Nu Follow The Blind me toch beduidend meer omver blies dan ik me herinnerde, is het voor Tales From The Twilight World toch een degradatie naar een voorlopige tweede plek. Het album heeft echt fantastische stukken met opener Traveller In Time, Welcome To Dying, de schandalig korte tracks Weird Dreams en Altair 4, maar heeft voor mij toch nog het euvel dat de band als het aankomt op goeie bombastische powermetaltracks schrijven hier nog lang niet op het hoogtepunt is. Lost In The Twilight Hall en The Last Candle duren me net iets te lang en om de een of andere reden pakt Tommyknockers me nooit helemaal. De sound is fantastisch, de eerste ballad van de band is een absolute hit, maar de komende albums zijn wat mij betreft in bijna ieder opzicht de overtreffende trap.

Tussenstand
1. Follow The Blind
2. Tales From The Twilight World
3. Batallions Of Fear

Ja, dit heeft niets van doen met metal. In eerste instantie had ik nog wel verwacht dat er gitaren in zouden zitten, maar niets daarvan. Het is een soundtrack-achtig album met een focus op Hansi's stem. En potverdomme, wat word ik weer blij van hoe wonderschoon deze Duitse held zingt. Geef hem een woordenboek om op te zingen en ik luister. Dan mis ik uiteindelijk de gitaren niet echt. Nou ja, misschien maar een beetje.

Het album begint zwierig, musical-achtig bijna. Lord Of The Rings springt in mijn gedachtes, maar waar dat verhaal ook vrolijk begint gaat het langzamerhand over naar zwaarder en intenser. Rond Nephilim besluit ik dat Hansi nog nooit beter heeft geklonken. Ook op de herbewerking van de song At The Edge Of Time (hier The Harvester Of Souls) ontstijgt hij het niveau van sterfelijken en benadert hij de klanken van een god. Het doet me het gemis aan gitaren vergeten. Ik ben in ieder geval wel de doelgroep.

Eindstand
1. Nightfall In Middle-Earth 5*
2. A Night At The Opera 5*
3. Somewhere Far Beyond 5*
4. Beyond The Red Mirror 4.5*
5. At The Edge Of Time 4.5*
6. Follow The Blind 4.5*
7. Imaginations From The Other Side 4.5*
8. Twilight Orchestra: Legacy Of The Dark Lands 4.5*
9. Tales From The Twilight World 4*
10. Batallions Of Fear 4*
11. A Twist In The Myth 4*
Gemiddelde: 4,5*

Ah (Don't Fear) The Reaper... In 2000/2001 had ik mezelf laten verleiden om de Timelife Presents: Classic Rock reeks compleet te volgen. Ik had geen zakgeld meer over, maar kwam wel achter het bestaan van een flinke hoop kwaliteitsbands waaronder Blue Öyster Cult. Wat ik de samenstellers van die cd moeilijk kan vergeven, is het feit dat ze de single variant van dit prachtige nummer (minus de weergaloze gitaarsolo) neerzetten, want het kostte me nog zeker drie jaar meer om er achter te komen hoe het nummer in volle glorie klinkt. Een van de beste nummers ooit, maar daar is al genoeg over gezegd.

Het album is verder wat radiovriendelijker dan zijn voorgangers, maar is voor mij toch geen teleurstelling. This Ain't The Summer Of Love en Tattoo Vampire zijn flink rockende songs, terwijl The Revenge Of Vera Gemini en Tenderloin zwoelere en meer mysterieuze tracks zijn. De productie is prima, het musiceren is van hoog niveau en de afwisseling tussen de verschillende zangers werkt uitstekend. Agents Of Fortune bevat dan wel niet de constante hoge kwaliteit van (Don't Fear) The Reaper, maar is een prima jaren '70 rockalbum dat in al zijn aanstekelijkheid toch net dat beetje extra heeft.

Voorlopige tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Agents Of Fortune
3. Tyranny And Mutation
4. Blue Öyster Cult

Na mijn Helloween marathon is het nu tijd voor een iets ander soort band om compleet chronologisch beluisterd te worden: Blue Öyster Cult. Een proto-metalband die hier in Nederland buiten Don't Fear The Reaper (geeneens een hit geweest hier) of een sporadische verwijzing naar Godzilla of Burning For You nauwelijks bekendheid geniet, terwijl ze wat mij betreft qua intelligent songmateriaal, rauwheid, sfeer en speltechniek mijlenver boven een Black Sabbath staan.

