Nu Tame Impala een heimelijk verbond met de elektronica en de commercie heeft afgesloten is alle hoop gevestigd op het tevens uit Perth afkomstige Psychedelic Porn Crumpets. Door zich lekker tegendraads op te stellen ten opzichte het hokjes denken blijft het psychedelische avontuurlijke element volledig behouden. Het is duidelijk dat Psychedelic Porn Crumpets er niet op uit is om een compromis af te sluiten met een groot platenlabel, maar optimaal geniet van die onbeperkte vrijheid die het kleinere Marathon ze aanbied.

Het is net wat maniakaler en chaotischer, maar dat siert deze rockers wel. Wie heeft er eigenlijk bepaald dat de muziek gebonden moet zijn aan regels en genres. Ook het kop en staart principe van popsongs wordt brutaal van afgeweken. Geen standaard drie minuten liedjes dus, maar ook weer geen eindeloos gepiel en langdradig gesoleer. Die puber fase hebben ze allang gehad ten tijden van de zwevende seventies sound van High Visceral {Part One} en High Visceral {Part Two}.

Als Psychedelic Porn Crumpets in de afrondende opnamefase van SHYGA! The Sunlight Mound verkeerd, wordt bekend gemaakt dat bassist Luke Reynolds de band verlaten heeft. Zijn kapot spelende vingervlugheid is hier nog prominent aanwezig, en het zal een lastige opgave zijn om een geschikte opvolger voor deze katalysator te vinden. Je moet het ook maar aandurven om je te verbinden aan dit geflipte garagegezelschap.

De speedbal SHYGA! The Sunlight Mound zoekt meer de aansluiting bij voorganger And Now for the Whatchamacallit, maar is nog een tikkeltje gekker en brutaler. Droge stonerrock woestijnwolken worden weggevaagd met de energieke drive van het stevige New wave of British heavy metal motorgeweld. Continu doordravende swingende gitaarriffs afgewisseld met stukken vintage glitterrock, zonder hierbij in foute gimmick kunststukjes te vervallen.

Er wordt behoorlijk geëxperimenteerd met druipende LSD spacerock muziek, geflirt met harmonieuze samenzang, en opstandig om zich heen geschopt volgens het punk grondbeginsel van de grunge. Het bevreemdende Big Dijon smaakt voortreffelijk bij een hapje sappige Camembert Eclectique van het sensationele Gong, wiens gefreakte sound zeker raakvlakken heeft de onnavolgbare voorgeschotelde kruidenmix van deze Australiërs. Kernlid Jack McEwan probeert de journalisten nog op een dwaalspoor te brengen door in interviews de invloed van The Beatles, Nirvana en Kings Of Leon te benoemen, lolbroekenhumor die kenmerkend is voor dit stelletje dwarsdenkers.

Tekstueel wordt er flink gedweept met het high society rock and roll leventje waarbij alle daaraan gekoppelde clichés de revue passeren. De sterallures die versterkt worden door het bovenmatige creatieve benutten van het verslavende witte poeder, het alsmaar door feestende nachtleven, het stimulerende buitensporige alcohol gebruik en de daarop volgende creatieve uitspattingen. Maar ook de vervelende neveneffecten worden benoemd. De paranoia, de blijvende hersenbeschadigingen, de ochtendkaters, de kapot gerookte longen en de impact van het veelvoudige touren.

De wijze ervaren levensles in The Tale of Gurney Gridman sluiten ze af met een hoop gegrinnik en gelach, waarmee ze nogmaals benadrukken dat je Psychedelic Porn Crumpets niet al te serieus moet nemen. Rare jongens, die Australiërs, maar wel prettig gestoord.

