ben geen jazzliefhebber, maar de crossover/pop jazz op dit meesterlijke album bevalt mij 50 jaar later nog steeds uitermate goed.

hogeschool "cocktail jazz" of "lounge" muziek of hoe je het noemen wil. 9 ijzersterke composities van Michael Franks zelf, uitgezonderd de opener "Nightmoves" met muziek van Michael Small.

dit album heeft een heerlijke relaxte flow met stuk voor stuk perfect gearrangeerde songs, muzikaal uitgevoerd door top sessiemuzikanten, waaronder meestergitarist Larry Carlton, Wilton Felder en Joe Sample, destijds leden van het vermaarde jazz/funk gezelschap Crusaders, o.a. bekend van de hit "Street Life" met zangeres Randy Crawford.

bijzonder smaakvolle muziek voor alle jaargetijden waarop je kunt wegdromen en in een zen modus kunt verkeren. in die zin doet het qua sfeer een beetje denken aan het album "Come Away With Me" van Norah Jones. naar mijn mening zijn beste album, hoewel de opvolgers "Sleeping Gypsy" en "Burchfield Nines" er niet veel voor onder doen en Michael Franks ook daarna fraaie albums bleef maken. vanaf "Objects of Desire" (1982) heb ik zijn muziek niet meer gevolgd. wellicht onterecht.

Album werd geproduceerd door Tommy Lipuma

Joe Sample: keyboards
Larry Carlton: guitars
Wilton Felder: bass
John Guerin: drums, percussion
Nick De Caro: string arrangements
Michael Brecker: tenox sax on "Jive"
Dave Sanborn: alto sax on "Monkey See, Monkey Do" & "Mr. Blue"
Larry Bunker: vibes
Jerry Steinholtz: congas

onlangs viste ik op goed geluk dit 2e solo album van de mij onbekende Michael Weston King uit de ramsjbakken. de man was oprichter van de Engelse alt.country band The Good Sons (1995-2001) waarmee hij een 4-tal albums maakte en vormde het alt.country duo My Darling Clementine met zijn echtgenote Lou Dalgleish waarvan eveneens 4 albums verschenen (2011-2017).

Michael Weston King was goed bevriend met de Schotse singer/songwriter wijlen Jackie Leven, die dit album produceerde en ook muzikaal bijdroeg aan "A Decent Man", een album met 9 eigen songs, waarvan 1 Celestial City" co-written met Lou Dalgleish en een 2-tal covers, de prachtige piano ballad "Love in Mind" (Neil Young) en het ingetogen, akoestische "Blue,Red and Grey" (Pete Townshend).

MWK is gezegend met een heldere, doorleefde prachtstem en blijkt een prima songwriter te zijn. onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. gitarist Ian McNabb van de uit Liverpool afkomstige new wave band The Icicle Works, Jackie Leven (electric & acoustic guitar, tambourine, vocals), multi-instrumentalist Mike Cosgrave (piano, trumpet, organ, guitar, harp, mandolin) en Alan Cook (pedal steel). de fraaie achtergrondkoortjes worden verzorgd door o.a. Lou Dalgleish, Debbie Greenwood en Jackie Leven.

de man is op zijn best met folky ballads als "The Wooden Hill", "Mother Tongue", "The Englishman's Obsession with America" met fraai harmonica en pedal steel spel, "Where the Stars Don't Shine" een schitterend duet met Lou Dalgleish en het soulvolle "When You Leave the Spotlight", dat eindigt met een sample van Bobby "Blue" Bland (It's Not the Spotlight). liedjes die prachtig worden ingekleurd met o.a. cello, dobro, pedal steel, trompet, harmonica en accordeon.

de eveneens prima up-tempo liedjes als "Celestial City" en "A Decent Man" zijn in de minderheid, waarbij het stevig rockende "High Days Holy Days" wat uit de toon valt.

een bijzonder fraai (Engels) americana album geworteld in folk/country met op meerdere nummers ook accenten van prachtige trompet klanken die iets toevoegen. de sound heeft wel iets weg van de muziek van Jackie Leven, waarbij i.p.v. rock de folk wat meer aanwezig is op dit sterke "A Decent Man".

