Noem me maar gek, maar ik vind Rebel Yell een van de stoerste songs ooit. Ergens begin vorige eeuw trapte ik in de 'Timelife presents: classic rock' reclames en heb ik zodoende (vrijwillig) enkele jaren vastgezeten aan om de maand een dubbelaar met classic rock te ontvangen. De tweede cd begon met Rebel Yell en ik was als 13-14(?)-jarige helemaal omver geblazen over hoe stoer en rebels dit lied klonk. Helemaal die ronkende piep en knars gitaarsolo die eindigt in een soort futuristisch gespetter (waar ik nog steeds niet van begrijp hoe hij dat effect produceert) is weergaloos. Daarna vond ik ergens de cassette, kreeg ik de lp en heb ik nu in de tussentijd ook de cd nog gekocht. Rebel Yell is het enige album dat ik op drie verschillende media in mijn collectie heb.

In vergelijking met het debuut zit het songmateriaal hier toch echt beduidend beter in elkaar. Nog steeds gezegend of vervloekt met een jaren '80 sound met droge drums, klinische synthesizers en gitaareffecten die alles laten klinken alsof het album uit een dystopische toekomst komt waar motorbendes vechten met restanten van de politie (waar het hele corps karate kan) om de heerschappij. En dat is een goed iets.

Eyes Without A Face blijft intrigerend. Mierzoet, maar Stevens' riff halverwege die overgaat in piepende, galmende gitaarlijn brengt het naar grote hoogtes. Flesh For Fantasy is een van de meest sexy songs ooit. Funky ritme met een ongelooflijk catchy gitaarlijn onder het eveneens aanstekelijke refrein (FLESH *klap klap* FLESH FOR FANTASY!). Stevens gooit halverwege dan weer zo'n lekker overstuurde gitaarriff eruit (ondersteund met vette baslick), om het lied daarna weer terug te brengen naar Idol's zwoele zangstem. Tel die videoclip met dansers en Duits-impressionistische kunst er nog even bij op en je hebt een ware klassieker. I like good music and I like to dance!

Catchy My Fall is ook al zo'n heerlijke track. De saxofoon zorgt voor een fijne, opbeurende melodielijn en Idol's zanglijnen gaan van voorzichtig kreunend naar lekker oprecht schreeuwend in het refrein. Wederom produceert Stevens hier enkele prachtige gitaarpartijen. Ik wil het refrein meeschreeuwen als een ode aan het leven. Hetzelfde geldt voor het eveneens machtig aanstekelijke Do Not Stand In The Shadow met stiekem best ruig gitaarwerk. The Dead Next Door is een zwartgallige en mooie afsluiter.

Met Blue Highway en Crank Call heeft het album ook enkele iets minder goden. Geen slechte songs, maar wel nummers die ervoor zorgen dat ik niet de volle mep geef. Buiten dat zal Rebel Yell altijd een speciaal plekje in mijn hart houden!

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Billy Idol

Verbazingwekkend lage score eigenlijk. Ja, het album is minder rockerig dan Rebel Yell, maar bevat toch beduidend beter songmateriaal dan het debuut en heeft een flinke hoop te genieten materiaal! Absolute prijswinnaar is Don't Need A Gun ("YOU CAN DRIVE ME THROUGH THAT RED STOP LIGHT WITH A WHIPLASH SMILE, WHAAAAAAAARGH!), welke oprecht een van mijn favoriete Idol-tracks ooit is. Stoere sfeer, fantastische zang en wederom Stevens die een futuristische solo ten gehore brengt. Sweet Sixteen gaat er ook niet vandoor met de beste ballad prijs, dat is Beyond Belief waarbij de gotischere romantiek weer sterker naar voren komt. Op songs als All Summer Single en Sweet Sixteen is het allemaal behoorlijk zoetsappig, maar Idol komt er voor mij wel mee weg.

Het rockt gelukkig op een flink aantal songs ook nog goed. Don't Need A Gun, World Forgotten Boy en Soul Standing By zijn fantastisch (vooral zoals altijd door Stevens gitaarwerk) en het afsluitende One Night, One Chance is een mooi opbouwende, bijna dreigende track. To Be A Lover is me net te minimalistisch en Sweet Sixteen is me ook te zoet, maar de rest van het songmateriaal blijft me bevallen. Bij vlagen lijkt Idol hier nog meer volwassen te worden, maar dan met zijn sexy Fatal Charm. Minder dan Rebel Yell, maar nog steeds erg fijn!

Tussenstand:
1. Rebel Yell
2. Whiplash Smile
3. Billy Idol

En ineens vergeet ik op dit laatste album dat ik vooral tussen Master Of Reality en Technical Ecstacy goed genoten heb van Osbourne's zang, want het gekweel dat ik hier hoor voldoet aan alles wat ik eerder altijd gedacht heb. Ozzy Osbourne kan niet (meer) zingen. Hij heeft het ooit gekund, maar ik denk dat Dio in zijn huidige staat nog in staat is om betere klanken te produceren. Slechte grap, maar het is maar om een punt te maken. Als ik "When will this nightmare be over? Tell me!" hoor, verzucht ik 'kennelijk nog 40 minuten te gaan'. Want ja, het kabbelt allemaal maar wat voort. End Of The Beginning is een uitzonderlijk goedkope Black Sabbath (het lied) rip-off en God Is Dead is godsgruwelijk treurig gezongen met een minstens even belabberd simpele tekst en een uitzonderlijk teleurstellende solo. Loner is iets beter, Zeitgeist is Planet Caravan (maar dan vooral niet zo goed, en die song vond ik al wat treurig).

