Mooi, prachtig hoe die stemmen bij elkaar passen en spaarzaam van muziek zijn voorzien, volgens mij Lily op de elektrische gitaar. Madeleine vaker achter de toetsen.

Live was het gisteren iets minder mooi maar dat lag aan de kleine zaal van de Paradiso en hoe de boel daar versterkt / afgesteld is. Bovendien weer een donker rovershol zoals zo vaak...

Mooiste nummers: Devil We Know, Come To Me en Goodbye to Anyone, de eerst twee werden volgens mij live gespeeld, in elk geval het eerste nummer.

Live verder nog een cover van Sea of Love, wel bekend van The Honeydrippers

De lui van Audiotree hebben ook Lily & Madeleine weten te strikken voor een live-in-the-studio-sessie. Deze versies verschillen niet heel veel van de reguliere album versies, minder van de studio productie en minder elektronische toevoegingen. De stemmen van de zussen plus een piano een summiere percussie een viool, en af en toe een gitaar/bas en een viola? Mooie eenvoudige begeleiding.

Er is/was al een EP in 2015 Blue Blades Acoustic Sessions naast de EP Acoustic Sessions uit 2014, en dus best wel veel van deze vergelijkbare releases maar afgezien van Fumes en Can't Admit It gelukkig weinig overlap. En zo voegt het toch iets toe. Duidelijk op alle 3 de akoestische albums is dat de zussen meer dan prima live klinken, alleen hier in de Paradiso onlangs iets minder. Dat zal dan aan de avond, de zaal en aan de soundcheck hebben gelegen.

Eigenlijk kan ik geen favoriet aanwijzen bij de 3 EP's de kwaliteit en invullen is telkens van hetzelfde hoge niveau en twijfel of ik niet alle drie met een 4,5* zou moeten belonen i.p.v. de 4* die ze nu hebben.

Favoriete nummers:
Blue Blades, Can't Admit It, Fumes en Nothing... vandaar ook de neiging om het hoger te willen waarderen.

Een erg fijne EP, die iets meer variatie lijkt te hebben dan latere albums (Iets meer instrumentatie maar nog steeds spaarzaam)

Favoriete nummers: In The Middle en Tired

Op basis van de opener 'Sheezus' zou ik het album 2,5 of 3 sterren geven ook het volgende nummer is niet veel beter. Bij 'Air Balloon' komt het album een beetje tot leven, maar ook dat klinkt als Katy Perry / Gwen Stefani light. Moest even M.I.A.'s 'Paper Planes' erbij halen want ik vond het daarop lijken maar dan zonder 'Straight To Hell" sample van The Clash.

Gelukkig wordt het daarna beter met 'Insincerly Yours' en 'Take My Place' voorop. 'Hard Out Here' zou een single kunnen zijn, alleen hou ik niet van dat autotune(?) effect. Als bonustrack is er een cover van Keane 'Somewhere Only We Know' waarvan de eerste minuut prachtig is tot ze hoge uithalen probeert wat duidelijk niet binnen haar bereik zit. Toch maar 3,5 gegeven, net aan.

"PLAY LOUD!" - stond er vroeger nog wel eens op een album, dat werd in het ouderlijk huis niet altijd gewaardeerd. Bij de NPR zullen ze waarschijnlijk gedacht hebben, als er geen Big-Band-Rock-geluid op het album te vinden is dan maar die indruk wekken door het volume op de stream op te krikken. Maar ik vind dat niet bij dit album passen, dus dat grotendeels terugdraaien op de PC.

Het openingsnummer Sleeping Around the Corner was de derde single van dit album en hier hoor ik een sterke connectie met hun legendarische band Fleetwood Mac. Net als bij veel andere nummers op dit album is de percussie duidelijker aanwezig dan bij FM en klinkt de drums ook vaker Jazzy.

Feel About You was de tweede single en de eerste met een vocale hoofdrol voor Christine. Ook hier duidelijke verwijzingen naar FM en dan vooral Tango in the Night. Dat nog meer geldt voor In My World de eerste single maar sluit ook nauw aan bij Lindsey's solo album Out of the Cradle (1992). Heerlijk die eenvoudige noten op de gitaar op de voorgrond. Ook voor mij het beste nummer op het album alhoewel de afsluiter daar ook aanspraak op kan maken.

Red Sun is vandaag uitgebracht als 4e single, om en om vocale hoofdrollen dus deze is weer voor Christine. De achtergrondvocalen lijken heel veel op wat ze ook al deden in FM en in een déjà vu denk ik heel even een Stevie sound-a-like te horen. Love Is Here to Stay had zo op een solo album van Lindsey kunnen staan, de inbreng van Christine is hier nauwelijks waarneembaar, misschien in de achtergrondzang? Wat kan die man heerlijk tokkelen op zijn gitaar.

