Altijd wel oké, die Vinnie Paz, ook ditmaal. Het album is niet erg bijzonder qua beats en muzikale omlijsting, maar de raps van Paz en de vele gastartiesten mogen er wederom zijn. Naar het einde toe wordt het album ook steeds beter, om te eindigen met de twee sterkste tracks, Blood Addiction en het interessante geschiedenislesje Writings On Disobedience And Democracy.

Vinnie Paz is redelijk goed op dreef hier, ondersteund door degelijke beats, sporadisch heerlijk bombastisch en dreigend, maar helaas soms ook wat kaal en eentonig. Kortom, de gebruikelijke mengeling van matige en sterke tracks, waarbij de sterke gelukkig de boventoon voeren. Meest opvallende track is het lange afsluitende A Power Governments Cannot Suppress, waar Paz weer eens indrukwekkend los gaat tegen politieke misstanden in eigen land door de jaren heen.

Heel veel gastoptredens dit keer, maar het leidt (gelukkig) niet af van de essentie van het album. De raps van meneer Paz domineren als altijd. Love it or hate it, maar hij weet altijd wel op de proppen te komen met een overtuigende portie hiphop. Somber en grimmig zoals we van hem gewend zijn, met net genoeg afwisseling qua beats en sfeer om te blijven boeien tot het einde. Een hele prestatie, gezien de speelduur van bijna een uur.

Zo mogelijk nog bruter en meer intens dan het debuut, met ditmaal wat meer death metal-invloeden. De technische deathcore raast nog steeds als een stoomwals over de luisteraar heen, maar wanneer je wat aandachtiger luistert zijn er veel knappe details in de ogenschijnlijk ondoordringbare muur van geluid te ontdekken. Het explosieve maar verrassend dynamische songmateriaal steekt uiteindelijk vernuftig in elkaar, met naast een portie bot audiogeweld ook veel ruimte voor meer melodieuze passages. Zanger Jamie Graham eist ook ditmaal de hoofdrol op met zijn monsterlijke strot.

Bikkelharde britse deathcore, met zanger Jamie Graham (ex-Sylosis en ex-Heart Of A Coward) als blikvanger. De stem van die man tilt alles naar een hoger niveau. Hier laat hij zich van zijn meest brute kant horen, al wisselt hij de boel wel af met melodieuze passages, die hem zoals altijd ook moeiteloos afgaan. Het songmateriaal is niet overal even memorabel, maar de boel beukt zo ongenadig bot en intens door dat dit weinig uitmaakt. En fragmentatiebommen als Lamb To The Slaughter en Hammers And Nails gaan erin als koek.

Een rechtszaak heeft voorkomen dat dit album het licht zag onder de naam Kyuss. Wellicht flauw van voormalig bandgenoot Josh Homme om hier een stokje voor te steken, maar na het beluisteren van de plaat ben ik blij toe. Het zompige woestijngeluid van de band mag dan enigzins klinken als Kyuss; de songs zijn dermate nietszeggend dat verdere associatie met die band vergezocht en onterecht is. Nergens weet het album te vlammen; alles dreunt maar een beetje doelloos door. Ik mis gewoonweg sterke songs die blijven hangen. Het enige dat nu blijft hangen is de bittere smaak van teleurstelling.

Alle typische VNV Nation-elementen zijn reeds aanwezig op dit debuut, maar het is allemaal nog wat rauw en ongepolijst. Vooral op vocaal gebied stelt het allemaal nog weinig voor. Met de sfeer zit het wel snor en het album kent een paar sterke tracks, maar later zou men met veel beter werk op de proppen komen.

Op de meeste albums van het ierse VNV Nation zijn altijd wel een paar sterke tracks te vinden, maar vooralsnog blijken die op deze nieuwe worp zoek. De uptempo tracks By Your Side en Silence Speaks zijn best aardig, maar ik durf ze geen positieve uitschieters te noemen. Het is helaas behelpen dus. Het songmateriaal is flauw en vlak en de monotone stem van Ronan Harris draagt hier in ieder geval niet bij aan de feestvreugde. Kortom, één van de minste albums van deze eenmansact ooit.

Ook ditmaal moet VNV Nation het hebben van enkele sterke tracks die een overdaad aan middelmatig songmateriaal moeten compenseren. Het openende titelnummer is prima en de eerste single Wait is fenomenaal, maar afgezien daarvan is het wederom behelpen. Veel tracks missen net dat beetje extra om ze boven het maaiveld te doen uitkomen. En het album gaat uit als een nachtkaars.

