Iets moet het eerste album zijn van 2017 die beluisterd zal worden en geloof het of niet maar dit lijkt me een interessantere keus dan Brian Eno - Reflection (2017) ...ben geen Ambient fan.

Ace of Angels: zo te zien een zevental tiener cheerleaders, maar deze jonge dames zijn iets ouder zo tussen de 20 en 26. Eén van de dames schijnt te kunnen drummen en een andere Piano spelen, hoor dat hier niet terug. Het genre: K-pop, Electro-Pop en Dance, hoofdzakelijk in schattig Engels, met wat Koreaans er tussen door in bijna elk nummer. Dit is vergelijkbaar met Europese en Amerikaanse pulp-pop prinsessen, doet me zelfs denken aan Latin Pop en aan Kylie Minogue. Hier en daar wat effect op de vocalen maar dat is te verwachten bij dit soort acts.

Excuse Me is het meest catchy van het stel, maar alles is zeer toegankelijk en dansbaar. En af en toe de Koreaanse taal is geen obstakel wat mij betreft, ze gebruiken de zelfde straattaal uitdrukkingen die je ook in Amerikaanse all girl groups hoort.

Lily is een aardig Jazzy Pop Ballad grotendeels in Koreaans, en Melting Love neigt naar 80s PostDisco / Synthpop.

Er zijn veel slechtere pulp-pop albums gemaakt, deze is prima en een vrolijk begin van 2017

Als ik het originele verhaal lees van Bobby Jameson, de achtergrond en inspiratie van dit album, dan wordt je daar niet vrolijk van. Een overhyped act in spé die vervolgens genadeloos faalt met z'n eerste single... en vervolgens tot aan zijn dood afvraagt "wat/waar is het mis gegaan?" Zware kost.

Mijn kennismaking met dit vreemde mannetje Ariel Pink loopt via Weyes Blood en zangeres Natalie Mering, haar album Front Row Seat to Earth (2016) staat in mijn album Top 10 van 2016. Dus Ariel toch maar eens verder verkennen, ook op aanraden van Spotify

Lo-Fi / Psychedelisch / Indie Rock donker, wat tegendraads, zonderling en verhalen over eenzaamheid maar gemaakt met de nodige humor. Acting springt eruit omdat die een soort 70s Funk ritme heeft en naast Feels Like Heaven het meest positief over komt. Death Patrol lijkt voor een bijna vrolijke begin 70s Frankenstein film gemaakt. Meer humor in Santa's in the Closet met iets wat 80s aan doende synths. Dedicated To Bobby Jameson klinkt alsof 70s David Bowie en The Stranglers even meededen naast het orgeltje van Ray Manzarek (The Doors), smakelijk geheel.

De single Time to Live heeft niet veel verstaanbare tekst en wat Drone invloeden, en de fijne chant "time to live, time to die" in de eerste helft. Pas in de twee helft komt de tekst plus wat grunts zoals ik ze ken van Jaz Coleman van Killing Joke. De single Another Weekend is het mooiste nummer van het album, wellicht ook het meest toegankelijke. De teksten goed verstaanbaar en ook waar gemakkelijk een band mee te vormen is. Verder gewoon Psychedelische Pop Rock met veel fijne weird effecten. Verdronken galmen in Lo-Fi in I Wanna Be Young klinkt als een grijsgedraaid bandje in je cassettedeck.

Vanaf Bubblegum Dreams begin ik wel iets te krijgen dat ik wel weet wat Ariel in huis heeft, alle elementen waaruit hij een nummer opbouwt zijn nu wel voorbij gekomen. Door de verdronken zang in Lo-Fi galm is slecht verstaanbaar en bind dus niet gemakkelijk. Pas het iets wat kitchy en Funky Acting trekt weer mijn aandacht. Het album had dus waarschijnlijk 1 a 3 nummers korter gekund en niet 55 maar 44 minuten kunnen duren. Met de pakkende Lo-Fi Punk van Revenge of the Iceman wordt men weer even wakker geschud in de afsluiter "open de fucking door!"... hij staat al open Ariel.

