goed, voorzien van stemmige lage zang; daarna wordt het gaspedaal genadeloos ingedrukt. Zanger Derrick Green heeft nooit beter geklonken en ook de rest van de band is in topvorm. Hier en daar nog wel wat overbodige experimenten die van mij niet zo hadden gehoeven, maar overwegend is dit een overtuigend en vooral bruut album. Petje af.

Het gaat de laatste paar jaar goed met Sepultura, met als absoluut hoogtepunt het uitstekende vorige album Machine Messiah. Vergeleken bij die plaat is dit wel een klein stapje terug, niet zozeer qua energie en felheid maar meer wat betreft het songmateriaal. Opener Isolation is prima, maar daarna maakt de band weer vaak de fout van vroeger. De songs voelen wat onsamenhangend aan, opgebouwd uit stukjes die lang niet altijd goed bij elkaar passen. Echt memorabele songs ontbreken. Dit gemis wordt grotendeels gecompenseerd door een gezonde dosis agressie en zoals altijd wordt de boel overtuigend bij elkaar gebruld door Derrick Green, maar het album weet slechts sporadisch indruk te maken.

Sepultura die een flinke reeks eigen songs covert, daarbij bijgestaan door een keur aan gastartiesten. Wellicht leuk voor de verstokte fan, maar ik kan er niet zoveel mee, mede omdat nergens de kwaliteit van de originele versies wordt benaderd en de produktie nogal rommelig is. Zanger Derrick Green moet zich ook niet wagen aan tracks uit het Max Cavalera-tijdperk, wat mij betreft. Daar is hij gewoonweg niet op zijn best. Al met al niet meer dan een middelmatig tussendoortje.

Producent Ross Robinson zit net als bij Roots (1996) achter de knoppen, maar dit leidt helaas niet bepaald tot een gedenkwaardig album. Oké, productioneel klinkt dit beter dan men heeft geklonken sinds de doorstart, maar de songs zijn even rommelig en onsamenhangend als altijd. Jammer, want aan de inzet schort het niet. Zanger Derrick Green schreeuwt zich de longen uit het lijf en de band klinkt energiek en bevlogen. Maar ja, die songs... Het is allemaal aan de eentonige en wat saaie kant.

Zo goed en fel als System Of A Down wordt het nergens op deze EP, maar het songmateriaal doet er hier en daar qua sfeer en dynamiek wel aan denken. De zang van Tankian is natuurlijk onmiskenbaar, al vliegt hij hier herhaaldelijk behoorlijk uit de bocht. Dat had wel wat meer ingetogen gekund. Niettemin vijf aardige tracks.

Iets minder avontuurlijk en dynamisch dan het gemiddelde System Of A Down-album, maar toch een aangename verrassing. Tankian gebruikt zijn zang wat meer voor dramatisch effect, en waarom ook niet- hij heeft een prachtige stem. Nadeel is dat veel van de songs op den duur een beetje hetzelfde gaan klinken, vooral door het uitblijven van de typische explosieve en hysterische System Of A Down-breaks. Afgezien hiervan had de plaat zo onder de noemer van de band kunnen verschijnen. Niet alle songs zijn even sterk en tegen het einde van het album gaat alles een beetje zeuren, maar er zijn genoeg sterke tracks om op een ruime voldoende uit te komen.

Het solomateriaal van meneer Tankian is behoorlijk uiteenlopend en kent imiddels veel experimentele hoogte- en (vooral) dieptepunten, maar gelukkig is deze EP weer een stap in de goede richting. Hier en daar vliegt zijn stem behoorlijk uit de bocht, iets waar ik hem bij System Of A Down eigenlijk nooit op heb weten te betrappen, maar afgezien daarvan zijn de vijf tracks lekker fel en stevig. Precies zoals we hem eigenlijk het liefst horen.

Gelukkig weer heel wat steviger dan de nogal zweverige voorganger Imperfect Harmonies, die sporadisch neigde naar kitsch en vervelende bombast. Ditmaal is de aanpak meer rock- en metal gericht, met overwegend positief resultaat. Niet alle songs zijn even sterk, Deafening Silence is bijvoorbeeld een weinig bijzonder ingetogen buitenbeentje, maar de meeste songs zijn lekker fel en liggen aangenaam in het gehoor. Tankian heeft zijn stem ook meer in toom. Op Imperfect Harmonies schoot hij herhaaldelijk uit de bocht. Kwalitatief kan deze plaat zich meten met Tankian's solodebuut, Elect The Dead.

Inderdaad een beetje wennen, dit album. Weinig rock, nog minder metal. Veel bombast en electronica. Door de afwezigheid van een lekkere drum- en gitaarmuur komt de nadruk sterk te liggen op de zang van Tankian. Die zang is wederom erg fraai, maar hier en daar worden de songs toch wat zeurderig. Wellicht moet ik de plaat nog een paar keer horen voor het kwartje valt. Voorlopig vind ik het allemaal net iets minder dan Elect The Dead.

