aERodynamIC schreef:
Net de extra dvd behorende bij de film Purple Rain bekeken. Ik voelde me gelijk weer die 14-jarige tiener die deze grootheid in zijn hart sloot.
De acteerprestaties in die film negeren we maar.
De soundtrack niet.
Het was When Doves Cry waar ik helemaal voor viel en toen in Nederland de titelsong op single als opvolger verscheen was ik om.

Een andere favoriet is de opener Let's Go Crazy.
De eerste tonen "Dearly Beloved" deden mij al zinderen van spanning. Dominee Prince verkondigt hier dat "There's something else - the afterworld".
Een heerlijk pompend en scheurend gitaarnummer.

Deze gaat over in het poppy duet met Apollonia Take me with u.
Een nummer dat oorspronkelijk niet eens voor deze film bedoeld was. Het valt dan ook enigszins op in de hele setting van het album: het is erg pop.

The Beautiful Ones is voor mij een hoogtepunt op dit album. Hier valt een legendarisch stukje muziek te horen. Het krijsende "Do u want him....or do u want me" is ongelooflijk. Wat een emotie spat hier van af. Ongelooflijk gewoon.

Computer Blue is het eerste nummer op een Prince-album waarin hij samen een compositie schrijft. In dit geval met Wendy & Lisa. In het intro spelen zij dan ook een rol: "Wendy ? Yes Lisa. Is the water warm enough ? Yes Lisa. Shall we begin ? Yes Lisa." Dit terwijl de gitaar enorme feedback produceert.

Hierna het geile nummer Darling Nikki. Prince kan enorm krijsen en dat etaleert hij volop in dit ophitsende nummer over het masturberende sexbeest Nikki. De muziek is samengesteld uit de herkenningsmelodie van twee Amerikaanse TV-series uit de jaren '60: The Munsters en The Adams Family.
Aan het einde hoor je een boodschap achteruit afgespeeld. Uiteraard was het leuk om dit zelf eens goed te draaien, maar het was op zich niet nodig, want de tape werd goed afgespeeld tijdens de Purple Rain live shows: "Hello, How R U. I'm Fine. Cause I know that the lord is coming soon". Een grap, want het was een antwoord op alle godsdienstfanatici die platen achterstevoren afdraaiden om te kijken of er geen duivelse teksten te vinden waren.

When Doves Cry beschouw ik nog steeds als muzikaal hoogstandje in de popgeschiedenis. Een kaal gearrangeerd nummer, dat live altijd veel meer met toeters en bellen werd gespeeld.

I Would Die 4 U. Ook op single verschenen. De 12" versie vond ik geweldig. Deze duurde erg lang maar de funk spatte ervan af. Met een hoofdrol voor Sheila E op percussie. Ook deze versie kan ik goed waarderen. Het is het eerste van 3 laatste nummers op dit album dat live werd opgenomen in First Avenue.

Baby I'm a Star neemt het stokje dan ook naadloos over. Een lekker party-nummer waarop Prince zijn live-uitspattingen goed kon laten zien. Choreografisch waren dit soort nummers adembenemend: wat kon de man dansen.

De epische afluiter Purple Rain is een mooi en ontroerend slot van dit album.Het is één groot crescendo en heeft een gedragen slot.
Als de laatste tonen verstorven zijn rest er mij slechts één ding: ontroering. Heel mooi, en dat komt tot op de dag van vandaag nog best eens voor als ik dit nummer weer hoor.

ArthurDZ schreef:
Tijdens het lezen van mijn vorige Prince-recensies zal het jullie vast niet ontgaan zijn dat ik tussen alle loftuitingen door ook altijd wel wat te sakkeren had. Nummer X duurt te lang, beslissing Y had hij niet moeten nemen, enzovoort. Spoiler alert: niks van dit alles op Purple Rain. Dit is namelijk één van de meest perfecte platen die ik ken.

Hier wil ik toch wel eventjes persoonlijk worden: ik werd Prince-fan in 2006, in de periode dat ik thuis lag te herstellen van een vrij zware rugoperatie. Dat was uiteraard behoorlijk irritant, maar ook niet allemaal kommer en kwel: ik kon namelijk de hele dag tv kijken, joepie! Tussen 11 en 12 uur ’s middags was er op TMF (herinnert u zich deze nog?) een programma dat Essential 80s & 90s heette en - what’s in a name – dus een uur lang alleen maar oude videoclips draaide. Ik was pas 13 dus dit was een geweldig hulpmiddel om me bekend te krijgen met die ‘oude muziek’, waar ik in die tijd een fascinatie voor ontwikkelde. David Bowie, Simple Minds en Michael Jackson zijn slechts enkele van de grote namen die ik op deze manier ontdekte, maar Prince was degene die de grootste indruk maakte.

When Doves Cry, zo’n nummer had ik nog niet eerder gehoord. En eigenlijk nog steeds niet hoor. Zo vlot en catchy, zo emotioneel, ik kan nog steeds niet omschrijven wat dit nummer zo goed maakt, maar soms is muziek magie, en When Doves Cry had en heeft gewoon een magisch effect op mij sinds die dag. De wereld ging plots van zwart-wit naar kleur, mijn persoonlijke The Wizard Of Oz-momentje. Of zou dit zijn wat liefde is? Ik ging het vrijwel meteen bij elk nummer op deze plaat voelen.

Want snel daarna volgde uiteraard het hele album, zo uit mijn hoofd één van de eerste pakweg tien studioplaten die ik beluisterde, en 14 jaar later komt deze nog steeds met grote regelmaat langs hier. Ik ken Purple Rain ondertussen dus als mijn broekzak, eigenlijk zou hij de status ‘kapotgedraaid’ bij mij moeten wel bereikt moeten hebben, maar nee hoor, niks daarvan: nog steeds smelt ik bij de preacher-intro van Let’s Go Crazy, wentel ik me dolgraag in de sierlijkheid van Take Me With U, huil ik mee met The Beautiful Ones (BABY BABY BABY BABY I WANT U) en het titelnummer (HONEY I KNOW I KNOW I KNOW TIMES ARE CHANGING)… enfin, ik kan het hele album wel afgaan, maar wat ik echt wil zeggen is: wat een magistrale flow heeft deze plaat! Elk nummer is helemaal anders en toont een ander facet van het talent van deze grote kleine man, en toch vloeit alles zo geweldig in elkaar over, en dat op zo'n hoog compositorisch niveau. Prince laat het zo vanzelfsprekend lijken, maar dat is het allerminst. Is dit een alien uit een muzikaal Utopia waar alle stijlen hun evolutionaire eindpunt hebben bereikt, die nu op aarde een best of hiervan uitbrengt? Nee hoor, dit is gewoon Prince maar, één van de meest getalenteerd performers die ooit op aarde muziek heeft gemaakt. Hebben wij even geluk.