Geen slechte kennismaking met Ariel, genoeg nummers om van te genieten.

Bevalt me prima na al na de eerste luisterbeurt. Breed scala van invloeden lounge, synthpop, funky en R&B, vooral leuk voor later op de avond.

Nina Hagen is voor mij niet herkenbaar klinkt bijna als Marianne Faithfull, maar voor mij voorlopig wel het leukste nummer. Ook al zo'n album dat me doet denken aan Basement Jaxx net als Cosmic Serpents van Skip&Die.

Die arme Art Garfunkel.... eeuwig beroemd als de krullenbol naast Paul Simon.

Ten tijde van dit album was hij al 45/46 en maakte hij een album die niet veel anders is dan de vorige 5 solo-albums die hij toen al 15 jaar lang maakte. Okay, het is een 80s album en dus iets meer ruimte voor synths maar niet te veel want hij poogt tijdloze muziek te maken. Het grootste gebrek aan dit album is het ontbreken van tekstueel sterke nummers waar Art zijn magie op kan los laten.

Dit is echt geen slecht album maar het is wel veel herhalingen van zetten en weinig muzikale of stemtechnische progressie. Geen Art die Rockt of Synthpop omarmt of een Punkerige strot opentrekt misschien mocht dat ook niet van het label, wie weet? Daar waar zijn oude maatje continue opzoek is naar andere inspiratiebronnen in den vreemden, doet Art veel van hetzelfde. De vraag is dan ook waarom zou je dit album kopen als je al 5 andere hebt die hetzelfde klinken maar met sterkere teksten?

Ook al is Paul Simon muzikaal en tekstueel de betere van het duo dat ze ooit vormde, toch heb ik Art hoog zitten. Hij is gewoon goed in het interpreteren van andermans werk en die stem is gewoon prachtig, beter dan die van Paul ook als die daar iets meer mee durft te variëren.

De betere nummers: I Have a Love, Love Is the Only Chain, I Wonder Why

Een goede opname van een live registratie dat wil zeggen zo klinken ze live ook, alleen de originelen nummers op de diverse albums klinken toch iets mooier. Live optreden van Autolux eerder dit jaar was dus niet super. Maar er is genoeg te genieten van hun nieuwe album, die is wel kanshebber voor mijn Albums Top 10 van 2016.

Er zijn nu diverse studio's / labels die hun eigen Live albums uitbrengen zoals AudioTree en deze Third Man Records dus. Voorlopig wint AudioTree het van Third Man. Ze hebben ook The Kills, ben benieuwd.

Ondertussen 16x luisteren verder en het verveelt echt nog niet, deze staat voorlopig net buiten mijn album top 10 van 2016 en beschouw ik als een serieuze kandidaat om daar in te komen.

Waar ik in eerste instantie vooral de tweede helft van het album erg goed vond plus het openingsnummer, vallen nu ook de 4 andere nummers steeds meer op hun plek.

Gruizige rock neigend naar Shoegaze met af en toe een ontstemd psychedelisch 60s orgeltje er door heen zoals in de kraker Change My Head.

Discogs doet dit af als Rock, maar dat is wel erg gemakzuchtig. Deze band experimenteert er behoorlijk op los maar doet dat bij elk nummer wel binnen bepaald grenzen. In eerste instantie deed het me denken aan Tuxedomoon maar die spelen meer Jazz / Avant-garde en dit is meer Rock / Avant-garde / Electronic.

Het is mantra-achtig, repeterend soms met knipogen naar Afrikaanse of andere Wereld muziek invloeden. Je zou gemakkelijk kunnen denken aan het solo werk van David Byrne van de Talking Heads. Organisch, want ik kan in de 5 tot nu toe beluisterde nummers geen drumcomputer of sequencer ontdekken. Soms wat Lo-Fi dan wel live opgenomen demo's, misschien opgenomen vergelijkbaar met Neil Young's recente album Peace Trail (2016). Veel ruimte voor muziek en weinig zang, dat dan weer wel doet denken aan voorgenoemde David Byrne's vocalen t.t.v. de eerste Talking Heads albums.