Too Far Gone is het enige op het album wat nog echt een Pop Rock geluid heeft en Mick de kans geeft om op de drums en percussie accenten te leggen. De tweede gitaar klinkt overigens aardig Bluesy zoals ik ze nu wel ken van My Baby. Op twee na meest interessante nummer wat mij betreft ook als het tekstueel niet veel doet. Het klinkt wel als het nummer waarin John en Mick een belangrijker aandeel hebben en misschien als een nummer wat ook op Tusk had kunnen staan. Zeker als je Mick hoort in de fade-out.

Ook bij Lay Down for Free vraag ik me af hoe het zou klinken als Stevie erop mee zou doen. Het is een tussendoortje maar ééntje waarvan ik het gevoel heb dat haar inbreng dit verder zou hebben kunnen brengen.

On With the Show is ook zo'n nummer met veel muzikale en tekstuele verwijzingen haar hun band en misschien ook wel stiekem een oproep aan Stevie om zich opnieuw aan te sluiten.

De fijne licht melancholische afsluiter Carnival Begin doet me denken aan The Alan Parsons Project, met een vocale hoofdrol voor Christine en een gitaar solerende Lindsey. Misschien het beste nummer op het album en klinkt ook als een stap richting een volgend album.... van Fleetwood Mac.

Dit experiment van twee smaakmakers van Fleetwood Mac is wat mij betreft geslaagd ook als het niet kan concurreren met het beste van hun oude band. Het ligt wel in het verlengde van Tango in the Night en kan het de concurrentie wel aan met de 3 laatste (mindere) albums van FM. En ondanks dat bijna de complete band aanwezig is, op Stevie na, mist het iets meer dan haar stem en een beetje volume.

Ook op dit album drukt Lindsey behoorlijk zijn stempel en zit het wat mij betreft dicht bij enkele van zijn solo-albums. Daar is niks mis mee, maar de rol van Christine is toch kleiner dan ik had gehoopt. Misschien uit noodzaak?

Helaas is Christine's mooie stem van weleer niet meer zo geweldig en zit er een lichte hees op en minder krachtig. Niet raar gezien haar leeftijd maar wel een gemis in dit experiment. Ook de piano is niet zo prominent aanwezig als ik hoopte. Haar inbreng zal op andere zaken haar stempel gedrukt hebben, mogelijk in de aangeleverde teksten en arrangementen.

Na 6 beluisteringen achter elkaar ben ik nog niet uitgeluisterd en kan de waardering nog gemakkelijk groeien, maar toch ben ik een heel klein beetje teleurgesteld. Niet dat ik een Fleetwood Mac album verwachtte maar iets sterkere teksten en een fijne piano-ballad van Christine had ik wel op gehoopt. Game of Pretend komt daar nog het meest in de buurt van, alleen doet het wat 70s Soft Rock aan. Desondanks mijn favoriete nummer met haar in de hoofdrol ook als ik het achtergrondkoor alweer een soort Stevie Nicks sound-a-like hoor.

De vergelijking met Fleetwood Mac en de solo-albums ligt voor de hand en lijkt ook bewust opgezocht te worden dus lijkt dit experiment vooral op een mix van al die zaken. Niks mis mee, vooral fans van Lindsey solo en Tango in the Night (minus de synths) zullen verblijd worden. De rest zal moeten wachten of er ooit nog een 'echt' album van Fleetwood Mac inclusief Stevie zal komen. De tijd en de motivatie van Stevie werkt dan in het nadeel van dat doel. Plus diverse leden zijn niet meer de jongste.

Deze maar eens opgezet. Vorig jaar had hij een project samen met Todd Rundgren - Runddans dus benieuwd hoe hij solo klinkt.

Muzikaal klinkt het prima, lang uitgesponnen spacey dance house disco maar dan ik mis soms toch een zangeres.

Foehn is voorlopig favoriet

SynthPop van het beste Franse soort, althans voor mij. Ruim een uur lang ballads van deze Franse nimf dat is dan ook het enige minpunt, af en toe verlang je een iets meer uptempo nummer. Alleen de intro van L'Autre Joue met elektrische gitaar doet een aanzet tot Rock, dat is dan ook een Ballad die neigt naar Soft Rock.

Het chronologisch opgebouwde album omvat de periode 1980 - 1996, daarna flirte Lio meer met Jazz en Rock. Ondertussen is ze de 50 gepasseerd maar de zeldzame optreden die ze doet sprankelen nog steeds en ziet ze er nog steeds sexy uit. Vorig jaar kwam er nog een single uit wat deed vermoeden dat er nog een album aankomt maar sindsdien is er niets meer vernomen.

Een nieuw album van Lio is zeldzaam en dus alleen daarom al iets om blij van te worden.

