het derde album van de uit Dublin afkomstige Ierse singer/songwriter Mark Geary. de man emigreerde in 1992 naar New York City, keerde terug naar Ierland en schijnt tegenwoordig in Pickering Forest, County Kildare te wonen.

geen traditionele folk, maar eerder een "roots" album met 11 zelfgeschreven veelal rustige, melodieuze liedjes.

hoewel "Ghosts" in New York werd opgenomen, is het een Iers onderonsje waarop hij hulp kreeg van o.a. Dave Odlum (gitaar, drums), ooit lid van de Ierse rockband The Frames en zijn broer Karl Odlum (gitaar, bas) die lid was van de Ierse rockband The Mary Janes. Glen Hansard (eveneens ex Frames) zingt mee op "You're the Only Girl" en het prijsnummer "Midnite Sun" en de Ierse zangeres Ann Scott verzorgt een fraaie tweede stem op "A Prayer for St. Rita" en "I Fell". op het titelnummer "Ghosts" is de Amerikaanse singer/songwriter Josh Ritter te horen.

niet alle nummers overtuigen , zoals het gejaagd rockende "Fanfare" en de mindere melodie van "I Fell", maar er blijft genoeg moois over, zoals het melancholische, ingetogen "Whisper".

"Ghosts" werd in 2005 uitgeroepen tot "album of the year" door de Ierse krant "Irish Voice".

persoonlijk heb ik nooit zoveel met die vergelijkingen, maar de liner notes vermelden "Fans of David Gray, Damien Rice and Jeff Buckley will find a kindred spirit in Mark Geary"

inderdaad een mooi sfeervol "folky" album. volledig instrumentaal, met naast de hierboven genoemde muzikanten, ook een geweldige bijdrage van wijlen Liam O'Flynn, een specialist op Uileann pipes bekend van zijn werk met de Ierse folkband Planxty (met Andy Irvine, Donal Lunny en Christy Moore).
de man schittert met zijn spel op 1 van de hoogtepunten van dit album "Father and Son".

andere sterkhouders zijn de opener "Irish Boy", "The Road" en de langere versie van dezelfde song "The Long Road" met een sterke melodielijn die zich onmiddellijk nestelt. de "tin whistle" bespeeld door Paul Brady zorgt voor prachtige accenten.

alle overige nummers zijn minder memorabel maar luisteren lekker weg, uitgezonderd het experimentele "Fear and Hatred", waarbij het op het eind even los gaat.

Album werd geproduceerd door Mark Knopfler
Recorded at Air Studios, London

Mark Knopfler: guitars
Paul Brady: tin whistle & mandolin
Liam O'Flynn: Uileann pipes
Guy Fletcher: keyboards
John Illsley: bass
Terry Williams: drums

een beproeving om dit onsamenhangende album uit te zitten. teveel synthesizers, soms heftige passages en overdadige strijkers in nummers die wellicht goed bij de film scenes passen, maar die het merendeels aan een goede melodie ontbreekt en in de huiskamer niet tot hun recht komen. "The Cliffs of Insanity", "The Swordfight", "The Fireswamp" en "Revenge" zijn wat dat betreft dieptepunten.

bescheiden hoogtepunten zijn de simpel gehouden akoestisch gespeelde nummers "I Will Never Love Again", "The Friends' Song" en de sterke melodieen van "Morning Ride" en "Guide My Sword".

gelukkig staat er op het eind van dit volledig instrumentale album het verlossende "Storybook Love" een ballad van Willy DeVille prachtig door Willy DeVille gezongen. 1 van de weinige nummers met een memorabele melodie. een nummer dat al eerder verscheen op zijn album "Miracle" (1987), dat Mark Knopfler produceerde en waarop hij meespeelde.

Album werd geproduceerd door Mark Knopfler & Guy Fletcher

inderdaad mooie sfeervolle muziek op deze soundtrack, een historisch drama verfilmd door Hugh Hudson over een man die de grot van Altamira in Spanje met zijn beroemde rotstekeningen ontdekte. 1 van de hoofdrollen werd gespeeld door Antonio Banderas.

8 instrumentale nummers van Mark Knopfler en 2 (tracks 3 en 7) van Evelyn Glennie met veel percussie, beide vreemde eenden in de bijt en te "skippen".

"Altamira", "Maria", de prachtige weemoed van "By the Grave" en "This Is Science" bevallen mij persoonlijk het best.

af en toe neigt de zoetgevooisde muziek wat "over the top" te worden op nummers als "Marcelino's Despair", "Onward" en "Glory of the Cave" beide met strijkers en de semi-klassieke klanken van de afsluiter "Farewell to Altamira" met o.a. het instrument Cor Anglais (Engelse hoorn) een houtblaasinstrument.

een fraaie soundtrack maar het is tevergeefs zoeken naar een nummer van bij voorbeeld de kwaliteit "The Long Road" van de soundtrack "Cal".

Album werd geproduceerd door Guy Fletcher
Recorded at British Grove Studios, London, England

mijn favoriete album van de onder zijn naam Mark Kozelek uitgebrachte albums. zet deze vaker op dan zijn live album "Lost Verses" (een soort Best Of "stripped down"). inderdaad gevuld met allemaal AC/DC covers (All Songs by Young, Young & Scott, Arranged By Mark Kozelek) maar dan "Unplugged". een mooi, ingetogen album met die prachtige, rustgevende stem van de man. voor mij heeft deze plaat wel magie. vind het heel knap gedaan. de muziek is puur en kruipt onder de huid. staat vol met pareltjes zoals Up To My Neck In You, Love At First Sight, Love Hungry Man, What's Next To The Moon, If You Want Blood. ideaal voor de kleine uurtjes. Muziek gaat over emotie en die hoor ik hier in ieder nummer terug. de albums van Red House Painters en Sun Kil Moon zijn bij mij wat in de vergetelheid geraakt, maar zijn zeker ook het beluisteren waard. raakte later een beetje de weg kwijt in het woud van albums dat hij heeft gemaakt.

ben onder de indruk van dit album. inderdaad een prima, gevarieerd folk album. het songmateriaal is over de hele linie goed en de wat vollere muzikale invulling van de nummers bevalt mij stukken beter dan op het album "The Days that Shaped Me" dat Marry met haar broer Oliver Knight maakte. op dit album staan goed afgewerkte "songs". vind deze ook beter dan de 2 albums die haar moeder Lal Waterson met Oliver Knight maakte. zijn "guitar effects" (soms ook wel gitaar gepriegel) op deze albums kon mij niet zo bekoren. met alle respect voor de laatste, denk ik dat David Jaycock een betere, veelzijdiger muzikant is. ook zijn vocalen en die van Kami Thompson voegen iets toe. wat mij betreft een prima samenwerking dit album met David A Jaycock. benieuwd naar hun 2e album "Death had Quicker Wings than Love" uit 2017. het 1e album van dit duo werd geproduceerd door Neil MacColl & Kate St. John