Ik veer pas voor het eerst op bij dat groovende middenstuk van Age Of Reason en dan zitten we pas op de helft van het album. Dit nummer heeft sowieso weer een beetje een epische sfeer met keyboardkoren en een lekkere solo. Maar nee hoor, met Live Forever wordt deze kleine opleving weer vakkundig de nek omgedraaid. Ik kan ook niet duidelijk krijgen of de teksten nu ineens allemaal kut zijn geworden, of dat Ozzy's stem me zoveel irriteert dat ik gewoon niets positiefs kan opslaan van wat er gezongen wordt. De blues van Damaged Soul vond ik op het debuut al vervelend, dat is nu niet anders.

Het album heeft een vrij behoorlijke productie en het is fijn om te horen dat Geezer Butler nog lekker aan het ronken is, maar 13 is echt absoluut niet de afsluiter die ik een band van dit kaliber zou gunnen. Leuk dat Ozzy toch nog even een keertje weer met echte sterren mee mag doen, maar Iommi en Butler zelf hebben zoveel beters gedaan. Toch heb ik de afgelopen marathon veel leuke dingen opgedaan en zullen vooral Sabotage en Sabbath Bloody Sabbath (heb die en Master Of Reality toch nog omgeruild qua plaats) nog veel gedraaid worden naast de Dio-albums.

Eindstand:
1. Heaven And Hell 5*
2. Sabotage 5*
3. Mob Rules 4,5*
4. Dehumanizer 4,5*
5. Sabbath Bloody Sabbath 4,5*
6. Master Of Reality 4,5*
7. Tyr 4*
8. Headless Cross 4*
9. Paranoid 4*
10. Born Again 4*
11. Technical Ecstacy 4*
12. The Devil You Know 3,5*
13. Cross Purposes 3*
14. Forbidden 3*
15. Vol 4 3*
16. The Eternal Idol 3*
17. Black Sabbath 3*
18. 13 2*
19. Never Say Die 2*
20. Seventh Star 1,5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Thyrfing 4,21*
8. Virgin Steele 4,13*
9. Manilla Road 4*
10. Stratovarius 4*
11. Brainstorm 4*
12. Symphony X 4*
13. Helloween 3,9*
14. Iced Earth 3,81*
15. Black Sabbath 3,60*
16. Rainbow 3.5*
17. Solitude Aeturnus 3.5*

Na de vele albums van Virgin Steele die 60-80 minuten duurde voelt Black Sabbath als nieuwe marathon ineens toch wel aan als een verademing. Ik moet eerlijk toegeven dat het oude werk (pré-Dio in dit geval, de rest is natuurlijk ook oud) me door Osbourne's zang nooit heel erg heeft getrokken. Nu kan ik me over smaak best nog wel heenzetten, maar het moge duidelijk zijn dat Ozzy Osbourne op dit album echt verschrikkelijk vals zingt. Op de twee beste nummers (Black Sabbath en N.I.B.) is dit nog uit te zitten, maar voor de rest kan ik het lastig aanhoren. Wat het album ook voor mij een stuk minder plezierig maakt is de hoeveelheid bluesy improvisatie, waardoor ik vooral Warning erg saai vind. Blues is voor mij wat Dream Theater-achtig gewank is voor anderen: langdradig.

Het loopt allemaal ook nog niet even soepel. Het drumwerk bij de overgang naar de versnelling in de titeltrack is gewoon slordig en ook qua productie is het allemaal nog 'net niet'. Ook niet slecht, maar geen album dat ik snel op zal zetten.

Ok, dit was een behoorlijke verrassing. Op opener Trashed wist ik nog niet wat ik nu van Gillan's zang moest vinden, maar vanaf het moddervette Disturbing The Priest gaat het eigenlijk prima. Sterker nog, Born Again is (met uitzondering van de erg matige afsluiter Keep It Warm) een vrij stevig heavymetalalbum waar de band bij vlagen een erg stevige en vrij moderne (industrial)sound weet neer te zetten. En Gillan kon nog behoorlijk gillen in die tijd! Buiten Disturbing The Priest vallen vooral Zero The Hero en Born Again op, terwijl ook de aan Saxon-herinnerende riffs op Hot Line goed klinken. Begint wat vreemd en sluit matig af, maar de resterende tracks zijn gewoon erg gaaf. Positieve verrassing!

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Master Of Reality
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Paranoid
7. Born Again
8. Technical Ecstacy
9. Vol 4
10. Black Sabbath
11. Never Say Die

Het kortstondige samenzijn van Butler/Iommi/Dio mocht helaas niet lang duren, maar dat men de sound van Dehumanizer zo hard zou laten vallen had ik dan weer niet verwacht. Waar dat album doomy en loeizwaar was, gaat Cross Purposes weer een beetje de kant op van de meer gladde eind jaren '80 albums en dat is een keuze die... vreemd aanvoelt. En het is nog niet eens alleen dat, ook grunge heeft een beetje zijn entree gedaan, met als resultaat dat ik me bij Virtual Death toch echt afvroeg of het toch niet Alice In Chains was waar ik naar luisterde. Overigens een erg saaie track. Cross Of Thorns en Psychophobia vind ik verder wel weergaloze tracks en op het moment dat Immaculate Deception de versnelling ingaat is het ook allemaal heel tof. Helaas is de rest van die track oersaai. Dying For Love heeft dan weer wel weergaloze zangpartijen, al stelt het muzikaal een beetje teleur. Cardinal Sin heeft weer een weergaloos solostuk, maar Evil Eye kabbelt maar door en door.