Beste album van deze ierse (eenmans)formatie, dat de tand des tijds vooralsnog glorieus heeft doorstaan. De grotendeels electronische tracks staan nog steeds als een huis, met de prachtige instrumentale trance-anthem Savior als hoogtepunt. Maar stampers als Kingdom en Rubicon mogen er ook zeker zijn. Het album biedt in ieder geval een knap uitgebalanceerde mengeling van opzwepende en meer ingetogen tracks en zakt nergens in.

Niet één van de betere albums van VNV Nation, wat mij betreft, met veel zeurderige en trage tracks. De zanglijnen lopen her en der niet helemaal lekker synchroon met de muziek (zoals in de matige opener Epicentre) en regelmatig klinkt het allemaal wat gedateerd. Sommige tracks zijn gelukkig nog wel oké, zoals het instrumentale Electronaut en de opzwepende trance-anthem Beloved, maar het is niet voldoende om het album boven de middelmaat uit te tillen.

Een aantal sterke opzwepende tracks en een paar zeiknummers, kortom; een typisch VNV Nation-album. Het wil de band maar niet lukken om een consistent goede plaat te maken. Wat niet wegneemt dat tracks als The Farthest Star en Nemesis wel heel tof zijn.

Nogal een frustrerend album. De new wave-achtige synthpop klinkt lekker donker en dreigend, maar herhaaldelijk is het songmateriaal erg saai en langdradig. Zoals het oneindige pianostuk Nocturne No. 7 of het eentonige Collide. En zo zijn er wel meer missers. Daar tegenover staan dan weer heerlijke stampers als Lights Go Out en When Is The Future, beiden te gek. Hoge pieken dus en diepe dalen.

Wisselvallig album met hier en daar een paar zeiknummers, maar daar tegenover staan lekkere tracks als Sentinel en Tomorrow Never Comes. Wanneer de beats lekker doorstampen en het sfeertje aan de duistere kant is, dan is de band duidelijk op haar best. Zodra het tempo omlaag gaat en de nummers meer stroperig worden gaat de kwaliteit snel omlaag.

Hier en daar is de mengeling van trance, industrial en new wave nog een beetje onderontwikkeld, vooral op vocaal vlak, maar al met al stampt dit album best lekker door. Het mist een beetje de finesse van het latere werk, dat wel, en er zijn weinig echt memorabele tracks.

Net als Odyssey I biedt dit album een sfeervolle mengeling van zoete melodieuze zangpartijen tegen een achtergrond van licht dreigende, grotendeels ingetogen metal. Het songmateriaal is ditmaal wel wat aanstekelijker, met lekkere songs die weliswaar niet uit de speakers knallen maar wel fijn doorkabbelen. Je moet er even een paar tracks inkomen, maar dan is dit een prima album. Voor de wat meer ruimdenkende metal-liefhebber althans.

Amper metal te noemen dit, maar toch heeft het wel wat. De wisselwerking tussen ambient, zoete ingetogen zangpartijen en subtiel ondersteunend beukwerk klinkt best mooi, al duurt het vaak lang tot de songs op stoom zijn gekomen. Hier en daar is het album dan ook behoorlijk langdradig. Maar op cruciale momenten weet de band dan toch wel te overtuigen. Niet helemaal geslaagd derhalve, maar intrigerend genoeg.

Zeer afwisselende mengeling van rock en techno, met de nadruk op techno. Celldweller-achtige stampers als Prayer worden afgewisseld met meer anonieme instrumentale deuntjes, maar alles is aangenaam genoeg. Spaarzame vocalen, dat wel; ik had wel wat meer zang willen horen, zeker omdat het album bijna 75 minuten klokt. Niet alles is even interessant, maar de songs liggen unaniem goed in het gehoor en het geheel steekt bijzonder vakkundig in elkaar.

Wat steviger dan het voorgaande werk van deze eenmansband, met meer nadruk op rock- en hier en daar zelfs metal-achtige songs. Stevige techno blijft echter de boventoon voeren en ook ditmaal is er veel variatie tussen de onderlinge songs. De nummers die zangpartijen bevatten behoren helaas tot de mindere van het album, vooral omdat de zang niet altijd even goed past bij de songs en/ of niet overtuigend genoeg is.

Wat steviger en meer uptempo dan de vorige EP, The Inner Frame. De meeste tracks bevatten een pompende beat en qua sfeer en uitvoering neigt het materiaal soms naar het werk van Celldweller. Dit blijft een leuk eenmansproject; met slechts acht tracks gaat het plaatje tevens niet snel vervelen.