"All words by Marry Waterson except "The Honey & the Seaweed" written by Lal & Marry Waterson.
Music by David A. Jaycock & Marry Waterson"

de muzikanten op dit album:
Marry Waterson: lead vocal
David A. Jaycock: acoustic guitar, banjo, electric guitar, 12 string, percussion, zither, vocals
Neil MacColl: acoustic guitar, electric & slide guitars, 6-string bass, guitaret, marxophone
Kate St. John: accordion, oboe, piano, Wurlitzer organ, vocals, cor anglais
Alison Cotton: viola
Michael Tanner: bowed cymbals, singing bowl, harmonium, field recordings
Simon Edwards: double bass, bass
Kami Thompson: vocals
Emma Black: cello

ben niet zo lyrisch over dit album, gevuld met persoonlijke verhalen, veelal poëtische teksten van Marry die melancholiek en nostalgisch reflecteert op haar verleden. een album dat ik niet vaak beluister, en dat ligt voornamelijk aan de kwaliteit van het songmateriaal. 3 nummers schreef Marry Waterson zelf, 8 zijn co-written met Oliver Knight, 2 met Kathryn Williams en 1 met James Yorkston. er staan weinig liedjes op die willen beklijven. ook de muzikale bijdragen op gitaar van Oliver Knight overtuigen niet altijd. David A. Jaycock doet dit een stuk beter op haar duo album "Two Wolves"met deze gitarist.
er staan voor mij slechts 4 memorabele liedjes op "The Days That Shaped Me". de opener "Father Us", "Yolk Yellow Legged" (een fijn duet met de Schotse singer/songwriter James Yorkston), de verstilde ballad "Another Time" en het slotnummer "Secret Smile", een mooi "klein" gehouden liedje over de kindertijd. dat wil niet zeggen dat de overige 10 nummers slechte composities zijn, maar het gros ervan vind ik middelmatig. wat wel overeind blijft staan, is de prachtige stem van Marry Waterson. daarom toch een 3,5 voor dit album. er verscheen in 2021 op Record Store Day een re-issue van dit album met 7 extra tracks inclusief live opnames.
het originele album werd geproduceerd door Oliver Knight (Panda Sound, Robin Hood's Bay, UK)

de muzikanten op dit album:
Marry Waterson: vocals
Kathryn Williams: vocals
Oliver Knight: guitars, cello
Doogie Paul: double bass
Eliza Carthy: violin, percussion, vocals
Miranda Sykes: double bass
Reuben Taylor: piano
Jo Freya: clarinet
James Yorkston: guitars
Jude Abbott: trumpet

uit de liner notes van Marry Waterson:
"From time to time she's in my rhyme..some lyrics are inspired by random unpublished phrases written by our Mum, Lal Waterson, who is ever present in our music and indeed our hearts. Love and thanks to all my family and friends who have helped along the way"

de regel "from time to time she's in my rhyme" is afkomstig uit de tekst van het nummer "Angels Sing"

wederom een zeer fraai album van de inmiddels 67-jarige Hongaarse folkzangeres Marta Sebestyen.

dit album blijkt een verzamelaar te zijn (zal hiervoor een correctie indienen) en is als volgt samengesteld:

3 nummers (2,5,8) van haar duo album "Jeles Napok" (1984) met Szorenyi Levente
5 nummers (1,3,4,7,9) van haar duo album "Szerelmeslemez" (The Love Record) met Szorenyi Levente
2 nummers (6,10) van haar duo album "Emigration" (1989) met Karoly Cserepes

alle composities zijn gebaseerd op traditionele melodieen en werden gearrangeerd door Karoly Cseperes. van de in het Hongaars gezongen gezongen teksten, staan de Engelse en Franse vertalingen in het begeleidende boekwerkje.

de meeste melodieen zijn prachtig en worden in een mix van traditionele en moderne folk kundig uitgevoerd door o.a. leden van het Hongaarse folk gezelschap "Muzsikas" en op schitterende wijze gezongen door Marta Sebestyen.

het openingsnummer "Tavasz, Tavasz" (Spring, Spring) verscheen ook op haar "Best Of" album uit 1997.

andere hoogtepunten zijn "Andras", "Bethlehem, Bethlehem" en het titelnummer "Apokrif" verrijkt met atmosferische, ritmische klanken waarvan de weemoed wordt versterkt met instrumenten als "long flute" en "chime bells". de Ierse folk iconen Andy Irvine en Donal Lunny lieten zich op een aantal van hun albums inspireren door de ritmes van de Balkan/Oost-Europa. Marta Sebestyen die vele samenwerkingen op haar naam heeft staan zong o.a. mee op "Eastwind", een duo album van Andy Irvine en Davy Spillane.

deze "folk/wereld" muziek laat zich moeilijk in een hokje plaatsen, maar is het beluisteren meer dan waard.

Marta Sebestyen: vocals
Karoly Cserepes: computers, synthesizers, duduk, tilinka, long flute
Anna Cserepes, Levente Szorenyi: backing vocals
Tibor Donaszi: drums
Janos Hasur: violin
Szabolcs Szoranyi: bass
Laszlo Hortobagyi: chime bells
Mihaly Huszar: electric double-bass
Ferenc Kiss: recorder

ingegeven door de post van Melodious Tonk bij het album "Ketto" van het Hongaarse folk ensemble Muzsikas, heb ik deze compilatie van de Hongaarse folk zangeres Marta Sebestyen weer eens opgezet. zij werkten regelmatig samen.

deze is als volgt samengesteld:

track 1 van soundtrack "The English Patient"
tracks 2 en 9 van "Marta Sebestyen with Muzsikas"
tracks 3 en 10 van "Muzsikas Maramoros" (The Lost Jewish Music of Transsylvania)
tracks 4 en 13 van het Muzsikas album "The Prisoner's Song"
track 5 van het album "Vujicsics" (Ensemble)
tracks 6, 8 en 12 van haar album "Kismet"
track 7 van het Muzsikas album "Blues From Transsylvania"
track 11 van haar album "Apocrypha"

track 13 "Szerelem, Szerelem" verscheen eveneens op de soundtrack van "The English Patient".

verwacht geen experimentele of avant-garde folk, maar een mix van traditionele en moderne folk, betoverend mooie melodieen, prachtig muzikaal omlijst, gezongen door de prachtstem van Marta Sebestyen. haar album "Kismet" werd destijds bejubeld door de internationale muziekpers.

bij de helaas veel te korte opener "Lullabye for Katharine" krijg ik nog steeds kippenvel, dat gevolgd wordt door het atmosferische, ritmische met bouzouki's uitgevoerde "Teremtes". 1 van de vele, andere prijsnummers is "Gold, Silver or Love" met prachtige meerstemmige zang.

van zowel het werk van Muzsikas als haar werk en de vele samenwerkingen staat slechts een fractie op Mume, maar voor degenen die het aandurven, is dit een prima instapalbum.

ook vivalamusica of liefhebbers van Angelsaksische of Bretonse folk die bereid zijn buiten de comfort zone te stappen, zullen deze muziek kunnen waarderen lijkt mij.

citaat uit de liner notes:

"The voice that envelops film audiences during the opening credits to "The English Patient" is one that has become more and more familiar to audiences arund the world since Marta Sebestyen first began singing Hungarian folk songs as a school girl in Budapest. Since returning to touring following the birth of her two sons in the early 90's, she has toured the world with the group MUZSIKAS, filling concert halls from Paris and London to New York and San Francisco. She has recorded with Peter Gabriel and Deep Forest, and in 1996 her solo album "Kismet" was the most played CD on European "world music" radio shows during the year.