Cross Purposes is niet slecht, maar heeft teveel tracks die het gewoon net niet zijn. Martin zingt fantastisch, de productie is goed en Iommi levert vooral fijn werk, maar de composities zijn vooral een beetje... meh.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Dehumanizer
5. Master Of Reality
6. Sabbath Bloody Sabbath
7. Tyr
8. Headless Cross
9. Paranoid
10. Born Again
11. Technical Ecstacy
12. Cross Purposes
13. Vol 4
14. The Eternal Idol
15. Black Sabbath
16. Never Say Die
17. Seventh Star

Kunnen we even stellen dat Dehumanizer gewoon weer het eerste echte Black Sabbath album sinds lange tijd is (gezien vanaf de chronologische volgorde dan)? Butler is terug en meteen hebben alle nummers meer inhoud op muzikaal vlak. Oh wat heb ik die speelse en virtuoze baspartijen gemist. Weg is ook die hele gladde jaren '80 sound, in plaats daarvan krijgen we een rauwe en harde uitgeklede productie die de gitaar en bas moddervet uit laten komen. Dio mocht geen fantasyteksten meer schrijven, maar kwijt zich prima van zijn taak in Computer God, TV Crimes, Sins Of The Father, Too Late en I. En zijn zang is rauw en ijzersterk. Tevens hebben we hier de eerste doommetalpartijen sinds Mob Rules, wat voor mij een flink pluspunt is. En ja, de vervoering is weer terug. Dehumanizer is het meest uitgeklede en daarmee ook rauwste album van de hele band. Prijs Ronnie James Dio. Prijs Geezer Butler. En fuck de daaropvolgende breuk tussen deze twee.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Dehumanizer
5. Master Of Reality
6. Sabbath Bloody Sabbath
7. Tyr
8. Headless Cross
9. Paranoid
10. Born Again
11. Technical Ecstacy
12. Vol 4
13. The Eternal Idol
14. Black Sabbath
15. Never Say Die
16. Seventh Star

Dit is een bijzonder vreemd album. Laat ik allereerst maar gewoon wel meteen zeggen dat ik het Ice-T stukje (erg kort) best leuk vind in een verder erg vreemd nummer. Voor de rest hoor ik vooral een identiteitscrisis die af en toe best leuke stukjes oplevert. I Won't Cry For You vind ik een mooie ballad met weergaloze solo. Get A Grip heeft een beetje een Guns N' Roses-vibe. Guilty As Hell heeft tof drumwerk. Sick And Tired klinkt dan weer als een Toto-nummer van Mindfields (tof album, maar niet iets dat ik Black Sabbath wil horen doen), terwijl Can't Get Close Enough weer oersaai is. Rusty Angels is weer pure laat-jaren-80 kaas. De titeltrack is aardig en Kiss Of Death is dan eigenlijk het enige nummer waar ik de naam Black Sabbath aan zou verbinden. Toffe zang en opbouw, zwaar en dreigend... zo had het hele album moeten klinken.

Forbidden is vooral stuurloos. Slecht zou ik het niet noemen, daarvoor geniet ik toch nog wel genoeg van zang, solo's en hier wonderbaarlijk ook het drumwerk (hoera voor Cozy Powell). Maar verdorie, wat is het duidelijk dat de band het hier eigenlijk al had opgegeven.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Dehumanizer
5. Master Of Reality
6. Sabbath Bloody Sabbath
7. Tyr
8. Headless Cross
9. Paranoid
10. Born Again
11. Technical Ecstacy
12. Cross Purposes
13. Forbidden
14. Vol 4
15. The Eternal Idol
16. Black Sabbath
17. Never Say Die
18. Seventh Star

Dit album heeft een enkel probleem en dat is het gemis aan Butler. Zonder hem merk ik toch dat de baspartijen wat minder virtuoos of interessant zijn en dat de songs daardoor net niet helemaal briljant zijn. Gelukkig is dit ook meteen het enige minpunt, want het materiaal is ditmaal erg gaaf. Black Sabbath en de late jaren '80 is niet altijd mijn ding (zoals bij de vorige twee albums het geval was), maar hier is de gladdere sound in ieder geval goed gecombineerd met wat meer punch en duisternis. When Death Calls is wat mij betreft zelfs een van de beste Sabbath tracks ooit, terwijl ook de titeltrack en Kill In The Spirit World ijzersterk zijn.

Headless Cross is echter wel een redelijk gezichtsloos album, in de zin dat Black Sabbath hier toch vooral een sound heeft aangenomen die nog steeds erg breed aanstekelijk klinkt. Zonder Butler en met Martin, klinkt de band niet bijzonder veel meer als Black Sabbath en is dat eigen geluid toch enigszins verdwenen. Headless Cross is wat mij betreft door de hoge kwaliteit dan ook 'het beste van de niet-perfecte albums' en daarmee nog steeds een erg tof album.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Master Of Reality
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Headless Cross
7. Paranoid
8. Born Again
9. Technical Ecstacy
10. Vol 4
11. The Eternal Idol
12. Black Sabbath
13. Never Say Die
14. Seventh Star

En net op het moment dat ik heb besloten dat Ozzy als zanger echt niet zo verkeerd is, blaast Ronnie James Dio in het eerste couplet van Neon Knights eigenlijk al het zangwerk van de afgelopen discografie compleet weg. Hoe goed ik Sabotage ook vond (en vanzelfsprekend een hoop van de andere albums ook), de complete vervoering ervaar ik pas voor het eerst op dit album. Als ik de songs Black Sabbath en Heaven And Hell naast elkaar zet, hoor ik in het eerste geval een goed uitgepakte truc, maar in het tweede geval hoor ik een majestueus doordachte compositie met een zanger die als extra instrument werkt. Ozzy zingt mee met gitaarlijnen, Dio creëert pure magie. Zelfs 'mindere' nummers als Wishing Well en Walk Away (toch wel de mindere goden op het album) spetteren door de zang en geïnspireerde muziek.