Een tribute album dus. Waarop Lio, zoals de titel al aangeeft, liedjes zingt van een in Brazilië vermaarde singer-songwriter Dorival Caymmi (1914-2008). Dorival was zelf vooral actief tussen 1954 en 1975 en vele van diens Samba / Bossanova nummers zijn later gecoverd door ander Braziliaanse grootheden zoals Caetano Veloso, Gilberto Gil en Beth Carvalho. Buiten Brazilië is Caymmi niet of nauwelijks bekend en ook mij zegt de naam weinig. De man met gitaar op de hoes lijkt erg veel op Dorival Caymmi, dat lijkt me geen toeval.

Jacques Duvall kent de nummers wel en heeft zelf ook nummers geschreven voor artiesten als Alain Chamfort, Lio en Jane Birkin. Hij is de grootte man achter dit project en vond in Lio een collega bewonderaar van de Braziliaanse legende. Verder van grote invloed op dit album is de musicus Christophe Vandeputte die verantwoordelijk is voor de arrangementen, aldus hun Bandcamp pagina. Wie de overige musici zijn staat er niet. De hoofdrol is voor de akoestische gitaar weggelegd die met subtiele beats en percussie wordt begeleid. De andere hoofdrol is voor Lio die nog prima bij stem is en zeer ingetogen soms iets dromerig zingt, eigenlijk niet heel veel anders dan bekend van haar laatste albums.

Overigens heeft dit niet heel veel met Wereld muziek te maken, er zitten dan wel wat subtiele tropisch percussie in met een Braziliaanse tintje maar vaak te subtiel om voor Samba of Bossanova door te gaan. Het is wat Jazzy, Poppy Folk / Folky Pop, Singer-Songwriter en Ballads. Een hoofdrol voor de akoestische gitaar maar alles staat in dienst van de zang / tekst, deels in Frans deels in Portugees gezongen.

Een relaxt album om mee wakker te worden of juist voor laat op de avond.

Op single verschenen is het nummer É doce morrer no mar

Een verzamelaar met remixes op het beroemde ZE records bekend door Dance-rock, no wave, indie rock sinds 1978.

Het eerste vier albums van one-hit-wonder (?) Belgische Française met Portugese achtergrond Lio met de hitsingle Amoureux Solitaires (1980) waren uitgebracht via ZE.

Met uitzondering van het nummer Suite sixtine dat van het gelijknamige tweede album afkomstig is, zijn alle nummers van het debut album. Naar mijn menig nog altijd één van de beste Synthpop albums van 1980 dan wel ooit. Geproduceerd door twee leden van een andere befaamde Belgische Synthpop act Telex. Lio had al haar eerste hitje (in de Benelux?) met Bananasplit toen ze nog maar net 17 jaar was.

Door de remixen krijgen de nummers een facelift om 35 jaar veroudering weg te poetsen.

You Go to My Head [Charlus de la Salle Remix] een dreamy versie

De verzamelaars van Lipps, Inc. zijn beide(?) iets wat onevenwichtig in dat de focus iets te nadrukkelijk ligt op het laatste, onsuccesvolle, album 4. Zo ook deze release, de laatste 4 nummers hierop zijn van dat album waarop aanjager Steven Greenberg verder ging met een andere lead-zangeres.

Lipps, Inc. kent vele lange nummers, vooral op hun eerste album en dan is een uur snel gevuld, maar in die dagen waren de extra lange dansbare nummers populair dus voldeed de 'band' aan die behoefte. In principe zijn de nummers van Steven Greenberg voorzien van een Jazzy sausje waardoor het niet meer als pure Disco kan worden bestempeld, voor de tracks van het tweede en derde album. Helaas is alleen het eerste album en de verzamelalbums digitaal verkrijgbaar en is de rest van hun muziek dus alleen op vinyl te beluisteren, als je die hebt of kunt vinden.

De eerste 8 nummers zijn de beste met Cynthia Johnson als lead-zangeres en geven een heel goed overzicht van wat Lipps, Inc. uniek maakte, een menging van Poppy Disco en Jazz-invloeden met gemakkelijk te onthouden teksten gebracht door de prachte stem van Cynthia. Alleen How Long (ACE cover) en Designer Music zijn nog een hitjes geweest maar het succes van Funkytown is nooit meer geëvenaard. Na Mouth to Mouth vol dans muziek volgde Pucker Up waar ook ballads op voorkwamen en veel meer Jazz-invloeden, en werd daarmee een veel completer album. Op het derde album Designer Music werden de nummers iets kortere en voorzien van meer Pop invloeden.

Op het laatste album 4 was de inspiratie op. Ondanks medewerking van Sandy Atlas, die ook aan het succesvolle eerste album werkte konden de nieuwe zangeressen met een nieuw Funkier geluid het succes niet aan hun kant krijgen.

Naast de genoemde nummers zijn ook All Night Dancing, Rock It en funky Tight Pair zeer de moeite waard.