PS: Dan nog even over de bonustracks: HOLY SHIT, met deze restjes kan je zelfs de mensen van de Michelingids nog gelukkig maken. Niet dat Purple Rain een dubbelalbum had moeten worden, daar is het album zoals gezegd in zijn oorspronkelijke staat al te ‘af’ voor, maar had hij dit een paar maanden later als een aparte plaat uitgebracht, dan had ik ‘m ook minstens 4.5* gegeven. Zeker Our Destiny/Roadhouse Garden en Love And Sex vind ik geweldig, en ook b-kantjes 17 Days en Erotic City behoren tot mijn absolute Prince-favorieten. Verder wil ik nog even kwijt dat ik de 7” van Purple Rain één van de grootste muziekverkrachtingen ooit vind, maar de gewraakte 7” van Let’s Go Crazy verrassend tof, met dat door elkaar lopende intro. De lange versie van I Would Die 4 U is dan weer wel magistraal, maar niet beter dan de perfecte popsong-albumversie natuurlijk.

PPS: Oh ja, er kwam ook nog een film uit samen met dit plaatje. Leuk om eens gezien te hebben, maar je kan duidelijk zien voor welk medium Prince geboren is, en voor welk medium niet.

musicfriek schreef:
Je moet dit album ook niet met hun eerdere werk gaan vergelijken. Ze zijn een andere weg ingeslagen met dit album, sommige ervaren het als verschrikkelijk, weer anderen kunnen het juist wel waarderen dat ze niet aan hun oude sound vasthielden. Ik vind het wel lef hebben eigenlijk. Resulteert (voor mij dan) in een middelmatig albumpje. En die 2 nummer 1 hits zijn zo slecht niet... Radio Ga Ga bezorgt me nog steeds kippenvel. 3*

Tribal Gathering schreef:
Ik snap de kritiek totaal niet dat dit album volstaat met gemakkelijke deuntjes, dat het een blauwdruk was van The Game en dat het bedoeld was om zo gemakkelijk mogelijk te scoren.

Radio Ga Ga wordt altijd aangehaald als een simpele meezinger. Behalve het stompzinnige refrein is dit nummer compleet uniek. Noem me een nummer waar dit een blauwdruk van is en ik kan de kritiek misschien begrijpen. Dit is een fantastische single en wat mij betreft het beste nummer van de periode The Game t/m Made in Heaven.

I Want to Break Free is wel een redelijk simpel nummer maar wat wil je, het is geschreven door John Deacon. Vergelijk het met You're My Best Friend of elke andere compositie die hij geschreven heeft en je komt tot de conclusie dat het zijn handelsmerk was.

Tear it Up en Hammer to Fall zijn niet al te ingewikkelde rockers. Ik heb het idee dat de inspiratie om echt goede nummers te schrijven bij Brian May na de jaren 70 steeds verder afnam. Steeds vaker kregen we anthems als Tear it Up en I Want it All voorgeschoteld, niet echt toppers naar mijn bescheiden mening. Hammer to Fall is echter wel een lekker nummer.

Machines is een raar nummer. Typisch begin jaren 80 maar desondanks raar. Vroeger vond ik het helemaal niks maar langzamerhand ben ik hem toch wel gaan waarderen.

De kritiek met betrekking tot de blauwdruk van The Game hoor ik eigenlijk alleen in Man on the Prowl. De clip van Crazy Little Thing Called Love zou hier ook goed bij passen. Toch zit het nummer best goed in elkaar en het luistert lekker weg.

It's a Hard Life en Keep Passing the Open Windows zijn typische Freddie Mercury nummers maar zijn niet echt een continuatie op The Game. Beide prima nummers.

Is this the World We Created..? is een simpele akoestische afsluiter dus in feite ook iets nieuws voor Queen.

Natuurlijk is dit album niet zo geniaal als de albums uit de jaren 70 maar toch heeft dit album voldoende eigenheid en eigenwijsheid om toch gezien te worden als een mooie toevoeging aan hun discografie. Het is in ieder geval een stuk beter dan de twee albums ervoor (The Game en Flash Gordon) en de twee albums erna (A Kind of Magic en The Miracle)

Ronald5150 schreef:
Op "Diamond Life" staat een warme en gloedvolle mix van pop, jazz, funk en soul. Sade's warme stem laveert mooi tussen de groovende ritmes. Soms is het een beetje zoet en wellicht wat glad geproduceerd. De echte ruwe randjes mis ik een beetje, maar over het algemeen is dit een prima te beluisteren plaat. Typisch voor een warme zomeravond, als achtergrond, bij een alcoholische versnapering. Geen hoogvlieger, maar zeker genietbaar.

aerobag schreef:
Magnifieke nummers staan er op dit album, gekenmerkt door betoverende melodieën. Wat een zanglijnen ook, zo harmonieus. De prachtige, sussende stem van Sade, die mag elke avond wel voor mij zingen. Af en toe is het fundament van de instrumentatie iets aan de eenvoudige kant, maar de charme van het album maakt zo veel goed. Ik had niet verwacht dat ik zo zou klikken met dit album. Fuck it, 4 sterren.