Recorded at Bryn Derwen, Coed-Y-Parc, Bethesda, Gwynedd, Wales, UK

eens met bovenstaande berichten van Oldfart en Grootfaas. dit album staat vol met intense, pure muziek zonder bombast. de meer akoestische setting bevalt mij prima, maar wellicht belangrijker het songmateriaal op dit album is sterk, een stuk beter dan de laatste 5 albums die hij onder de naam The Waterboys uitbracht. dit is een prima singer/songwriter album met een andere sound dan The Waterboys. het is niet voor niks een solo album van Mike Scott, maar zoals gezegd gaat het los van de uitvoering om de kwaliteit van de songs en de songs op dit album zijn zonder uitzondering sterk. los van het titelnummer, staan er flink wat pareltjes op zoals "What do You want me to do", "City Full of Ghosts", "Wonderful Disguise", "Sensitive Children", "She is so Beautiful". en ja als de reli meter wat doorslaat, maar dit een prachtig, intiem liedje als "Learning to Love him" oplevert. als Mike Scott een vervolg op dit album in deze folky, intieme stijl zou overwegen, zou ik het zeer toejuichen. de man zou er goed aan doen, in plaats van het zoveelste matige Waterboys album af te leveren.

heb Willy DeVille 2 keer live mogen horen/zien. 1x in 1985 met zijn band Mink De Ville en in 2008 als Willy De Ville met band.

herinner me van het 1985 concert in zaal De Doelen, Rotterdam dat hij aanvankelijk door een deel van het publiek (o.a. skinheads) werd uitgejouwd, waarop hij provocerend reageerde en later alsnog ook dat deel van het publiek meekreeg. een VPRO documentaire uit die tijd liet opnames zien van een bezoek aan zijn ranch in Amerika, waarbij Willy DeVille zijn wapencollectie liet zien en desgevraagd opmerkte dat hij iedereen die ongevraagd op zijn terrein zou verschijnen neer zou schieten. een boude uitspraak van deze "ruwe bolster, blanke pit".

er is hierboven al genoeg gezegd en geschreven over dit debuut album. persoonlijke favorieten zijn "Venus of Avenue D", de ballads "Little Girl" en "Can't Do Without It" en het prijsnummer van dit album "Mixed Up, Shook Up Girl" met een schrijnende tekst over een jonge, drugsverslaafde vrouw. van dit nummer staat een prachtig lang uitgesponnen versie van 9 minuten op YT met geweldig gitaarspel van de Franse gitarist Freddy Koella.

"Mixed Up, Shook Up Girl" en "Cadillac Walk" werden later door Boz Scaggs gecoverd op zijn album "Memphis" (2013).

na het licht tegenvallende "Return to Magenta" werd dit derde album van Mink De Ville een sterke "return to form". een album dat zich makkelijk kan meten met de kwaliteit van het debuut "Cabretta".

een divers, gevarieerd album met de sterke melodie van de opener "This Must Be the Night" met een fraai koortje, een 2-tal rock 'n roll nummers "Savoir Faire" en "Lipstick Traces", de New Orleans r&b van "Slow Drain", de r&b/doo wop van "Bad Boy" en de aanstekelijke zydeco klanken van "Mazurka" een nummer van de inmiddels 96-jarige uit Lake Charles, Louisiana afkomstige "zydeco queen" Queen Ida.

de kersen op de taart zijn de 4 ballads waarvan hij er 3 samen schreef met de legendarische songwriter Doc Pomus, "That World Outside", "You Just Keep Holding On" en het magistrale "Just to Walk That Little Girl Home" wellicht 1 van de mooiste ballads ooit geschreven (hoe romantisch kan je het hebben). een nummer met een hemelse melodie met prachtige accordeon klanken van Kenny Margolis. Willy De Ville's eigen piano ballad "Heaven Stood Still" doet er weinig voor onder.

verrassend genoeg speelden er van zijn oude band alleen nog lead gitarist Louis X Erlanger mee op dit album. de ritmesectie werd gevormd door Jerry Scheff (bass) en Ron Tutt (drums) die o.a. lange tijd de ritmesectie waren van de band van Elvis Presley.

"Le Chat Bleu" ervaar ik ondanks of juist dankzij de verschillende stijlen als een zeer coherent album.
"agree to disagree" met Grootfaas, dat de kwaliteit ver verwijderd is van de meer gepolijste opvolger "Coup de Grace", dat overigens samen met dit album n.m.m. tot zijn Top 5 albums behoort.

Album werd geproduceerd door Steve Douglas & Willy De Ville
Recorded at L'Aquarium, Paris & Music Farm, New York City

kan me vergissen maar heb de indruk dat de eerste 3 Mink DeVille albums niet allemaal even makkelijk verkrijgbaar zijn. de liefhebber zal die al in de verzameling hebben. voor de beginnende liefhebber of degenen die toch wat van de band willen aanschaffen biedt deze (goedkope) verzamelaar uitkomst met veel van de beste songs van die albums inclusief de hit "Spanish Stroll".