Mooie stem, zeker, ook mooi voor in de mix. Fijne productie met goed uitgekozen instrumentatie, maakt het een samenhangend geheel. Maar op de één of andere manier hoor ik in diverse nummers iets te veel Country/Americana invloeden, waar ik dus geen fan van ben. Ik dacht in eerste instantie ook dat dit een Amerikaanse was, blijk dat het album gedeeltelijk in de VS is opgenomen dus wie weet waar welke invloed vandaan kwam. Bij de intro en couplet van Tender klinkt het alsof Calexico even om de hoek kwam tijd en dat bevalt me meer. Prayer for the Dying klinkt iets wat 70s en het is net of ik Dolly Parton of Tammy Wynette daar hoor en ben er nog niet uit of ik dat mooi vind, is in elk geval Country-achtig. Op de Wiki-pagina wordt Indie invloeden aangehaald maar ik hoor ze nauwelijks.

Waarschijnlijk zo'n album dat moet groeien, is mooi maar ook glipt het meteen door de aandacht heen. Ik zou dit willen vergelijken met The Bride van Bat for Lashes die eerder dit jaar uit kwam, ook al met dito licht donkere thema. Daar staan er ook een aantal mooie nummers op die ook snel weer vergeten worden maar die zijn omringt door nummers die eruit springen, dat heb ik niet bij dit album. Wat sfeer en tempo betreft zitten alle nummers hier dicht bij elkaar. Voor mij maakt dat dan een album voor laat op de avond.

Een mooi album maar zelf kan ik geen favoriet kiezen wat het moeilijker maakt om dit spontaan op te zetten. Ik vermoed dan ook dat ik het bij een paar keer luisteren zal laten, misschien dat als ik het live hoor dat het meer gaat leven.

De eerste twee nummer Freedom of Expression (F.O.X.) en Preachin' Blues Klinken aardig ruw, dat wil zeggen waarschijnlijk live-in-the-studio opnames, met weinig overdubs. Come On is waarschijnlijk op dezelfde manier opgenomen maar daar hoor je wel dat studio-spielerei en synths/effecten naderhand zijn toegevoegd. Nummer gaat aardig richting Metal, een stuk stevige dan wat ik ken van LC.

De intro van Program en ook wel de rest van het nummer doet denken aan Rage Against the Machine (1992) met in die intro ook geneuzel over "black rockband(s)" eerst wordt Living Colour genoemd, gevolgd door de vraag 'name me another black rockband", om dan met de klassieke Rage Against the Machine riffs te openen, die iedereen zou moeten (her)kennen. Ik hou wel van dat soort grapjes.

Who Shot Ya is dus de Biggie Smalls cover, aanklacht tegen 'zwart-op-zwart' geweld. Always Wrong had een single kunnen zijn geweest, stevig met een kleine hook. Blak Out even genoeg gehad om 'zwart' te zijn.

In de laatste nummers gaat het voet iets van het gas en doen soulvolle doch rockende dames-koren de begeleiding. Ook staat hier een stevige cover van Marvin Gaye's Inner City Blues met daarin variatie's in hard en zacht. Doet het origineel niet vergeten maar dit is een prima stevige uitvoering. Two Side is een ballad zoals er op elk van hun albums wel eentje staat. Deze imponeert echter minder, Glover zit soms ook dicht tegen de limiet van zijn stem. Geen auto-tune te horen op dit album dat is ook erg fijn.

De connectie met Rage Against the Machine was al gemaakt, dit album lijkt meer die kant op te willen. Meer militanter en stevige dan ouder werk van Living Colour. Ik hou van beiden, RATM had het betere debuut album maar wist daarna weinig te imponeren of variëren. LC wist een sterk debuut op te volgen met albums waarin ze verder groeiden en ook hun gevoelige kant lieten zien. LC is de completere band, menig LC album kan de concurrentie aan met elk ander album van RATM behalve dus dat epische debuut. Maar daaraan kan bijna niemand tippen laat staan overtroeven, dus geen schande voor LC.

Dit album is zeer genietbaar, en ondanks dat het jaren op zich heeft laten wachten is er niet echt veel in de studio glad geschuurd noch aangekleed met onnodige franje om artistieke armoede te verhullen. Het is wat het is, stevige Rock van een 'zwarte' band, goed uitgevoerd en nauwelijks aangekleed in de studio. Komt dicht in de buurt van hoe dit live zou / zal klinken. Iets aan de lange kant met 13 nummers, maar ja de fan moest er wel bijna 8 jaar op wachten sinds het laatste complete album (afgezien van een EP).

Favoriete nummers: Program, Always Wrong en Inner City Blues

De nummers op het album lijken vrij van de digitale effecten, een zeldzaamheid.

Op NPR worden de STAX en SUN labels genoemd als referentie om dit album te plaatsen.