To hear her speak one of her seven languages, is to realize that she has an acute ear for words and sounds, beyond the scope of most multilinguists. She jokes and makes fun of pomposity in many languages and sings in many more. On this collection she sings in Hungarian, Serbian, Croatian, Hindi and English. "Kismet" included songs in Bashkir, Greek and Bulgarian as well"

fijn standaard folkalbum van vader Martin Carthy en dochter Eliza Carthy. haar moeder is/was de Engelse folk grootheid Norma Waterson. vrijwel alle songs zijn bewerkte traditionals, uitgezonderd "Happiness" een song van Molly Drake (juist, de moeder van Nick Drake) en "Monkey Hair" (van Michael Marra). een album dat lekker weg luistert. de instrumentatie is spaarzaam, voornamelijk gitaar en viool/fiddle. de zang is afwisselend met lead vocal van Martin Carthy, zoals op Her Servant Man of lead vocal van Eliza Carthy. zij bewijst op de ballad Waking Dreams net als moeder Norma over een prachtstem te beschikken. daarnaast zingen vader en dochter meerdere nummers als duo, o.a. Blackwell Merry Night en Queen Caraboo. het slotnummer Died for Love is een traditional bewerkt door Mike Waterson en als postuum eerbewijs opnieuw bewerkt. album werd geproduceerd door Eliza & Martin Carthy en Oliver Knight (de zoon van Lal Waterson, een zus van Norma Waterson). de herkomst van de songs staat vermeld in de begeleidende tekst bij de cd. behulpzaam voor degenen die daar interesse in hebben. geen topper in het genre, maar het resultaat van deze samenwerking mag er zijn. Eliza Carthy maakte ook 2 zeer verdienstelijke albums samen met Norma Waterson "Gift" (2011) en "Anchor" (2018)

het enige solo album van de inmiddels 82 jarige Engelse folklegende Martin Carthy dat ik in mijn bezit heb, hetgeen niet kloppend is. een fraai, traditioneel folkalbum zonder enige poespas. hoog tijd om mij meer te verdiepen in de solo albums van deze grootheid. een man met een enorme staat van dienst. naast zijn lidmaatschap van de "Watersons", heeft de man de afgelopen 60 jaar in allerlei samenwerkingsvormen de Engelse volksmuziek een gezicht gegeven en daar enorm aan bijgedragen. hij maakte o.a. een hele reeks duo albums met Dave Swarbrick. alle tracks zijn traditionals gearrangeerd door Martin Carthy. hoewel de kwaliteit van zijn zang en gitaarspel buiten kijf staat, hadden er vanwege de variatie iets meer duetten, zoals met Maddy Prior, op dit album mogen staan. van dit album bestaat een reissue uit 2017 op cd, label Talking Elephant.

de gelegenheidsgroep 4 Martins bestond uit de Engelse folkiconen Martin Carthy en Martin Simpson, de Amerikaanse jazzgitarist Martin Taylor, bekend van zijn vroegere werk met Stephane Grappelli en de Spaanse flamencogitarist Juan Martin. de heren zijn alle 4 gitaarvirtuozen op akoestische gitaar. zij maakten in 2002 een nationale tournee door de U.K. en dit album is de weergave van hun live concert in The Glasgow Royal Albert Hall. op dit album staat een mix van blues, flamenco, folk en jazz. voer voor de gitaristen onder de MuMe gebruikers. nummers 1,5,8 en 10 zijn in flamenco stijl gespeelde instrumentale nummers van Juan Martin, waar hij excelleert op met name 1) La Pasion Del Lamento en Vuelo. deze nummers doen denken aan het album "Friday Night In San Francisco" van Al Di Meola, John McLaughlin en Paco de Lucia. op 6) Hymn a L'Amour hoor je Martin Taylor. 3) Jasper Songbird/Spoonful is (h)eerlijke Delta blues met Martin Simpson. er staan 4 nummers met vocalen op naast 3) met zang van Martin Simpson, zingt Martin Carthy op 3 traditionals, te weten 4) Glass of Water, 7) Heather Down The Moore en 12) I Sowed Some Seeds. alhoewel het meesterlijke gitaarspel centraal staat op dit album, zijn dit de nummers die mijn voorkeur hebben, maar dat is persoonlijk. dit live concert verscheen ook op dvd.

een volledig akoestisch, instrumentaal album van gitaarvirtuoos en Engels folkicoon Martin Simpson.
voer voor gitaarliefhebbers en gitaristen in spe. fraai, onnavolgbaar spel, waarbij te denken valt aan iemand als de Amerikaan Leo Kottke, maar dan meer folk gericht. een album dat ik bij tijd en wijle graag mag opzetten. mis alleen de warme, donkere, doorleefde stem van Martin Simpson.

Album werd opgenomen "at Beluga Warehouse, Brooktondale, New York, USA
All compositions arranged by Martin Simpson

info voor de liefhebber:

"The guitars used are: a pair of Stefan Sobell rosewood and spruce intruments, one with a carved top and one with a flat top, a Custard and Kistler koa and cedar flat top and a Ralph Bown all koa baritone guitar.

Sobell arch top guitar used on track 1; Sobell flat top guitar used on tracks 2,4,6,7,9 & 12; Custard and Kistler flat top guitar used on tracks 3,8,10 & 11; Bown baritone guitar used on tracks 5 & 12.
Eric Aceto plays Violect and Mandolect ( these are electro-acoustic instruments of high design and construction)"

citaat van Martin Simpson uit de liner notes:

"Leaves of Life" is a collection of acoustic guitar pieces based on the melodies of traditional ballads and songs from England, Ireland, Scotland and Australia. All these aires were learned from singers, and I would like to thank Dave Burland, Martin Carthy, Shirley Collins, Bobby Eaglesham, Dick Gaughan, Andy Irvine, Jessica Simpson, June Tabor and the Watersons for their various interpretations"

wederom een klasse album van Martin Simpson. een consistent, uitgebalanceerd album volgens het beproefde recept met een mix van zijn arrangementen van Amerikaanse en Britse folkballads, eigen nummers en tracks van "hedendaagse" songwriters, o.a. "Batchelor's Hall" van Dick Connette en "Louisiana 1927" van Randy Newman. op de laatste track zingt Jackson Browne de harmony vocal. Kate Rusby verzorgt de harmony vocal op 1 van de prima eigen nummers van Martin Simpson "Never Any Good". "She Slips Away" dat hij vlak voor het overlijden van zijn moeder componeerde is evenals "La Rivolte" een mooi, stemmig instrumentaal nummer. zijn versie van de Amerikaanse traditional "Good Morning Mr. Railroad Man" doet niet onder voor de versie van Ry Cooder op zijn album "Boomer's Story". dit album werd geproduceerd door Martin Simpson zelf en kreeg met name in zijn thuisland zeer goede recensies en terecht. een fraai luisteralbum dat, zoals user heartofsoul hierboven opmerkte, een heilzame werking heeft.