De drie nummers waar ik het meeste mee heb verdienen extra aandacht. Children Of The Sea is een betoverende, epische reis die zijn weerga niet kent. Heaven And Hell is wat mij betreft een van de beste metal hymnes ooit. Prachtig dreigende sfeer en een prachtige tekst (They say that life's a carousel, spinning fast, you've got to ride it well. The world is full of Kings and Queens, who blind your eyes then steal your dreams: it's heaven and hell!') met een weergaloze solo-opbouw. Die Young geeft me daarnaast zo verdomd veel energie en ademt een betoverende sfeer met de toetseneffecten uit.

Het moge duidelijk zijn dat dit album van mij de absolute hoofdscore krijgt. Ik hoor hier muzikanten die er weer zin in hebben en vooral nog steeds relevant zijn (in de context van de opkomst van de NWOBHM in dit geval helemaal). Ik pink een traantje weg, terwijl ik me besef hoe hard ik Dio mis.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Master Of Reality
4. Sabbath Bloody Sabbath
5. Paranoid
6. Technical Ecstacy
7. Vol 4
8. Black Sabbath
9. Never Say Die

Kijk, nu komen we ergens! Waar ik me bij Paranoid lichtjes heb geërgerd aan kleine momenten, is Master Of Reality een compleet schot in de roos. Children Of The Grave zal vanuit de Ozzy-era altijd wel een van mijn favorieten blijven, maar dat Solitude zo mooi zou zijn, had ik niet voor mogelijk gehouden. Extra wonderbaarlijk omdat Ozzy op dat nummer ook gewoon oprecht mooi zingt. Het moge in ieder geval duidelijk zijn waar een band als Blood Ceremony inspiratie moet hebben opgedaan als je dat nummer hoort. Wat mij betreft een veel beter album dan de eerste twee.

Voorlopige tussenstand:
1. Master Of Reality
2. Paranoid
3. Black Sabbath

Tja, zo goed als Heaven And Hell is het album toch niet en dit komt vooral door het feit dat er met Slipping Away toch een nummer op staat dat me echt helemaal niets doet. Met het loodzware The Sign Of The Southern Cross, het opzwepende Mob Rules en het majestueuze Falling Of The Edge Of The World (Die Young 2 zoals ik het graag noem) staan er echte alsnog een paar van de beste Black Sabbath tracks op het album. Dio draagt zelfs de mindere stukken naar grote hoogtes en Iommi/Butler leveren nog steeds zeer gemotiveerd werk. Het is jammer dat deze gouden samenwerking zo snel ten einde kwam, want de combinatie Dio/Iommi/Butler blijft een van de beste dingen die de heavy metalscene ooit is overkomen. Het wordt even wachten tot Dehumanizer dan, nu eerst naar een andere ex-Blackmore kompaan luisteren.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Master Of Reality
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Paranoid
7. Technical Ecstacy
8. Vol 4
9. Black Sabbath
10. Never Say Die

De laatste Ozzy (tot en met 2013 dan) is een vreemde. Waar ik Technical Ecstasy echt nog behoorlijk goed vind, valt het hier toch wel op dat het allemaal een beetje een stuurloze boel is. De openingstrack is overigens nog best wel tof. Dan kabbelt het allemaal een beetje door en komen we op A Hard Road terecht, een van de meest verschrikkelijke Black Sabbath songs die ik ooit heb gehoord. Shock Wave kabbelt vervolgens veel te lang door in de hoek van matig Boston-materiaal, terwijl de jazz op Air Dance ook maar matig aanslaat. Doet me nog het meeste denken aan Spinal Tap die Jazz Oddysey speelt. Het moge ook duidelijk zijn dat Ozzy's stem niet gemaakt is voor dit materiaal. Met Dio had het waarschijnlijk nog beter geklonken, omdat hij kleurrijkere muziek iets beter aankan, maar nu klinkt Osbourne vooral geforceerd op materiaal dat eigenlijk te soft is.

Het is treurig, helemaal omdat Technical Ecstasy me nog best goed beviel, maar de matige AOR die de band hier ten toon spreidt kan me gewoon niet beroeren. Ik ben lang niet over alle albums positief geweest so far (debuut en Volume 4), maar over het algemeen herkende ik overal nog wel een portie enthousiasme en kwaliteit in. Dit album heeft het gewoon niet, maar dan ook echt niet.

Voorlopige tussenstand:
1. Sabotage
2. Master Of Reality
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Paranoid
5. Technical Ecstacy
6. Vol 4
7. Black Sabbath
8. Never Say Die

Phew, dit scheelt al een stuk ten opzichte van het debuut. Geen irritante blues-improvisaties, een beduidend beter zingende Osbourne en bovenal meer echte songs. Goed, ik vind Planet Caravan en Rat Salad (waarom nu weer een drumsolo?) vrij saai en vind Fairies Wear Boots dan ook weer net te jolig, maar War Pigs, Paranoid en Electric Funeral kan ik echt niets anders dan 'ja!' tegen schreeuwen. Het loopt als geheel gewoon vrij goed en heeft al een goeie metal-vibe. Nog geen ultiem album voor me, maar wel iets dat ik alsnog makkelijk aan kan zetten.

Voorlopige tussenstand:
1. Paranoid
2. Black Sabbath

Hey, een album waarop het experimenteren wel werkt! Vol 4 beviel me maar matigjes door de wat meer opgewekte sfeer en het feit dat er van alles geëxperimenteerd werd, maar er weinig boeiende nummers te horen waren. Sabbath Bloody Sabbath voelt ook meer aan als een progrockalbum dan een protometalalbum, maar het loopt in ieder geval allemaal erg goed. Spiral Architect lijkt qua intro wat op Question van The Moody Blues en heeft ook wat raakvlakken met The Who, maar het klinkt wel echt fantastisch. Mogelijk een van de beste Black Sabbath nummers ooit. Opener Sabbath Bloody Sabbath heeft ook een weergaloze riff die lekker afwisselt met de wat meer zweverige stukken. Of Fluff nu wel of niet nodig is op het album maakt me in dit geval niet zoveel uit, het is in ieder geval niet zo zinloos als FX van zijn voorganger. Wat mij betreft een van de beste albums van de band so far.

