Er bestaan gewoon te veel greatest hits van abba. Aangezien ook al de muziek niets voor mij is (reguliere albums krijgen van mij een 1) is dit naar mijn mening een ramp voor de muziekindustrie. Moet je voorstellen. elke CD-zaak heeft allerlei greatest hits in hun schappen staan van deze band. Zonde van de ruimte, toch?
Ik zeg niet dat het zo is hoor, het is mijn mening.

Voor de enkeling die 3 sterren of lager (willen gaan) stemmen, advies is om deze plaat vaker te draaien. Ondanks de korte opnameperiode ontdek ik elke keer weer 'iets' nieuws, en hij wordt dan ook steeds beter, naarmate je hem vaker draait. Ik moest na 2 draaibeurten nog niets hebben van black sabbath (zo'n zes jaar terug), maar nu is deze plaat niet weg te denken uit mijn platencollectie.
Hoogtepunt: Gitaarsolo van "Warning'.

Ik vind iedereen erg positief gestemd. het is geen enorme flop, maar heel bijzonder is het ook niet. Zeker niet boven mijn verwachting. Ik vind vooral de stemmen enorm achteruit gegaan. Bij Tom vond ik dit al een neergaande spiraal bij A&A, en helemaal live (gezien in 013). Toch zingt hij verreweg het meeste, terwijl bij vorige albums dit ongeveer 50-50 was. Dat overdrijven gehijg en het leggen van accenten in medeklinkers (bijv wwwwwwwwearrrrrrr-eeeh en yyyyyyearrrrr-eeh in Up all night) vind ik ronduit vervelend en iiritant. Maar mark zingt ook niet geweldig, vooral heel eenvoudig en klein.
Zo genoeg gezeurd over de stemmen, het irriteert me gewoon, en dat is zonde, want het verlegt mijn aandacht.

Waar het natuurlijk bij Blink vooral om gaat is de recht toe en rechtaan muziek. Iedereen heeft in het verleden door gehad dat Blink eenvoudige muziek maakt, maar zich er niet voor schaamt om fan te zijn, omdat het zo verrekte goed klinkt. Zo'n iemand ben ik ook. Dit album kent nauwelijks nummers die zo herkenbaar zijn voor blink (denk aan enema of the state). Het laatse selftitled album had dit ook niet, en is daarom in mijn ogen een minder album, vooral omdat de experimentele uitwerkingen op dat album minder geslaagd waren.

Op 'Neighbourhoods' merk je dat de gasten muzikaal erg gegroeid zijn. Ik ben erg positief gestemd wat betreft de muziek, omdat er veel elementen inzitten die vergelijkbaar zijn met 'box car racer', naar mijn mening het beste zijproject van blink. Deze elementen houden het album staande. Toch vind ik het erg jammer dat er geen echte oude blink-krakers inzitten. Nummers als 'dammit', 'what's my age again' en 'All the small things' zitten (ook naar verwachting) niet in, zelfs niet een klein beetje.

Top plaat!!!!
Dewolff verkondigen vaak dat de LP dé muziekdrager is. Daar sluit ik me bij aan. Het analoge geluid van de LP zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt dat de band in je kamer staat en bij Dewolff is dat zeker een aangenaam gevoel. Kant A, ofwel Orchards, is de psychedelische kant, en op die manier laat de band weten dat ze beschikken over creatieve kwaliteiten, en meester zijn van hun instrumenten. Ze verkennen terrein waar Dewolff nog niet was geweest. de nummers op kant B (Lupine) klinken zoals 'ouds'. Lekkere bluesrock zoals we van de band gewend zijn. Hoogtepunt van de plaat is het nummer 'The pistol', met gewelidig gitaarwerk.

Na het ijzersterke debuut, waren de verwachtingen hoog bij mij. die hebben ze waargemaakt, maar op een andere manier dan ik zou verwachten. Dewolff gaat met deze plaat echt een psychedelische kant op. Gelukkig zitten er pareltjes als 'Don't you go up the sky' en 'Silver Lovemachine' in.

ik heb dit album geluisterd op een moment dat ik niet helemaal relaxed onderuit zat. Gewoon, met dingen aan mijn hoofd. Toen vond ik het een ´mwah´album. Nu, op vakantie, heb ik m nog ns geluisterd, en nog ns, en nog ns. Wanneer je relaxed met bijvoorbeeld een biertje in je tuin zit, is het album echt de moeite waard. Dan heb je opeens het geduld er goed naar te luisteren, en geduld heb je bij dit album nodig. Het is jammer dat de beste nummers vooraan het album staan en dan daarna duidelijk afzwakt (naar mijn mening). En jezus, wat is the birds een mooi nummer!!!!!
Na 16x geluisterd te hebben vind ik ´the birds´ qua gebruik van instrumenten lijken op ´Can you feel it´, van The jacksons. het nummer lijkt er niet op, maar op eens hoor je zulke kleine dingetjes. Maar dit terzijde.