De Hammond lijkt zo het meest moderne wat je hoort en dat draagt bij aan een sfeer die doet denken aan de sixties. Op het gevoel sluiten de uptempo nummers aan bij de Rhythm and Blues acts uit die periode. Terwijl op de downtempo nummers zoals Heaven and Earth iets meer Gospel doorsijpelt. Op de afsluiter Painted Image schuift Liz op richting Folk / Singer-Songwriter met akoestische gitaar accenten. Op dit album hoor ik minder Southern Rock dan op de EP en klinkt dit meer als Blues en Soul.

Liz gebruikt een grote variëteit aan instrumenten om gedoseerd accenten te leggen: blazers, strijkers (waaronder een cello), maar favoriet lijkt de Hammond. Every Day met trompet accenten doet wat denken aan Calexico. Terwijl saxofoons hun stempel drukken op Hand To The Plow. De stem van Liz Brasher staat vóór in de mix en doet iets denken aan die van Ellen Foley, maar ook wel iets op Grace Slick in de intro van Moon Baby (is ook het enige nummer waar ik in de outro een synth meen te horen. Het klinkt allemaal mooi alleen spreken de teksten me niet heel erg aan, maar wellicht groeit dat nog.

Favorieten: Body of Mine, Cold Baby en Heaven and Earth

Cold Baby is het meest soulvolle nummer op het album en de enige waarvoor een video is gemaakt.

In principe een 'fout' album, de synths / sequencers / drumcomputers klinken erg gedateerd maar het zijn wel lekkere 'vette' synths waardoor deze Zweedse Synthpop meer op Electro lijkt.

Deze "gender neutral" act klinkt toch vooral als door een zangeres ingezongen. Met dat soort tags en labels is dit iets wat duidelijk in het hokje 'anders' / alternatief past: iets voor Gothic dansfeesten.

Het begin van Future doet wat denken aan het vroege werk van Depeche Mode. Überhaupt klinkt het naar 80s / 90s alternatieve acts die zwaar leunden op synths.

Easy Street en Rest waren singles, ze weet het geluid van toen goed te vangen.

Lloyd Cole wel bekend van diverse alternatieve hits in de 80s zoals Rattlesnakes en Perfect Skin heeft een nieuw instrumentaal album uit met elektronica. Maar waarom iemand z'n eerste stappen op een onbekend terrein uit wil brengen is mij onbegrijpelijk. Het is niet slecht maar het is vooral niet echt boeiend.

Zonder zijn herkenbare stem, zijn gitaar en zijn teksten blijft er eigenlijk niets herkenbaars over van Lloyd. Wellicht wil hij meer achtergrond muziek gaan componeren voor documentaires maar dan doet tijdgenoot Mat Johnson van The The dat vele malen beter die in zijn nummers veel meer afwisseling brengt. En voor puur elektronica kan men ook bij M83 terecht. Ik hou het bij één luisterbeurt.

Dromerige Indie Pop uit Japan met een Oostenrijkse zangeres, met neigingen naar 60s Franse Pop maar ook Jazz en hinten van Trip Hop. De single South Pacific heeft zowel een Surf gitaartje die af en toe erbij springt als 60s koortjes en 80s stem sample-manipulaties zoals ik ze eigenlijk ken van The Art of Noise. Een heerlijke hutspot met exotische en tropische klanken.

Hello Hello is kort en heeft weinig om het lijf maar met een fijne sax en een gitaar die er even uitsteekt.

Helaas staat de (nieuwe) single Loverboy hier niet op, dat is mijn favoriet van deze act.

Nog vrij onbekende act aldus Last.fm die luisteraars aantrekt onder de fans van: Lorde, Alexandra Savior, TOPS, Bernache ook als die wat betreft muziek stijl weinig tot niets hiermee te maken hebben.

Dromerige Elektronische Jazzy Pop... uit Japan met een dromerig zingende zangeres, schuurt tegen Trip Hop.

De single Loverboy is het enige echt prachtige nummer op dit album, wat mij betreft.

Normaal gesproken luister ik niet of nauwelijks naar albums van acts die meegedaan hebben aan het Euro Song Festival, kan me niet voorstellen dat de winnaar een heel album goede songs heeft. De gekte rondom het nummer Euphoria uit 2012 is me wel bekend via een vriendin maar heb ik kende het nummer zelf niet. Op zoek naar interessante optredens zag ik dat Loreen aangekondigd werd voor de oude zaal in de Melkweg en dat met minder dan 2 weken te gaan het niet uitverkocht was. Dat voorspelde niet veel goeds voor het album, maar toch op gezet want het oog zag het wel zitten.

Vooral de eerste helft van het album maakte meteen indruk. Inderdaad een iets wat donkere sensuele sfeer en lekker dansbaar. Niet alles overal dichtgetimmerd zodat de stem en de teksten ook goed hoorbaar zijn. Een stem met iets wat oosterse mystiek en hier en daar GOA invloeden. Loreen schijnt Berberse voorouders te hebben, wat ik meteen aanneem als ik de foto's en videos zo zie.