Op het debuut is men echter nog wat zoekend. De productie is nog wat matigjes en lang niet alle songs zijn even goed, waardoor het nog lang niet zo plezierig is als het later zal worden. Cities On Flames With Rock And Roll is bijvoorbeeld in essentie een lekkere stamper, maar het tempo ligt erg laag en het klinkt lang niet zo heavy als het zou moeten. Er is in de vorm van Transmaniacon MC, TheN Came The Last Days Of May en Workshop Of The Telescopes al een hoop talent te horen, maar het moest gewoon allemaal nog even groeien.

Hoogtepunten zijn de strakke ritmesectie en het sterke soleerwerk van Donald Roeser die in ieder geval de fundering laten horen van een erg toffe band. Voorwaarts, dit gaat nog een stuk meer te genieten worden!

Hehe... this is awkward.

Als het aankomt op de minst favoriete albums van BÖC is het vaak bij de fans een beetje schommelend tussen Mirrors, Revölution By Night en Club Ninja. Laatstgenoemde album heeft op internet nog wel een paar die hard fans die het hardste schreeuwen dat Club Ninja een onderschat meesterwerk is dat ten onrechte verafschuwd wordt. Ik hoor hierbij. Sterker nog, Club Ninja is zich langzaamaan aan het nestelen in mijn lijst van favoriete albums aller tijden.

Waarom ik Blue Öyster Cult waardeer, is hoe zij hun muziek zelfs op de simpelste momenten verschillende lagen en tegengestelde emoties in hun songs kunnen steken. Club Ninja voelt voor mij niet als een veilig album, ondanks dat songs als White Flags, Dancing In The Ruins en Beat 'Em Up simpel aan kunnen voelen. Een refrein als dat van Dancing In The Ruins geeft mij echter in al zijn aanstekelijkheid en lichtvoetige sound eerder een zwaarmoedige en fatalistische indruk. En als de band los gaat, dan gaat het ook goed los. Perfect Water is een naargeestige en dromerige ballad die wat mij betreft een van de beste songs ooit is. De versnelling op het einde in Shadow Warrior is opzwepende naar heavy metal-neigende hardrock met een fantastisch vurige gitaarsolo die Donald Roeser op zijn best laat horen. When The War Comes is heerlijk dreigend en het afsluitende Madness To The Method laat een perfecte combinatie van melancholische romantiek en virtuoos musiceren horen. De minutenlange afsluitende muzikale passage met de piano, gitaarsolo en opzwepende drums zet mijn gemoed iedere keer in vuur en vlam.

Begrijp ik de afkeer? Ja, want oppervlakkig klinkt Club Ninja simpel en gelikt. Is het echter nog steeds onmiskenbaar BÖC? Absoluut. In mijn ogen een nagenoeg perfect album, waarop de band een artistiek hoogtepunt bereikt.

Voorlopige tussenstand:
1. Club Ninja
2. Fire Of Unknown Origin
3. Secret Treaties
4. Cultösaurus Erectus
5. Spectres
6. Agents Of Fortune
7. Revölution By Night
8. Mirrors
9. Tyranny And Mutation
10. Blue Öyster Cult

De comeback van BÖC nadat Mirrors toch niet helemaal aansloeg. En prima, want ook al vind ik Mirrors een leuk album: de stevigere en meer freaky kant die de band op dit album inslaat is toch wel net ietsjes leuker. Black Blade en Lips In The Hills schuren tegen de heavy metal aan, terwijl Monsters en Marshall Plan de band weer laten horen van de leukste/joligste kant. Divine Wind is een mooie middelvinger naar het anti-Iran sentiment in de VS en houdt een spiegel voor, terwijl Unknown Tongue een vreemde en intrigerende erotische track is. De muziek en teksten zijn intelligent, kunstzinnig en speels en zorgen voor een van de beste BÖC-albums.

Voorlopige tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Cultösaurus Erectus
2. Spectres
3. Agents Of Fortune
4. Mirrors
5. Tyranny And Mutation
6. Blue Öyster Cult

Dit jaar heb ik Blue Öyster Cult in een (gelukkig vrij vol) Tivoli mogen aanschouwen en tegen alle verwachtingen in was het een werkelijk uitstekend optreden van een groep muzikanten die absoluut nog de skills en het enthousiasme hebben om de fans iets moois voor te schotelen. Met deze marathon heb ik ook weer extra beseft hoe blij ik ben dat deze band bestaat en hoe frustrerend het is dat zij steevast door het grote (Nederlandse) publiek vergeten lijken te zijn. Psychedelisch, proto-heavy metal, naargeestig, sexy, stevig en toch ook teder en soft: de band heeft alles.