Voorlopige tussenstand:
1. Master Of Reality
2. Sabbath Bloody Sabbath
3. Paranoid
4. Vol 4
5. Black Sabbath

Holy shit! Sabbath Bloody Sabbath liet al een beduidend meer geïnspireerde sound horen, maar dat Sabotage zo gaaf zou zijn had ik nooit voor mogelijk durven houden. Ik had het nooit verwacht, maar ik ga het toch zeggen: Ozzy kon echt wel degelijk zingen. Sterker nog, er zitten nog hier een paar momenten waarop hij Robert Plant benadert. Hoe agressief hij The Writ en Symptom Of The Universe zingt, is fascinerend. Ik zal altijd wel meer een Dio liefhebber zijn, maar ik trek mijn voorgaande mening over Ozzy's zang in het algemeen toch een stukje in. Overigens is Symptom Of The Universe een van de beste Sabbath, zo niet metaltracks ooit geschreven. Niet gek dat dit song voor thrash metal van grote inspiratie was, het is heerlijk furieus en opzwepend.

Grappig dat een minder gewaardeerde track als Am I Going Insane me ook erg goed bevalt. Poppy en vreemd, maar erg gewaagd. Ik had ook nooit verwacht dat ik Black Sabbath als progband zou zijn, maar de afgelopen twee albums pleiten hier toch wel bijzonder hard voor. Ook de instrumentaaltjes bevallen dit keer prima, vooral Supertzar is erg sfeervol en soundtrack waardig. The Writ is daarnaast een progpareltje dat bij vlagen aan Pink Floyd's Dark Side Of The Moon doet denken.

Sabotage is een uitzonderlijk kunstzinnig en agressief album en voorlopig het beste dat ik van de band heb gehoord. Goed, Megalomania had net ietsjes korter gemogen, maar dat mag geen probleem zijn.

Voorlopige tussenstand:
1. Sabotage
2. Master Of Reality
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Paranoid
5. Vol 4
6. Black Sabbath

En de prijs voor 'slechtste combinatie van zanger/Iommi' gaat naar Glenn Hughes. De beste man kan best zingen, maar zijn aanstellerige zanglijnen werken hier echt voor geen meter met Iommi's beste kanten. Of nou ja, er komen nummers uit die me doen denken aan de matigere Rainbow-albums van een eerdere marathon, maar dat is geen pluspunt. Sterker nog, vanwege het feit dat zelfs een niet bijzonder goed gewaardeerd album als Born Again nog zo goed beviel, valt deze plaat ineens wel uitzonderlijk hard tegen. Zoetsappig, slapjes, futloos en bovenal kitscherig. Het mooiste gedeelte is een instrumentaal nummer van iets langer dan een minuut, terwijl No Stranger For Love en Heart Like A Wheel echt behoren tot de meest drakerige nummers die de band ooit geschreven heeft. Of wacht, band... Geezer Butler speelt en schrijft niet mee op het album? Dat verklaart zo verdomd veel.

Er zal echt wel een doelgroep zijn voor dit album. Ik hoor daar absoluut niet bij. Sterker nog, ik vond het uitzitten van Seventh Star ondanks de geringe speelduur een flinke kwelling. Ik wil hoop dat vanaf dit album deze meuk ook echt uit Iommi's systeem is en we weer terug kunnen naar wat steviger werk.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Master Of Reality
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Paranoid
7. Born Again
8. Technical Ecstacy
9. Vol 4
10. Black Sabbath
11. Never Say Die
12. Seventh Star

Dit is... vreemd. Ik snap echt wel waarom de fans niets kunnen met dit album, maar ik geniet eigenlijk wel van de veelzijdigheid, de vette productie en toch vooral ook de songs. Zelfs het redelijk belabberde It's Alright heeft mooie stukken, net zoals ook Rock 'N' Roll Doctor prachtige passages heeft ondanks de matige tekst. Back Street Kids is echter gewoon moddervette metal, terwijl ook You Won't Change Me erg goed erin gaat. En Dirty Women is een monsterlijk goede track, waarbij prog en protometal hand in hand gaan. Zelfs She's Gone bevalt me eigenlijk nog best voor een Sabbath-ballad.

Technical Ecstacy is een vreemd album, maar ik denk dat ik gewoon al genoeg houd van die jaren '70 sounds (Blue Oyster Cult heeft hier ook een handje van) om me echt te ergeren. Zal wel een schok voor de fans geweest zijn, ik vind het vooral klinken als een album dat ik echt meer wil horen. Heeft het toch nog een voordeel om er niet toen bijgeweest te zijn. Aw man, wat is Dirty Women toch gaaf...

Voorlopige tussenstand:
1. Sabotage
2. Master Of Reality
3. Sabbath Bloody Sabbath
4. Paranoid
5. Technical Ecstacy
6. Vol 4
7. Black Sabbath

Zo slecht als Seventh Star is dit album gelukkig niet, maar ergens lukt het ook niet om bij mij een vonk te laten overspringen. Martin is een begenadigd zanger, maar muzikaal gezien vind ik het nog wel erg hard hangen in de jaren '80 hardrock in plaats van heavy metal. Ook dit album mist namelijk kracht en venijn en kabbelt gewoon een beetje voort. Tegen het einde hebben we met een mooie instrumental, het opzwepende Lost Forever en het doomy The Eternal Idol nog een handvol best leuke tracks, maar zij kunnen niet verbloemen dat dit als album toch nog behoorlijk tekort schiet om echt goed genoemd te worden. Luistert niet moeilijk weg, maar blijft zodoende ook niet echt hangen.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Master Of Reality
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Paranoid
7. Born Again
8. Technical Ecstacy
9. Vol 4
10. The Eternal Idol
11. Black Sabbath
12. Never Say Die
13. Seventh Star