frolunda schreef:
Veelzijdig,sfeervol en voor mij ook het sterkste album (alhoewel zijn debuut Golden age of wireless er ook mocht zijn) van de Britse,muzikale duizendpoot Thomas Dolby.
The Flat earth telt slechts zeven nummers maar ze verdienen allemaal,minimaal het predicaat erg goed.
De funky popsong Hyperactive,min of meer een vervolg op zijn grote Amerikaanse hit She blinded me with science van zijn debuutalbum,was de eerste single en daarna volgde de Nederlandse hitnotering I scare myself,een briljant geproduceerde cover van het Dan Hicks nummer dat oorspronkelijk in een soort flamenco/gypsy stijl gespeeld werd.Thomas Dolby maakt er hier een mooie,meeslepende en wat donkere ballade van.
En dat vind ik dan nog de twee minste songs van the Flath earth,al past I scare myself wel perfect na het broeierige en wat mysterieuze tweeluik White city/Mulu the rain forest.
De plaat opent met het swingende Dissidents,ook alweer zo'n ijzersterke compositie,waarna kant één wordt afgesloten met de prachtige en dromerige poprock van Screen kiss en het titelnummer.
Wat verder opvalt aan the Flath earth is de werkelijk voortreffelijke productie van Thomas Dolby zelf,iets wat ie nog eens overdeed voor bijvoorbeeld Prefab sprout betreffende hun album Steve McQueen.
The Flath earth is pop met een hoofdletter P waarin invloeden uit R&B,Cocktail jazz,Wereldmuziek en Funk zijn terug te horen.Daarbij wordt goed gebruik gemaakt van de destijds allernieuwste elektronica wat uiteindelijk een heerlijke sound oplevert.
Dit tweede album van Thomas Dolby mag zo langzamerhand wel tijdloos genoemd worden.De opvolger Aliens Ate My Buick was heel anders,bijna een funkplaat en vond ik een stuk minder.Daarna ben ik hem uit het oor verloren.
Voor deze, zeer goed.

citizen schreef:
Tja, hij was naast muzikant natuurlijk ook producer van o.m. Steve McQueen van Prefab Sprout evenals van hun latere werk.
Ik heb me de laatste tijd opnieuw verdiept in het werk van Thomas Dolby en ik moet zeggen dat deze, The Flat Earth, mij het dierbaarst is. Het vormt een mooi evenwicht tussen experiment en songstructuur, waarbij de typische jaren 80 sound spaarzaam aanwezig is (denk hierbij aan die synth-solo in Hyperactive i.p.v. een échte fluit!), waardoor het geheel weinig gedateerd klinkt. In mijn oren écht tijdloos wordt het met Screen Kiss en Mulu The Rain Forest. Dat is met weinig te vergelijken. The Flat Earth is de plaat waarmee Dolby afstand nam van de novelty-hit (Blinded with Science) en nog niet de doodlopende weg van de hilariteit (Aliens Ate My Buick) insloeg. Het is mijns inziens na Aliens niet meer goed gekomen - die plaat was over de top, op The Flat Earth is alles in balans en de persoon Dolby komt hierin geschakeerd naar voren; serieus en betrokken maar ook humoristisch en absurd. En de muziek is gevarieerd, funky en origineel. Topstuk.

deric raven schreef:
Natuurlijk werd ik net als iedereen vooral gegrepen door de videoclip van Take On Me bij Countdown.
Toch wel iets waar de volgende dag wel over gepraat werd.
Die clip was wel erg belangrijk, want het nummer was al twee keer eerder geflopt.
Maar als ik heel eerlijk ben, kocht ik de single ook, omdat die video veel indruk op mij maakte.
Als we het over kwaliteit hebben, dan vind ik de andere singles van Hunting High And Low een stuk sterker.
Take On Me is echt zo’n Boyband gevalletje, gericht op de vrouwelijke fans.
Morten Harket zag er ook niet verkeerd uit, en was wel degelijk een tieneridool.
The Sun Always Shines on T.V. liet al een meer serieuzere kant zien, en ik was dan ook erg verrast toen ik deze voor de eerste keer hoorde.
Gewoon een goed liedje, welke het niet perse moest hebben van een mooie clip.
Al bleven de clips natuurlijk wel goed.
Hunting High And Low vond ik prachtig, overtrof met zijn klasse duidelijk die andere singles.
Train of Thought was ook prima, niet zo goed als The Sun Always Shines on T.V. en Hunting High And Low, maar zeker beter dan Take On Me.
Eigenlijk beviel heel het album mij wel, Love is Reason kende ik al als b-kant van Take On Me, en ook dit nummer richtte zich op de vrouwelijke fans.
The Blue Sky is wat aan de korte kant, maar zeker ook hitgevoelig.
Living a Boy's Adventure Tale zit wat tussen Pet Shop Boys en Simple Minds in.
And You Tell Me doet mij wat aan Yazoo denken, heeft wat weg van Only You.
I Dream Myself Alive is het minste nummer van het album, maar elk album moet nou eenmaal een minste nummer hebben.
Afsluiter Here I Stand and Face the Rain is weer een van de sterkere nummers van het album, maar weer niet geschikt om als single uitgebracht te worden, wat dan ook niet gebeurd is.
Die hoge uithalen hoeven van mij niet zo nodig.

a-ha wist zich net als Alphaville redelijk staande te houden als populair synthwave band tussen de voornamelijk Britse bandjes.
Ik schat de kans groot in, dat ze zelfs succesvoller zouden zijn geweest, als ze daar ook hun oorsprong hadden.
Opvolger Scoundrel Days vind ik vergelijkbaar met het debuut, ook hier sterke nummers zoals Cry Wolf, Manhattan Skyline en vooral I've Been Losing You.
Hierna konden ze mij een stuk minder boeien.

vigil schreef:
Niets zo overzichtelijk als een band die je hele muzikale leven met je meeloopt. Niet enkel vanuit mijn perspectief maar ook vanuit de hunne. Voorwaarde is dat de band vrijwel direct doorbrak, ik moest het direct goed vinden en dit moest zo rond 1985 gebeuren (Ik kom uit 1975) en nog steeds bestaan. Ik heb dit met twee bands; Pet Shop Boys en dus a-ha.

Voor a-ha begon het met dit album en ik heb het laatst voor de vierde keer gekocht. Na de LP, de cd, de 2 disc remaster nu de 4 disc box. Waarom een paar jaar geleden niet gelijk de 4 disc ipv de dubbelaar zal een logische vraag zijn. Dat kwam omdat het toen in een grote luxe box uitkwam welke richting iets van 80 a 90 euro ging. Nu hebben ze van die box een zeer kek digipackje gemaakt met de zelfde 4 schijfjes enkel dan voor 2 tientjes.