Op het afsluitende studioalbum Curse Of The Hidden Mirror staan geen enorme uitschieters zoals op de voorgaande albums het geval was, maar de band klinkt nog verbazingwekkend goed. Vooral Bloom valt hier op als een nog steeds uitstekende zanger. Op de live-dvd uit 2002 komt hij bij vlagen wat zwak uit de hoek, maar zowel hier als laatst live (verschil van 16 jaar) was het echt wel degelijk nog erg gaaf om te horen. Slechts afsluiter Good To Feel Hungry doet me niet veel, terwijl het opzwepende Dance On Stilts of nog vrij heavy The Old Gods Return en Eye Of The Hurricane nog lekker fris klinken. Op Out Of The Darkness presteert de band het ook nog om een fijne ballad eruit te gooien en daarmee geeft men toch nog een vrij aardig laatste wapenfeit uit. Ik hoop ze toch nog een keer te mogen aanschouwen voor Roeser of Bloom er echt mee stoppen, want zonder een van beide heren is het voor mij ook echt klaar.

Uiteindelijke score:
1. Club Ninja 5*
2. Imaginos 4.5*
3. Fire Of Unknown Origin 4.5*
4. Secret Treaties 4.5*
5. Cultösaurus Erectus 4.5*
6. Spectres 4*
7. Agents Of Fortune 4*
8. Heaven Forbid 4*
9. Revölution By Night 4*
10. Curse Of The Hidden Mirror 4*
11. Mirrors 4*
12. Tyranny And Mutation 4*
13. Blue Öyster Cult 3.5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Gamma Ray 4,23*
8. Thyrfing 4,21*
9. Blue Öyster Cult 4,19*
10. Virgin Steele 4,13*
11. Bruce Dickinson 4,08*
12. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
13. Manilla Road 4*
14. Stratovarius 4*
15. Brainstorm 4*
16. Symphony X 4*
17. Magnum 3,92*
18. Helloween 3,9*
19. Iced Earth 3,88*
20. Black Sabbath 3,6*
21. Rainbow 3.5*
22. Solitude Aeturnus 3.5*
23. Thin Lizzy 3,38*

Het meest gebalanceerde album dat de band tot nu toe heeft uitgebracht. De melodieuze radiovriendelijke kant komt op perfecte wijze naar voren in tracks al Fire Of Unknown Origin en Burning For You, de epische aan heavy metal-schurende kant komt naar voren in Veteran Of The Psychic Wars, Heavy Metal: Black And Silver en Vengeance (The Pact), terwijl de sinistere en mysterieuze sfeer fantastisch wordt gespeeld in Sole Survivor en Don't Turn Your Back. Met Joan Crawford komt de kenmerkende humor ook nog even naar voren. In een bepaald opzicht vind ik het echt jammer dat de band deze stijl niet nog iets langer is blijven spelen, want de combinatie van muzikale stijlen met de kenmerkende BÖC-zanglijnen zorgt voor een absoluut schot in de roos. Had nog net iets heavier mogen zijn om helemaal perfect genoemd te worden, maar zal altijd een van mijn favoriete albums van deze band blijven.

Voorlopige tussenstand:
1. Fire Of Unknown Origin
2. Secret Treaties
3. Cultösaurus Erectus
4. Spectres
5. Agents Of Fortune
6. Mirrors
7. Tyranny And Mutation
8. Blue Öyster Cult

Heaven Forbid was bij het compleet maken van mijn collectie verreweg het moeilijkste album om te vinden. Gelukkig heb ik hem alsnog kunnen vinden, want Heaven Forbid is een album dat niet uitgebracht hoefde te worden (lees: de band had niets meer te bewijzen), maar laat alsnog flinke kwaliteit horen. Allereerst is het verbazingwekkend om te horen hoe goed Bloom en Roeser hier qua zang nog klinken en hoe lekker stevig de band nog steeds klinkt. De sound is een iets meer uitgeklede variant van wat er op Imaginos te horen was, wat betekent dat er meer ruimte is voor melodie en iets minder groots geproduceerde stevigheid, al rockt het geheel nog behoorlijk. See You In Black en Hammer Back zijn prima heavy metaltracks, maar het best is de band toch op het moment dat de Roeser-romantiek naar voren komt. Helemaal het weergaloze Harvest Moon (speelt men gelukkig nog steeds live) en het prachtige Live For Me komen hier goed uit. Prima geupdate sound van een band die het ook toen nog kon.