de muzikanten op dit album:
Martin Simpson: acoustic, resonator, lap slide, electric guitar, 5 string banjo & vocals
Alistair Anderson: concertina, northumbrian pipes
Andy Cutting: accordion
Barry Phillips: cello
Danny Thompson: bass
Jackson Browne, Kate Rusby, Kellie While: vocal

uit de liner notes:
"This record is dedicated to the memories of my Father Henry William Simpson 1899-1982, and my
Mother Mary Beryl Simpson 1921-2007"
Martin Simpson, Sheffield, April 2007

er is relatief veel aandacht op deze site voor de vele nieuwe releases van "nieuwe" al dan niet debuterende mannelijke/vrouwelijke singer/songwriters in de diverse genres (folk, pop, roots) en het is terecht om hier aandacht voor te vragen.

jammer dat dit nieuwe album van de oude, ervaren meester Martin Simpson hier geen aandacht krijgt. op dit "Skydancers" is het 1 en al "vakmanschap is meesterschap". een 5 sterren album wat mij betreft dat normaal gesproken hoog zou kunnen eindigen in de "Folk/Roots" eindejaarslijstjes van 2024.
wellicht dat Lura of erwinz een duit in het zakje willen doen, want dit album verdient het. overigens besef ik wel dat dit niet het enige album zal zijn dat over het hoofd zal worden gezien, want het overkomt mijzelf ook dat ik bepaalde albums over het hoofd zie.

het zoveelste prachtalbum van de inmiddels 70 jarige Martin Simpson, waarmee hij terugkeerde naar zijn roots. hij is een Engels folkicoon, die ooit in een grijs verleden ook meespeelde met de Albion Band. zijn samenwerkingen en bijdragen als gastmuzikant aan albums van anderen zijn talloos. de man is een virtuoos op akoestische, slide en elektrische gitaar alsmede een voortreffelijke banjo speler. zijn stijl is veelal "finger pickin". daarnaast beschikt hij over een voor dit genre zeer geschikte fijne, warme stem

op dit album staan 10 door Martin Simpson bewerkte traditionals, een op muziek gezet gedicht van Rudyard Kipling en 2 hedendaagse composities "Sammy's Bar" van Cyril Tawney en "Air for Maurice Ogg" van Alistair Anderson. het verhaal achter de nummers staat vermeld in de liner notes, waarin hij ook aangeeft hoe hij deze traditionals op het spoor kwam. zo leerde hij "Leaves of Life" kennen via Norma Waterson, "Polly on the Shore" via Martin Carthy en een 4 tal nummers van een ander folkicoon Peter Bellamy, bekend van zijn werk uit de jaren zestig met de folkgroep Young Tradition, die uitsluitend a capella zongen. "The Bramble Briar" is wederom een klasse album met prachtige, rustgevende muziek uitgevoerd in mooie arrangementen. Martin Simpson produceerde dit album zelf en droeg het als volgt op:
"this is respectfully dedicated to the memories of Peter Bellamy, Maurice Ogg and Lal Waterson"

de muzikanten:
all tracks Martin Simpson: guitar & vocal
2, 10 en 11 Martin Carthy: guitar
10, 11 Chris Parkinson: accordion, harmonica
11 Jessica Radcliffe (zijn Amerikaanse vrouw) backing vocals
4, 12 Barry Phillips: cello

uit de liner notes van de man zelf:
"For the past twelve years I have lived in the USA, and watched my childhood home from a great distance. During that time the music and songs of that home have come into sharp focus. What is very clear is the strength of expression, the richness of content, be it lyrical, musical, emotional or historical, and the reflection of people and places in songs and tunes.
I was delighted to be given this project, a reason to steep myself in this English music. The material felt so close at hand, some already in my repertoire, some just needing to be brushed up"

een fraaie verzamelaar van het werk van grootmeester Martin Simpson uit de jaren 80. er staan 8 tracks op van het album "Grinning In Your Face" (1983), 6 tracks van "Sad or High Kicking" (1985) en 3 tracks van "True Dare or Promise" (1987 met Jessica Simpson). de muziek is een mix van country, folk, blues en zelfs bluegrass. een fijn album voor degenen die kennis willen maken met 's mans muziek. Martin Simpson is een snarenvirtuoos en speelt op deze collectie acoustic & electric guitar, lap steel, banjo, dobro. zijn latere albums o.a. "The Prodigal Son" en "Vagrant Stanzas" zijn wel consistenter en sla ik persoonlijk hoger aan. op die albums speelt de man op de top van zijn kunnen en komt alles samen. op 29/9/2023 staat de release gepland van het album "Nothing But Green Willow", waarop hij samenwerkt met de Amerikaanse singer/songwriter Thomm Jutz, met medewerking van Engelse/Ierse en Amerikaanse musici. dit album wordt nu al een "instant classic" genoemd. een album om naar uit te kijken.

ui de liner notes van deze collectie:
quote
Martin Simpson has said that the albums he recorded for Topic Records in the 80's were "kind of scrap books of the millions of things that I was into at that particular time". We should just be grateful that he can bring such inventiveness and personality to so many musical areas. Both a gifted interpreter of styles, and an original writer, Martin Simpson is undoubtedly one of the finest British acoustic and electric guitarists. He seems able to work convincingly and with originality in almost any field of music. His real affections are probably for the blues, however (he's a stunning slide player) and for "English" folk; he lists Robert Johnson, Bukka White, Doc Watson and Martin Carthy as inspirations for his resolutely individual approach.

His ability as accompanist - particularly in his successful pairing with June Tabor- also earned him high regard for his sensitive and versatile arrangements, and he has undeniably had a great effect on the musicians around him in the British Isles, who would probably bracket him with Martin Carthy and Richard Thompson as the major talents around.

And then at the end of the decade, he decided to take off to the East Coast of America on a permanent basis, so we can now look back at this period of his work, and evaluate it as being from a specific area.
They display a man with many and various guitars, in very creative union.
unquote

de opvolger van het veel geprezen "Vagrant Stanzas" uit 2013, dat Martin Simpson volgens het principe "less is more" volledig zelf vol speelde.

op dit album staat zijn vertrouwde mix van op muziek gezette gedichten, Amerikaanse en Engelse traditionals, een aantal nummers van hedendaagse Amerikaanse folkies/songwriters zoals "Blues Run the Game" van wijlen Jackson C. Frank en "Bones & Feathers" van Emily Portman plus een 6-tal sterke eigen composities van Martin Simpson, waarvan met name "Thomas Drew", "Maps" en "Ridgeway" indruk maken.