De 2 disc's extra maken het volledig waar. Op disc 3 de 4 singles in de lange versies, instrumentale versie, B kanten e.d. Sommige versies had ik al op 12", 7" of 80's 12" verzamel uitgave maar zo achter elkaar in de beste geluidskwaliteit loopt het water uit je mond. Opvallend is hoe sterk de singles nog zijn en ze spatten ook nu weer van cd af. Vooral de verschillende versies van Sun Always Shines doen mij watertanden van genot. Verder is het super dat de 1ste originele 1984 versie van Take on Me er zowel in de lange als 7" versie op staat.

De vierde cd is het volledige album enkel dan in een zogenaamde alternate mix. Veelal early mixen (niet te verwarren met de demo's van cd 2) waarop het album op 1 of andere manier wat serieuzer klinkt. Minder springerige synthpop maar meer geproduceerd als normaal popalbum.

Het is een fantastische trip waar ik regelmatig in een (jaja daar komt tie) a-ha erlebnis terecht kwam.

Verder nog even een opmerking aan mezelf wat betreft de V500 van volgend jaar, Here I Stand and Face the Rain en Sun Always Shines on TV moeten echt hoger!

Mijn stem ook trouwens, voor dit bijna ultieme pretpakket kan ik eigenlijk alleen maar 5 sterren kwijt!

sebas schreef:
Een recensent noemde So Red The Rose eens 'het beste album dat Duran Duran nooit maakte.'

Arcadia was het zijproject van Simon LeBon en Nick Rhodes (Roger Taylor was slechts een figurant) toen John en Andy Taylor samen met Robert Palmer en Tony Thompson een nieuwe hobby vonden bij The Power Station. Beide acts stonden lijnrecht tegenover elkaar. The Power Station was een onvervalste rockband terwijl het artistieke Arcadia op Japan geënte avant-garde pop maakte.

So Red The Rose is een prachtalbum. De mysterieuze hoes laat zien hoe Arcadia klonk: gevaarlijk, erotisch en vol geheimen. LeBon is hier op zijn best. Zijn vlijmscherpe vocalen snijden dwars door het schemerige klankentapijt van Rhodes.

Election Day werd een hit maar prachtsongs zoals The Promise, The Flame, Keep Me In The Dark en El Diablo maken So Red The Rose tot een excentriek kunstwerk, een luisterervaring die je moet ondergaan. Arcadia maakte nooit een tweede album en dat draagt bij aan de grandeur van deze plaat.

Op So Red The Rose spelen verscheidene beroemde gastmuzikanten mee, waaronder Grace Jones, David Gilmour en Sting. Maar de ware kunstenaars hier zijn Rhodes en LeBon.

Dibbel schreef:
Produktietechnisch hoogstandje (Alex Sadkin en Arcadia) wat klinkt als een klok, met veel fijne nuances en bijgeluidjes.
Nog fijner jaren 80 geluid zul je niet veel tegenkomen.
Het is natuurlijk gewoon een Duran Duran album en nog een van de betere ook.
De mooie hit Election Day (met Grace Jones) haalde een 14e plaats in december 1985. Het voorjaar daarna bleef het iets mindere The Flame (dat het meest als de 'oude' Duran Duran klinkt) in de tipparade steken.
Prijsnummers hier (en die te lang duurden voor de hitparade) zijn het onwaarschijnlijk mooie The Promise (met ook Sting op zang) en El Diablo.
Goodbye is Forever is inderdaad wat funky en de afsluiter van kant 1 (Missing) lijkt wel weer op een zoveelste versie van She Moves Through The Fair, maar is wel mooi gezongen (lijkt Bryan Ferry wel).
Overigens waart de geest van de gladde jaren-80 Bryan Ferry voortdurend rond op dit album.
Enige minpuntje wat ik kan bedenken is dat het afsluitende Lady Ice misschien wat pittiger had gemogen en dat het korte instrumentale stukje Rose Arcana overbodig is.
Een prachtige gladde jaren-80 plaat.
Op vinyl, gloednieuw, op Parlophone. Made in EEC (dat was vanaf 1984), maar ik denk dat dit gewoon de Duitse perserij in Alsdorf is.
Volgens mij in 1986 al gekocht in de aanbieding (3 voor 25 gulden) bij de FRS.

dazzler schreef:
Zat wat in mijn singelcollectie te snuisteren.
Kwam ik daar dit "roodborsthaantje" tegen.
En zie, ik heb ook een aantal CDs van hem op harde schijf staan.

Cock Robin stond in de jaren 80 garant voor een handvol prachtsingels.
De albumtracks zijn vaak "goed geprobeerd" maar minder sterk.
Toch vormt het geheel een vlot en aanstekelijk debuutalbum.

Van dit album onthou ik graag de singels
When Your Heart is Weak (doorleefde ballad),
The Promise You Made (een van de mooiste jaren 80 duetten)
en Thought You Were on My Side (stevige soulpop).

De meeste albumtracks zijn behoorlijk uptempo,
al valt het mij moeilijk om er een favoriet uit te kiezen.
Because It Keeps on Working misschien ...

Op de "best of" kiest men nochtans
voor de enige resterende ballad A Little Innocence.

joris80sgek schreef:
Deze plaat is een van mijn favorieten...

De prachtige vocale duels tussen Kingsbery en LaCazio vallen mij in elk nummer steeds positief op. De smekende zang van Kingsbery zorgt sowieso voor een vurige en passionele lading op deze plaat.
Als ik een minder nummer moet kiezen zou het Born With Teeth zijn (beetje te vrolijk), maar het album blijft echter de aandacht vasthouden door de melodieuze refreinen en doordat de rimtesectie niet op safe speelt omdat deze afwisselende ritmepatronen ten gehore brengt. Bassen kon Kingsbery dus ook wel...

More than Willing vind ik trouwens ook een erg sterk nummer van deze LP, naast uiteraard de al genoemde tophits.

Jan Smeets van Pinkpop zag destijds de kwaliteit van Cock Robin ook wel in, want hij boekte ze voor Pinkpop het jaar daarop, 1986.
Wat moet dat een mooie editie zijn geweest.....The Cure, Waterboys, The Cult en COCK ROBIN !

DjFrankie schreef:
Nou dit album is zo slecht nog niet. Ligt in het verlengde van hun hit, maar hele album is hartstikke aanstekelijk en liefhebbers van You Spinned Me komen met dit album volledig aan hun trekken, Lover Come Back to Me, doet me meer aan Divine denken uit dezlefde periode.
Dit album is natuurlijk ook gedateerd in die tijd, en mensen van nu zullen dit helemaal niks vinden, ik ben in die tijd opgegroeit en vind het aanstekelijke pop/wave voor de liefhebber. Voor mij een mooie 7. en als ik wil dansen dan kan ik dit in ieder geval draaien.