Tijdens het optreden werd het duidelijk dat die stem echt mooi is en niet digitaal bewerkt om imperfecties te verwijderen. Veel van de 'uplifting' teksten zorgen voor een goede sfeer bij het optreden en doen me denken aan Coldplay. Het is alleen jammer dat ze minder dan een uur op het podium stond en zonder toegift verdween. Beetje merkwaardig einde aan een heel fijn optreden.

Het nummer wat de meeste indruk maakte staat helaas niet op dit album: 'We Got The Power'. Wel op het album en erg lekker: 'My Heart is Refusing Me', 'If She's the One', 'In My Head', 'Euphoria' en afsluiter 'Heal'.

Sinds ze met Euphoria het ESC won is het verrassend stil gebleven rond Loreen maar vijf jaar na het laatste album release is er dan eindelijk iets nieuws. Vreemd genoeg slechts een EP met 3 nummers waarvan de afgelopen weken al 2 als single waren verschenen.

Sinds 2012 zijn er diverse singles uitgebracht die niet op deze uitgave terecht zijn gekomen: Paper Light, I'm In It With You, Under Ytan en Statements. Samen met die nummers en een paar remixes zou je een compleet nieuw album kunnen vullen ipv een EP! Het optreden een paar jaar terug in de Melkweg was apart met haar vreemde kleding (een reddingsvest om!?). Ze is duidelijk een vreemd eend in de Pop/Dance scene, maar wel ééntje die prachtige nummers maakt (vindt ook mijn vriendin).

Het is vooral jammer dat I'm In It With You hier niet op staat, Body en Jungle zijn heerlijke nummers maar voorgenoemde track staat daar nog net iets boven. Een heerlijke EP maar de vraagt blijft wanneer komt er dan een volledig album aan of in elk geval ééntje waarop alles staat wat in de afgelopen 5 jaar op single is verschenen? Of is dat voor haar een achterhaal concept?

Abstract, Trance, Experimental - aldus Discogs

De synths doen me denken aan Bayonne - Primitives (2016) maar die heeft nog een minimum aan zang en dat is hier compleet afwezig.

Het heeft wel een up sfeer en is nergens echt agressief, maar zoekt de grens daar wel mee op. Soms Happy House invloeden zoals in afsluiter Forever True. Terwijl het iets wat mellow Angel het lekkerste nummer is voor mij.

Hij staat eind deze maand in Amsterdam op het podium, misschien wel interessant om te gaan.

De Mexicaans Cumbia legendes Los Ángeles Azules bestaan al sinds 1976 en kunnen met circa 16 albums terugkijken op een hele muzikale geschiedenis. Dit album is de meest recente en circa de 8e officiële verzamelaar. Op de meest recente verzamelaars worden hun 'hits' opnieuw opgenomen met gastartiesten al dan niet bijgestaan door bijvoorbeeld Mariachi's of in dit geval een symfonisch orkest. Alleen de ruimte voor dat orkest is beperkt, het is bijna een subtiel smaakje dat je hier en daar 'proeft'.

De titel De Plaza a Plaza (van plein naar plein) suggereert een live album maar ik hoor hier geen publiek en alles klinkt als studio-opnames. In één van de video's ter promotie is wel gefilmd alsof het een live-registratie betreft. Met in het geluid ook wat publiek verwerkt, maar is dus een beetje nep / geldt alleen voor de video van dat nummer.

Deze versies hebben te lijden onder iets te veel gladde productie van de muziek, alhoewel de zang nog wel iets levendiger klinkt en nog een hint van zingen op een plein in zich hebben, maar niet veel.

Een album voor fans van fijne Cumbia, de band en/of de gastartiesten.

Een covers albums van de Mexicaanse Cumbia legendes, met de originele artiesten die mee zingen (eigenlijk de lead vocals voor hun rekening nemen). Nummers die soms wel meer dan 20 jaar geleden een hit waren in Mexico.

De vocalen zijn opnieuw opgenomen en helaas kunnen sommige acts dat niet meer zo mooi als toen. De stem van acts zoals Gloria Trevi klinken te geforceerd, ook Fito Páez gaat vocaal flink de fout in. Bovendien zijn de blazers en strijkers ook nog eens vervangen door synths waardoor het af en toe net iets te 'goedkoop' klinkt. De essentie van de oorspronkelijke hits staat er wel en die blijft wel overeind in de Cumbia versie's die er van gemaakt zijn.