Voorlopige tussenstand:
1. Club Ninja
2. Imaginos
3. Fire Of Unknown Origin
4. Secret Treaties
5. Cultösaurus Erectus
6. Spectres
7. Agents Of Fortune
8. Heaven Forbid
9. Revölution By Night
10. Mirrors
11. Tyranny And Mutation
12. Blue Öyster Cult

Imaginos was mijn eerste BÖC dat ik zo'n 8 a 9 jaar geleden aanschafte nadat ik goeie dingen over dit album had gehoord vanuit de heavy metal-community. En ja, ook de band zelf (in ieder geval Eric Bloom) refereerde in deze tijd in meerdere interviews naar de stijl als heavy metal. Op een track als The Siege and Investiture of Baron von Frankenstein's Castle at Weisseria komt dit het beste naar voren, aangezien de gastzang van Joey Cerisano een Ronnie James Dio-gevoel oproept en de solo van Joey Satriani door merg en been snijdt. Ook de stampende riff en naargeestige zanglijnen van In The Presence Of Another World geven een lekkere duistere metal-vibe af.

Waar Astronomy en Subhuman (hier Blue Öyster Cult genoemd) op Secret Treaties psychedelisch en vooral softer waren, zijn beide songs hier heavier maar nog steeds erg gaaf. Helemaal laatstgenoemde song is wat mij betreft een flinke verbetering ten opzichte van het origineel, doordat het veel slepender is en de afwisselende zang van Bouchard en Roeser alsnog veel dynamiek aan het nummer geven. De solo van Doors-gitarist Robby Krieger is ook werkelijk fantastisch.

Imaginos is zwaar en heavy, maar verdient wat mij betreft alle lof. Spijtig dat het financieel geen succes was, want de kwaliteit is absoluut groots aanwezig.

Voorlopige tussenstand:
1. Club Ninja
2. Imaginos
3. Fire Of Unknown Origin
4. Secret Treaties
5. Cultösaurus Erectus
6. Spectres
7. Agents Of Fortune
8. Revölution By Night
9. Mirrors
10. Tyranny And Mutation
11. Blue Öyster Cult

Onderschat album. Ja, het mist het wat meer mysterieuze aspect van de eerdere albums, maar potverdomme nog aan toe als The Vigil niet een van de beste BÖC nummers ooit is. De titeltrack is me iets te simpel, maar ook songs als The Great Sun Jester en I Am The Storm doen het prima. In Thee is een terechte radiohit geweest ook wat mij betreft. Het mist dan misschien de echt scherpe kantjes, maar met de warme en volle productie kan ik toch niet anders dan concluderen dat ik het album graag opzet.

Voorlopige tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Spectres
3. Agents Of Fortune
4. Mirrors
5. Tyranny And Mutation
6. Blue Öyster Cult

Voor Metalfan.nl hebben we nu een terugkerende reeks specials over albums die aan de voet hebben gestaan van de heavy metal, maar nog net niet onder dit genre gerekend kunnen worden. Aangezien Blue Oyster Cult een van mijn favoriete bands is, mocht ik Secret Treaties voor mijn rekening nemen. Het resultaat is via de volgende link te vinden:

Special: De Stenen Wortels van Heavy Metal: Blue ?yster Cult - Secret Treaties | Metalfan.nl

Voorlopige tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Tyranny And Mutation
3. Blue Öyster Cult

Opener Godzilla zet de luisteraar wel meteen op het verkeerde been, want Spectres is nog radiovriendelijker dan voorganger en slechts de opener en Are You Ready To Rock laten hardrock horen. En toch is Spectres is een fijn en onderschat album. The Golden Age Of Leather is een epische track met heerlijke zangpartijen en tempowisselingen, Searchin' For Celine is lekker opzwepend, Goin' Through The Motions idem. I Love The Night is een mooie mysterieuze ballad en afsluiter Nosferatu is zelfs een beetje een naargeestige track. De eigenzinnigheid van de band is over het gehele album duidelijk en ondanks het ontbreken van een track van formaat (Don't Fear) The Reaper, is Spectres een erg fijn werkje te noemen.

Voorlopige tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Spectres
3. Agents Of Fortune
4. Tyranny And Mutation
5. Blue Öyster Cult

Revölution By Night is altijd al een beetje polariserend onder fans geweest, zodoende valt de relatief hoge score me hier nog best mee. Waar men op Fire Of Unknown Origin bij vlagen al wat gladjes kon klinken, schiet men hier bij vlagen een klein beetje door naar de te gladde kant. Dit is niet te horen op de weergaloze opener Take Me Away, maar opvolger Eyes On Fire laat de band horen van een aalgladde en veilige kant die ik toch maar moeilijk goed kan noemen.