5 nummers (1,2,3,5,12) van "Cabretta" (1977)
4 nummers (6,7,13,14) van "Return to Magenta" (1978)
5 nummers (4,8,9,10,11) van "Le Chat Bleu" (1980)

4 sterren voor deze verzamelaar.

geen gebrek aan goede songs en goede muzikanten op dit laatste album dat Willy DeVille onder de bandnaam Mink DeVille opnam, waarna hij solo onder zijn eigen naam verder ging.

er valt genoeg te genieten van de muziek in o.a. de New Orleans r&b en "classic soul" traditie, genres die hier wellicht in een iets te modern productie jasje zijn gestoken en iets minder goed bij de muziek past.

9 eigen nummers van Willy DeVille waarvan 2 "When You Walk My Way" en "Something Beautiful Dying" co-written met Doc Pomus plus een cover van de ballad "There's No Living" (Jerry Harris/Paul Kaufman) dat in 1965 voor het eerst werd opgenomen door Gene Pitney en dat jaar ook in een versie van de Manfred Mann (Band) verscheen.

het album begint veelbelovend met 2 prima mid-tempo r&b nummers "In the Heart of the City" en "I Must Be Dreaming", waarna het dreinende "Italian Shoes" volgt dat klinkt als Willy DeVille disco/funk, samen met de rockabilly van "LIttle by Little" en "There's No Living" 3 nummers die minder beklijven.

de ballads "Slip Away" en met name de romantische afsluiter "Something Beautiful Dying" met een croonende Willy DeVille op zijn best steken boven de rest uit.

de r&b van "When You Walk Away", "A Woman's Touch" en "Easy Street" dat qua melodie doet denken aan "Slow Drain" van het album "Le Chat Bleu" zijn nummers die eveneens overtuigen.

niet zijn beste maar toch wel een prettig weg luisterend, onderhoudend album met een prima bij stem zijnde Willy DeVille, waarbij je je afvraag hoe een aantal songs hadden geklonken zonder die blikkerig klinkende drums en synths die op een aantal nummers iets te veel de klankkleur bepalen.

behalve zijn band speelden als sessiemuzikanten o.a. David Hood (bass), Roger Hawkins (drums) en Jimmy Johnson (guitar) van de vermaarde Muscle Shoals Rhythm Section, Jim Horn (saxophones) en Wayne Jackson (trumpet) mee.

Album werd geproduceerd door Willy DeVille
Recorded at Muscle Shoals Sound Studio, Muscle Shoals, Alabama
(mixed at Wisseloord Studios, Hilversum)

(deel) citaat uit de tekst van "Something Beautiful Dying":

"Your eyes are still that shade of smokey grey
They don't melt now when they look my way
Such a shame that nothing feels the same
My heart is crying, Your eyes are lying
There's something beautiful dying"

Yesterday slipped away, and left covered up in sand
And how these days slipped by
I still wonder why the angels let something
so beautiful die"

het vijfde Mink DeVille album begint met het piano intro van het mid-tempo "Each Word's a Beat of My Heart" dat een prachtige melodie heeft en een sterke opener is van de ruwe bolster blanke pit romanticus Willy DeVille.

"River of Tears", "Lilly's Daddy's Cadillac" en "Are You Lonely Tonight" zijn fraaie vintage Mink de Ville in R&B stijl gespeelde up-tempo nummers die niet hadden misstaan op een album zoals "Le Chat Bleu".

de hitsingle "Demasiado Corazon" is met zijn heerlijke salsa klanken een nummer dat de dansvloer vult. "Around the Corner" (de enige cover) en de afsluiter "The Moonlight Let Me Down" zijn fraaie ballads, zoals we van de man gewend zijn. ook "Pick Up the Pieces" klinkt vertrouwd.

"Love's Got a Hold on Me" en "Keep Your Monkey Away From My Door" ervaar ik als te skippen nummers. vandaar 4 sterren voor dit album waarop ik de 80's productie i.t.t. de opvolger "Sportin' Life" overigens mee vind vallen.

Willy DeVille heb ik 1 keer live mogen meemaken waarbij hij de ene na de andere sigaret opstak, maar wel geïnspireerd over kwam en een indrukwekkende set list afwerkte o.a. ondersteund door geweldig gitaarspel van de Franse meestergitarist Freddy Koella.