Eén van Tankian's meer experimentele en wat mij betreft minder interessante probeersels. Zijn zang is even onderscheidend en imposant als altijd, maar de muzikale omlijsting schiet ditmaal tekort. De akoestische snaarinstrumenten en allerlei electronica die worden ingezet zorgen niet bepaald voor een hapklare luisterervaring, temeer omdat de vijf tracks van de EP niet heel erg lekker in het gehoor liggen. Het is me ook allemaal iets te ingetogen en zeurderig.

Geslaagd samenwerkingsverband tussen de zanger van Cannibal Corpse en de gitarist van Killswitch Engage, resulterend in een woest voortbeukende mengeling van death- en metalcore. Af en toe een verdwaald melodieus refreintje en twee keer een ingetogen intermezzo, maar verder wordt het gaspedaal voluit ingetrapt. Het extreem ruige brulwerk van zanger George Fisher is niet helemaal aan mij besteed, maar de muziek is supervet en de songs bovengemiddeld goed. En met slechts 27 minuten is het album voorbij voordat je er erg in hebt.

Bijzonder aangename verrassing, deze bombastische amerikaanse rock met een metalen randje. Fans van een band als Starset kunnen zonder nadenken toehappen, want Set The Sun vist absoluut in dezelfde muzikale vijver. Sterke songs, optimaal uitgevoerd en geproduceerd. Dit is zoals genrepioniers Thirty Seconds To Mars tegenwoordig zouden moeten klinken.

Niet zo goed als het debuutalbum At War dat hierna zou volgen, maar niettemin een prima EP. De eerste twee tracks (The Way Back en New Condition) blijven een beetje steken in goede bedoelingen en laten de band nog niet in optima forma horen, maar daarna komt het helemaal goed. Gevolgd door Vol. 2, bestaande uit remixes van deze vijf tracks.

De onvermijdelijke remix-versie van Vol. 1, met de vijf tracks gehezen in een dansbaar, electronisch jasje. Ook in deze versies is het songmateriaal aangenaam genoeg, al gaat mijn voorkeur uit naar de originele tracks. Ik mis dan toch het lekker zware gitaarwerk.

Melodieuze alternatieve rock/ metal, een beetje in het straat van een band als Coheed And Cambria. Verwacht dus geen plankgas botte metal; dit is een vrij ingetogen bedoening, op een paar ruige momenten na. Best goed in ieder geval, al blijft de relatief hoge zang bij dit soort bands een 'acquired taste'. Ik kan er wel wat mee.

Niet bepaald het beste album van deze altijd wel betrouwbare band, maar alsnog een degelijke middenmoter. Het songmateriaal is hier wat minder opgefokt en melodieuzer dan op de vorige paar albums, maar echt goed of pakkend wil het helaas nergens worden. Wel degelijk, want dit is en blijft gewoonweg een goede band. Die echter veel beter kan.

Uitstekend album van een band die eigenlijk nooit een slecht album heeft uitgebracht. De energie en aggressie spatten er nog steeds af, verpakt in compacte, zeer sterke songs. Heerlijke zang (afwisselend melodieus en bruut) en lekker hakkend gitaarwerk. De band mag op deze manier nog wel even doorgaan.

De hardere koers die werd ingezet met het vorige album, Cold Day Memory uit 2010, wordt hier verder doorgezet. Dat pakt niet altijd even goed uit; zo is Till Death een schreeuwerige, rommelige song waarvan de stijl de band niet echt past. Gelukkig zijn de meeste songs wel weer sterk, vol heerlijk hakkende gitaarriffs en fraaie melodielijnen. De zang verdrinkt soms een beetje in de bikkelharde en bombastische produktie, dat had beter gekund. Het songmateriaal is net wat minder pakkend dan op Cold Day Memory, daarom ook een iets lagere score, maar dit is wederom een prima plaat, van een band die eigenlijk nooit teleurstelt.

De band heeft de wilde haren inmiddels een beetje verloren en echt stevig wordt het niet meer, maar dat gemis wordt hier gecompenseerd door unaniem sterke tracks, die stuk voor stuk goed in het gehoor liggen. De focus ligt wellicht iets teveel op toegankelijke liedjes, waardoor het album gaandeweg klinkt als een verzameling singles, maar het klinkt allemaal wel verdomde lekker. Zelfs de afsluitende cover van The Day I Tried To Live van Soundgarden is geslaagd. Blijft wat mij betreft een uitstekende band.

En weer een sterk album. Misschien nog wel wat harder en aggressiever dan voorganger Alpha. De songs gaan hier en daar wat op elkaar lijken, maar het blijven stuk voor stuk lekkere beukers, afwisselend melodieus en heavy. Prima bonustracks ook.

Wat is dit toch een goede band. Wederom een uitstekend, energiek album dat catchy melodielijnen afwisselt met heerlijk hakkend gitaarwerk. De zanger beschikt nog steeds over een uniek stemgeluid en is hier prima op dreef. Het album kent geen missers en levert met afsluiter Strong Arm Broken zelfs één van de hardste nummers af die de band ooit heeft gemaakt. Bijzonder fijne plaat.