Martin Simpson excelleert met zijn technisch perfecte spel op banjo en "fingerpicking" spel op diverse gitaren (acoustic, electric & lap steel), zingt de liedjes met zijn aangename, doorleefde "folky" stem, begeleid door eersteklas muzikanten in dit genre o.a. Ben Nicholls (string bass, electric bass), Nancy Kerr (fiddle, viola), Andy Cutting (accordion, melodeon) en de Engelse folkie John Smith (electric guitar, backing vocals).

de vocalen van Amy Newhouse-Smith en zijn dochter Molly Simpson vullen een aantal nummers prachtig aan. de Engelse traditionele folk ballad (track 13) "Reynardine" sluit dit album fraai af.

de luxe edition bevat 6 extra songs (14 t/m 19) kwalitatief van hetzelfde laken een pak, waaronder "Joshua Gone Barbados" van de Amerikaanse folkie wijlen Eric Von Schmidt, de Engelse traditional "Willy O'Winsbury" ook bekend van de versie van de Ierse folkband Sweeney's Men (met Andy Irvine) en een folk/blues cover van de Elvis Presley klassieker "Heartbreak Hotel".

"Trails & Tribulations" is wederom een juweeltje van dit Engelse folkicoon, een album dat terecht tot 's mans beste wordt gerekend.

Album werd geproduceerd door Andy Bell
Recorded at Angelic Studios, Northamptonshire & Old Pig Farm, Sheffield & The Kitchen, Rhosneigr, Anglesey

Engelsman Martin Simpson is een folkicoon van de 1e orde met een imposante "back catalogue". na dit album zouden nog vele solo albums en samenwerkingen volgen. een geweldig song arrangeur, een snarenvirtuoos en prima zanger. de man heeft een indrukwekkend aantal BBC Folk Awards op zijn naam staan. zijn album "The Bramble Briar" was mijn 1e kennismaking met 's mans muziek en was mij uitstekend bevallen. een traditioneel folk album met spaarzame instrumentatie. dit album heeft een wat vollere instrumentatie. het is wederom een zeer fraai album gevuld met grotendeels traditionele songs als wel een aantal door hemzelf geschreven songs. 1 daarvan "Home Again" een hommage aan zijn geboorteplaats Scunthorpe, Lincolnshire (Noord-Engeland) is 1 van de vele hoogtepunten. een bewijs van zijn songwriter's kwaliteiten. 2) Sir Patrick Spens is een op muziek gezet gedicht, dat eerder in de vorm van een song te horen was op het album "Ballads and Songs" van de mij onbekende Engelse folk artiest Nic Jones, die hier op MuMe met 5 reguliere albums staat vermeld. er staan 2 instrumentale nummers op dit album, waaronder het met prachtig slide gitaarspel voorziene 3) Greystones en 12) Swooping Molly. het intieme, ontroerende 6) One Day schreef hij voor zijn vriend Martin Taylor, die hem wat gedicht regels had gegeven n.a.v. het overlijden van zijn jongste zoon en hem verzocht er een lied van te maken. de rol van accordeonist Andy Cutting is vrij prominent en op 9 nummers van dit album aanwezig. wat mij betreft als liefhebber van dit instrument een bonus. samen met de fiddle en de pedal steel van de befaamde B.J. Cole een fijne aanvulling op het geweldige gitaarspel en de warme vocalen van Martin Simpson. een fraai, gevarieerd album met een aantal pracht ballads zoals 5) The Wind & The Rain en 9) Lord Thomas & Fair Ellender. omdat hij destijds net vader was geworden, bewerkte hij het Engelse/Schotse kinderliedje Humpty Dumpty tot 10) Done It Again. het album wordt afgesloten met een swingende versie van de aloude Amerikaanse traditional 13) Stagolee. een nummer dat hij ooit leerde kennen via Mississippi John Hurt en reeds op 17 jarige leeftijd speelde. "True Stories" werd geproduceerd door Andy Seward en Martin Simpson.

de muzikanten op dit album:
Martin Simpson: acoustic, electric, baritone guitars, dobro, 5-string banjo, banjola, percussion & vocals
Keith Angel: drums & percussion
Jon Boden (frontman Bellowhead): fiddle
B.J. Cole: pedal steel guitar
Andy Cutting: diatonic accordion
Nigel Eaton: hurdy gurdy
Philip Selway (Radiohead): drums & percussion
Andy Seward: bass
Danny Thompson (ex Pentangle): bass
Muireann Nic Amhlaoibh: vocals
Kellie While: vocals

dit album staat 1 in de "ranking" van Best Martin Simpson albums. de man solo op zijn best in een soort van "live" setting, hoewel "Vagrant Stanzas" een studio album is. puur, naturel in een kale productie zonder gastmuzikanten. al het songmateriaal is van hoog niveau en perfect uitgevoerd door deze snarenvirtuoos. "North Country Blues" is een Bob Dylan cover en "Stranger Song" een Leonard Cohen cover. "Come Down Jehova" (van Chris Wood) en "Palaces of Gold" (van Leon Rosselson) zijn eveneens nummers van "hedendaagse" songschrijvers. voor de rest bestaat het materiaal uit Schotse ballads, Amerikaanse traditionele songs (o.a. Diamond Joe, Blue Eyed Boston Boy en Lorena) en (korte) gitaar improvisaties, zoals Shepherds Rejoice en Come Write Me Down. "Jackie & Murphy" en "Delta Dreams" zijn prima eigen nummers. het idee voor dit album ontstond aan de keuken tafel bij collega muzikant Richard Hawley, die bij mijn weten niet meeschreef aan de nummers op dit album, maar dit album wel co-produceerde samen met Peter Denenberg en Martin Simpson. zoals men in Engeland zegt "what you see is what you get", is dit voor de luisteraar of folkliefhebber echt een album met "what you hear is what you get". overigens hoef je geen folkliefhebber te zijn om van dit geweldige album te genieten.