Mij iets te amerikaans, maar gelukkig kan hij wel gitaren. Productie iets 'too much'. Alles zegt me: dit is een goed album, maar op 1 of andere manier heb ik het gevoel dat ik dit album nooit meer ga opzetten.

De eerste keer heb ik met verbazing geluisterd naar dit album. Waarom hoor je deze kwaliteit niet op de studio-albums? Ook 'born and raised' is een gezapig album, terwijl de energie van dit live-album er vanaf spat.
Ik heb dit album veel geluisterd en ik kan wel constateren dat een vakman aan het werk is. Echt goed. Jammer, dat hij niet bij zijn leest blijft. Echt zonde.

Toch springen een aantal nummers er uit, die de rest van de nummers doet verbleken. Je zou kunnen stellen dat je om deze reden het album geen 5 sterren geeft. dus 4,5, Maar die nummers, prachtig! De nummers: Good love is on the way, bold as love, waitin on the world to change en gravity, verrreweg de mooiste versie van alle liveversies die ik ooit van dat nummer gehoord heb. Vooral dat laatste nummer draagt dit album. En het mooie is: het verveelt niet!

Zo houd ik albums ook in de gaten. maar ik ga niet zo lang zitten te luisteren totdat je bepaalde dingen weet te waarderen, omdat hij door anderen ook zo gewaardeerd wordt. Dan ga je er namelijk naar zoeken. En volgens mij is dat precies wat frankv91bedoelde. Ik bedoel, als ik maar lang genoeg naar een album van gordon luister dan.... nee slecht voorbeeld, maar je begrijpt wat ik bedoel.

Maar volgens mij is dit principe onontkomelijk. Goede muziek stijgt in waarde juist als je het vaak draait. Bijvoorbeeld, ik vond black sabbath in het begin 'mwah', maar nu kan ik met mijn gitaar alle solo's meespelen (is een luchtgitaar, maar gaat toch aardig). Heb t leren luisteren omdat n vriend van me dat veelvuldig heeft opgezet. En zo zal het met dit album ook wel zijn. Ik vind het net als frankv91 niet geweldig, en ga het niet vaker opzetten om t beter te vinden. Bij mij is die trigger niet aanwezig, ondanks of misschien wel juist door het feit dat dit album een hoog stemgemiddelde heeft.

Ben geen lady gaga fan, maar heb wel iets meegekregen van die vorige albums, die ik een stuk beter vind.

Heb tijdens dit album hele tijd de neiging om: SCOOTER!!!!!!! en JEAH!!!!!! doorheen te roepen. En dat is niet positief bedoeld.

Haar talent (die ze toch echt wel heeft) komt niet naar voren op dit album. Uitzondering: You and I.

Tja, allemaal klassiekers, dus echt goede plaat.
Kleine anekdote bij deze plaat:
Ik was vroeger fan van Red Hot chili peppers en op 14 jarige leeftijd (rond 1998) kwam een concert van de band ergens in scandinavie op TMF. Dit had ik opgenomen op videoband. Ze hadden een jamsessie, van een minuut, maar die vond ik zo vet! je ziet op de video duidelijk kwaliteitsverschil, omdat ik dat stukje van een minuut telkens herhaalde. Voor geïnteresseerden: luister.
ik wilde dat op cd, maar kon het nergens vinden. Youtube en downloadcultuur was er nog niet. Wist ook niet hoe het nummer heette. (hoopte dat het 'special secret song inside' van de peppers was, maar dat bleek een ander nummer te zijn, 'party in your pussy', ook leuk) Na vijf jaar had ik de moed opgegeven. Acht jaar later (!) luisterde ik met n vriend deze plaat van Led Zeppelin. En bij het allerlaatste nummer verscheen een grote glimlach op mijn gezicht!
Later bleek dat ook dit weer een cover was, maar goed, ging met name om dat riffje.

Beste Muziek DVD ooit!!! (Mits je die erbij hebt)
Vooral Bring It On Home, In My Time Of Dyin en Going To California, zijn helemaal top. Deze ontbreken overigensj op de Cd's, die voor de rest een goed overzicht van topnummers van de band geven.

Laatst had ik een meisje op bezoek, toen kwam kashmir uit de speakers. Toen zei ze: ' Jezus, wat slecht, deze is gewoon gejat van Puff daddy!!!'