Gelukkig is dit geen enorm probleem, aangezien het materiaal verder nog steeds behoorlijk sterk blijft. Shooting Shark is in al zijn popperigheid een prachtige ballad, terwijl Veins gekenmerkt wordt door die dromerige en sinistere teksten en melodielijnen. Feel The Thunder en Shadow Of California zijn weer iets rockender, maar blijven nog steeds naargeestig, terwijl Let Go en Dragon lady lekker speels zijn. Mmm, als ik het zo bepaal ben ik toch eigenlijk best wel een liefhebber van dit album, in vergelijking met zijn voorganger is het alleen net iets minder spectaculair. Op zich begrijp ik het wel dat fans het bij vlagen net niets vinden, maar ik luister hem alsnog graag.

Voorlopige tussenstand:
1. Fire Of Unknown Origin
2. Secret Treaties
3. Cultösaurus Erectus
4. Spectres
5. Agents Of Fortune
6. Revölution By Night
7. Mirrors
8. Tyranny And Mutation
9. Blue Öyster Cult

Nou, ik was er wel enorm blij mee. Niet al het materiaal is even goed, waardoor het album met drie of vier songs minder toch net wat compacter en sterker zou zijn, maar het overgrote merendeel is voor mij een perfecte combinatie van de verschillende aspecten van de kenmerkende BÖC-sound. Richie Castellano ga ik hier ook echt wat extra credits voor geven, want met uitzondering van The Machine vind ik zijn zangbijdrage (Tainted Blood krijg ik niet uit mijn hoofd) of schrijverskwaliteiten (The Alchemist) een hele welkome toevoeging aan de band. Enkele jaren geleden maakte hij live sowieso al flinke indruk, dus wat mij betreft is hij nu ook gewoon een erkend bandlid.

De zang klinkt nog goed, helemaal Eric Bloom heeft nog steeds die heerlijk cynische snarl op songs als That Was Me of het meesterlijke The Alchemist. Helemaal laatstgenoemde track met de Lovecraft-teksten is een klassieker in wording. Qua lichtvoetiger Roeser-materiaal bevallen vooral het boogie-achtige Train True (Lennie's Song) en het hilarisch up-to-date Florida Man erg goed. Wat mij betreft een album waarmee de band no erg goed voor de dag komt!

Uiteindelijke score:
1. Club Ninja 5*
2. Imaginos 4.5*
3. Fire Of Unknown Origin 4.5*
4. Secret Treaties 4.5*
5. Cultösaurus Erectus 4.5*
6. Spectres 4*
7. Agents Of Fortune 4*
8. The Symbol Remains 4*
9. Heaven Forbid 4*
10. Revölution By Night 4*
11. Curse Of The Hidden Mirror 4*
12. Mirrors 4*
13. Tyranny And Mutation 4*
14. Blue Öyster Cult 3.5*

Tyranny And Mutation is als album in ieder aspect beter geslaagd dan het debuut. Betere productie, vlottere songs en een veel betere dynamiek. Eric Bloom's intrigerende en snerpende stemgeluid komt hier uitstekend naar voren en stuurt de groep zo alvast meer naar een heavy metal georienteerde sound. Voor de liefhebbers van het occulte komt op een track als 7 Screaming Diz-Busters Lucifer op bezwerende wijze in de teksten terug ("Lucifer The Light!"), onder begeleiding van Roeser's fantastische gitaarsolo's. Zeker nog niet het beste werk, maar we zijn alweer een stukje beter onderweg!

Voorlopige tussenstand:
1. Tyranny And Mutation
2. Blue Öyster Cult

Om heel eerlijk te zijn vind ik dit ook een minder album dan het debuut. Weinig aanstekelijke songs, mierzoete koortjes en keyboard partijen... het is niet gek dat de band hier zelf ook niet tevreden over was en er nooit materiaal van speelt. Het is nog steeds niet slecht, maar op het eerste lied na ook weinig van uitzonderlijk niveau.

Lekker debuut met zeer fris klinkende hardrock die hier in Nederland toen samen met Europe voor een ware opleving van de hardrock heeft gezorgd. Ten tijde van dit album trok Bon Jovi dan ook nog voornamelijk mannelijk publiek, met de hits van Slippery When Wet hebben ze ook voor de vrouwelijke fans gezorgd.

Runaway, Roulette, Shot Through The Heart, Burning For Love, Come Back; allemaal erg lekkere up tempo rockende nummers met toetsenpartijen die we hedentendage voornamelijk terughoren in de Scandinavische hardrock/power metal regionen. She Don't Know Me is nog wat zwak en ik blijf de band toch liever horen rocken dan ballads horen spelen, maar al met al zou ik dat album toch boven het geliktere Slippery When Wet zetten. Een aanrader voor de liefhebbers van jaren 80 hardrock.

...en voor de mensen die niet bang zijn gewoon toe te geven dat catchy en gelikt niet automatisch slecht is.