LucM schreef:
Dit album is een schoolvoorbeeld van foute 80's-pop. Mechanische, vaak nietszeggende, gevoelloze en zielloze popdeuntjes voorzien van botte, kitscherige synthesizerdreunen die bovendien nauwelijks van elkaar verschillen (productie: Stock, Aitken & Waterman). Pete Burns vind ik ook geen bijzondere zanger die het vooral van zijn imago moest hebben. Toegegeven, You Spin Me Round (Like a Record) is best aanstekelijk en It's Been a Long Time en Cake and Eat It hebben ook wel iets (dat laatste vooral door die intro) maar voor de rest zijn deze band en dit album om te vergeten tenzij je een jaren '80-criticus bent die wil aantonen wat er mis was met de jaren '80.

foxhusky schreef:
Met dank aan de broers Bolland...

"Rock me Amadeus" en vooral "Jeanny" zijn jaren 80 klasiekers in mijn ogen. Beide nummers staan op dit album, samen met nog meer leuke Engels-Duitse nummers.

ZAP! schreef:
Buiten de door mij ook niet onderkende klassiekers hoor ik enkel wat '80s pop niemendalletjes (moet regelmatig ook aan soundtracks uit die tijd denken, 'Beverly Hills Cop' en zulks) die nog een beetje worden worden opgeleukt door 's mans koddige Duitstalige voordracht - dat zal de eigen smoel dan zijn. 'Munich Girls' vind ik nog wel net wat beter, alleen gaat die weer wat te lang door. Ook 'Vienna Calling' valt in die categorie. 'Männer...' klinkt ook goed, maar lijkt alweer behoorlijk op 'Rock Me Amadeus'. 'Nothing...' vind ik nog weer een stukje sterker. 'Macho Macho', gaat wel. 'It's All Over...' is wat mij betreft een vervelende misser.

'Rock Me Amadeus' en vooral 'Jeanny' zijn echter zo raak dat ik sowieso haast geen onvoldoende kan uitdelen.

***.

aERodynamIC schreef:
Kate Bush............ sinds ik haar bij toppop zag is er iets voorgevallen wat ik tot op de dag van vandaag niet kan verklaren.
Als 8 jarig jongentje zag ik een heuse heks op het tv-scherm ronddwarrelen. Echt waar: het was een heks, maar wel een goede heks, eentje die je op positieve wijze kon betoveren. Ze deed het met Wuthering Heights.
Deze mevrouw bleef rondspoken in mijn hoofd.

Zeven jaar later was ze daar opeens weer (tussendoor ook hoor, alleen ging dat wat langs me heen), maar verrek het leek nu wel een klein knulletje. Heks? Nee een tovenaarsleerling in de weer met een groot magisch apparaat. Nu heette het Cloudbusting. Zie je wel...........magie.........

En die magie start gelijk al met de eerste single Running Up That Hill. Die drums, het zijn net machines die maar doordenderen. Ze krijgt je er gelijk mee in een trance. Zeker als ze er op haast stiekeme wijze allerlei andere geluiden bij tovert.

Derde single Hounds of Love dondert je kamer in onder begeleiding van haar waakhonden. Of is het dan toch die mevrouw zelf die honden nadoet. Ik ga steeds meer twijfelen. Een harde sound waar af en toe rauw doorheen gezongen wordt.

En dan opeens het wat uibundige The Big Sky die wederom drums in de hoofdrol heeft. En dan die vocalen! Om je vingers bij af te likken. Altijd een enorme favoriet geweest van mij. Het heeft wat middeleeuws en was dat niet de tijd dat ze niet zo vriendelijk waren voor heksen? Ach, hou daar maar over op, concentreer je, laat je niet te veel meevoeren door alle magie want de wereld is jou straks kwijt aERo.

En dat gaat ook niet gebeuren, want op Mother Stands For Comfort schrik ik wakker door het rinkelende glasgeluid. Kurkdroog en zelfs wat kil. Let vooral eens op de bas in dit nummer. Je krijgt er spontaan kippenvel van, maar of dat nu is omdat het zo koud klinkt of omdat de zang zo huiveringwekkend is of simpelweg vanwege de pracht van het nummer.........

De strijkers van het Medicci Sextet dragen het fantastische Cloudbusting, die van die clip dus.
Heel gedragen, maar tegelijk ook episch. Duidelijk een juweel uit de Kate Busch schatkist.
Ook wel één van de toegankelijker nummers op dit album en daardoor waarschijnlijk ook een grote hit waarmee Kate Bush weer in ieders hart werd gesloten (want ze raakte door het album hiervoor toch wel wat vervreemd van veel mensen).

Op die goede, oude LP begint nu kant 2 en hier opent And Dream Of Sheep de grilliger kant van Hounds of Love die hier overigens de titel The Ninth wave draagt.
Die titel is niet zomaar gekozen. Deze kant 2 verhaalt over een vrouw die van boord is geslagen en in een donkere nacht aan het verdrinken is (let ook op de bijbehorende foto's van Kate). Hier levert deze vrouw een strijd met alle emoties van dien die dus bezongen worden in 7 experimentele nummers. Zoals gezegd dus geopend door dit And Dream of Sheep, een schitterende piano-ballade dat ondersteuning krijgt van o.a. bouzouki en whistles. Zo hoor ik haar toch altijd heel erg graag.

Under Ice klinkt haast luguber, maar wat wil je met zo'n onderwerp. Is dit dan het gedeelte dat de vrouw de strijd gaat opgeven?

Als je de titel Waking The Witch ziet zou je denken van niet. Ook hier weer die enge, verstikkende sfeer. Het schijnt dat de titel verwijst naar het verleden waarin vrouwen het water in werden gesmeten en waar men keek of ze bleef dreven. Dit om te zien of het een heks was of niet. Het zijn blijkbaar de beelden die de verdrinkende vrouw krijgt.
Vocaal ook een bijzonder nummer want het gegrom is wel degelijk La Bush zelf. Spannend en haast ongrijpbaar. Dit is nu avontuurlijke muziek. En Kate overtreft zichzelf.