Psychedelic Porn Crumpets - SHYGA! The Sunlight Mound | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ook een aanrader voor mensen die niet van hiphop houden, maar meer hebben met industrial en rock.
Mooi hoe dit album begint. Gelijk dat live sfeertje. Nodigt uit om verder te luisteren. Countdown To Armageddon is een goede introductie van wat zal volgen.
Alleen jammer dat er geen mooie overgang is gemaakt naar het volgende nummer.
Bring The Noise is ook bekend door de versie die ze naderhand met Antrax hebben gemaakt. Deze versie is wel een stuk beter.
Geweldig hoe de toespraken van Chuck D worden af gewisseld door de manische raps van Flavor Flav. Al heb ik hoe dan ook meer met Chuck D. Wat een geweldige stem.
De heerlijke funky flow van Don't Believe The Hype met die vreemde noise geluiden voegt echt iets toe. Klinkt nu 20 jaar later zeker niet gedateerd.
Cold Lampin’ With Flavor zit qua noisy samplers mooi in elkaar. Maar ik hoor Flavor gewoon liever als aanvuller van Chuck D.
Super natuurlijk hoe vervolgens Terminator X wordt aan gekondigd met die Queen sampler van Flash Gordon in Terminator X to the Edge of Panic. Dit laat horen hoe belangrijk Terminator X bij Public Enemy was, en welke stempel hij op de nummers achter laat.
Mind Terrorist is voor mij persoonlijk een overbodig nummer. Had voor mij achterwege mogen blijven.
Louder Than a Bomb is weer krachtig, Chuck D. die weer heerlijk aan het preken is. Ongelofelijk hoe gemakkelijk hij die woordenvloed uit zijn mond laat stromen. En het klinkt niet patserig, maar juist erg overtuigend. De hogepriester van de hiphop aan het woord.
Caught, Can We Get a Witness? Is het volgende hoogtepunt (en gelukkig niet het laatste). Hier valt de combi Chuck & Flavor goed uit. Het Shaft achtige funkgeluidje tussendoor is de slagroom op de song.
Mooie saxofoonpartij in Show Em Whatcha Got, verder wordt er volgens mij voornamelijk gebruik gemaakt van eigen ingesproken samplers. Verder had dit nummer mooi als intro gebruikt kunnen worden.
She Watch Channel Zero is waarschijnlijk bij meerderen bekend als het intro van Onrust, het muziekprogramma van de VPRO. Mooie drumpartij er doorheen gemixt.
Night Of The Living Baseheads heeft die geweldige bleep door het nummer heen.
Wel een van hun betere songs. Chuck D. op dreef, en heerlijk dansbaar.
Black Steel In The Hour Of Chaos heb ik nog op single. Daar blijft het intro achterwege, en begint gelijk een stuk sterker. Ook op een totaal andere manier geweldig gecoverd door Tricky.
Security Of The First World heeft een sterke beat, meer is het nummer niet. Maar de beat is sterk genoeg om een ander nummer helemaal te dragen; tenminste dat dachten Madonna en Lenny Kravitz toen ze Justify My Love uit brachten.
Rebel Without A Pause is het volgende hoogtepunt, al heb ik volgens mij dit ritme vaker gehoord op dit album. Please, Bring That Beat Back.
Die beat gaat rustig door in Prophets Of Rage. Wat dus ook heel duidelijk klinkt als het vervolg op Rebel Without A Pause. Het herhalen van zinsdelen wat hier gebeurd hoor ik helaas ook te veel terug bij Beastie Boys. Niet echt een sterk nummer; doet wat goedkoop aan.
Party For Your Right To Fight opend met een sampler van Tom Petty’s Refugee (volgens mij). Persoonlijk spreekt mij dat wel aan, had zelfs meer in dit nummer verwerkt kunnen worden. Namelijk een mooi stukje muziek. Verder klinkt dit van alle nummers het minste als een Public Enemy song. Het is bijna New Kids On A Block.
Ik weet dan ook niet of dit nummer als grap bedoeld is.

Zo, dit is mijn beschrijving van dit album. Ik ben een leek op het hiphop gebied, maar vond dit album wel de moeite waard om verder in de schijnwerpers te zetten.
Waarschijnlijk hoort een hiphop purist weer totaal andere dingen in deze muziek terug.
Maar dit is mijn kijk op deze mijlpaal in de muziek ontwikkeling.
Respect.

Als Filippo Sala in 2014 Pulsar Ensemble opricht ligt er al een heel plan klaar. De uit Bergamo afkomstige postrockers gaan op OddSquare uit van een denkbeeldige droomstad die gevoed wordt door kindvriendelijke slaapdeuntjes, uitheemse roffels en elektronische breakbeats. Een prachtig uitgewerkt idee waarmee de woeste grenzen van perfectie opnieuw worden gedigitaliseerd. Het schept mogelijkheden om vanuit die computergestuurde visie te denken en binnen dat concept een nieuw plan te ontwikkelen. Bizarre City bestaat uit meerdere levels en een heuse verhaallijn, waarbij het einddoel binding heeft met OddSquare. Een geniale zet om vervolgens het debuut weer onder de aandacht te brengen.