De beste covers zijn ook de twee singles: Nunca Es Suficiente met Natalia Lafourcade en Ni Contigo, Ni Sin Ti met Pepe Aguilar

Los Cenzontles is zover ik kan zien een groep zonder vaste samenstelling die in de 90s is ontstaan vanuit een Mexicaans cultureel-centrum in Californië, Verenigde Staten. In het verleden heeft Ry Cooder al eens een nummer op genomen voor een album in 2010. Via dat cultureel centrum wordt dus ook muzikale tradities uit Mexico gestimuleerd en werden diverse albums uitgebracht, zo heb ik ontdekt. Dit album krijgt van Latin Blues-rockers Los Lobos de aandacht op Facebook.

Los Cenzontles gebruikt dus heel veel traditionele Mexicaanse instrumenten die je ook vaak bij Mariachi's terug hoort zoals: viool, trompet, Latino gitaren zoals de basige guitarrón en de hoog-gestemde vihuela en verder de harp en soms een accordeon.

Hier is dat vermengd met Pop en Rock en deze mix is even wennen de eerste keer want er staan wel wat bekende klassiekers op dit album die gecoverd worden.

I Think of You - Sixto Rodriguez
Young Americans - David Bowie
Memo to My Son - Randy Newman
Just Like a Woman - Bob Dylan
Little Wing - Jimi Hendrix
When You Were Young - The Killers
Can't Get It Out of My Head - Electric Light Orchestra 4,5*
A Pair of Brown Eyes - The Pogues
Both Sides Now - Joni Mitchell 4,25*
Every Kinda People - Robert Palmer 4,5*

Vooral de tweede helft van het album bevalt me erg goed. Voor een paar nummers zoals A pair of Brown Eyes en Every Kinda People zijn er ook video's te vinden op YT, alle nummers staan daar want ze zijn ook allemaal als single uitgebracht.

Flaco Jiménez en zijn accordeon worden van stal gehaald en mag vrolijk zijn ding doen op de eerste vier nummers in Norteño, Tex Mex / Tejano stijl. Op de overige nummers is er ook een accordeon te horen maar blijkbaar door één van de minder beroemde bandleden.

Prima uitgevoerd maar niet dat je iets mist als je het nooit gehoord hebt. Wel fijne samenzang van deze zangeres die hun Mexicaans / Chicano roots zeer goed kennen.

De betere nummers; Que Sacrificio (wat een opoffering) en Carte Jugada (gespeelde kaart)

Ook erg fijn Los Juiles die meer een moderne versie van Son Jarocho heeft, de stijl bekend aan de Mexicaanse oostkust rond Veracruz.

De laatste vier nummers zonder Flaco hebben een iets wat 70s vibe.

Inderdaad zoals ik verwachte veel nummer in de Son Jarocho stijl, alle op akoestische instrumenten. Ze blijven trouw aan de oorspronkelijke percussieve stijl, maar de harp hoor ik nauwelijks dat is jammer.

De versie van Madre Tierra is een ander dan die eerder op single verscheen met Maya Jupiter, deze versie past beter bij de rest van het album ook al is dit geen pure Son Jarocho maar met invloeden uit de flamenco.

De teksten zij licht maatschappij-kritisch en pro-natuurlijke samenleving, maar nergens bijtend.

Los Dreamers is project van het East Los Angeles producers duo Raul Pacheco (Ozomatli) and Shawn King (DeVotchKa).

Hun nummers gaan over samenwerking, immigratie verhalen, immigratiehervorming. Hiervoor hebben ze vele bekende namen weten te strikken uit de Latino alternatieve scene in de VS en Mexico.

Los Lobos maken eigenlijk nooit een slecht album en op vullers kan ik ze ook niet betrappen hoogstens dat ze soms iets te trouw blijven aan de blues-rock of een cover doen. Toch hou ik meer van de latino kant van deze Amerikanen van Mexicaanse afkomst. Hun meesterwerk Kiko is het voorbeeld van hun mogelijkheid om diverse muziekstijlen te mengen en te doen samenvloeien. Een echte opvolger daarop is er nooit gekomen ook al hebben ze dat wel geprobeerd.

De gezondheid laat te wensen over van multi-instrumentalist David Hidalgo, naast César Rosas en Louie Pérez mede-oprichter van Los Lobos, misschien dat daarom de weinige albums van de laatste 10 jaar ook niet meer zo sprankelen als Kiko. Maar zoals gezegd, ze maken altijd wel een album dat de moeite waar is om te horen. Het tempo is wat lijzig dit keer en had wel één of twee uptempo nummers kunnen gebruiken. Hun liefde voor blues-rock is duidelijk terug te horen.

Voorlopig beste tracks: When We Were Free, La Tumba Sera el Final en Magdalena.

Gisteren een verzamelaar van Lou Reed nu eentje van Los Lobos: daar zijn er nu 3 van en deze was heel lang de beste daarvan. Maar de box-set El Cancionero: Mas Y Mas die 7 jaar later werd uitgebracht is veel uitgebreider. Helaas was die maar korte tijd op Spotify beschikbaar. Deze staat in mijn kast maar ook online.