Bij Watching You Without Me lijkt het wel of we langzaam in een trance wegzakken. Het is allemaal niet helder meer. De vrouw is ongetwijfeld buiten bewustzijn. Het klink allemaal heel watterig. Kate zingt ook minder helder. Let vooral maar eens op de achtergrondzang in dit nummer.

Opmerkelijk is dan de opleving in Jig of Life. Dit Iers klinkende folk nummer zweept weer op. 'Come on Let me Live Girl' zingt ze dan ook. Niemand minder dan Bill Whelan schijnt aan dit nummer meegewerkt te hebben (ja die van Riverdance).

En na deze opleving volgt misschien wel mijn favoriete kate Bush nummer ooit: Hello Earth. Duidelijk grootster aangepakt. Piano die bijval krijgt van een flinke stoot strijkers. Bombastisch zo u wilt. En dan weer die vocals: alsof de engelen klaar staan om de verdrinkende vrouw op te nemen in hun midden: 'Get Out of the Water'.
Ik krijg telkens weer kippenvel bij het horen van dit nummer.

Bij afsluiter The Morning Fog krijg ik telkens het gevoel dat ik genept ben. Dit klinkt zo lichtvoetig en zoet. Is het dan toch allemaal niet waar? Ben ik er dan toch ingetuind? Ben ik dan toch betoverd als 8-jarig jongentje en verbreekt die betovering nu pas?

Geen idee (eigenlijk wel: want de vrouw verdronk niet maar werd gered). Waar ik in elk geval duidelijk over uit ben is dat dit een meesterwerk is. Zo eentje waar je U tegen zegt. Volwassen, gerijpt en vooral heel groots................dat is Hounds of Love / The Ninth Wave voor mij

langleduhasard schreef:
I put this moment....here

Ik was al langere tijd fan van de eerste kant van dit album, maar de b-kant heeft wat langer geduurd om me volledig te grijpen. Dat kwam denk ik vooral doordat ik er niet echt op voorbereid was. Ik had de eerste paar keren dat ik het album hoorde geen idee dat dit tweede deel een conceptalbum moest voorstellen, en als je dan denkt "gewoon even" een lekker plaatje op te zetten, wordt je halverwege toch wel iets heel anders voorgeschoteld.

Maar na nog wat aandachtigere luisterbeurten kan ik nu eindelijk zeggen dat het kwartje is gevallen, en ik nu ook zeer onder de indruk ben van The Ninth Wave. Zo cinematisch, angstaanjagend, experimenteel, volgens mij is er geen andere plaat zoals deze.
Met als hoogtepunt voor mij Jig Of Life: ik waan me dan echt even in die dansscène van Titanic (sowieso toepasselijk gezien het thema), maar dan meer als een nachtmerrie. Alsof je wordt meegesleurd in een dansende menigte waaruit je niet kan ontsnappen, terwijl je ook nog achternagezeten wordt door je toekomstige zelf. Soms maakt dit nummer me ontzettend vrolijk, en op andere momenten klinkt het meer als een danse macabre. Hoe dan ook heeft Kate Bush mij fan gemaakt van Ierse muziek, want samen met The Dreaming's Night of the Swallow zou dit zomaar mijn favoriete nummer van haar kunnen zijn.

Ik benoemde net al de droomachtige kwaliteit van deze suite, want wat deze nummers zo goed doen is het oproepen van dat gevoel tussen slaap en wakker zijn, door de manier waarop er gespeeld wordt met verschillende stemmen en geluiden. Het gefluister "wake up" laat me soms, zeker met koptelefoon, echt doen opspringen. Op andere momenten zak je weer diep weg in de droom, om dan opeens ergens op de achtergrond een meeuw te horen en weer enigszins bij bewustzijn te raken.
Er zijn eigenlijk te veel details om te noemen, maar elke keer ontdek ik toch weer nieuwe dingen die wederom bevestigen wat een kunstenaar Kate Bush is. Bijv. de mompelende en bijna onverstaanbare manier van zingen in Watching You Without Me, terwijl ze zegt "you don't hear what I'm saying, do you?", omdat ze tegelijkertijd onderkoeld raakt en hallucineert dat ze een geest is...
Een best wel beangstigende tweede helft dus, voor een album dat begint als een soort greatest hits plaat. Niet zo raar dus als dit voor een onwetende luisteraar wat wennen is. Gelukkig zitten er ook genoeg levendige en opgewekte momenten tussen. En als de boodschap eenmaal binnenkomt, is het het echt waard. Nogmaals, ik ken geen ander album dat zo cinematisch en eigenzinnig is. Ik durf dan ook best wel te zeggen dat dit behoort tot de beste albums die ooit gemaakt zijn.

BoyOnHeavenHill schreef:
Altijd een hekel gehad aan Kayleigh : steeds maar dat "gebroken" ritme, een zangmelodie die vervelend is in het couplet en voorspelbaar in het refrein, en een paar jaar later plotseling al die kindjes op het schoolplein die allemaal Kelie bleken te heten . Binnen de flow van het gehele album moet ik echter toegeven dat het toch wel een redelijk sterk nummer is, al was het alleen maar vanwege de emotionele punch (en bovendien heeft het ook een zeer fraai instrumentaal gedeelte met een prima gitaarsolo), en de overgang naar Lavender is daarna weer een kippevelmoment. Sowieso vormen de overgangen vaak een hoogtepunt, soms vanwege het overvloeien (bijvoorbeeld Bitter suite in Heart of Lothian en Blind curve in Childhood's end?), soms juist omdat het contrast zo scherp is dat het naar adem doet snakken (zoals tussen Lords of the backstage en Blind curve).

Maar wat misschien nog het meest opvalt is de schier eindeloze hoeveelheden sterke en vooral toegankelijke melodieën die de band hier tot z'n beschikking heeft: wie de plaat kocht op basis van de top-40-notering van Kayleigh zal misschien even verbaasd zijn geweest toen hij het hele album op de draaitafel legde, maar ik denk dat hij er toch gauw genoeg door zal zijn gegrepen. (In Engeland haalde de single de tweede plaats en kwam het album op 1 binnen, om na vier weken al uit de top-10 te vallen, maar acht weken later stond het nóg eens vijf weken in de top-10 – kennelijk werd daar een gevoelige snaar geraakt. In Nederland kwam de elpee tot de achtste plaats en haalde de single niet eens de top-10, maar staat het wel steeds bij de bovenste 200 van de Top-2000.)

