Dit rost ook lekker. Het vorige album had iets meer een thrash vibe, waar de band hier door het gebruik van (lichte) orkestraties toch net iets meer richting de power metal stapt. De songs klinken allemaal wat catchier en compacter, al mag het album toch echt iets korter duren om echt wat meer impact te maken. De zang is nog steeds goed, maar toch kan ik niet wachten om het eerste album met Andy B. Franck te mogen beluisteren.

Here Comes The Pain, Voices, The Healer en Dog Days Coming Down zijn in ieder geval stuk voor stuk erg sterke songs op een solide album dat dankzij de betere productie en nummer met meer kop en staart net een stapje boven zijn voorganger staat.

Tussenstand:
1. Unholy
2. Hungry

Dickinson's terugkeer naar de metal, al is het buiten Road To Hell nog niet erg Maiden-achtig te noemen. Met de wat dromerige songs als Omega en Taking The Queen vraag ik me af hoe Iron Maiden had geklonken als Bruce wat meer invloed had gehad op het schrijfproces, want het zorgt voor prachtige songs. Het album gaat ligt vlak van start, maar vanaf Taking The Queen/Darkside Aquarius sleept Dickinson ons mee in duistere fantasy. Road To Hell is een van mijn favoriete tracks, al zijn ook de ballads Man Of Sorrows en Arc Of Space weergaloos. Nog niet zo goed als het album dat hierop zou volgen, maar wel een fantastische return to form!

Voorlopige tussenstand:
1. Accident Of Birth
2. Skunkworks
3. Balls To Picasso
4. Tattooed Millionaire

Dit is toch wel een flinke stap vooruit ten opzichte van het niet meer dan aardige debuut. Muzikaal spetterender en meer in de richting van de alternatieve metal/grunge met enkele prachtige gitaarsolo's van Roy Z. Dat het vrij jolige Shoot All The Clowns als een van de mindere nummers van het album nog zo verdomd catchy is. Alleen Fire vind ik echt een gruwelijke misser, maar een gewaagd nummer als Sacred Cowboys vind ik echt prachtig. Het beste staat aan het begin en het einde, want Cyclops is een prachtig duistere metaltrack, terwijl Tears Of A Dragon een van de beste ballads is die Dickinson ooit heeft gezongen. Een album dat ik eigenlijk te weinig luister en eens wat meer zou moeten aanzetten.

Voorlopige tussenstand:
1. Balls To Picasso
2. Tattooed Millionaire

Skunkworks is in ieder geval de eerste consistente Dickinson-plaat qua sound. Lekker opzwepende alternatieve rock met lichte stoner/psychedelische randjes en teksten die beduidend beter zijn dan wat we tot nu toe hebben gehoord. Vooral Solar Confinement is een absolute toptrack, maar ook Space Race en Innerspace mogen er zeker zijn. Het vorige album had met Roy Z op gitaar wel wat meer spetterende solo's, uiteindelijk is hier vooral de fantastische ritmesectie Chris Dale en Alessandro Elena die een enerverende performance neerzet. Dickinson zelf klinkt gewoon nog steeds erg goed en vooral goed in zijn vel. Ik had er geen probleem mee gehad als dit ook echt als band was doorgegaan.

Voorlopige tussenstand:
1. Skunkworks
2. Balls To Picasso
2. Tattooed Millionaire

Nieuwe marathon, ditmaal van mijn keuze. Bij het beluisteren van Sabbath Bloody Sabbath besefte ik me ineens dat ik de versie gezongen door Bruce Dickinson toch stiekem net iets beter vind, zodoende het idee om weer een relatief korte marathon in te gaan. Tattooed Millionaire kan ik vooral kwalijk nemen dat het muzikaal allemaal net wat te simpel is om echt briljant te zijn, maar ik waardeer Dickinsons teksten en zang nog steeds erg veel. Opener Son Of A Gun is wel meteen het beste nummer, aangezien het toch het meest groots aanvoelt. In dat opzicht zijn tracks als Tattooed Millionaire (hilarische tekst) en Dive! Dive! Dive! gewoon erg poppy. Wel leuk en aanstekelijk, maar ook wat simpeltjes. Het beledigt me zodoende allemaal niet en is bij vlagen prima aan te horen, maar net iets te nietszeggend om echt goed genoemd te kunnen worden.

