Dit debuutalbum staat vol met sfeervolle, hoofdzakelijk ingetogen maar evenwel best stevige moderne metal. De zweverige zangpartijen en electronische details geven het geheel een ambient sausje mee, maar gelukkig worden de (stotterende) gitaarpartijen ook niet vergeten. Op gegeven moment wordt het songmateriaal wel een beetje eentonig, op die momenten had een ruige breakdown of een verrassende passage wellicht wonderen gedaan, maar overwegend is deze plaat de moeite waard.

Prima debuut-EP, waarop het geluid van deze britse band al goed is uitgewerkt. Moderne, vrij technische maar gelukkig niet al te drukke progressieve metal, voorzien van melodieuze zangpartijen en lekker zwaar gitaarwerk. Voornaamste probleem is de eenvormigheid van het songmateriaal; ook met slechts zes tracks gaat alles op gegeven moment nogal op elkaar lijken. Afgezien daarvan een veelbelovend visitekaartje.

Verzorgd geproduceerde moderne metal, hoofdzakelijk melodieus maar wel voorzien van lekker zwaar gitaarwerk. Veel tracks lijken op elkaar qua opbouw en sfeer, iets dat helaas wel wat afbreuk doet aan het album als geheel. Jammer, want bij vlagen is dit erg goed; meeslepend en bezwerend.

Best een aangename verrassing, deze comeback-plaat van het doodgewaande Van Halen. De songs zijn energiek en levendig, lekker rauw geproduceerd ook. Vooral het gitaarwerk is om van te smullen. Het materiaal resulteert niet overal in even gedenkwaardige songs (You And Your Blues en Beats Workin' zijn bijvoorbeeld niet veel soeps), maar overwegend is de plaat de moeite waard.

Vrij sterk progressief metalalbum, vooral de eerste vier songs zijn erg goed. Daarna zakt het niveau een beetje, maar songs als Phoenix en de lange titeltrack maken dan wel weer één en ander goed. De produktie had wel iets steviger gemogen en over de zang ben ik niet altijd even goed te spreken, maar dit is overwegend een prima plaat. Fans van Dream Theater moeten dit zeker een kans geven.

Prima progressieve metal uit Duitsland, een aanrader als je van bands als Dream Theater houdt. Ik ken slechts de laatste drie albums van deze band, maar die zijn allen de moeite waard. Lekker zwaar gitaarwerk, sterke zang en meeslepende, lange en gevariëerde songs. Overwegend stevig maar altijd melodieus. De ballad-achtige songs zijn (zoals zo vaak) het minst interessant, maar die zijn er gelukkig niet veel. Ik ga de eerdere albums ook zeker proberen.

Altijd fijn om een nieuw album van deze duitse progressieve metalband te mogen verwelkomen. Dit is het eerste deel van een ambitieus tweeluik, gebaseerd op de boeken van auteur Wolfgang Hohlbein; deel twee volgt naar verluidt in het voorjaar van 2015. Muzikaal zit het allemaal weer fraai in elkaar, al vind ik de songs ditmaal wel wat aan de eenvormige en iets te gladde kant. Met de zang heb ik ook niet zoveel. Het had allemaal wel wat ruiger en afwisselender gemogen. Misschien valt het kwartje nog wanneer deel twee zich aandient.

Het tweede deel van dit conceptalbum biedt meer van hetzelfde: goed verzorgde maar een beetje gladde progressieve metal. Lekkere uptempo songs als Stone Roses Edge en The Last Fight trekken de boel vlot en zijn zeer de moeite waard, maar voor het grootste gedeelte bestaat ook dit deel uit midtempo, veelal ballad-achtig werk dat slechts sporadisch weet te vlammen. Alles klinkt tot in de puntjes verzorgd, maar het sogmateriaal is aan de steriele en gekunstelde kant. Deze band kan veel beter.

Deze duitse progressieve metalband levert hier zoals altijd vakwerk af, maar ook ditmaal had het songmateriaal wel wat meer mogen vlammen. Avontuurlijk wordt het ook zelden. Het afsluitende March Of The Saints klokt een kwartier, maar bij beluistering heb je niet het gevoel naar een epische track te luisteren maar naar drie losse nummers die min of meer zijn samengevoegd. Het is allemaal wat gezapig en vlak, met de zang sporadisch op het nasale af. Het vakmanschap van de muzikanten zorgt evenwel nog steeds voor een dikke voldoende.

Een beetje een herhalingsoefening met weinig verrassingen, maar het songmateriaal is degelijk genoeg en de uitvoering is top. En hier en daar maakt de band nog steeds de nodige indruk. Melodieuze progressieve metal van de bovenste plank derhalve, maar volgende keer graag wel wat nieuwe elementen en wat meer avontuurlijke songstructuren.