Ten opzichte van Headless Cross heeft Black Sabbath hier wel weer een eigen sound aangemeten. Ik lees hier dingen over 'Duitse power metal', maar dat hoor ik er toch echt niet in terug. Het album is niet zo geniaal als sommige mensen me vertelden, maar ik 'snap' het wel en zou het tot nu toe zelfs nog een stapje boven Headless Cross willen zetten. Het loopt allemaal verdomd lekker en is weer een stapje mysterieuzer dan de vorige albums. De titeltrack is pure klasse. Wat het allemaal nog steeds weghoudt van pure genialiteit is toch een algehele gladheid en het feit dat niet iedere track even sterk is, maar alsnog is dit album verre van een straf om uit te zitten. De echte 'Sabbath-sound' is echter nog steeds niet aanwezig.

Voorlopige tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Master Of Reality
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Tyr
7. Headless Cross
8. Paranoid
9. Born Again
10. Technical Ecstacy
11. Vol 4
12. The Eternal Idol
13. Black Sabbath
14. Never Say Die
15. Seventh Star

Na het weergaloze Master Of Reality valt Vol 4 toch een flink stuk tegen. Het is duidelijk dat de band flink aan het experimenteren is geslagen en zodoende de blauwdruk voor stonerrock verder uitbreidt. Er komt ook wat psychedelica voorbij en (helaas) ook nog wat rock n' roll, maar echt goede nummers kan ik niet vinden. Opener Wheels Of Confusion bevalt eigenlijk nog het beste, maar ook dit nummer loopt als compositie tot het einde net niet helemaal lekker. Op Cornucopia hoor ik een van de weinige doommetalmomenten, maar meteen daarna gaat het weer over op de eerder genoemde r&r-ritmes en is mijn aandacht weer weg. Tomorrow's Dream, Supernaut en St. Vitus' Dance zijn me allemaal daarnaast te zomers en veilig. Vast wel progressief voor de band, maar waar ze voorheen dreigend en hard klonken, vind ik deze songs te vrolijk en bijna jolig overkomen. FX had het album nooit mogen halen en Changes wil ik nooit meer horen. Afsluiter Under The Sun is dan eigenlijk een van de weinige composities op het album die me wel volledig bevalt, maar dat komt wel rijkelijk laat aanzetten. Verder wel een aantal mooie solo's en Ozzy zingt voor het gros van de tijd eigenlijk best goed, maar verder niets dat me bijzonder aanspreekt.

Voorlopige tussenstand:
1. Master Of Reality
2. Paranoid
3. Black Sabbath
4. Vol 4

Ok, mijn nummer 1 en 2 zullen nog wel vaker switchen, want ik ben dol op beide albums en kennelijk ook een van de weinigen? A Night At The Opera heeft absoluut het euvel van de overvolle productie en de koortjes zijn misschien 'te', maar verdomd als ik er niet dol op ben. ANATO is ook geen standaard powermetalalbum meer, maar heeft qua structuren en composities meer weg van een progmetalbum. De nummers zitten boordevol prachtige details en de teksten zijn tot nu toe de beste die Hansi heeft neergepend. Absolute favorieten zijn Battlefields, Under The Ice, The Maiden And The Minstrel Knight, The Soulforged, Punishment Divine en And Then There Was Silence. Als afgestudeerd filosoof ben ik sowieso dol op het feit dat bands eindelijk eens filosofen in hun teksten verwerken (Nietzsche in dit geval), terwijl And Then There Was Silence een van de beste epics ooit geschreven is. Ik ben dol op dit album en vind het niet volgepropt maar goed uitgewerkt.

Tussenstand
1. Nightfall In Middle-Earth
2. A Night At The Opera
3. Somewhere Far Beyond
4. Follow The Blind
5. Imaginations From The Other Side
6. Tales From The Twilight World
7. Batallions Of Fear

Na het overbombastische A Night At The Opera heeft het even geduurd voor ik dit album volledig kon waarderen. Ik was immers best fan van het 'groot, groter, grootst'-geluid van de voorganger en vond deze wat meer uitgeklede sound zodoende in eerste instantie flink tegenvallen. Nog steeds is A Twist In The Myth wel het meest toegankelijke album dat de band ooit heeft uitgebracht en bevat het een aantal songs die me niet veel doen (This Will Never End en Straight Through The Mirror), maar de productie is fijn, Hansi zingt uitstekend en een flink aantal songs mogen er weer helemaal zijn. En ja, het feit dat het minste Blind Guardian album alsnog deze score haalt spreekt boekdelen.

Tussenstand
1. Nightfall In Middle-Earth
2. A Night At The Opera
3. Somewhere Far Beyond
4. Follow The Blind
5. Imaginations From The Other Side
6. Tales From The Twilight World
7. Batallions Of Fear
8. A Twist In The Myth

Na het vrij vriendelijke A Twist In The Myth voelde At The Edge Of Time weer als een fijne thuiskomst. De band gooit met opener Sacred Worlds en afsluiter Wheel Of Time meteen twee van de beste epics uit de hele carrière over de fans heen, terwijl songs als Tanelorn, Ride Into Obsession en A Voice In The Dark weer vertrouwde speedmetalsongs zijn. Curse My Name is een hele leuke folkloristische song waarbij op de achtergrond ook een riverdance genootschap te horen is en War Of The Thrones is een fijne ballad. Niet het meest expressieve of artistiek verantwoorde dat de band ooit heeft uitgebracht, maar voor iedere fan iets moois. Ik denk dat ik dit album met alle plezier zou aanraden als instapper als iemand nog nooit iets van de band gehoord heeft. Voor mij een pareltje in ieder geval.