Martin Simpson: acoustic, electric & slide guitars, 5 string banjo & vocals

zoals Martin Simpson over dit album het destijds zelf in een interview verwoordde:
quote
"I feel as though this is the record I've been working towards all my life. It's the first time I've made a studio album, which deliberately tries to capture the immediacy of a live performance. In fact it's the intimacy of playing to a friend, which is at the heart of this album. It is not a record of repairs and corrections.
This is what I do at a gig"
unquote

dit album werd al voor de releasedatum van 29 september 2023 een "instant classic" genoemd. het betreft een transatlantische samenwerking tussen de Amerikaanse singer/songwriter Thomm Jutz en het Engelse folkicoon/meestergitarist Martin Simpson. de songs zijn afkomstig uit een boek/verzamelwerk "English Folk Songs from the Southern Appalachians" (1917) waarvan later in 1932 een uitgebreidere versie verscheen. dit boek bevat honderden songs/ballads die de Engelse folklorist Cecil Sharp (1859-1924) tijdens zijn reizen door Noord-Carolina, opnam samen met zijn assistente Maud Karpeles (1885-1976). het betreft zogenaamde "field recordings" die in 1916 werden gemaakt. Jane Gentry deelde destijds 70 songs met hen, waarvan er 40 werden opgenomen in het boekwerk en 9 songs op dit album staan. van Mary Sands werden er 23 songs opgenomen en staan 4 songs (3,9,11 en 13) op dit album. de 13 songs op dit album zijn via overlevering behouden gebleven en krijgen op dit album moderne interpretaties, voorzien van nieuwe arrangementen van Martin Simpson, Thomm Jutz en de gastmusici. 5 songs werden in Frome en Sheffield, Engeland opgenomen en de andere 8 in Nashville/USA. voor de vocalen koos Martin Simpson zijn favoriete Engelse vocalisten (o.a. Fay Hield) en koos Thomm Jutz zijn favoriete "Appalachian" (o.a. Odessa Settles) vocalisten. het songmateriaal bestaat voornamelijk uit love ballads en murder ballads. de onderwerpen zijn allesbehalve lichtvoetig en gaan o.a. over ontrouw, klasse verschillen etc. de muzikale omlijsting van de vele song pareltjes op dit album is spaarzaam en grotendeels akoestisch ingevuld met geweldige zang van de gastvocalisten, uitgezonderd "The Wagoner's Lad" met zang van Martin Simpson, "The Gypsy Laddie" en "Awake, Awake" met zang van Thomm Jutz. een magistraal album, deze collectie van soms eeuwenoude songs. een album waar de liefde voor muziek vanaf springt en wat mij betreft top 5 materiaal voor de "roots" eindejaarslijstjes van 2023.

de muzikanten op dit album (naast de reeds hierboven vermelde vocalisten):
Martin Simpson: guitar, banjo, slide guitar, vocal
Thomm Jutz: guitar, vocals
Sierra Hull: mandolin (track 2)
Justin Moses: fiddle (track 2)
Seth Lakeman: tenor guitar (track 4)
Tammy Rogers: fiddle (track 4, 6 en 9)
Tim O'Brien: fiddle (track 5)


uit de liner notes:
quote
"The album's co-producer (and contributing musician) Thomm Jutz explains: "I had wanted to do something with the ballads from Sharp's collection for a long time but couldn't find the right angle in terms of what songs to focus on, what instrumentation, or what singers to use. It fell into place when I was introduced to Martin Simpson, and we combined our ideas.........."

Simpson offers his perspective: "I have never experienced a more organic and fluid project than this. Thomm and I had not met before the U.S. sessions, but the moment we sat and played together for the first time I knew we would simply do what I had hoped, listen together and support the singers and the songs. When Thomm and I first talked I asked that we should not involve session musicians and a "modern" band sound, and I believe the songs breathe and speak better for that"
unquote

wederom een prachtig album van Mary Black. qua sound verschilt deze niet of nauwelijks van de voorganger "No Frontiers". de nadruk ligt op ballads, waarop zij schittert met haar zang. de muziek wordt bescheiden ingekleurd met het geweldige gitaarspel van Declan Sinnott en/of de fraaie piano en accordeon klanken van Pat Crowley, die altijd in dienst staan van de liedjes.

2 nummers "Still Believing" en "Prayer for Love" van de Amerikaan Thom Moore, 2 geweldige liedjes van meester songwriter Jimmy MacCarthy, 1 van haar vaste songwriters "Bright Blue Rose" met een fraaie dobro partij van Declan Sinnott en de piano ballad "Adam at the Window", en ook een trio sterke songs van die andere favoriete songwriter van haar Noel Brazil "Golden Mile", "Babes in the Wood" en "Might as Well Be a Slave".

de overige 5 nummers doen er niet voor onder met prachtige versies van "The Dimming of the Day" (Richard Thompson) en het Joni Mitchell nummer "The Urge for Going". "Brand New Star" en "Just Around the Corner, beide composities van de Ierse singer/songwriter Kieran Goss en "Thorn Upon the Rose" van de Engelse zangeres Julie Matthews sluiten naadloos aan bij de sfeervolle, relaxte flow van dit album.

een heel consistent album met 12 bovengemiddeld goede composities, die naar mijn mening als geheel net iets beter zijn dan die van "No Frontiers". vandaar 4,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Declan Sinnott
Recorded at Ringsend Road Studios, Dublin

Declan Sinnott: guitars, dobro, mandolin, backing vocals
Pat Crowley: accordeon, piano, backing vocals
Garvan Gallagher: double bass
Noel Bridgeman: percussion
Maire Bhreatnach: fiddle, synth
Carl Geraghty: saxophone

haar derde solo album met 11 stuk voor stuk memorabele liedjes bevat uitsluitend prachtige, ingetogen, sfeervolle ballads, muzikaal sober omlijst, met alle ruimte voor haar geweldige stem.

de songs werden geschreven door:

1. By the Time It Gets Dark van Sandy Denny die geen introductie behoeft
2. Schooldays Over van de Schotse singer/songwriter Ewan MacColl, die o.a. nummers als "The First Time Ever I Saw Your Face" gecoverd door Roberta Flack en "Dirty Old Town" gecoverd door de Dubliners, Rod Stewart en de Pogues op zijn naam heeft staan
3. Once in a Very Blue Moon (Pat Alger/Eugene Levine), ook bekend in de versie van Nanci Griffith
4. Farewell, Farewell (Richard Thompson) dat verscheen op "Liege & Lief" van Fairport Convention
5. Sparks Might Fly van de Ierse si/so Noel Brazil, van wie zij vele liedjes opnam
6. Katie van Jimmy McCarthy eveneens een Ierse si/so, evenals Noel Brazil 1 van haar favoriete songwriters
7. Leaving the Land van Eric Bogle, een Australiër van Schotse afkomst, o.a. bekend van zijn anti-war song "And the Band Played Waltzing Matilda" dat o.a. gecoverd werd door de Pogues
8. There Is a Time van de Ierse si/so Johnny Duhan
9. Jamie een instrumentaal nummer van Declan Sinnott
10. Leaboy's Lassie, traditional
11. Trying to Get the Balance Right eveneens een nummer van Johnny Duhan

op de remixed/remastered 30th anniversary edition (2017) van dit album, die klinkt als een klok, staan 3 fraaie bonus tracks:

12. Moon River (Johnny Mercer/Henry Mancini) een Amerikaanse classic, o.a. gecoverd door Rod Stewart op 1 van zijn "Great American Songbook" albums
13. Copper Kettle van de Amerikaanse songwriter Albert Frank Beddoe, een nummer dat bekendheid kreeg door de versie van Joan Baez
14. Wounded Heart van de Amerikaanse zangeres/songwriter Jude Johnstone, dat ook door Bonnie Raitt werd gecoverd op haar album "Silver Lining"

een "Grand Cru" album waar alles aan klopt. de versie uit 2017 droeg zij op aan de in 2016 overleden Ierse zangeres Mandy Murphy, die op het originele album aanwezig was met "harmony vocals"

