Tiles's beste werk zou ik zeggen. Progressieve hardrock waar vakmanschap hoogtij viert behoudens zanger paul Rarick, die zingt vlak en matig. Het vakmanschap betaalt zich ook maar matig uit daar niet alle tracks even sterk zijn. Static en Learning Curve zijn beste composities maar het echte venijn zit 'm in de staart:
Safe Procedures pakt je gelijk bij de lurven. Progressiever als dit nummer wordt het niet met al zn hooks, breaks en tempowisselingen. Bovendien heeft het een heerlijk lange eindschot.
Maar Reasonable Doubt is het 5 sterren track van dit album! Een slow tempo track die prachtig is opgebouwd. Met een mooie aanvulling dmv viool van gastmuzikant Matthew Parmenter.

Toto heb ik altijd maar een poprock bandje gevonden die ik links liet liggen. Niks voor mij. Steve Lukather's solowerk vond ik interessanter. Maar daar is dan ineens XIV ! Ik vind dat dit album zich onderscheid van al hun ander werk omdat ten eerste veel composities erg sterk zijn. Ten Tweede hebben merendeel van de tracks een progressieve inslag waardoor de nummers naar een hoger niveau worden getild. Exponent in deze (en voor mij dus eentje van de buitencategorie) is het machtig geweldige epos-achtige Great Expectations. Bij dit nummer wordt alles uit de kast getrokken en laat Toto zn muziekale spierballen zien. En ten derde is het ook een heel afwisselende veelzijdig album geworden wat voor mij dus dan ook een pluspunt is.
Nummers die ik zeker nog wil noemen is bv Burn, heerlijk bombastisch vol dramatisch effect. Of het vlotte Orphan met sterke melodie zanglijnen en het gevoelige All The Tears That Shine, prachtig!
Daar dit album toch "maar" een 4 scoort komt omdat er toch 3 tracks op staan die mij teveel aan het Toto doet denken die mij niet bekoren. Dat zijn The Litlle Things, Chinatown en Fortune. Niet dat het echt slechte nummers zijn want kwalitatief zijn ze in orde maar mij doet het gewoon weinig.
Naar aanleiding van dit album (en een beetje voor Steve ) heb ik ze live aan het werk gezien in 013 en wat mij het meeste opviel was dat ze een superstrakke professionele show gaven maar daardoor wellicht ook een beetje steriel en onpersoonlijk.

En daar is ie dan, Allied Forces! Met recht 1 van Triumph's beste platen. De variatie is weer helemaal terug gecombineerd met ijzersterke nummers! Magic Power, Fight the Good Fight en Ordinary Man zijn typische Triumph nummers; groots,meeslepende progrock met weer geweldige teksten.
maar de overige tracks zijn ook van constante hoog niveau (Air Raid is een intro). Petit Etude is rustige intermezzo in al dat mooie geweld. En Say GoodBye is een waardige afsluiter met mooie meerstemmige vocalen, Prachtig!
Verder niet meer lullen maar luisteren en genieten!

Allereerst mn complimenten voor de fantastische hoes. Dit heeft alles te maken met het feit dat Triumph een deal kon sluiten met het grote RCA label. Hiermee konden de Canadezen de Amerikaanse markt verder veroveren.
Toeval of niet, met deze plaat kwam de kwaliteit van composities, sound en stijl wat de band zo kenmerkt op z'n plek. Of het nou blues is, rock of (licht) progressief, je hoort direct dat het Triumph is. Wellicht komt dat ook doordat ze "maar" met zn drieën zijn.
Absolute hoogtepunten zijn Lay It On the Line, Just A Game en Hold On. De overige nummers zijn ook niet te versmaden met als enigszins buitebeentje suitcase blues.
Tenslotte wil ik nog zeggen dat de songteksten van Hold On werkelijk subliem zijn. Het thema muziek komt overigens regelmatig terug in hun oeuvre. En dat kan ik alleen maar waarderen.

De opvolger van het ijzersterke Allied Forces mag er ook zeker zijn. Alle tracks zijn van bovengemiddelde kwaliteit, waarvan Battle Cry, Never Surrender en When The Lights Go Down de absolute klappers zijn. Never Surrender is zo'n typische lyric song; het nummer is opgebouwd rond de teksten (zonder coupletten wel refreinen) waardoor ruimte ontstaat voor muziekale krachtpatserij ...... heerlijk!
Battle Cry en When The Lights Go Down zijn typische harde bluesrock nummers, lekker meeslepend waar Rik zich als klasbak gitarist kan uitleven. Maar ook de drums en bass zijn prominent aanwezig in de productie die voor de rest vrij sober is. Rik Emmett doet deze keer zowat alle zangpartijen waar ik niet zo weg van ben omdat hij qua zang vrij hoog zit.
Als afsluiter wordt er wederom gekozen voor een layed back blues instrumentaaltje ( Epilogue), smaakvol maar ik zie het liever als intermezzo dan als afsluiter.
Zonder verder te zeuren is dit werkstuk wel een "must have" voor iedere (hard, blues en vleugje prog) rockfan!