Commerciële uitverkoop? Gewoon een eerlijke en intense plaat met bovendien een enorm hoge draaibaarheidsfactor.
 

wouter8 schreef:
Dit blijft voor mij zonder enige twijfel de beste van Marillion onder Fish. SFAJT is eigenlijk nooit goed tot mij doorgedrongen en echt geweldig vind ik hem niet. Om maar niet te spreken over de rest.
Deze echter, blijft me iedere keer weer verbazen. Pseudo Silk Kimono is een geweldige intro, die je in een mysterieuze sfeer brengt, die mijns inziens zo typisch bij Marillion hoort.
Ik heb vorig jaar ze voor het eerst mogen aanschouwen in Tilburg, het was weliswaar Steve Hogarth die daar stond te zingen, maar de sfeer die ze uitstraalden deed me echt aan deze plaat denken. Hun commercieel meest succesvolle overigens.
En dat komt door het tweede nummer, Kayleigh, dat hun enige echt grote single was. En het nummer blijft gewoon prachtig. Het mooie eraan vind ik dat het een van de weinige nummers is, die zowel op het album perfect past, als die los ook erg mooi zijn. Het nummer vloeit over vanuit Pseudo Silk Kimono, waardoor je zou zeggen dat ze eigenlijk samen geluisterd moeten worden, maar niets is minder waar. Op zichzelf is het, weliswaar op een andere manier, ook erg prachtig.
Ook aan het einde van Kayleigh gaat het album gewoon door, het nummer vloeit door in Lavender, dat ik beschouw als het meest geëmotioneerde nummer op het album. De uithalen van Fish zijn in deze geweldig en overdonderen me.
Zonder dat ik het merk ben ik dan alweer bij het volgende nummer, namelijk Bitter Suite, waarvan ik me afvraag of dit nou een dubbelzinnigheid is of niet (bittersweet?). Het nummer grijpt weer terug naar de sfeer die op Psuedo Silk Kimono zo prachtig was. Het mysterieuze komt terug en nu besef ik me eigenlijk pas dat die op Lavender compleet was verdwenen. Zo subtiel.
Heart Of Lothian bouwt hierin langzaam maar zeker naar de climax toe. Het begint rustig en bouwt voort op Bitter Suite. Prachtige, rustige pianopartijen die geheel in het teken staan van Fish' zang. Diezelfde piano echter is het begin van een omslag. Het wordt allemaal 'harder' en agressiever. Om vervolgens als een nachtkaars uit te gaan. Tot zover kant A. En die is veelbelovend...
Kant B begint met Waterhole en meteen wordt mij duidelijk dat we nu op een iets minder dromerig station zijn aangekomen. Het venijn vliegt je om de oren en ik moet bekennen dat ik het veel minder vind dan het voorgaande. De stem van Fish vind ik er niet bij passen.
Dit is ook het probleem bij bijvoorbeeld Blind Curve. De sfeer die het uitstraald, bouwt mijns inziens logisch voort op wat er op kant A is gebeurd. En toch weet het me minder te boeien. Het heeft allemaal te lang nodig, het raakt me niet. Niet op de manier die op kant A zo typisch is. Als er dan ook nog samenzang over je heen komt (Oh... I can’t take any more), is het voor mij gebeurd. Dit is écht minder.
Kan Childhoods End dan nog iets goedmaken? Ja en nee. Ja, het geeft je weer een beetje van de sfeer uit de eerste nummers terug en weet echt emotie over te brengen. Nee, het nummer is, zoals jkbb al zei, poppy. En dat staat me tegen. Het is zeker niet slecht en de gitaarsolo is prachtig, maar nee, het haalt niet het hoge niveau van kant A
White Feather weet me dan wél weer compleet te boeien. Het nummer heet kracht, snelheid en komt fris op me over. Een nummer dat je niet als aflsluiter zou verwachten. Nog één keer trekt Marillion hier alle registers open om tot een prachtig episch slot te komen.

Ja, jammer van het begin van kant B, dat haalt de score tamelijk omlaag. Kant A is gewoon dubbel en dwars de volle mep waard, maar kant B niet.
4,0*
Nee, 4,5*, we zijn in een goede bui

wibro schreef:
Een werkelijk schitterend album dat ik vanavond sinds lange tijd weer eens beluisterd heb nadat ik het nummer "A Dream Within a Dream" naar het gedicht van Edgar Allan Poe tegengekomen was in de MM New Wave KO lijst. Dit openingsnummer vind ik met de afsluiter Dr Mabuse ook de beste track van dit album dat voor mij te boek staat als het beste Duitse Pop-album aller tijden. Hier kan Kraftwerk zelfs niet tegenop. Ook zeer mooi zijn uiteraard de overbekende nummers 'Duel' en 'P-Machinery'.
btw Op mijn LP duurt het nummer Dr Mabuse slechts 5:03 minuten dat wordt gevolgd door The Chase en de afsluiter The Last Word (Strength to Dream). Mag ik aannemen dat de volgorde die we hier op MM aantreffen de volgorde is zoals die op de CD staat.

5,0*

Roxy6 schreef:
Een waanzinnig goed album uit de jaren '80.
Inderdaad op hoog volume en een muziekminnend mens kan dan niet rustig blijven zitten.

P-Machinery, Duel, Dr. Mabuse, het fraai gesproken intro in de openingstrack A dream witthin a dream...
Het is allemaal even prachtig, de muziek met de geweldige blazers sectie....
Ook in die tijd was het een openbaring. En dan die hoes met die stalen maliënkolder, ook heel mooi....

Het heeft mij altijd verbaasd dat deze geweldige groep met zeer creatieve geniale mensen het bij zo'n klein oeuvre hebben gehouden....
Vroeg in de jaren '90 kwam er nog een album 1234 wat zeker ook als goed beschouwd kan worden, maar met een andere samenstelling.

In de samenstelling zoals bij A secret wish, hadden ze nog veel meer moois kunnen uitbrengen.