Aangename debuut-EP van deze duitse eenmansformatie. De mix van zweverige techno, dance en rock is bijzonder aangenaam, maar wel wat aan de anonieme kant. Het grotendeels ontbreken van zang is niet storend, maar ik moet zeggen dat het afsluitende, wel van zang voorziene Get Your Kick precies op het juiste moment komt. Ik ga in ieder geval zeker meer werk van dit Voicians beluisteren.

Vrij eentonig maar al met al best oké album van deze duitse eenmansband. Wederom wordt er een mengeling van techno, drum 'n bass en industriële rock ten gehore gebracht, degelijk uitgevoerd maar niet bepaald verrassend. Wel wat steviger dan eerder werk. De vele gastoptredens van zangers en zangeressen zorgen voor de nodige afwisseling, maar dit kan niet voorkomen dat veel tracks op elkaar lijken. Beste nummer is wat mij betreft het fijn pompende Exodus.

Stevige instrumentale mengeling van Celldweller-achtige techno en metal, resulterend in een geluid dat klinkt als de bombastische soundtrack van een onheilspellende science fiction-film. De afzonderlijke tracks lijken erg op elkaar qua opbouw en sfeer, waardoor je er op gegeven moment wel klaar mee bent, maar gezegd moet worden dat de muziek uitstekend in elkaar steekt en het album indrukwekkend is geproduceerd.

De metal-elementen zijn naar de achtergrond geschoven en het geluid neigt nu meer naar progressieve electronische rock, met overigens overwegend positief resultaat. Hier en daar kunnen we nog wel genieten van een lekker zware gitaarriff, maar de meeste tracks zijn poppy en ingetogen, met veel ruimte voor aanstekelijke zangpartijen en mooie melodielijntjes. Het songmateriaal is niet overal even sterk, maar de band heeft hier zeker iets speciaals in handen. Dat kan in de toekomst nog wel iets heel moois gaan opleveren.

De band borduurt hier voort op de succesformule van Witness uit 2021, resulterend in het meest conventionele album tot nu toe. Maar, niet getreurd: het songmateriaal is unaniem sterk en er valt veel te genieten, ook al worden er amper/ geen nieuwe muzikale paden bewandeld. De combinatie van A-Ha-achtige popmuziek en moderne, stuwende metal werkt nog steeds naar behoren, in ieder geval.

Aparte mengeling van zoet melodieus zangwerk en stevige djent-metal, maar het werkt grotendeels wel. Opener The Same War is bijvoorbeeld ijzersterk. Niet alle songs halen dit niveau en het album als geheel is niet echt indrukwekkend, maar bij vlagen is het geluid van de band wel lekker aanstekelijk en haast catchy. Ik kan er wel wat mee. Ben benieuwd hoe Vola zich gaat ontwikkelen op eventuele volgende albums.

Het eerste album had de heerlijk loodzware gitaarriffs, het tweede album de fraaie aanstekelijke zanglijnen en op deze derde komt alles mooi samen, resulterend in het beste werk van de deense band tot nu toe. Het is een knappe mengeling geworden van pop en metal (A-ha meets djent?), met unaniem sterke tracks. Luister maar eens naar de geweldige opener Straight Lines, dan ben je meteen verkocht. De rest van het album doet daar niet veel voor onder.

Wederom een lekker klinkend en afwisselend album van deze sympathieke rockabilly/metal band. Ook ditmaal helaas een paar wat flauwere songs, zoals 16 Dollars, Magic Zone en Being 1. Gelukkig staan daar heel wat sterke beukers tegenover, met als persoonlijke favoriet het heerlijke duet 7 Shots. Ook het Metallica-achtige Who They Are, het Queens Of The Stone Age-achtige A New Day, A Warrior's Call en Evelyn (nogmaals een duet) zijn uitstekend. De wisselvalligheid van de plaat staat ook nu weer een echt goede score in de weg, maar fans van de band kunnen de plaat blind aanschaffen.

De wat meer stevige sound van het vorige album wordt hier (gelukkig) voortgezet, al blijft het songmateriaal helaas soms wel wat achter bij de goede bedoelingen. Lang niet alle tracks zijn de moeite waard en ook ditmaal zijn er een paar flauwe niemendalletjes, zoals Acid Rain en Time Will Heal. Die ook nog eens te lang doorzeuren. Maar goed, de rest van het album is best oké. Aan lekkere Metallica-achtige riffs in ieder geval geen gebrek.

Net als de vorige albums een leuke kruisbestuiving tussen Life Of Agony en Metallica, vermengd met wat country en rockabilly. Bepaalde songs (zoals Making Believe) zijn aan de simpele en flauwe kant, maar daar tegenover staan lekkere beukers als Still Counting en Wild Rover Of Hell, de twee beste tracks. Sterkste troeven zijn het vette gitaarwerk en de uitstekende zanger.