Album werd geproduceerd door Ron Albert & Howard Albert
Recorded at Criteria Recording Studios, Miami, Florida
All songs written by Willy DeVille (except 5)

de uit Memphis, Tennessee afkomstige singer/songwriter John Mohead groeide op in de Mississippi Delta en kwam al op jonge leeftijd in aanraking met delta blues en country muziek. hij verhuisde op een zeker moment naar Nashville, kreeg daar een contract als songwriter, besloot na vele jaren wereldwijd touren (hij was openingsact voor o.a. de Allman Brothers, Bob Dylan, Little Feat, BB King en Lucinda Williams), terug te keren naar zijn geboortestreek om zich op zijn gezin te richten en opende een "funky fine dining" restaurant genaamd Kathryn's. reden waarom de opvolger van dit album "Son of the South" 18 jaar op zich liet wachten.

op dit derde solo album staan 9 eigen nummers waarvan 2 co-written plus een cover "Win, Lose or Draw" (Greg Allman). zijn krachtige, soulvolle stem doet enigszins denken aan die van Lowell George en Van Morrison.

zijn muziek zou je "Southern americana" met blues, country en folk invloeden kunnen noemen. John Mohead is een prima songwriter en een goede "storyteller" met doorleefde teksten die indruk maken.

de veelal ingetogen songs komen "binnen" met prachtige ballads als "Good Morning Amsterdam", "Muddy Water" en "Train Leavin' Lula" het hartverscheurende relaas van moeder en dochter die hun stad verlaten op zoek naar een betere toekomst, de vader desperaat achterlatend:

"she's on a train leavin' Lula, say goodbye one last time
silence fell over the tracks, he knew she'd never come back
she'd start a new life, find a new town
and for the rest of his days, each time that he prayed,
he hoped the gift that he lost, had somewhere been found"

de muziek wordt fraai ingekleurd met o.a. slide gitaar "Here to Stay", accordeon op "Good Morning Amsterdam" en zelfs een tuba op de slow blues van "Country Blue".

"Robert Johnson's Whiskey" is een instrumentaal nummer. "Win, Lose or Draw" krijgt een "klein" gehouden akoestische uitvoering met fraaie backing vocals van Shelley Bays en is 1 van de vele hoogtepunten.

het album sluit af met de soulvolle ballad "Out of This World" dat gedragen wordt door de stemmige klanken van een Hammond B3 orgel.

Album werd geproduceerd door John Mohead
Recorded at Easly Recording, Memphis, Tennessee

John Mohead: vocals, slide guitar, acoustic guitar, electric guitar, harmonica, washboard
e.a.

het vierde solo album van de uit Memphis, Tennessee afkomstige singer/songwriter John Mohead verscheen pas 18 jaar later na het sterke "Rural Electric" (2000) en werd in Nederland uitgebracht op het CRS label.

op dit "roots" album staat wederom een mix van Delta blues en Southern rock met wat country invloeden.
John Mohead beschikt over een expressieve, krachtige stem en had zomaar een prima leadzanger kunnen zijn van een willekeurige Southern rock band. 7 van de 8 nummers schreef hij zelf, "Louisiana 1927" van Randy Newman is de enige cover in de vorm van een ballad in een prachtige, akoestische versie.

een hoogtepunt samen met de andere ballad, het weemoedige "Amsterdam" met o.a. fraai harmonica spel en de mid-tempo nummers "Son of the South" country/blues met accenten van de fiddle en "Missin You" met fraai slide gitaar werk en wederom fiddle klanken, die de melancholie van dit nummer extra versterken.

op de overige nummers is stevige (Southern) bluesrock te horen, waarvan zeker nummers als "Seen It All", "Blue Canoe" en "She Won't Be Home" de liefhebbers van dat genre zullen aanspreken.

het (slide) gitaar spel van John Mohead en de koortjes geven de nummers iets extra's, maar over de hele linie blijft de kwaliteit van zijn songs iets achter bij die van het album "Rural Electric".

bij deze kom ik enigszins verlaat terug op dit tribute album aan wijlen Nanci Griffith. wellicht 1 van de beste vrouwelijke singer/songwriters ooit in het folk/roots genre. dit album werd vorig jaar september 2023 uitgebracht en is het beluisteren meer dan waard.

het is een zeer fraai, liefdevol en volwaardig eerbetoon met 14 songs die voornamelijk afkomstig zijn van haar albums uit de 80's. de voornaamste initiatief nemer van dit project was de muzikant/producer Jim Rooney, die meerdere van haar albums produceerde en ook de productie van diverse tracks op dit album voor zijn rekening nam.

een ijzersterke collectie van haar songs, uitgezonderd het Julie Gold nummer "From a Distance", vrijwel zonder uitzondering in prachtige uitvoeringen, met vele hoogtepunten.