De melodieuze progressieve metal van deze duitsers staat al vele jaren garant voor kwaliteit, maar het mag hier en daar toch echt wel wat spannender of avontuurlijker. Ook dit album blinkt vooral uit in degelijkheid, met lange tracks die best goed zijn maar nergens echt boven het maaiveld uitstekend. Althans, tot de laatste twee tracks zich aandienen. Het epische The Ouroboros laat horen dat de band gelukkig nog in staat is om te vlammen en te verrassen. Het ingetogen en relatief korte afsluitende Ghost Engineers is vervolgens prachtig qua melodie en erg mooi gezongen.

Mijn eerste kennismaking met de band, en een zeer positieve, mag ik wel zeggen. Uitstekende progressieve metal met heerlijk heavy gitaarwerk en een hoog niveau qua composities. Alle songs zijn de moeite waard. Het album kakt nergens in en is indrukwekkend sterk geproduceerd. Absoluut hoogtepunt is de epische afsluiter On My Way To Jersusalem. Kippevel. Snel op zoek naar eerder werk.

Op het onlangs verschenen tweede album Unbound laat de band een eigen geluid horen, met hoofdzakelijk cleane zang en melodieus gitaarwerk. De metalcore van dit debuut is meer traditioneel, dus inclusief afwisseling van schreeuw- en cleane zang en een overwegend aggressieve sfeer. Deze stijl past de band ook prima, moet ik zeggen, al is het hierdoor wel wat meer dertien-in-een-dozijn. De songs missen hier en daar memorabele elementen, waardoor de plaat als geheel niet helemaal geslaagd is, maar voor een debuut een prima schijf.

Grotendeels clean gezongen metalcore met veel gevoel voor melodie, wat de plaat toegankelijk maakt voor een iets breder publiek. Het album is best heavy, maar door het ontbreken van grunts en het relatief 'lichte' gitaarwerk komt alles verfrissend subtiel en luchtig over. Denk aan Trivium zonder de aggressieve stukken. Jammer dat de laatste twee songs niet zo sterk zijn, anders was dit een prima album geweest.

De beste man maakt eigenlijk een omgekeerde ontwikkeling door. Het eerste album was best oké, met voor het grootste gedeelte leuke liedjes. De twee volgende albums werden eigenlijk steeds minder, en nu deze plaat... Het is niet slecht, maar wel pure middelmaat. En de stem van Roel blijft erg beperkt. Af en toe een nummertje van hem horen is geen straf, maar een heel album is vrijwel niet te trekken. Dan wordt de zang dreinerig en vervelend, mede omdat de liedjes ook al niet bijzonder zijn.

Middelmatig debuut van deze canadese rockband, die hierna verder zou gaan onder de naam The Veer Union. Beste track is de aanstekelijke opener I Will Remain, wat overigens een bonustrack is die op latere releases van het album vooraan is geplaatst. Daarna komen we nog wel een paar prima songs tegen, maar gaandeweg zakt de kwaliteit toch wel een beetje weg, vooral naar het einde toe. De albums die zouden volgen zijn in ieder geval een stuk beter.

Het is dat ik deze band live ga aanschouwen als voorprogramma van Trivium in maart dit jaar, anders had ik dit niet eens een kans gegeven. Wat een bak teringherrie zeg, en wat een slechte zang(eres). Ze brult en krijst zich door het eenvormige songmateriaal heen, dat ondanks de prima produktie absoluut niet uit de verf komt. Daar is alles veel te saai en te vaag voor. Goede drummer, dat wel.

Jammer dat de zanger te ver naar achteren staat in de mix, anders had dit album nog wel wat vetter geklonken. Het geluid doet vooral denken aan het ter ziele gegane Chimaira, wat niet zo vreemd is met twee ex-leden van die band in de bezetting. Zware, bruut groovende metal dus, zeer energiek en spontaan klinkend, maar qua songmateriaal schiet de plaat wel iets tekort. Er zijn weinig echt memorabele tracks te vinden.

Iets meer variatie dan op het vorige album Go; de rustige pop/ rock songs zijn over het algemeen ook iets sterker. Het blijft allemaal erg zoet en veilig, maar zo af en toe een los liedje van de plaat horen is niet verkeerd. Het hele album achter elkaar uitzitten is wel een hele opgave- daar is het allemaal net iets te soft en saai voor.

