Daar komt op de valreep nog even een van de beste albums van het jaar hier langs. Enslaved slaagt er in om hun progressieve sound wederom te verrijken met enkele bijzondere invloeden (new wave zelfs op Urjotun, een van hun beste nummers ooit!) en levert een evenwichtig, gevarieerd en bovenal spannend album af. Het soleerwerk op Storms Of Utgard is om van te smullen, de zang van de drummer op Homebound is een prachtig warme klank als ondersteuning op de doorgaans wat killere vocalen, het album is heerlijk compact en nodigt uit tot op repeat zetten om meer details te ontdekken. Zeker een van Enslaved's beste albums en een van de betere albums van het jaar.

Eindstand:
1. In Times 4.5*
2. Utgard 4,5*
3. Riitiir 4.5*
4. Axioma Ethica Odini 4.5*
5. Below The Lights 4*
6. Blodhemn 4*
7. Eld 4*
8. E 4*
9. Frost 4*
10. Mardraum (Beyond The Within) 4*
11. Monumension 4*
12. Vikingligr Veldi 3.5*
13. Vertebrae 3.5*
14. Isa 3.5*
15. Ruun 3*
Eindscore: 3,97*

In de aanloop naar de albums die ik al had (en officieel goed vond) begin ik me toch een beetje zorgen te maken over wat ik er nu van ga vinden. Vertebrae is weer een album dat voorbij komt en niet teveel opschudding veroorzaakt met herhalende riffs en krijszang die eigenlijk vooral wat matjes klinkt in combinatie met de proggy songstructuren. Er blijft gewoon weinig hangen met uitzondering van een enkele mooie gitaarsolo.

Tussenstand:
1. Below The Lights
2. Blodhemn
3. Eld
4. Frost
5. Mardraum (Beyond The Within)
6. Monumension
7. Vikingligr Veldi
8. Vertebrae
9. Isa
10. Ruun

Ah, black metal! Ik ben het genre langzaamaan gewend geraakt na jaren van ontkenning en kan nu met alle plezier naar acts als Immortal, Watain en de meer paganistische varianten van Moonsorrow, Thyrfing en Finntroll luisteren (die laatste drie hebben ook hoge ratings in de marathons gehad). Van Enslaved heb ik Axioma Ethica Odini en In Times en vooral de eerste daarvan bevalt me prima. Ik heb Eld verder ook wel eens gehoord, maar dan blijven er alsnog een hoop albums over die ik nog een kans moet geven.

Waarom Vikingligr Veldi zo hoog aangeschreven is op deze website is me nog niet duidelijk. Ik hoor in Midgards Eldar echt wel een goeie sfeer en kwaliteit terugkomen, maar Heimdallr vind ik werkelijk oersaai. Op het moment dat de snelle stukken ingezet worden erger ik me ook teveel aan de overstuurde drums die uit de maat gaan en de screams vind ik verre van sterk. Voor velen een charmant iets, maar opener Lifandi Liv Undir Hamri komt dan vooral lachwekkend op me over. Gelukkig dat het afsluitende Norvegr dan weer erg mooi is.

Een leuk album, maar ik hoor er niet de klassieker in die anderen er wel in horen. We hebben echter nog een hoop albums te gaan, dus het kan nog alle kanten op.

Beduidend beter dan het debuut. Het is jammer dat Sasha Paeth hier nog steeds de productie doet, want wederom missen de gitaren echt wat kracht, maar de composities en zang zijn allemaal wel beduidend beter geworden. De sound evolueert hier ook langzaam al meer naar de symfonische power metal die de band tegenwoordig speelt. Heeft met Blank Infinity, Quietus en de titeltrack ook een aantal ijzersterke tracks die ik met plezier meerdere malen opzet. Een voorzichtige 4 sterren van mijn kant.