Ja, ik kan toch niet anders dan wederom concluderen dat The Chemical Wedding niet alleen mijn favoriete Bruce Dickinson-album is, maar ook nog eens een van mijn favoriete albums ooit. Steve Harris mocht wensen dat hij ooit zulke hoogstaande nummers als The Tower, Book Of Thel of Jerusalem kon schrijven. Misschien dat het (tijdelijk) weggaan bij Iron Maiden voor beiden uiteindelijk het beste is geweest, ik ben vooral blij dat ik dit meesterwerk in bezit heb.

Dit album 'occult' noemen zou een understatement zijn. Dickinson werkt zich door werken van Blake en Crowley heen, verwijst veelvuldig naar zaken als tarot en alchemie en zet met een nummer als Book Of Thel een weergaloos horrornummer neer. Het is extra frappant hoe het album een weinig klassiek metalgeluid heeft: het grooved en heeft bij vlagen een industrial sound. Dat wil niet zeggen dat de melodie compleet wegblijft, maar ik herinner me nog goed dat ik in eerste instantie zelfs schrok van het loodzware gitaargeluid bij de openingstrack.

Het gitaartandem Smith/Z is wat mij betreft minstens even geslaagd als Smith/Murray, helemaal op Jerusalem zetten hun solo's me compleet in vuur en vlam. En wat te denken van het prachtige bas/gitaarsamenspel op The Tower of de psychedelische trekjes op The Chemical Wedding en The Alchemist. De gesproken stukken van Arthur Brown zorgen nog voor een extra stukje sfeer die de totaalervaring onovertroffen maakt.

The Chemical Wedding voelt ambitieus, doordacht en vooral geslaagd. Zelfs mindere tracks als Trumpets Of Jericho of Machine Men herbergen mooie momenten, terwijl de beste nummers niks minder dan ware perfectie brengen. Een absolute klassieker en een van de beste metalalbums ooit.

Voorlopige tussenstand:
1. The Chemical Wedding
2. Accident Of Birth
3. Skunkworks
4. Balls To Picasso
5. Tattooed Millionaire

Tyranny Of Souls had niet uit hoeven komen aangezien Bruce sinds 1999 alweer veilig terug is gekeerd bij zijn oude nest Iron Maiden. Dat het album er toch nog is gekomen is voor mij echter alleen maar des te fijner, aangezien het toch wel duidelijk is dat Dickinson op zijn eigen materiaal beter zingt en toch vaak ook stiekem betere nummers schrijft dan bij Iron Maiden het geval is. Tyranny Of Souls heeft niet de constante kwaliteit van The Chemical Wedding, maar heeft met Soul Intruders, Kill Devil Hill en Navigate The Seas Of The Sun wel wederom een aantal flinke pareltjes. Devil On A Hog is niet slecht, maar de AC/DC-achtige track is toch een beetje een vreemde eend in de bijt. Ook valt het op dat de tweede helft van het album beduidend minder sterk is dan de eerste helft, al sluit het met Tyranny Of Souls toch wel weer lekker af.

Voorlopig het laatste soloalbum? Wat mij betreft mag Bruce Dickinson solo nog vooral meer uitbrengen, aangezien hij en Roy Z hebben bewijzen een gouden combinatie te zijn.

Eindstand:
1. The Chemical Wedding 5*
2. Accident Of Birth 4.5*
3. Tyranny Of Souls 4*
4. Skunkworks 4*
5. Balls To Picasso 4*
6. Tattooed Millionaire 3*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Virgin Steele 4,13*
9. Bruce Dickinson 4,08*
10. Manilla Road 4*
11. Stratovarius 4*
12. Brainstorm 4*
13. Symphony X 4*
14. Helloween 3,9*
15. Iced Earth 3,88*
16. Black Sabbath 3,60*
17. Rainbow 3.5*
18. Solitude Aeturnus 3.5*