Veelbelovend debuut van deze engelse metalband, die een weinig originele maar wel smakelijke mengeling laat horen van deathcore en djent. Voornaamste aandachtstrekker is de zangeres, die beschikt over een imposante brulstem die goed bij de onstuimige en ruige muziek past. Het songmateriaal is wellicht nog wat aan de anonieme kant, met iets te weinig eigen identiteit en variatie, maar de woeste gitaarriffs en de meedogenloos voortbeukende groove maken veel goed.

Prima debuut van deze amerikaanse rock/ metalband, met een geluid dat heel dicht tegen Deftones aan zit, vooral door de soortgelijke zangpartijen. Verder gelukkig wel een flinke reeks sterke songs om het gevoel van plagiaat grotendeels weg te nemen. Hier en daar waaieren de tracks iets te ver uit, maar over de hele linie genomen een lekker compact en aangenaam album.

Het album begint sterk met een aantal prima songs, maar dit niveau wordt helaas niet vastgehouden. Een zwak instrumentaal nummer en naar het einde toe wat middelmatige tracks doen het geheel geen goed. De productie is acceptabel maar niet geweldig. Al met al nog wel een van de betere albums van de band, maar dat zegt meer over de overige albums.

Geen makkelijke kost, maar de abstracte, loodzware metal die men hier ten gehore brengt werkt wel bijna hypnotiserend. Het songmateriaal is weliswaar eenvormig en monotoon, maar door het toevoegen van sfeervolle electronische details en zelfs ambient soundscapes weet de band toch makkelijk de aandacht vast te houden. Dat er in het zweeds wordt gezongen/ gebruld is daarbij absoluut geen nadeel.

Moderne zweedse metal in het straatje van Meshuggah, dus lompe riffs, slepende ritmes en een dreigende sfeer. De songs missen identiteit en een memorabele opbouw, maar als geheel is het album toch de moeite waard. De band weet namelijk wel te overtuigen. De twee zangers zorgen voor de broodnodige afwisseling en de band zet een heerlijk vet geluid neer, dat eentonig maar wel meeslepend is.

Met 80 minuten speeltijd een hele kluif, temeer omdat het songmateriaal behoorlijk abstract en repetitief is. En dan worden de teksten nog in het zweeds geschreeuwd ook. De progressieve metal, bestaande uit hakkende riffs en tegendraadse ritmes, steekt evenwel knap en sfeervol in elkaar en gaandeweg wordt het album haast bezwerend. Naar het einde toe komen er een paar wat mindere tracks langs, maar het afsluitende Paaradiso is dan weer helemaal geweldig.

Geen hoogvlieger dit, maar aangenaam genoeg. De raps van meneer Paz worden er niet bepaald energieker op, maar gelukkig wordt hij hier bijgestaan door een keur aan gastartiesten die de aandacht op cruciale momenten van hem afleiden. Qua beats en samples is het album ook dik in orde. Kortom; Vinnie komt er vooralsnog mee weg.

De gebruikelijke mengeling van sterke en middelmatige tracks, onderhoudend bij elkaar gerapt door meneer Paz. Hier en daar wat aardige gastoptredens voor de broodnodige variatie. De tracks die worden ondersteund door lekker dreigende, knallende beats zijn wat mij betreft de beste. Met een speelduur van bijna 70 minuten aan de (te) lange kant- er had best wel wat gesneden mogen worden in het materiaal.

Na Season Of The Assassin uit 2010 pas het tweede soloalbum van Vinnie Paz. Dat album was niet heel erg sterk maar wel oké; deze is iets beter. De vele gastrappers dragen bij aan de variatie en Paz is goed bij stem, dus niet al te schreeuwerig. Verder veel vette beats en de gebruikelijke stoere teksten. Met zijn 18 tracks wel aan de te lange kant, iets waar veel hiphop-albums momenteel last van hebben.

Meneer Paz is hier op dreef, bijgestaan door een keur aan gastartiesten. Tegen het einde is de rek er een beetje uit en met een uur speeltijd is het album gewoonweg te lang, maar er zijn veel toffe tracks en de muzikale ondersteuning is bovengemiddeld goed. Genoeg afwisseling qua beats in ieder geval om de boel interessant te houden.

Verdienstelijk eerste solo-album van doorgewinterde rapper Vinnie Paz, bekend van oa Jedi Mind Tricks. Zijn schreeuwerige stem is niet altijd even interessant genoeg om een heel album te blijven boeien, maar gelukkig zijn er flink wat gastartiesten te horen voor de broodnodige variatie. Daarnaast zijn de beats best vet en zijn de meeste songs de moeite waard. Wel wat aan de te lange kant met zijn 21 tracks.