Tussenstand:
1. Consign To Oblivion
2. The Phantom Agony

Buiten de nieuwste telg het enige Epica album dat ik nog niet in de collectie heb en tot nu toe ook nog nooit gehoord had. Blijk ik een van de beste symfonische metalalbums van eigen bodem gemist te hebben. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen, maar wat Epica hier laat horen is wel van ongekende klasse. The Divine Conspiracy, hoe goed dat album ook is, ligt uiteindelijk toch erg zwaar op de maag, maar Design Your Universe slaagt er in om in 75 minuten voortdurend te intrigeren en verbazen. Ik moest het even opzoeken, maar Sacha Paeth is er voor de verandering in geslaagd om eindelijk een perfecte productie af te leveren voor Epica en met het aantrekken van Ariën van Weesenbeek heeft men eindelijk ook eens goeie grunts op plaat (want dat is nu eenmaal niet Mark Jansen's sterkste punt) en andere ex-God Dethroned partner Isaac Delahaye schiet er een flink aantal fantastische solo's uit die stuk voor stuk intrigeren.

Simons schijnt op ieder moment en houdt zichzelf perfect staande tussen al het muzikale geweld. Want verdomd als het niet bij vlagen echt muzikaal gewelddadig wordt. Kingdom Of Heaven werd bij ons op Metalfan.nl al vergeleken met Dream Theater en ik snap helemaal waar deze vergelijking vandaan komt. Het nummer heeft alles, maar schreeuwt bovenal progmetal. Unleashed is een perfecte single die nergens te makkelijk klinkt en Tides Of Time is een van de meest wonderschone ballads die ik van een dergelijke band heb gehoord. Als de laatste tonen van de titeltrack wegsterven, kan ik niet anders dan concluderen dat Epica op dit moment praktisch de gehele concurrentie achter zich had gelaten en op internationaal vlak bij de absolute top hoorde. En nu snel deze plaat ook aanschaffen.

Tussenstand:
1. Design Your Universe
2. The Divine Conspiracy
3. Consign To Oblivion
4. The Phantom Agony

Het eerste Epica-album dat ik actief aanschafte nadat ik rond 2003 besloot dat de band niet heel erg mijn ding was na het debuut. 6 euro in een Duitse Mediamarkt, ik dacht niet dat ik daar echt een buil aan kon vallen. Requiem For The Indifferent stal toen in ieder geval wel mijn hart en gaf me een hernieuwde interesse in dat voormalige 'gothic' metalgenre (een term die eigenlijk gewoon gereserveerd zou moeten zijn voor Paradise Lost en aanverwanten) aangezien het nu gewoon klink als symfonische power metal.

Het lied dat al die tijd vooral mijn aandacht is blijven trekken, is Storm The Sorrow, een werkelijk perfecte metal single en in dat opzicht zelfs nog net een tandje beter dan een lied als Nemo van Nightwish. De zanglijnen in het refrein zijn fantastisch en slepen me mee. Er gaat eigenlijk geen week voorbij dat ik dit lied eventjes afzonderlijk van de rest van het album opzoek om te beluisteren.

De rest van het album is in vergelijking met Design Your Universe vooral wat minder groots en bombastisch en subtieler, bijna radiovriendelijker. Soft is het echter niet, er is een stuk meer focus op de gitaren en ook de drums liggen weer erg goed in de mix. De composities voelen daardoor wat directer aan. Toegankelijker, maar toch uitdagend genoeg. Blijft een gouden zet geweest om twee God Dethroned leden in de gelederen te zetten.

Tussenstand:
1. Design Your Universe
2. Requiem For The Indifferent
3. The Divine Conspiracy
4. Consign To Oblivion
5. The Phantom Agony

Een flinke verbetering ten opzichte van de vorige twee albums en dat ligt voor een groot gedeelte aan de productie waar nu eindelijk eens wat gitaren te horen zijn. De overstap naar Nuclear Blast gaf Epica kennelijk de boost die ze nodig hadden om echt goed te worden, want voor het eerst hebben we album dat buiten dat het goed klinkt ook praktisch volledig bestaat uit goed materiaal. Chasing The Dragon is wat dat betreft wel een van de beste tracks door de prachtige balladesque opbouw waar Simons echt helemaal uitblinkt. Op de eerste albums was het bij vlagen nog wat wankel, maar op The Divine Conspiracy is haar stem fantastisch gerijpt.