Album werd geproduceerd door Declan Sinnott
Recorded at Landsdowne Studios

Musicians: Declan Sinnott, Pat Crowley, Garvan Gallagher, Noel Bridgeman, Carl Geraghty, Mandy Murphy,
John Sheahan (van de Dubliners), Caroline Lavelle, Una Ni Chanainn, Honor Hefferman

dit zevende solo album van Mary Black bevat wat minder traditionele folk dan die uit haar beginperiode.
Mary Black een geweldige zangeres is zelf geen songwriter, maar zij heeft een fijne neus voor goede songs van anderen.

de songkeuze op dit album mag er zijn met 4 nummers (1,2,7,9) van wijlen Noel Brazil, 3 nummers (4,8,11) van de Australiër Shane Howard, 3 nummers (5,10,12) van de Amerikaan John Gorka, 1 nummer "Wonder Child" van de onvolprezen Ierse songwriter Jimmy MacCarthy en de prachtige ballad "Donegal Breeze" van een andere Ierse songwriter Kevin Doherty.

Mary Black schittert vooral op de ballads "Wonder Child", het eerder genoemde "Donegal Breeze", "Roisin" en "Gabriel".

de muziek neigt af en toe naar easy listening, zoals op "In a Dream" (Noel Brazil) en "Looking Forward" (John Gorka) mede ingekleurd door saxofoon en trompetklanken, maar overall overheerst de "folky" sound.
een fraai, sfeervol album dat een fijne relaxte flow heeft, met een goede balans tussen traditionele en moderne folk.

de live opgenomen rockende afsluiter "Raven in the Storm" (John Gorka/Geoff Bartley) valt wat uit de toon.

Album werd geproduceerd door Declan Sinnott
(assisted by Mary Black & Billy Robinson)

Recorded at Windmill Lane Studios, Dublin
(except tracks 6,9,11 & 12 recorded at Sulan Studios, Ballyvourney, Co. Cork)

de band ten tijde van dit album:

Carl Geraghty: baritone & tenor saxes, soprano saxophone
Dave Early: drums, percussion
Garvan Gallagher: bass guitar, double-bass
Pat Crowley: piano, Rhodes piano, harmony vocals
Frank Gallagher: synthesizer, viola, whistle, h.v.
Declan Sinnott: electric & acoustic guitars, slide guitar, sitar drone, h.v.

plus:
Stephen McDonnell: trumpets, flugelhorns
Liam Bradley: harmony vocals

gezien de site musicthatneedsattention dat ik op jouw profiel tegenkom neem ik aan dat jij Theo bent. ben jij muziekpromotor, verzorg jij de p.r. van muzikanten of iets dergelijks? lijkt mij een leuke job. Maura O'Connell werd later ook zangeres bij De Dannan, een traditioneel Ierse folkgroep. Dolores Keane was de eerste zangeres van deze groep. I.t.t. Mary Black en Dolores Keane, die vooral werk van andere songwriters en traditionals vertolken en dat meesterlijk kunnen uitvoeren, schrijft Eilis Kennedy naast de traditionals die zij prachtig vertolkt, ook eigen nummers die er mogen zijn. So Ends This Day (2020) is een prachtalbum en kan ik de liefhebber van Ierse rootsmuziek aanbevelen. recorded by Trevor Hutchinson at Marguerite Studios, Dublin. hij speelt ook bass op dit album. neem aan dat dezelfde TH is die op het Fisherman's Blues album van The Waterboys meespeelt. haar album Westward (2016), recorded at Bear Creek Recording Studio, Santa Cruz, California doet er niet veel voor onder. geweldige uitvoering trouwens van When I Sleep in JBP in Dingle.

de opvolger van "Speaking With the Angel" liet 6 jaar op zich wachten. Mary Black is samen met Dolores Keane en Niamh Parsons mijn favoriete Ierse zangeres, maar er zijn er uiteraard vele gezegend met prachtstemmen (o.a. Karan Casey, Niamh Dunne, Ellis Kennedy, Anna Mitchell, Maura O'Connell, Susan O'Neill, etc).

op dit "Full Tide" staan 4 nummers van haar vaste liedjesschrijver wijlen Noel Brazil (1957-2001), t.w. tracks 1,5,8 en de aan hem opgedragen bonus track "Japanese Deluxe", plus 2 Dylan covers (2 & 11), waarvan met name de versie van "Lay Down Your Weary Tune" indruk maakt.

daarnaast verschenen er voor het eerst op een album van haar, twee door haar zelf geschreven nummers "Your Love" en "Stand Up', co-written met haar zoon Danny O'Reilly plus een cover van het Sandy Denny nummer "Full Moon".

naast de liedjes van Noel Brazil, die garant staat voor kwaliteit, reken ik de covers "Don't Let Me Come Home a Stranger" van het Amerikaanse folkduo Robin & Linda Williams, "St. Kilda Again" van de Australische folkie Shane Howard met backing vocals van haar dochter Roisin O'Reilly en Claire Sproule en de Ierse traditional "Siul a Run" tot de hoogtepunten. van deze veel gecoverde traditional staat eveneens een prachtige versie op het album "Coolfin" van Donal Lunny gezongen door Maighread en Triona Ni Dhomhnaill.

inderdaad meer easy listening en minder traditioneel "folky" dan haar prijsalbums uit de 80's/begin 90's en niet alle nummers willen overtuigen, maar dankzij de als vanouds prachtige zang van Mary Black is ieder album van haar het beluisteren waard, zo ook deze.

zoals ik ooit mocht meemaken is Mary Black live een sensatie. 8 februari 2025 zal zij een optreden geven in Tivoli/Vredenburg. de liefhebber weet genoeg.

het debuut solo album van Mary Black. hiervoor was zij reeds muzikaal actief als zangeres van de Ierse folkgroepen General Humbert, die 2 albums maakten en zong zij bij het puristische Ierse folkgezelschap De Dannan, waar zij kort lead zangeres van was evenals haar collega zangeres Dolores Keane. de laatste werd ooit door wijlen Nancy Griffith de "Voice of Ireland" genoemd, maar Mary Black doet er zeker niet voor onder.

Mary Black schittert op dit album met de prachtig gezongen 5 traditionele ballads, "Rose of Allendale", "Loving Hannah", "My Donald", "Anachie Gordon" en "Rare's Hill".

de overige 4 nummers zijn covers, "Lovin' You" van John Sebastian, "Crusader" van de Ierse singer/songwriter Mick Hanley, "Home" van de Amerikaanse zangeres/songwriter Karla Bonoff en de met jazzy accenten ingekleurde jazz standard "God Bless the Child", een nummer van Arthur Herzog en Billie Holiday.

een geweldig debuut met 9 prima songs in een klein gehouden, sobere muzikale omlijsting.