Deze eerste verzamelaar is nog steeds bijzonder omdat er ook vele heerlijke live tracks op staan, waardoor je niet alleen een goed beeld krijgt van wat de band in de studio kan maar ook hoe ze live klinken. Deze Latin Blues Rock / Chicano Rock / Mexicaanse Roots act meerdere keren live gezien en ze stellen nooit teleur. Ik prefereer deze act boven (Carlos) Santana omdat ze minder glad klinken, en meer van hun Chicano (Mexicaanse) roots vermengen in hun werk. Met name op hun magnum opus Kiko (1992).

Verder staan er op dit album ook wat nummers die niet eerder uitgebracht zijn, noch sinds. Zie daarvoor de info op Wikipedia met name op disc 2 staan nummers uit films en TV-series of zoals de afsluiter New Zandu een niet eerder uitgebracht nummer.

Er is ook een kleine link met de Nederland: het nummer I Got to Let You Know is een live versie die opgenomen werd in de Paradiso, Amsterdam in 1987.

Discogs gemarkeerd met: Blues Rock, Rock and Roll, Latin. Opgenomen op 24 februari 2006, House Of Blues in San Diego, California aldus die site.

Ook dit is een heerlijk album met een live registratie van hun eigen meesterwerk Kiko (1992). Alhoewel Los Lobos wat mij betreft geen enkel slecht of zelfs matige album hebben gemaakt wordt dat album vele als de piek van hun creativiteit. Als je al een fan bent van Kiko dan zal deze live registratie je ook goed bevallen.

De oorspronkelijk tracklijst wordt aangehouden en vele nummers wordt vrij nauwkeurig aan het origineel gespeeld. Maar net als vele Blues Rock / Rock and Roll acts uit de 70s worden diverse nummers in een extra lange versie gespeeld. Zo kunnen de individuele musici om beurten even in het middelpunt van de aandacht staan en geïntroduceerd worden aan het publiek. De interactie met het publiek is summier mogelijk bewust zo gedaan om de sfeer van het originele album vast te houden.

Los Lobos hadden een jaar eerder al twee geweldig live albums opgenomen Live at the Fillmore (2005) met een goede dwarsdoorsnede van hun oeuvre en mogelijk hun beste live album. Verder is er Acoustic en Vivo (2005) die een dwarsdoorsnede maakt van hun eigen Spaanstalige werk aangevuld met Mexicaanse klassiekers. Hierop wordt duidelijk dat hun roots deels in de oostkust staat / kustplaats Veracruz liggen waar Son Jarocho, met harp, de typische volksmuziekstijl uit de regio is.

Hun artistieke piek liep van 1984 tot 1996 maar ook lang daarna nog een geweldige band en altijd een geweldige live act van de paar keer dat ik ze gezien heb. Dat wordt ook op dit album weer bewezen.

Op de licht ronkende Blues Rocker Charmed, van het moeilijk verkrijgbare deluxe versie van album The Ride (2004), krijgt de gitarist de ruimte om te soleren. Een minder bekend nummer maar de energie spat er vanaf en net als Rita het enige nummer in de set van het album dat dan net uit is. Gebruikelijk bestaat een setlist uit veel nummers van het meest recente album(s) maar Los Lobos hebben zo veel moois gemaakt dat dan klassiekers moeten wijken. Desondanks geen La Bamba noch Will The Wolf Survive? noch Come on, Let's Go noch Anselma. Maar ook zonder die klassiekers blijven er meer dan genoeg 'fan-favourites' over om die blij te maken.

Ook Viking geeft alle ruimte aan de Blues Rock ronkende gitaar en mag de saxofonist ook flink aan de bak. Van het ook al moeilijk verkrijgbare (en niet op Spotify beschikbare) album This Time (1999), waar ook de hier heel lang opgerekte Cumbia Raza op staat.

De akoestische versie van Saint Behind the Glass is één van de andere hoogtepunten van hun meesterwerk Kiko (1992). Ook het titelnummer Kiko and the Lavender Moon ontbreekt niet. Het album dat sterk beïnvloed is door hun Mexicaanse achtergrond. Ook live is dit één van de hoogtepunten.

Op het album ook twee covers: Marvin Gays' What's Going On doet weinig onder voor het origineel en Guantanamera de Cubaanse Son klassieker uit 1929 die in 1966 in het Westen bekend werd in de uitvoering door The Sandpipers

Een goede dwarsdoorsnede van hun werk, geweldig spelende musici, interactie met het publiek. Prima opnames in een fijne mix waar de zang goed verstaanbaar is en de percussie en Latin instrumenten ook hun kans krijgt om in het middelpunt te staan.

Waarschijnlijk hun beste live album. Maar ook het akoestische Acoustic en Vivo (2005) is prachtig maar daar ligt de focus op hun werk die beïnvloed is door Mexico.