De 4.5 sterren die ik in eerste instantie had gepland heb ik toch bij een extra luisterbeurt laten eindigen op een hele volle 4, aangezien 75 minuten misschien toch net te lang is om niet voor overdaad te zorgen. Dat de band op dit moment bezig was om After Forever voorbij te streven en Nightwish langzaamaan te banderen, moge verder wel duidelijk zijn.

Tussenstand:
1. The Divine Conspiracy
2. Consign To Oblivion
3. The Phantom Agony

Epica is voor onze marathons een wat vreemdere keuze, aangezien buiten Nightwish (gewoon power metal) dat hele 'female fronted' niet echt ons lijkt te zijn. Epica is echter een band die ik afgelopen jaren meer heb leren waarderen nadat ik alleen ten tijde van het uitkomen kennis had gemaakt met het debuutalbum (toenmalige vriendinnetje was dol op After Forever en Epica, ik kreeg zodoende wel eens wat mee).

Valt me nu ineens op hoe Jansen bij vlagen best wel wat Iced Earth-invloeden in zijn riffwerk gooit. Het jammere is dat de productie echt veel te licht is om hier wat mee te doen. Nu ik vooral de latere albums gewend ben, valt het ook op dat Simone Simons vandaag de dag toch wel beduidend beter en spannender zingt dan hier. Het klinkt hier allemaal nog wat vlak, en de composities zelf steunen veel teveel op orkestraties in plaats van gitaargeweld.

Vanaf de tweede helft (Façade of Reality) wordt het allemaal wel iets interessanter. Valt me nu ook pas op dat Jansen islam-fundamentalisme vroeger vaak op de korrel heeft genomen, iets wat me als tiener echt totaal niet opviel. Pluspuntje daarvoor. Run For A Fall is daarnaast een heel fijne en afwisselende track. De afsluitende titeltrack heeft ook veel mooie momenten. Maar als geheel is het nog te vlak, iets wat me toentertijd niet heel erg opviel, maar met de kennis van de huidige sound heel duidelijk wordt. Alsnog een sympathiek debuut.

Het meest metalalbum van de band tot nu toe, want verdomd als de gitaren dit keer echt niet alles geven. De deathmetalpassages die af en toe voorbij komen zorgen voor heerlijk intense momenten tussen de doorgaans meer gemoedelijke orkestraties. Het creëert uiteindelijk wel een album dat erg zwaar op de maag ligt met zijn bijna 70 minuten, maar de kwaliteit is non-stop enorm hoog. Bijna hoog genoeg voor een score als Design Your Universe, maar het verplettert alles bij elkaar net teveel dat iets meer rustpunten het album nog beter hadden gemaakt.

Dit neemt verder niet weg dat een song als Natural Corruption echt wonderschoon is. Die melodielijn geeft kippenvel. Canvas Of Life is een ballad die me eveneens iedere keer kippenvel geeft. Simons breidt wederom haar stemarsenaal flink uit en valt vooral op, op de momenten dat ze een 'normaler' geluid opzet als tegenhanger van het opera-achtige. The Fifth Guardian - Interlude is een prachtig intermezzo waarbij ook Aziatische sferen naar voren komen. De afsluitende titeltrack heeft weer een aantal enorm fijne proggy momenten. Alles bij elkaar wederom een knaller van een plaat.

Tussenstand:
1. Design Your Universe
2. The Quantum Enigma
3. Requiem For The Indifferent
4. The Divine Conspiracy
5. Consign To Oblivion
6. The Phantom Agony