Album werd geproduceerd door Declan Sinnott, bekend van zijn werk met Christy Moore en mede oprichter van de in de jaren 70 populaire Ierse folkrock groep Horslips, opgenomen in de Lombard Studios, Dublin

Eoghan O'Neill: bass
Philip Begley: piano
Declan Sinnott: guitar
Keith Donald: saxophone
Donal Lunny: bouzouki, synthesizer
Nollaig Ni Chathasaigh: violin

Mary Black is een grootheid/zangeres van de Ierse folk muziek met een zeer respectabele staat van dienst. Zij wordt in Ierland en door haar fans in het buitenland op handen gedragen. ooit begonnen als zangeres van de Ierse folkgroep De Dannan, verliet zij deze groep voor een solo carrière en maakte zij in 1983 haar gelijknamige debuutalbum "Mary Black", dat gevolgd werd door een hele reeks prachtige folk albums. in haar latere carrière ontwikkelde haar muziek zich wat meer naar easy listening en mainstream.

op dit album met orkestrale uitvoeringen met een dwarsdoorsnede van vele klassieke liedjes uit haar oeuvre en wat minder bekende liedjes, staan de volgende nummers:

1. The Urge for Going (Joni Mitchell) van het album "Babes in the Wood" (1991)
2. No Frontiers (Jimmy MacCarthy) van "No Frontiers" (1989)
3. Carolina Rua (Thom Moore) van "No Frontiers"
4. Poison Tree (William Blake, Marcia Howard) van de verzamelaar "A Woman's Heart" (2001)
5. Summer Sent You (Noel Brazil) van "Holy Ground" (1993)
6. The Dimming of the Day (Richard Thompson) van "Babes in the Wood"
7. Turning Away (Dougie McLean) van "Speaking with the Angel" (1999)
8. Bless the Road (Steve Cooney) van "Speaking with the Angel"
9. The Loving Time (Noel Brazil) van "Holy Ground"
10. Adam at the Window (Jimmy MacCarthy) van "Babes in the Wood"
11. Poison Words (Paul Doran) van "Holy Ground"

de uitvoeringen met orkest werden gearrangeerd en geproduceerd door Brian Byrne.

qua sound een wereld van verschil met een verzamel album als "Collected" (1984) waarop nummers staan van haar vroegste werk met traditionele Ierse folk gespeeld op authentieke instrumenten.

het zal niet ieder's "cup of tea" zijn, maar op zijn tijd kan ik erg genieten van deze uitvoeringen.
favoriete nummers "The Urge for Going", "Summer Sent You", "The Dimming of the Day" en de afsluiter "Poison Words".

behalve het orkest speelden o.a. de volgende muzikanten mee:

Declan Sinnott (acoustic & electric guitar, backing vocals), Noel Bridgeman (drums, percussion), Pat Crowley (accordian, piano, backing vocals), James Blennerhassett (double bass) en Donal Lunny (bouzouki, guitar, backing vocals).

uit de liner notes (A Note from Mary)

"It's hard to describe the emotion I felt
when I sat in the National Concert Hall
and listened to the RTE National Symphony Orchestra
play on my songs

It was as if my life's work made total
sense in that joyous moment and I felt
proud and honoured
I am so grateful to the NSO and all
those involved in bringing together this project"

haar vierde solo album, de opvolger van haar naar mijn mening beste album "By the Time It Gets Dark", waarop de folk sound iets meer aanwezig is.

zoals gebruikelijk op haar albums uit de eighties, wederom veel nummers van haar favoriete Ierse songwriters:

"No Frontiers", "Shuffle of the Buckled" en "Another Day" van Jimmy McCarthy
"Columbus", "Fat Valley of Pain" en "Vanities" van Noel Brazil
"Past the Point of Rescue" van Mick Hanly
"The Shadow" van Donagh Long

plus 2 nummers "The Crooked Road (Carolina Rua)" en "The Fog in Monterey" van de Amerikaanse singer/songwriter met Ierse roots Thom Moore, waarvan "Carolina Rua" 1 van de prijsnummers is van dit album en een versie van de Amerikaanse classic "Say a Little Prayer" (Burt Bacharach/Hal David), een nummer dat zij in 1966 schreven voor zangeres Dionne Warwick en later ook werd gecoverd door Aretha Franklin.

sfeervolle, akoestische ballads als "Past the Point of Rescue" en "Fat Valley of Pain" worden afgewisseld met een enkel mid-tempo nummer als "Vanities". glansrollen zijn weggelegd voor haar begeleiders, de onvolprezen gitarist Declan Sinnott en Pat Crowley (accordeon, piano).

de iets teveel naar easy listening/mainstream overhellende nummers "The Shadow", "Another Day" en de "Say a Little Prayer' cover overtuigen minder. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Declan Sinnott
Recorded at Windmill Lane Studio 2, Dublin

Declan Sinnott: guitars & harmonies
Noel Bridgeman: percussion & harmonies
Garvan Gallagher: double bass & harmonies
Pat Crowley: accordion, piano & harmonies
Carl Geraghty: saxophone

plus:
Donal Lunny: synthesizer
Mandy Murphy, Tony Davis: backing vocals
Caroline Lavelle: cello (tracks 3 & 6)

heb dit altijd de minste van haar albums gevonden en haakte om die reden destijds af. na vele jaren weer eens beluisterd en mijn mening is onveranderd.

op "Shine" staan liefst 5 nummers van de Engelse songwriter David Gray (1,3,6,8 en 10).
de overige nummers werden geschreven door:

2) "One and Only" (Scott Cutler/Annie Preven)
4) "Nobody Lives Without Love" (Larry Klein/Tonio K),
5) "I Misunderstood" (Richard Thompson)
7) "I Will Be There" (Paul Brady/John O'Kane)
9) "Beautiful" (Amy Kanter)
11) "By the Hour" (Larry Klein/David Batteau)

de sound is MOR, pop/folk met veel mid tempo liedjes wat in combinatie met de matige kwaliteit van de liedjes resulteert in een voor haar doen zeer middelmatig album.

waar anderen dit wellicht een veelzijdig of gewaagd album zullen vinden, mis ik de kwaliteit van de liedjes
van met name Jimmy McCarthy en wijlen Noel Brazil en staat de Amerikaanse productie van Larry Klein mij tegen.

"Shine", "I Will Be There" en "I Misunderstood", hoewel deze versie niet kan tippen aan het origineel van Richard Thompson zijn memorabel, maar het echte hoogtepunt op dit album is de bonustrack "Two Dancers in the Dark", een prachtige ballad van Paul Buckley, waarop haar vertrouwde sound is te horen.

2 jaar later volgde het uitstekende "Speaking With the Angel" met veel beter songmateriaal waarop zij grotendeels terugkeerde naar haar muzikale roots. een album met fraaie"folk" muziek in een iets moderner jasje.

Album werd geproduceerd door Larry Klein
Recorded at Capitol Studios, Hollywood, California
(except tracks 1,7 & 9 recorded at Windmill Lane Studios, Dublin