Het spirituele The Times of the Mountains is het startpunt van de wereldwijde Odyssee die ver boven ons voorstellingsniveau aftrapt. Dwarse freejazz ritmewisselingen en mediterende klanken laten het denkbeeldige Bizarre City ontwaken en onze visioenen op spelniveau beheersen. De exotische percussie in Timelapse draagt je door een dreigend gitaarrock landschap heen en geeft al aan dat je niet in een vredig luilekkerland bent beland. De eerste beproeving van een futuristisch eindspel die als een voorbij denderende Krautrock trein zijn opwachting maakt.

Zware drones kondigen het zweverige Temel & Toplum aan. Logge industriële machines en grijze fabrieken die met hun ijzeren gewortelde tentakels de grond vergiftigen en een zwart bloedend oliespoor achterlaten. De freakende gekte gaat de strijd aan met vredelievende melodieën, en slaat keihard toe met onbeheersbare gitaargehuil. Het vierkoppige gezelschap haalt hierbij al hun multi-instrumentalisme uit de kast waarbij de potige bas het aanvallende tempo bepaalt en een schild rondom de psychedelische vibrafoontoetsen vormt. Flipper is een catchy glamrocker met de nodige door stampende synthpop invloeden, een ronddolende track die je heen en weer laat stuiteren in het bedrieglijke Bizarre City.

Het zweverige Boeddhistische Zen punt Clouds is een rustmoment om tot adem te komen. Je hebt het volgende level bereikt en de energiepoorten stromen weer vol om opgeladen de tocht te vervolgen. Het twinkelende Bizarre Secret lijkt het antwoord op het doel van de reisbestemming. Maar ondanks dat je de sleutel in bezit hebt, is het slot onvindbaar. Vanuit de schaduw azen randfiguren op je kostbare bezit. Met ware donderslagen en moordende riffs wordt plotseling de vernietigende aanval ingezet. Pulsar Ensemble verkeert hier in topvorm en bouwt een sterk demonisch fundament op, waarmee al het voorgaande vernietigd wordt.

Het hemelse Hof van Eden wordt uiteindelijk behaald, maar ook daar ligt het gevaar op de loer. Rokende industriële drumslagen dwingen het respect af en laten al het natuurlijke groen afsterven tot dorren zandvlaktes. De jankende tenorsaxofoon van Massimiliano Milesi symboliseert het verdriet en bouwt een Klaagmuur om Waiting heen. De tribal dance en futuristische Krautrock van Fine Final verwelkomt je in een gelukzalig onopgemerkt inheems gebied waarna je gezegend bent met een evaluerende transformatie die zich voltrekt in een nachtmerrie ontaarde Sensation_2, het parallelle tegenbeeld van Sensation waarmee OddSquare opent. Het biedt genoeg denkstof en brainstormende mogelijkheden voor Filippo Sala om zich op een vervolg te concentreren.

Pulsar Ensemble - Bizarre City | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Niets is zo onvoorspelbaar als de Brusselse muziekscene. Dat moet Purrses ook gedacht hebben. Laten we maar de nodige verwarring zaaien en de luisteraar op het verkeerde spoor zetten. Na een spookachtig jazzy Intro, met donkerbruine kroegpiano, volgt de overgang naar het ouderwets rockende Reality Fantasy. Dwarse gekte met stekelige weerhaken en de charismatische zangeres Laura Ruggiero in de rol van boegbeeld.

Purrses schets met Reality Fantasy een schijnwereld waarin je heerlijk wilt verdwalen. Tegendraadse funkwave met een kinderlijke speelsheid. Door deze bevlogen aanpak onderscheiden ze zich van het al maar groeiende muzikale aanbod. Het is geen poging om bewust het experiment op te zoeken en hier de nodige moeilijkdoenerij overheen te gooien. Juist de eenvoud van liedjes maken staat op de voorgrond. Ongedwongen tegelijk een tikkeltje chaotisch. Plezierig enthousiasme, laten we het daar maar op houden.

Hou die Brusselse school in gedachten en herplaats dat decor in de artrock scene van het New York uit de jaren zeventig. Purrses grijpt voornamelijk naar dat bruisende CBGB-nachtleven terug, waar artiesten elkaar inspireerden en beter maakten. Voeg daar als gepeperd ingrediënt nog wat ongezouten kinky indie en stedelijke glamrock aan toe en je komt aardig bij de sound van Purrses in de buurt.