Om heel eerlijk te zijn doet dit album me qua sfeer toch behoorlijk denken aan Slippery When Wet: pretentieloze hardrock met de nodige ballads, soms wat serieuze uitstapjes, maar toch grotendeels feestnummers. Om heel eerlijk te zijn vind ik de niet-hits als Two Story Town, Next 100 Years (prachtige gitaarsolo!) en Just Older veel beter dan de hits Say It Isn't So en Thank You For Loving Me. It's My Life en One Wild Night zijn wel erg lekkere nummers. I Got The Girl en I Could Make A Living Out Of Lovin' You doen het ook goed. Het is voornamelijk het middenstuk (nrs 7-10) dat me vrij weinig doet.

Net als Bounce en Slippery When Wet zal ik deze albums nooit als meesterwerkjes neerzetten (in tegenstelling tot Keep The Faith!), maar vind ik het absoluut lekkere nummers om van te genieten. Een score van 7 uit 10 voor de amusementswaarde maakt voor mij een leuk album, 3.5 sterren dus.

Tegen verwachting in heb ik de vorige twee recensies toch nog met een half punt verlaagd. Niet dat die albums slecht zijn, maar 4 sterren is toch net wat teveel van het goede als ik nu merk dat ik dit album inderdaad qua songs beduidend beter vind, maar nog steeds niet veel meer ervan kan maken dan 4 sterren. Met de komst van Andy B. Franck is het in ieder geval op zanggebied wel een stuk verbeterd met flink stoere anthems en een helaas vrij crappy ballad. Ik heb iets meer hoop dat het volgende album me echt compleet omver zal blazen!

Tussenstand:
1. Ambiguity
2. Unholy
3. Hungry

Downburst is voorlopig een van de meest stabiele albums die de band heeft uitgebracht. De pure vlotte power metal is hier een beetje achtergelaten en het is een meer hardrockende sound die bij vlagen zelfs een Bon Jovi-vibe genereert. Dit kan voor sommigen een probleem zijn, maar ik mag het geheel wel omdat de stoere Brainstorm-sound wel overeind blijft.

Wat het album iets achter laat staan bij de twee koplopers Liquid Monster en Metus Mortis, is het feit dat er minder echte krakers op het album te vinden zijn. Ook geen slechte nummers, laat dat duidelijk zijn! Met Frozen is er zelfs een erg sterke track te vinden, maar over het algemeen mag het net iets specialer zijn. Desalniettemin een veilige en goeie koers die men hier gevonden heeft!

Tussenstand:
1. Liquid Monster
2. Metus Mortis
3. Downburst
4. Ambiguity
5. Soul Temptation
6. Unholy
7. Hungry

In 2014 gaf ik dit album net een puntje lager dan voorganger On The Spur Of The Moment (http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=8186), maar in de tussentijd ben ik er toch wel over uit dat Firesoul een van mijn favoriete Brainstorm albums genoemd mag worden. Het is een soort gestroomlijnde variant van Metus Mortis, waarbij snelheid en stevigheid toch nog wel centraal staat, maar de songs gewoon net wat beter vloeien. De titeltrack en The Chosen zijn voorbeelden van songs waarbij ik niets anders kan dan mijn vuisten in de lucht werpen en keihard meeschreeuwen, terwijl Recall The Real en ...And I Wonder perfecte voorbeelden zijn van gevoelige en melodieuze songs. Bij de radiovriendelijke tracks valt het me ook ineens op dat de band hier wat weg heeft van Queensryche ten tijde van Empire, maar dan toch beduidend met meer ballen. Ik denk dat ik Firesoul voor de instapper nog het meeste zou aanraden.

Tussenstand:
1. Liquid Monster
2. Memorial Roots
3. Firesoul
4. Metus Mortis
5. On The Spur Of The Moment
6. Downburst
7. Ambiguity
8. Soul Temptation
9. Unholy
10. Hungry

Nieuwe marathon! Nadat we Manilla Road onder de loep hebben genomen, is het tijd om over te stappen naar een helaas wat onderbelichte band als Brainstorm. Deze Duitsers hebben met Metus Mortis toentertijd mijn powermetalhart voor zich gewonnen met vrij Amerikaans-aandoende riff-georienteerde metal, die toch een lekkere dosis meezingbaarheid bevat.

Hungry is ook meteen het enige album dat ik nog niet van de band had gehoord. Die eerder genoemde Amerikaanse sound is hier helemaal aanwezig, aangezien ik meer vergelijkingen met Vicious Rumours, Metal Church en verscheidene thrashmetalbands hoor dan Duitse Helloween-invloeden. Je had me kunnen overtuigen dat huidige zanger Andy B. Franck op dit album ook gewoon zingt, aangezien zijn voorganger Marcus Jürgens erg vergelijkbaar klinkt (al zijn de zanglijnen wel beduidend minder aanstekelijk). De Duitse invloeden zijn slechts terug te horen in de simpele teksten en het soms Grave Diggeriaanse gitaarwerk (Bring You Down), maar verder is het vooral thrashy US-power metal.