"You Can't Home Again" van Sarah Jarosz is een heerlijke opener, gevolgd door "Love at the Five & Dime", een duet van wijlen John Prine (R.I.P. 07-04-2020) en Kelsey Waldon met o.a. pedal steel klanken van Fats Kaplin. 1 van de laatste opnames van John Prine, een nummer dat eind 2019 werd opgenomen.

geweldige blue grass is te horen op "Listen to the Radio" van Billy Strings & Molly Tuttle, cajun invloeden op het door Emmylou Harris gezongen "Love Wore a Halo", stevige country rock op "Ford Econoline" van Todd Snider, country met een snik op "Gulfcoast Highway" van countryzangeres Brandy Clark, Ierse folk klanken van het door haar geliefde Ierland op "It's a Hard Life Wherever You Go" van Steve Earle.

de blue grass invloeden zijn eveneens hoorbaar op "Trouble of the Fields" met een perfecte lead vocal van Lyle Lovett, begeleid door o.a. Sam Bush op mandoline/fiddle en Al Perkins op dobro.

andere hoogtepunten zijn de "tearjerkers" "Late Night Grande Hotel" van de jonge Amerikaanse singer/songwriter Aaron Lee Tasjan en de fraaie, ingetogen uitvoering van Mary Gauthier van "More Than a Whisper", dat geproduceerd werd door Neilson Hubbard met o.a. Will Kimbrough op mandoline.

de uitvoeringen van "Radio Fragile" van het Engelse folk duo Ida Mae en het ietwat "over the top" soulvol gezongen "From a Distance" van The War and Treaty bekoren minder, maar dat is persoonlijk.

dit is inderdaad niet zomaar een compilatie zoals Kalamitsi hierboven opmerkte.
een "must hear of must have" voor de americana liefhebber.

deelcitaat uit de liner notes van Mary Gauthier

"She was a songwriter's songwriter in a time when the word songwriter, especially in Texas, was synonymous with male. She was an absolute trailblazer, and more often than not, the only woman in the room. She came up in Austin, a songwriters town, where male songwriters are revered. She had to fight for every square inch of every stage she stood on, and she did it on her own terms. She led with her mind, not her body. She worked her way onto larger and larger stages, while also penning hits for other women.

Nanci played Austin City Limits 8 times. Eight times! She was on The David Letterman Show so many times she might as well have been in the house band. Nanci Griffith was every bit as good a songwriter as any songwriter that ever came out of Austin, Texas. She was every bit as good as her peers, Guy Clark and Townes Van Zandt. It's long past time we shout her name from the highest hill in Hill Country, the home she left to chase, and then become, the light beyond these woods"

de Ierse band Moving Hearts werd in 1981 opgericht door de ex-Planxty leden Donal Lunny en Christy Moore. het idee was aanvankelijk om een trio te vormen met gitarist Declan Sinnott, maar de groep werd al snel uitgebreid met nog een 4-tal Ierse muzikanten.

een politiek geëngageerd gezelschap, dat er niet voor schuwde om allerlei misstanden aan de zaak te stellen, zoals de politieke situatie in Noord-Ierland. zo schreef Donal Lunny het nummer "McBrides" als eerbetoon aan de Noord-Ierse vredesactivist en oud IRA strijder Sean McBride. het politiek gemotiveerde "Allende" spreekt voor zich. track 1) "Hiroshima Nagasaki Russian Roulette" is een protestsong tegen het gebruik van nucleaire wapens.

de groep wilde de traditionele (Ierse) folk vermengen met meer hedendaagse muziekstromingen. hun muziek wordt omschreven als een fusie van (Celtic) rock, traditionele folk en jazz. de toevoeging van instrumenten als de elektrische gitaar, bas, drums en saxofoon zorgen voor een meer "rockband" sound.
de band werd destijds als een muzikale sensatie ontvangen en speelde overal voor volle zalen.

de groep maakte 3 reguliere albums. Christy Moore nam grotendeels de lead vocalen voor zijn rekening op de eerste 2 albums, het gelijknamige debuut uit 1981 en de opvolger "Dark End of the Street" (1982) en verliet daarna de band, om zijn reeds eerder gestarte solo carrière succesvol voort te zetten.
het derde album "The Storm" is een volledig instrumentaal album.