Natuurlijk straalt Laura Ruggiero ook dat krachtige feministische uit. In het raadselachtige ?? voegen Naomie Klaus en Aurélie Poppins zich bij haar en creëren ze een soort van girlband all-star dreamteam. Als meiden onder elkaar onschuldig tegen de maatschappij schoppen. Geweld lost niks op, waarom dan niet het machtsverschil in de slaapkamer uitvechten en vervolgens bevredigend tegen elkaar aankruipen. Het zelf ontdekkende Self Porn en het duidelijk seksueel uitgesproken Ride the Dragon is rode oortjes rock, en ook dat is een vorm van het breed gedragen Reality Fantasy.

Dat alles maakt Purrses cool en eigenzinnig. Laura Ruggiero presenteert zich als een brutale rockchick. Ze neemt zichzelf niet te serieus en houdt de luisteraar geen spiegel voor. Integendeel, ze gebruikt die spiegel om zich net wat beter te presenteren en mooier aan te kleden. Je mag de wereld zeker wat mooier inkleuren. Laat je fantasie de vrije loop gaan, en droom zo’n veertig minuten ontspannen weg. Purrses is een frisse wind welke dit broeierige klimaat juist nu zo hard nodig heeft. Je leeft maar een keer en dan kan je daar beter het beste uit halen.

Purrses - Reality Fantasy | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dit klinkt als de Coldwave variant van Tool; veel meer elektronica, maar eigenlijk zeer de moeite waard.
We kunnen blijven klagen over het feit dat er nog steeds geen nieuw Tool album is, maar men kan ook de tijd stoppen in Puscifer, het project waar frontman Maynard James Keenan tegenwoordig liever zijn aandacht in stopt.
Vooral nu in 2016 de combinatie van rock en elektronica het goed doet is dit een prima aanrader.

Het Franse drietal van Pyjamarama maakt ouderwetse space muziek, met teksten die handelen over het leven op andere planeten, en het contact leggen met de inwoners. Behoorlijk geestverruimend allemaal, tegen de belevingswereld van een schoolkind aanleunende onschuld verpakt in gekleurde dromerige toverballen pop. Heen en weer flitsende ontregelde gekte, omgeven door de liefdevolle zang van Rachel Langlais.

In de vier jaar tussen het gelijknamige Pyjamarama debuut en deze opvolger is er in de sound wel aardig wat veranderd. Agressie en het tegen de stevige rock aanliggende uitspattingen zijn vervangen door meer absorberende luchtigheid waardoor er meer rust en balans in tracks als Silent Gardener en Heat Beam aanwezig is. De jengelende noisy indiepop van The Zone heeft wel dat hedendaagse energieke van de powerrock, omgeven door lancerende flipperkastbliepjes en andere flauwe ongein.

Signals is een overvloed aan Duitse autobahnen romantiek, die de nostalgie van het ultieme retro vakantiegevoel oproept. Met een volgepakte auto op doorreis naar Frankrijk, vastgekleefd aan de nepleren skai bekleding van de achterbank. Dat progressieve rock prima te rijmen valt met krautrock wordt duidelijk benadrukt. Het was nog mogelijk om buiten de hokjes te denken en te opereren. De elektronica stond op muzikaal gebied nog in de kinderschoenen, die al snel als de laarzen van Klein Duimpje grote stappen zouden maken.

Dat Lucas Morin een duidelijke liefde voor de New Wave heeft ontwikkeld mag duidelijk zijn. In Cool Off laat hij een donker pompend basgeluid horen welke daartoe te herleiden is. Het puntige Yacht Game staat midden in de jaren tachtig, met een forse rol weggelegd voor de postpunk vibraties die hij uit zijn gitaar laat galmen. Totaal anders dan de serene folk die het stuurloze gedraai aan de knoppen aankondigen in het gewaagde Palatability, waar ook nog een smerige gitaar dwars overheen walst.

Freakende funk in Flatland krijgt een salsasausje toegediend door de exotische ritme beheersing van Nicolas Cueille en wil nog het beste aansluiten bij de eerste plaat. Het oosterse accent in de woordloze zang bij Pitfall wordt opgevolgd door de gejaagdheid van de gothic dreampop, onderstreept door symfonische rustpassages en eigenwijs keyboardgedreun. Een vreemde gewaarwording. Maar ja, wat is hier niet vreemd te noemen?

Doordrenkt met een overdosis aan distortion wordt je beloond in een toegift in het overdonderende S.L.C. (Smart Lads Commitee). Gevolgd door een korte samenvatting van wat Pyjamarama op Simple Living het voorliggende half uur heeft laten horen. Al met al een spannende plaat, die kapot dreigt te gaan aan een overvloed aan creativiteit. Maar dat ze kunnen spelen hebben ze absoluut bewezen.