De beste songs zijn Innocent Until Caught, The Other Side en Welcome To The Darkside. Het met Ralf Scheepers gezongen Mr. Know-It-All is eveneens zeer vermakelijk. Niet al het songmateriaal is verder even sterk te noemen, mede door het soms wat scheeuwerige karakter van de teksten, maar het enthousiasme en zeer puike gitaarwerk zorgen bij mij toch voor een verdiende 4 sterren. Verrassend leuk!

Na het ietwat tegenvallende Soul Temptation gaat Liquid Monster gelukkig weer de goede kant op. Waar het vorige album wat aanstekelijkheid miste staat deze cd vol met compactere en bovenal betere songs. Metus Mortis is heel lang mijn absolute favoriete Brainstorm-cd geweest, maar ik kan toch niet anders dan ontkennen dat het afwisselende karakter van Liquid Monster toch nu meer eruit springt.

Met Lifeline, Despair To Drown en Even Higher hebben we in ieder geval een aantal van de meest spetterende tracks die de band ooit heeft voortgebracht. De (hit)single All Those Words en het eveneens balladesque Heavenly zijn daarnaast lekker catchy, terwijl tracks als World's Are Coming Through en Invisible Monster een perfecte combinatie van hard en episch zijn. Wat mij betreft een zeer geslaagd album dat ook binnen de powermetalscene zich prima kan meten me de grotere bands.

Tussenstand:
1. Liquid Monster
2. Metus Mortis
3. Ambiguity
4. Soul Temptation
5. Unholy
6. Hungry

Grappig. De eerste keer dat ik deze cd luisterde was mijn kritiek: 'Memorial Roots is niet slecht, maar heeft een vreemde productie en is toch beduidend radiovriendelijker qua tempo en melodielijnen dan de voorgangers.' In de tussentijd merk ik dat het radiovriendelijke karakter hem vooral in de productie zit, al valt het wel op dat men de compactere koers die vanaf Liquid Monster is ingezet nog steeds goed hanteert. In tegenstelling tot Downburst kan ik hier echter wel een aantal uitschieters noemen, zoals The Conjunction Of 7 Planets, Cross The Line en The Final Stages Of Decay. Wat extra tof is, zijn de zangpartijen van Andy B. Franck: een stuk stoerder, agressiever en krachtiger dan voorheen het geval was. De band klinkt hier gewoon echt als een goed geoliede machine en heeft eigenlijk geen zwak nummer op de cd gezet. Zeker een van de beste albums so far!

Tussenstand:
1. Liquid Monster
2. Memorial Roots
3. Metus Mortis
4. Downburst
5. Ambiguity
6. Soul Temptation
7. Unholy
8. Hungry

Gekocht op Waldrock 2004 voor een luttele €5 op een moment dat ik volgens mij echt geen idee kon hebben wat Brainstorm voor een band was. Dit soort power metal was ik toen in ieder geval totaal niet gewend, aangezien de 'flower'metal-variant van Sonata Arctica toen beter bij mij aansloeg. En podverdrie, wat waren songs als Blind Suffering, Shadowland, Checkmate In Red en Cycles hard en verrassend. Bij herbeluistering valt een Helloween-worship als Strength Of Will uiteindelijk dan ook nog ineens extra hard op en zijn Queensryche invloeden op een track als Face Down ook erg lekker.

Eigenlijk is Metus Mortis het eerste album waarop de band het echt voor elkaar lijkt te hebben. Niet alle tracks zijn even sterk (Weakness Sows Its Seed), maar het gros bestaat uit krachtige anthems, spetterende riffs en vooral uitmuntende solo's. Op en top krachtige power metal!

Tussenstand:
1. Metus Mortis
2. Ambiguity
3. Unholy
4. Hungry

Ik merk toch dat ik dit jaar een album zoals dit tot nu toe echt gemist heb. Ik heb dan ook relatief weinig geluisterd in vergelijking met voorgaande jaren, maar de albums die ik wel heb geluisterd hadden geen traditionele catchy power metal. Brainstorm gaat hier in ieder geval niet buiten de gebaande paden en klinkt nog steeds als Brainstorm, maar het bevalt gewoon weer helemaal. Qua sound en soorten koren had ik het idee dat ik het wel bij een andere band eerder had gehoord, totdat mijn oog zojuist viel op het feit dat alles gemixed en gemasterd is door Sebastian "Seeb" Levermann van Orden Ogan. Ja, deze man weet wel hoe je iets groots moet laten klinken natuurlijk.