Tussenstand
1. Nightfall In Middle-Earth
2. A Night At The Opera
3. Somewhere Far Beyond
4. At The Edge Of Time
5. Follow The Blind
6. Imaginations From The Other Side
7. Tales From The Twilight World
8. Batallions Of Fear
9. A Twist In The Myth

Met de komst van het weergaloze Beyond The Red Door, leek het me een leuk idee om mijn helaas nog onafgemaakte Marillion experiment van review bij review mezelf door een toplijst van een van mijn favoriete bands heen te zetten. Helemaal aangezien Blind Guardian sinds ik ooit ben begonnen met naar metal te luisteren altijd een van mijn favoriete bands is geweest.

Aangezien Nightfall In Middle Earth mijn eerste BG album was, was het even schrikken toen ik deze bak herrie daarna voor mijn kiezen kreeg. Ja, er is een begin te horen van de grootse zanglijnen en melodielijnen waar de band later populair mee zou worden, maar het rammelt nog behoorlijk bij vlagen en Hansi's zang is nog lang niet wat het moet zijn met zijn dikke accent en bereik dat alle kanten opvliegt.

Toch is juist dat thrashy karakter van dit album, ook meteen hetgeen wat dit album zo leuk maakt om nogmaals te beluisteren. Majesty duurt eigenlijk te lang, maar rost behoorlijk hard, terwijl Run For The Night en Batallions Of Fear ook heel fijn mee te schreeuwen zijn. In dat opzicht doet dit album nog het meeste denken aan het debuutalbum van Helloween: het rammelt, maar is toch heel erg leuk. Waar ik alleen bij Helloween Walls Of Jericho altijd een van de beste platen zal vinden, is het voor mij duidelijk dat Batallions Of Fear voor Blind Guardian alsnog een van de minste platen is. En dat zegt een hoop, want ik luister hem nog steeds met plezier.

Ja, het moge duidelijk zijn dat Blind Guardian een van mijn favoriete bands ooit is. Dit laatste album was ten tijde van uitkomst nog een contender voor album van het jaar en ook mijn favoriete BG-album, maar in de tussentijd zijn het Twilight Of The Gods en Ashes Of Eternity die me daar toch net te weinig voor doen. The Ninth Wave (lekker duister), At The Edge Of Time (meest orkestrale track van de band tot nog toe) en The Holy Grail (heerlijke oldschool speedmetal) horen daarentegen tot het beste werk van de band tot nu toe.

Het album laat zich verder niet makkelijk grijpen en is net zoals A Night At The Opera een van de meer progressieve albums, zij het dit keer met een lichtere productie en de aanstekelijkheid van een Nightfall In Middle-Earth. Wederom een schot in de roos, dat de band dit nog maar vele jaren zo mag volhouden!

Tussenstand
1. Nightfall In Middle-Earth 5*
2. A Night At The Opera 5*
3. Somewhere Far Beyond 5*
4. Beyond The Red Mirror 4.5*
5. At The Edge Of Time 4.5*
6. Follow The Blind 4.5*
7. Imaginations From The Other Side 4.5*
8. Tales From The Twilight World 4*
9. Batallions Of Fear 4*
10. A Twist In The Myth 4*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. Blind Guardian 4.5*
3. While Heaven Wept 4,4*
4. Finntroll 4,36*
5. Sonata Arctica 4,33*
6. Nevermore 4,31*
7. Primordial 4,25*
8. Psychotic Waltz 4,25*
9. Queen 4,23*
10. Gamma Ray 4,23*
11. Thyrfing 4,21*
12. Blue Öyster Cult 4,19*
13. Virgin Steele 4,13*
14. Savatage 4,13*
15. Genesis 4,10*
16. King Diamond 4,08*
17. Bruce Dickinson 4,08*
18. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
19. Manilla Road 4*
20. Stratovarius 4*
21. Brainstorm 4*
22. Symphony X 4*
23. Magnum 3,92*
24. Helloween 3,9*
25. Iced Earth 3,88*
26. Black Sabbath 3,6*
27. Creedence Clearwater Revival 3,57*
28. Saxon 3.5*
29. Rainbow 3.5*
30. Solitude Aeturnus 3.5*
31. Cream 3.5*
32. The Who 3.45*
33. Pink Floyd 3,43*
34. Led Zeppelin 3,39*
35. Thin Lizzy 3,38*
36. Bad Company 3,13*
37. Slayer 2,33*

Grappig dat er sinds mijn vorige post geen recensies van dit album meer zijn bij gekomen. Nu Ruud en ik de marathon af gaan maken merk ik dat mijn mening over Follow The Blind toch nog wat aangepast is en dat een nieuwere recensie toch meer op zijn plaats is. Dit album is niet zomaar een stukje beter dan het debuut, het blijkt een wonderbaarlijk onderschat album (ook door mezelf) door mezelf te zijn. Het is duidelijk dat Blind Guardian hier op dit moment de perfecte middenweg tussen de voortrazende thrash van mede-Duitsers Kreator en de melodieuzere metal van Helloween was. De productie is beduidend veel beter geworden, vooral Stauch's drumwerk is vele malen spetterender te noemen. Het gitaarwerk is daarnaast werkelijk subliem. Hall Of The King en Fast To Madness laten een paar van de beste solo's horen die de band in de loopbaan heeft gepubliceerd. Dan zou ik Beyond The Ice nog bijna vergeten te noemen, een van de meest weergaloze instrumentaaltjes die ik in tijden heb gehoord. Hoe groot fan ik ook van de latere tijd ben, het is ergens toch jammer dat dit soort Duitse speedmetal niet meer gespeeld wordt.

Die Beach Boys-cover vergeet ik wel gewoon.