deze "Platinum Collection" is als volgt samengesteld:

tracks 1 t/m 5 van het debuut album "Moving Hearts"
tracks 6 t/m 11 van het 2e album "Dark End of the Street"
tracks 12 t/m 14 van het live album "Moving Hearts Live" (zonder Christy Moore)

tracks 1 en 3 zijn songs van Jim Page, een Amerikaanse folk singer/songwriter die bekend staat als een sociaal activist. beide geen bijzondere tracks. 2) "Before the Deluge" is een fraaie cover van het Jackson Browne nummer. 4) "Faithful Departed" een song van ex Pogues lid Philip Chevron, krijgt een mooie, ietwat brave uitvoering, evenals 6) "Dark End of the Street". het laatste nummer mist de soul van de originele klassieker van Chips Moman en Dan Penn. "Allende" het prijsnummer (van Don Lange) is een prima melodie, prachtig gezongen door Christy Moore.

hiermee hebben we de hoogtepunten van deze collectie gehad, want verder staan er weinig memorabele composities op. tracks 5) "Lake of Shadows" (Lunny/Sinnott/O'Neill), en 11) "Half Moon" (O'Neill) zijn instrumentale nummers die razendknap worden uitgevoerd maar minder bekoren, evenals de zwakke melodieën van 7) "All I Remember" (van de Ierse singer/songwriter Mick Hanly) en "Let Somebody Know" een nummer van Declan Sinnott.

de 3 live tracks (12 t/m 14), waarvan 2 met vocalen van Donal Lunny of Mick Hanly overtuigen niet en ontberen de zang van Christy Moore. al met al ontbrak het bij "Moving Hearts" aan sterk songmateriaal en mis ik de magie van het meer traditionele, rootsy geluid van de eerste 2 Planxty albums met de samenzang van Christy Moore en Andy Irvine, ofwel hun wisselende lead vocalen.

Moving Hearts werd in 1985 opgeheven, maar komt af en toe weer bijeen voor een enkel reünie optreden. hun laatste reünie optreden dateert van 2022.

de basis van "Moving Hearts" werd gevormd door:

Christy Moore: vocals, guitar, bodhran
Donal Lunny: vocals, bouzouki, synthesizer
Declan Sinnott: lead & acoustic guitar, vocals
Tony Davis: backing vocals
Brian Calman: drums, percussion
Eoghan O'Neill: bass guitar, vocals
Davy Spillane: uileann pipes. low whistle
Keith Donald: tenor & soprano saxophone
Nollaig Casey: violin

Murray Head is een singer/songwriter/acteur. alle liedjes op dit album zijn afkomstig van zijn muzikale project "Atlantis" dat als ik het goed begrijp uiteindelijk niet de theaters haalde. hij schreef alle nummers zelf uitgezonderd het in vaudeville stijl gespeelde "Someone's Rocking My Dreamboat" en schreef het ingetogen "Silence Is a Strong Reply" samen met gitarist Bob Weston, bekend van zijn werk begin 70's met Fleetwood Mac.

het prachtige "Say It Ain't So Joe" dat langzaam naar een climax toewerkt is een klassieker, hoewel het geen hit werd. Murray Head is niet echt een begenadigd zanger maar zijn stem heeft voldoende zeggingskracht om te boeien. samen met "Don't Forget Him Now" 2 hoogtepunten, hoewel alle liedjes prettig weg luisteren. de rustig wiegende melodie van "Boats Away" en de ballads "When I'm Yours", "Never Even Thought" en in mindere mate het iets te zoete "You're So Tasty" waarop hij de lead vocalen deelt met zangeres Vicky Brown, zijn eveneens sterkhouders.

het stevig rockende, dreinende "She's Such a Drag" valt uit de toon bij de rest van dit album. een klein draakje op dit verder fraaie album, waarvan de muziek niets van doen heeft met de disco pop deunen van "One Night in Bangkok", waar Murray Head ooit een grote hit mee scoorde.

onder de muzikanten bevinden zich behalve de eerder genoemde Bob Weston o.a. Alun Davies (acoustic guitar) bekend van zijn samenwerking met Cat Stevens, Jim Cregan (acoustic guitar) bekend van zijn werk met Cockney Rebel en Rod Stewart en Gerry Conway (drums).

Album werd geproduceerd door Paul Samwell-Smith