Wow, wat een ander geluid komt daar van Low, heeft er een kruisbestuiving plaatsgevonden met Alan's andere project Retribution Gospel Choir? Landslide klinkt alsof het ten tijde van Trust of Things We Lost in The Fire zou kunnen zijn gemaakt. Gek genoeg doet Landslide me ook denken aan Ennio Morricone's Once Upon a Time in The West.

De mistige echo's en een vervormde Tom, wat voor een show gaat dat worden. In Utrecht dit voorjaar klonk het allemaal zoals ik gewend ben van Low zonder al te veel vervormingen. Ben dus zeer, positief, verbaasd door wat ze op het album hebben vastgelegd. Is toch veel spielerei in de studio uit doosjes. Niet dat het niet mooi is maar wel een verrassing. De singles zijn mijn favoriete nummers maar ook heerlijk dat openingsnummer Gentle, waar ik bijna Trent Raznor in kan horen. De stem van, en zangpartijen van Mimi Parker vind ik ook minder poppy en minder gehaast dan op voorganger The Invisible Way. Nog maar 3x beluisterd maar nu vind ik het al 4* en kan die nog verder groeien.

Eigenlijk alleen de titels van de nummers verwijzen naar Low voor de rest is dit elektronische Ambient muziek met invloeden uit Jazz en Hip Hop. Het is niet slecht maar het is totaal niet Low. Ik betwijfel dat ze hier actief bij het resultaat betrokken zijn geweest. Meerder nummers hebben niet eens herkenbare vocalen noch melodielijnen van de originele nummers. Desalniettemin is deze uitvoering van Over the Ocean verrassend leuk.

Ook na 16 keer het album beluisterd te hebben is het moeilijk om het te beoordelen, het trio rond Alan Sparhawk en Mimi Parker staat al jaren in mijn top 10 van favoriete live acts. De 6 meeste recente albums hebben dan ook 3x 5 en 3x 4,5 sterren gekregen. Ook andere projecten van Alan Sparhawk kan ik goed waarderen zoals Retribution Gospel Choir en The Murder of Crows. Het is een bezig baasje met ook nog een solo-album en zijn medewerking aan tribute-albums. Daar zit dan ook de basis van mijn kritiek niet zo zeer op Low als op Alan die veel op zijn schouders neemt en op dit moment zichzelf een beetje te dun uitsmeert over al die projecten. Die allemaal juweeltjes opleveren maar ook veel mindere nummers, nou ja zo ervaar ik dat.

Toen maanden geleden teaser Plastic Cup uit kwam was ik niet echt heel onder de indruk en dus licht geschokt. Later kwam een prachtige live EP met daarop Waiting die me weer geruststelde. Een maand geleden lekte het album en heb ik het tien keer beluisterd. Er staat veel op wat me bevalt maar hier en daar vind ik het te 'poppy', vooral So Blue kan me niet bekoren. Te veel herhaling maar zelfs Mimi's prachtige stem klinkt hier gewoon niet lekker. Zonder haar zang en percussie is Low niet Low en samenzang met Alan is heerlijk om te horen. Zoals Amethyst en Holy Ghost dat hebben.

De boem-tjak eenvoud van Clarence White geeft ook lichte irritatie, de toevoeging van handclaps en de tekst maakt veel goed "I know I shouldn't be afraid". Four Score komt en gaat een beetje zonder te veel indruk achter te laten. Over Just Make It Stop ben ik nog niet uit ook hier voel ik irritatie tegen de herhaling van het zinnetje.

De laatste drie nummers (Mother, On My Own en To Our Knees maakt veel goed en ik ga het album van 3,5 naar 4 sterren brengen waarmee het nog steeds het minste album is voor mij van de afgelopen 14 jaar. Ga zeker na het concert in De Duif en wellicht dat het live beter uitpakt. Ze hebben een muzikale geschiedenis om trots op te zijn. Ik hoop op nog vele productieve jaren maar ook zonder dat is er veel om van te geniet uit het verleden.

Op deze EP klinkt lùisa strijdbaarder en neigen de nummers meer naar Indie Pop Rock, erg goed te pruimen.

Ze debuteerde met een akoestisch album (One Youth Ago, 2012) dat meer singer-songwriters ademt. En hierna volgde een album dat Folk als basis heeft met Electronic Pop invloeden.

Bij toeval op gestoten door rond te pluizen in vergelijkbare artiesten bij Alice Phoebe Lou

Een deel van dit album klinkt heel erg fijn, een zeer goede Duitse kloon van Florence + The Machine met iets meer Electronic Pop invloeden: Belong, Vision, More en Under the Wild Skies

De rest van het album is iets minder Folk, maar wel van een consistent goede muzikale kwaliteit. Ook de stem van deze Duitse bevalt me prima. Geen wonder dat ze door een major label als het Canadese Nettwerk is opgepakt. Fijn en helder gitaarspel op de meeste nummers.

Misschien iets voor erwinz?

Ze is ook niet vies van dansbare remixen van haar nummers, gezien de bonustracks.

Een grotendeels akoestisch album, meer in een singer-songwriter stijl (zang + akoestische gitaar) dan de Folk / Electronic Pop die ze op het volgende album Never Own laat horen.

Een geraspte stem die wel lekker binnenkomt en vaag doet denken aan Adele in enkele nummers, voor fans van Laura Gibson, Julie Byrne en Fiona Bevan.

Favorieten: Nighthawks en The Wolf , die laatst klinkt als een soort modern sprookje gebracht.

Vanavond in de Paradiso en aldus de aanbeveling voor fans van Nick Cave, Bob Dylan, Madrugada en Elvis Costello.

Ik hoor iets wat donkere Amerikaanse singer-songwriter / Rock & Roll met een iets wat rauwe stem, die soms klinkt als een jonge Willie Nelson. En met Country invloeden zou ze zeggen als je de instrumentenlijst ziet bij het album (Baritone Guitar, Cello, Dobro, Lap Steel, Mandolin, Organ, Piano, Pump organ, Viola, Violin), maar het zijn meer ingrediënten dan dat het werkelijk Country Rock is. Alleen in de cover Reason to Believe klinkt erg veel Country in door. Veel van de instrumenten worden door Freddy Holm bespeeld.

Dit album is geproduceerd door John Agnello, die eerder werkte voor Sonic Youth, Dinosaur Jr. en Kurt Vile.

Ik ga vanavond Big Thief bekijken maar een uurtje na afloop staat de man op het podium, wellicht dat ik blijf hangen.