Met Jeanne Boulet (1764) krijgen we volgens mij de eerste orkestrale epic van de band en deze klinkt verdomd goed. Met The Pyre en Haunting Voices gaat het allemaal weer iets harder en sneller, afsluiter The Path is een mooie ballad en openingstracks Devil's Eye en Revealing The Darkness zijn gewoon radiovriendelijke powermetalsongs. In een bepaald opzicht compleet standaard Brainstorm, maar het is een standaard die me nog steeds bevalt.

Tussenstand:
1. Liquid Monster 4.5*
2. Memorial Roots 4.5*
3. Firesoul 4.5*
4. Metus Mortis 4.5*
5. On The Spur Of The Moment 4*
6. Midnight Ghost 4*
7. Downburst 4*
8. Ambiguity 4*
9. Soul Temptation 3.5*
10. Scary Creatures 3.5*
11. Unholy 3.5*
12. Hungry 3.5*

In 2011 beloonde ik On The Spur Of The Moment op Metalfan.nl met een 86/100 (http://www.metalfan.nl/reviews.php?id=6994) en eigenlijk ben ik het nog steeds prima eens met deze uitslag. Dit was het eerste album dat ik voor het eerst sinds Metus Mortis hoorde en zodoende vond ik het allemaal net wat minder stevig en spetterend, maar met meerdere luisterbeurten ontsprongen er toch een flinke hoop songs die me altijd dierbaar zijn gebleven.

Opener Below The Line is lastig om in te komen aangezien hij traag op gang komt en ook nergens echt uitbarst. De zanglijnen en orkestraties zijn echter wel ijzersterk en liggen zeer aangenaam in het gehoor. In The Blink Of An Eye en Temple Of Stone pikken het tempo echter wel weer lekker op en zorgen samen met Where Your Actions Lead You To Live voor een paar lekker stampende tracks. In These Walls zou daarentegen een goede radiohit geweest kunnen zijn, terwijl afsluiter My Own Hell lekker duister is.

Zo goed als Liquid Monster en Memorial Roots is het niet, maar ik verveel me nergens en geniet met volle teugen van iedere track. Gewoon fijn en stabiel.

Tussenstand:
1. Liquid Monster
2. Memorial Roots
3. Metus Mortis
4. On The Spur Of The Moment
5. Downburst
6. Ambiguity
7. Soul Temptation
8. Unholy
9. Hungry

Mmm, dat valt tegen. Firesoul blijkt toch nog een van mijn favoriete albums te zijn van de band, terwijl Scary Monsters redelijk onderaan de regionen bungelt. Het wordt gered van een laatste plaats door monsterlijk goede krakers als The World To See, We Are... (weergaloze meezinger!) en Scars In Your Eyes, maar het hardrockende karakter van de rest van de songs zet me nu niet direct in vuur en vlam.

Brainstorm blijft voor mij wel een erg fijne en eigenzinnige band die bij vlagen zelfs pure genialiteit benadert. Zang en gitaarwerk blijft wat mij betreft boven het gros van de powermetalsector staan, het in stand van houden van een constante kwaliteit verschilt echter nog wel eens per album. Wel nog steeds lekker om te luisteren!

Tussenstand:
1. Liquid Monster 4.5*
2. Memorial Roots 4.5*
3. Firesoul 4.5*
4. Metus Mortis 4.5*
5. On The Spur Of The Moment 4*
6. Downburst 4*
7. Ambiguity 4*
8. Soul Temptation 3.5*
9. Scary Creatures 3.5*
10. Unholy 3.5*
11. Hungry 3.5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Manilla Road 4*
9. Stratovarius 4*
10. Brainstorm 4*
11. Symphony X 4*
12. Helloween 3,9*
13. Iced Earth 3,81*
14. Rainbow 3.5*

Dit valt me na Metus Mortis toch echt behoorlijk tegen. Voor de Trinity Of Lust-reeks van Shiva's Tears/Fornever/Soul Temptation is het toch goed zoeken naar echt pakkende songs. Hierna gaat het langzaamaan toch weer de goede kant op, maar het doet me niet vergeten dat ik de eerste songs wel alweer ben vergeten... als dat logisch klinkt? De productie is behoorlijk en de solo's zijn zoals altijd fantastisch, maar in vergelijking met zijn voorganger is het een beetje half/half situatie. Nog steeds prima aan te horen, alleen niet heel spectaculair.

Tussenstand:
1. Metus Mortis
2. Ambiguity
3. Soul Temptation
4. Unholy
5. Hungry