Gelukkig is een van de grootste talenten van de groep Claudia Brücken, nog wel door gegaan met het uitbrengen van geweldig werk. O.a met The Act - Snobbery & Decay , maar ook latere releases zijn van hoge kwaliteit.

glennton schreef:
deze plaat heeft mij destijds(1985/86) zeer beïnvloed wat betreft ritmes en synthesizersounds, de beats en sounds(bassynth geluiden)vond en vind ik nog steeds waanzinnig lekker klinken, voor mij een openbaring hoe creatief om te gaan met synths en ritmes,vooral het feit dat er gedurft net voor of net na de tel de beat wordt ingezet om zodoende een lekker zwingend,pakkend nummer te maken. Voor mij persoonlijk een klassieker qua sounds en ritmes. Tja die stem, die vind ik na een paar nummers dus helaas vervelen, Green Gartside's stem(falset of kopstem)is beslist herkenbaar maar gaat mij op den duur tegenstaan.

4,5 ster

Pinsnider schreef:
Nog nooit de hele plaat geluisterd, maar voor een eurootje ligt hij dan nu toch eindelijk na36 jaar op de draaitafel. Als je nou toch één plaat zou mogen noemen die de jaren '80 typeert, zou ik -na het draaien van deze- meteen weten welke ik zou noemen. Ben er nog niet helemaal over uit, maar ik vind hem in ieder geval veel leuker en avontuurlijker dan het verschrikkelijke Climie Fischer, maar een pakmbeet A-Ha, Duran Duran of Talk Talk is het ook zeer zeker niet!!!! Absolute is dan weer wel absoluut (sorry) een pareltje.

musicfriek schreef:
Vroeger vond ik Simply Red nooit veel aan, maar de laatste jaren ben ik ze zeker meer gaan waarderen (met name hun oudere albums). Vooral de nummers met veel blazers doen soms erg jazzy/pop aan, dat vind ik de leukste nummers. Mick Hucknall draait nu al behoorlijk wat jaren mee. Zij het niet dat hij alleen is overgebleven, wel apart dat hij nog steeds Simply Red als artiestennaam gehouden heeft. Alleen de muziek van de laatste pakweg 10 jaar spreekt me niet meer zo aan.

Van dit album vind ik vooral Jericho een prachtig nummer en Holding Back the Years vind ik nu ook eindelijk mooi. Vond het vroeger vreselijk baby-gebler... 3,5*

Ronald5150 schreef:
Het debuutalbum van Simply Red is er direct eentje om in te lijsten en ook meteen hun beste album. "Picture Book" is een prachtige mix van pop, soul, funk en jazz. De stem van Mick Hucknall laat je meevoeren door de mooie composities die in mijn oren vooral erg warm klinken. "Picture Book" leunt niet alleen op de hits "Money's Too Tight (To Mention)" en "Holding Back the Years". Al vind ik die laatste echt prachtig. Maar ook de andere liedjes zijn van prima kwaliteit. Afwisselend wat langzamer en sneller, waarbij die laatsten vooral erg funky klinken. De afsluitende titeltrack vind ik ook een van de hoogtepunten, maar dan vooral muzikaal. "Picture Book" vind ik voor de jaren 80 een bijzonder warm album. Vooral omdat ik de jaren 80 over het algemeen wat kil en afstandelijk vind klinken door het overmatige gebruik van synthesizers. Kwestie van smaak natuurlijk, maar "Picture Book" voelt als een warm bad. Heerlijk!

deric raven schreef:
Altijd gedacht dat Guns N' Roses hun roots in de hardrock en glamrock van de jaren 70 heeft gehad, maar Love van The Cult laat duidelijk horen dat dit niet het geval is.
De meester van Slash heet niet Jimmy Page maar Billy Duffy.
Zelfs de uiterlijke verschijning van Axl Rose is geïnspireerd door Ian Astbury.
Blijkbaar heeft hij bij hem in zijn verkleedkist mogen kijken, en de hoofddoek en te strakke leren broek geleend.
Een grappig feit is dat latere The Cult drummer vervolgens ook een periode bij Guns N' Roses aan de slag ging.

Na het meer wave gerichte Dreamtime krijg je nu op Love een meer rock gericht geluid te horen, waar een hoofdrol is weg gelegd voor gitarist Billy Duffy.
Bij nummers als Big Neon en Nirvana klinkt hij als een ruigere versie van Johnny Marr van The Smiths.
Nadat veel wave bands een link leggen naar het Midden Oosten, is er bij Ian Astbury een duidelijke hang naar de Indianenstammen van Noord-Amerika.
Hierdoor is de link naar Jim Morrisson weer gelegd; welke rol hij later rond 2000 een tijdje mag vervullen.

Het artwork van dit album spreekt mij aan.
Het heeft raakvlakken met The Crossing van Big Country en Gods Own Medicine van The Mission.

Met She Sells Sanctuary lukt het ze om bij een groter publiek naamsbekendheid op te bouwen.
Persoonlijk vind ik de andere singels Rain en Revolution een stuk sterker, maar vanwege het pakkende intro, en het hoge meezing gehalte kan ik het succes van She Sells Sanctuary wel verklaren.

Dat The Cult vervolgens er voor koos om met Electric en Sonic Temple een harder geluid neer te zetten, was een logische stap in hun ontwikkeling.
Alleen voor mij een reden om ze minder te volgen.
Het overheersende ego van Ian Astbury; met als dieptepunt Pinkpop 1992, had daar uiteraard ook een belangrijke rol in.
Jammer, want muzikaal gezien klinkt het live wel meestal oke.

Pietro schreef:
Er zullen weinig platen zijn die de laatste jaren zo vaak gedraaid heb als Love. Ik heb het album al jaren in bezit, maar het blijft voor mij – ook na honderden luisterbeurten – een uniek tijdsdocument waarin de beklemmende new wave-sfeer van de jaren ’80 prima samengaat met de rockinvloeden die kenmerkend waren voor de latere albums van The Cult.

Ik ben altijd erg gecharmeerd geweest van de zang van Ian Astbury en hij weet de intensiteit van de songs op Love te voorzien van de juiste dynamiek. Daar waar ik het songmateriaal op het debuut Dreamtime wat wisselvallig vond, is dat op Love totaal niet het geval. Iedere song is een hoogtepunt op zichzelf, waarbij het meeslepende Brother Moon, Sister Wolf en het magistrale Hollow Man mijn absolute favorieten zijn. Ook de hitsingles She Sells Sanctuary, Rain en Revolution zijn dik in orde.

Omdat dit album geen enkel zwak moment bevat, krijgt het van mij de maximale waardering: 5*.