Pyjamarama - Simple Living | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Met hun aanstekelijke mix van punkrock, new wave en funk trekt het uit Athens afkomstige Pylon in 1979 de aandacht van Fred Schneider en Kate Pierson van B-52, welke ze al snel bij de New Yorkse clubscene onder de aandacht brengt. Er staan tournees met Gang Of Four, Talking Heads, R.E.M., en U2 op de planning, dus met die basis zit het wel goed. Het U2 publiek denkt er helaas anders over, en na een teleurstellende ontvangst besluit Pylon na U2’s War concertreeks als support-act om een punt achter hun bestaan te zetten. Aangemoedigd door R.E.M. herstarten ze in 1989 Pylon, er volgt een derde studioplaat, nog een aantal doorstarten, maar als in 2009 gitarist Randall Bewley overlijdt, is het Pylon avontuur definitief over.

Zangeres Vanessa Briscoe Hay houdt het nalatenschap in leven en blijft met leden van The Glands en Casper & the Cookies eerst als onderdeel van het Supercluster project optreden, waarna ze vervolgens de naam in Pylon Reenactment Society veranderen. In eerste instantie als een veredelde revivalband, al distantiëren ze zich later van de beperkingen welke deze haar oplevert en besluiten ze om aan nieuw materiaal te werken. Er volgt een lange weg totdat ze september vorig jaar dan eindelijk hun debuutplaat Magnet Factory aankondigen. Is er in de tussentijd veel aan die Pylon erfenissound veranderd? Feitelijk helemaal niks, Magnet Factory voelt als een nieuwe Pylon plaat, klinkt als een nieuwe Pylon plaat en herplaatst zich in alles in dat tijdsbeeld van 1980. Sterker nog, de aanwezigheid van gastzangeres Kate Pierson van B-52 accentueert dat nostalgische verlangen alleen maar. Toch drukt ze niet prominent haar stempel op de Fix It single, omdat haar stem bijna een identieke klankkleur met het geluid van Vanessa Briscoe Hay heeft.

De kracht van Fix It ligt in het gedeelde enthousiasme van de twee vocalisten, iets wat op de hele Magnet Factory plaat hoorbaar is. Er staan dan ook wel een paar geroutineerde muzikanten in de studio. Onderschat het aandeel van gitarist Jason NeSmith, bassist Kay Stanton en drummer Gregory Sanders niet. Het psychedelische Spiral is een vervreemdende opener welke bijna feilloos in Educate Me overloopt. Hier recyclen Gregory Sanders en Kay Stanton het surfritme en de tangobeats van de Bauhaus klassieker Bela Lugosi’s Dead en geven hier een eigen twist aan. Hou dat vroeg jaren tachtig gevoel vast en voeg daar het smerige punkspel van Jason NeSmith en de praatzang van Vanessa Briscoe Hay aan toe en je waant jezelf weer in de hoogtijdagen van de new wave en de ska punk. Een veelvoud aan magnetische aantrekkingskracht kan ook iets afstotends creëren. Het werkt dus niet altijd, bij het lang uitgerekte Heaven (In Your Eyes) verzwakt de aandacht en duurt het tot het einde tot een hoorbaar opgewonden Vanessa Briscoe Hay zich herpakt.

Pylon Reenactment Society voegt net wat meer indierock aan het geheel toe, waarmee ze overduidelijk ook op de jaren negentig liefhebbers hinten. Vanessa Briscoe Hay bezit dat speelse meisjesachtige ondeugd waardoor je al snel vergeet dat de diva ondertussen 68 jaar oud is. Het heeft iets middelbare school knulligs, Vanessa Briscoe Hay is nog steeds geen geweldige vocalist, je valt vooral voor haar charme en gedrevenheid. Het hoekige gitaarspel en de doemdrums in Messenger herpakken de postpunk scherpte uit het verleden, en hier stelt de zangeres zich dienend, zelfs kwaadaardig schreeuwend aan de song op. Pylon Reenactment Society overstijgt nergens de Pylon sensatie, ze buiten vooral het verleden uit, grabbelen alles bijeen en maken hier een aanstekelijke mix van. Eigenlijk is Magnet Factory de enige waardige opvolger van het in 1983 verschenen Chomp. De missing link tussen het heden en verleden.

Pylon Reenactment Society - Magnet Factory | Rock | Written in Music - writteninmusic.com