Tussenstand:
1. Follow The Blind
2. Batallions Of Fear

Gezien de score zou je het niet verwachten, maar ik heb altijd een bijzonder euvel met dit album gehad: het is zo verdomd schreeuwerig in het vocale departement in vergelijking met zijn voorgangers. Somewhere Far Beyond had subtiele en genuanceerde zanglijnen, terwijl de muziek nog steeds stevig was, maar bij Imaginations From The Other Side wordt het allemaal net een stukje verder open getrokken tot het punt dat ik van de meeste nummers de live versies of akoestische varianten van The Forgotten Tales liever hoor.

Het songmateriaal zelf: fantastisch. Een paar van mijn all-time favorieten zijn hier toch te vinden. Imaginations From The Other Side is een majestueuze opener die progmetal-referenties oproept. A Past And Future Secret is mijn favoriete ballad, nog boven The Bard's Song - In The Forest. Bright Eyes, ook al heb ik nog steeds geen idee waar het over gaat, raakt me altijd persoonlijk qua tekst. Alsof het laatste stukje teenage angst mijn lijf nog niet verlaten heeft en ik iets van mijn jeugdige rebelsheid nog terughoor. Script For My Requiem en Mordred's Song werken net iets beter als ze akoestisch zijn, maar raken me ook nog steeds in deze versie. Born In A Mourning Hall fascineert me altijd als laatste politieke/niet fantasy-gerelateerde tekst van de band. Slechts Another Holy War doet me echt niet zoveel.

Een album dat bij vele fans favoriet is, bij mij is het vooral een zeer gewaardeerd album dat zijn minpunten heeft om die topscore niet te halen.

Tussenstand
1. Somewhere Far Beyond
2. Follow The Blind
3. Imaginations From The Other Side
4. Tales From The Twilight World
5. Batallions Of Fear

Het zal... 2001 geweest zijn dat ik voor het eerst in contact kwam met Blind Guardian nadat ik bij mijn eerste metalconcert ooit (Iced Earth in Hardenberg) zoveel Blind Guardian shirts had zien lopen. Dagen proberen te downloaden via een slechte internetverbinding later kwam ik op The Bard's Song - The Hobbit terecht. Nu bleek dat een vriend van mijn broertje alle cd's had en we mochten er eentje als kopie gratis krijgen, dus ik dacht dat Nightfall In Middle-Earth dat nummer vast wel zou hebben.

Bleek dat deze band gewoon op ieder album over Tolkien zingt XD

Goed, Nightfall In Middle-Earth is denk ik het eerste album waarop de band zijn progressieve powermetalsound compleet omarmt. Bij vlagen zitten er nog hakkende speedmetalriffs in, maar het is nu vooral ultieme Queen-worship in combinatie met folkloristische, zwierende gitaarsolo's die de sound voor de komende albums zullen kenmerken. Het is te makkelijk om Into The Storm Nightfall en Mirror Mirror als favoriete tracks te noemen. Natuurlijk zijn ze fantastisch. Curse Of Feanor, Blood Tears, Thorn, The Eldar (ik hoor Freddie Mercury dit al zingen), When Sorrow Sang en A Dark Passage doen hier niets voor onder. Goed, publieksfavoriet Time Stands Still (At The Iron Hill) is ook een persoonlijke favoriet en is live altijd een verschrikkelijk machtig stuk zangwerk.

Vroeger ergerde ik me aan de tussenstukjes, nu vind ik het fantastisch. Ik ken ook maar weinig bands die bombastische metal zo goed brengen als Blind Guardian het op dit album deden zonder door te slaan in kitsch. Savatage en Virgin Steele komen misschien in de buurt, maar Blind Guardian staat nog steeds bovenaan. Op zich kan ik me ook wel voorstellen dat fans na dit album echt afhaakten, toch heb ik ook het idee dat de fanschare vanaf hier ook in Nederland alleen maar groter en groter werd. Ach, nu wil ik weer Warhammer 40K of Dungeons & Dragons gaan spelen met dit album op de achtergrond. En nu voel ik me ook oud...

Tussenstand
1. Nightfall In Middle-Earth
2. Somewhere Far Beyond
3. Follow The Blind
4. Imaginations From The Other Side
5. Tales From The Twilight World
6. Batallions Of Fear

Wat een bizar lage score eigenlijk voor een van de beste Duitse powermetalalbums uit de vroege jaren '90. Helloween had een identiteitscrisis met Pink Bubbles Go Ape en Chameleon, Gamma Ray was nog zoekende en Grave Digger moest nog een comeback album maken. Goed, Running Wild had met Pile Of Skulls een goed album, maar geen enkele van de Duitse bands kwam zo dicht in de buurt bij perfectie als Blind Guardian. Het eerste album waar hun folkloristische invloeden naar voren kwamen en bij veel fans nog steeds ook een van de favorieten. Iedereen kent The Bard's Song - In The Forest, maar het opvolgende The Bard's Song - The Hobbit (waar in de tekst al naar verwezen wordt met 'there's only one song left on my mind') combineert de folkmelodielijnen met de stampende speedmetalriffs van de eerdere albums. Die speed metal komt sowieso nog terug op fantastische tracks als Time What Is Time, Journey Through The Dark, Ashes To Ashes en ook op de afsluitende titeltrack.

Theatre Of Pain is een introductie in de orkestralere kant die band op latere leeftijd tot zich zou nemen, terwijl de covers van Queen en Satan laten horen dat de band de mosterd bij de betere bands vandaan haalt. De productie is helder en laat alle instrumenten goed naar voren komen, terwijl de zanglijnen en grootse koren echt oppermachtig klinken. Hansi geeft hier ook zijn eerste echt goede zangprestatie, terwijl Kai Hansen's gastsolo in Quest For Tanelorn ook weer om van te smullen is. Niets minder dan de volledige score voor deze parel!

Tussenstand
1. Somewhere Far Beyond
2. Follow The Blind
3. Tales From The Twilight World
4. Batallions Of Fear