Progressions of Power leunt veel meer op de hardrock kant, het progressieve is nagenoeg verdwenen. Vandaar waarschijnlijk ook de titel. Met een beetje goede wil is het nog terug te vinden op Hard Road.
Voor de rest zijn het rampestampers en is er 1 mierzoete ballad, Take My Heart. Als je daar voor in de stemming bent dan is ie wonderschoon. Daarom vind ik dit album iets minder, Triumph is sterk in variatie in zangstemmen en composities en daar ontbreekt het dus juist aan.
De nummers op zich zijn best goed, de opener I Live For the Weekend is beresterk en zet dus gelijk de toon.
Met Finger Talkin' wordt die toon toch even doorbroken en laat Rik zijn veelzijdigheid stiekem zien.
Kan niet zo goed inschatten hoe men tegen Rik Emmett aankijkt in Amerika maar hier wordt hij wel over het hoofd gezien als een zeer bekwaam (hard) rock gitarist.

Na het redelijke debuut is Rock 'N Roll Machine niet de lp die laat zien dat de band flinke stappen heeft gemaakt. Ja er staan goede songs op en 1 echte klapper (Rock 'N Roll Machine) maar daar tegenover zijn New York Streets en The City progressieve nummers die strandden in goede bedoelingen..... te onsamenhangend en weinig verheffend...... Op het debuut stond nog wel een sterk voorbeeld hiervan.
Maar het gaat nog wel goedkomen hoor met deze voortreffelijke band.

Was Sports Of Kings nog teleurstellend, Surveillance doet een halfslachtige poging om beter voor de dag te komen. Even is nog het oude vuur van weleer te bespeuren bij de nummers Headed For Nowhere en All The King's Horses/Carry On The Flame. Maar dan heb je het wel gehad. Opmerkelijk voor mij vind ik wel dat de single Let The Light Shine On Me nog heel behoorlijk is. Maar die deed het niet goed in de charts, net zo als het album. En zoals zo vaak ontstaan er dan spanningen tussen de bandleden. Na een korte tour verliet Emmett dan ook de band voor een solo carrière.

Als je mijn recensies van eerdere werken van Triumph zou lezen zou je het kunnen begrijpen. En je kan gewoon niet ontkennen dat ze een muzikale omslag gemaakt hebben. Als objectieve kenmerken kan ik je meegeven dat de echte bluesrock, (licht)progressieve inslag, veelzijdigheid/variatie gecombineerd met vaak sterke teksten compleet verdwenen zijn. Daarnaast heb je nog een belangrijke subjectieve kenmerk (kenmerk waar je het dus niet mee eens hoeft te zijn) namelijk de ijzersterke composities. En dat is bij Sports Of Kings in mijn optiek dus ver te zoeken

Thunder Seven is wat mij betreft Triumph´s beste. 8 van de 10 nummers scoren de volle 5 sterren (spellbound en Stranger in a Strange Land krijgen er 4).
Het is een al genieten geblazen, supersterke composities, onwijs lekkere gitaarsolo's en sterke teksten.
Midsummer's Daydream is als intermetzo prachtig, jammer alleen dat het zo zacht gemixt is... ik draai juist bij dit nummer de volume flink wat tandjes hoger.
Absolute hoogtepunt is Killing Time, de teksten zijn geweldig, iedereen kan zich hierin wel herkennen denk ik...… En als in Follow Your Heart de tekst voorbij komt "Rock n Roll Hearts Never Die" ….. dan heb je mij wel ingepakt!

Het hele catalogus van Triumph overziend is deze band een echt groeibriljantje.
Alhoewel dit schijfje zn sterke momenten kent (StreetFighter) is het nog niet bepaald constant. Easy Life bijvoorbeeld is irritant slecht. De (hard) rock nummers zijn redelijk standaard. Daarentegen eindigt de plaat wel sterk met Blinding Light Show. Waarin ook later zal blijken dat progressieve rock Triumph zeer goed ligt.

Een van mijn voormalige vrienden ( Rust In Vrede Johan!) introduceerde TK aan mij eind jaren 80. Ik als "echte" hardrocker zag er niet veel in, maar besloot toch mee te gaan naar een concert. Nou ik was gelijk verkocht! Verslond al hun platen vanaf het album Betaalde Liefde en heb ze vele malen live gezien. In kleine achteraf zaaltjes ruikend naar rook, zweet en bier naar Pinkpop 1991 en Tivoli Utrecht. Ik denk dat dat wel mn beste concerten waren; Theo die het snot voor de ogen baste, Leo die een spectaculaire blinde drumsolo weggaf, Rob die vol overgave zijn gitaar bespeelde en Rick met zijn karakteristieke beweginkjes het publiek bespeelde. In 1 woord geweldig! Als ik tegenwoordig de kecks live plaat opzet krijg ik spontaan kippevel. Ik was erbij in Paradiso december 2001, bij hun afscheidstournee en dat was me wat.....
Deze laatste plaat is dan ook onbedoeld een mooie zwanenzang en zeker het laatste nummer Altijd Voor Het Eerst is de perfecte afsluiter. Ik waag wel te betwijfelen dat dit hun beste werk is. Begrijp me niet verkeerd, het is een prachtig album. Mooie mix van rock en luisterliedjes, wel een tikje zwaarmoedig.
Het vorige album Dichterbij Dan Ooit spreekt mij meer aan. Het is luchtiger en veelzijdiger met meer puntige tracks. Maar als ik eerlijk ben is het album uit 1987 Een Op Een Miljoen mijn beste. Productioneel erbarmelijk maar oh zo Kecks als Trockener Kecks kan zijn.
Ik denk dat ik nog niet naar huis kom,
Nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee, niet naar huis kom! (Tango aan Zee)