Ik weiger hoge waarderingen te geven aan verzamelalbums, maar door de inbegrepen DVD krijgt hij van mij 4,5 ster. Zonder deze DVD zal hij 3,5 ster zijn, mijns inziens hoog voor een verzamelalbum.

Heerlijk is dat. Alleen thuis, Knoerdhard 'In My Time Of Dying' aanzetten en 10 minuten lang luchtgitaren en luchtdrummen tegelijk. Sommige mensen joggen 10 minuten, ik zet dat nummer op en kan daarna bezweet gaan douchen. Klaarkomen is er niks bij..

Nou, dat vind ik dus wel!
Van tevoren verwacht je een nieuwe Michael (2010), en toch nog een beetje hopen op niveau van Invincible, en begrijpen (het blijft toch een afvalbak) dat dit album het niveau van eerder werk dan Invincible niet gaat halen.

Maar dat doet het wel!!! Nummers als 'A place with no name' en 'Do you know where your children are' passen wat mij betreft qua niveau in het rijtje van 'Another part of me', 'They don't care about us', 'Give in to me' etc. Ok, net niet het beste ooit van Michael Jackson, maar heb als MJ-fan toch veel kippenvel gehad. Zeker bij nummer 6. De enerlaatste 'HEE HEE WHOOOO!' valt zo lekker (4:03)!

Aan de reacties kun je merken dat iedereen verschillende favoriete nummers heeft. Ik begrijp dat wel. Alle nummers hebben een hoog niveau, dankzij een uitstekende productie. Wat mij betreft zijn 'Slave to the rythm, blue gangsta en Xscape' de mindere nummers. Toch zijn ook deze nummers beter dan de meeste nummers op Invincible. En in tegenstelling tot velen vind ik de originele versie van 'Chicago' beter. De sfeer die in deze demo wordt geven vind ik goed passen, spannend. Had meer ingezeten.
Na HIStory ben ik niet meer zo blij geweest met een MJ-album. Hoewel, het nummer Blood on the dancefloor, ook goed... Tja.

Nu heb ik al rekening gehouden met de 'nieuwigheid', want ik zet Xscape nu liever op dan HIStory en Dangerous, maar laten we wel een beetje reeel blijven.

PS Erg lelijke hoes, dat wel.

Dit is echt mooi, persoonlijk vind ik dit veel beter dan alle studioversies. Luister maar eens naar het verschil tussen de studio- en deze liveopname van 'heaven help the child'. Dit nummer (in live-uitvoering) gaat behoren tot mijn lijst van mooiste liedjes allertijden!

1 klein minpuntje, er wordt veel verteld tussen de nummers door, en na veel draaien ken je die stukjes onderhand wel. Maar het is ook maar een heel klein minpuntje.

Sorry, vind zijn stem irritant, luister nooit echt naar teksten, dan blijft er volgens mij voor mij weinig over.
On the beach is wel een mooi nummer, op het eind.
Ik begrijp wel waarom het een hoge score krijgt, maar ik kan het niet waarderen.

Ik heb Ralph de Jongh & Crazy Hearts met koninginnnach 2011 in Vasim in Nijmegen gezien. Ik had ze al eerder gezien bij de wereld draait door (youtube), en ik dacht: daar moet ik heen. In Nijmegen dachten ze er niet helemaal hetzelfde over (gezien de opkomst) en dat is zeer onterecht. Lag ook aan de locatie denk ik, Vasim staat niet bekend om bluesavondjes.

Maar wat een lekker muziek! Lekker blues. Ik moest een beet denken aan exile on mainstreet, vooral vanwege de saxofonist en het stemgeluid van ralph de jongh (lijkt enigszins op Mick Jagger). Maar er zijn ook veel andere bluesachtige referentie te noemen, al is dat niet per senodig, de muziek staat voor zich. "More than words' is een swingend begin van dit album, en gezien het optreden, zal de rest wat meer zwaarmoedig zijn.

Ik ben benieuwd naar dit album, dat is nog twee weken wachten.

Even alle nummers doornemen en vergelijken met oude RHCP nummers
1. Monarchy of roses:
Verses lijken op 'One big mob', maar dat zijn kleine stukjes. Verder kan ik wel parallellen trekken met 'Parallel Universe' wat het refrein betreft. n OK eerste nummer, eerst even wennen aan dat rommelige begin, waar Kiedis stem is vervormd.
Overigens vind ik de zang over heel het album nogal plichtmatig klinken, wordt er niet koud of warm van. Geldt dus voor alle nummers.
2. Factory of faith.
Funkybass intro.Nummer heeft n beetje weg van 'So much I", Goed nummer, vooral als je hem hard zet. Op het einde is er ruimte voor een solo, maar die wordt niet benut: zonde!
3. Brendan's Death Song
Dit nummer is niet echt te vergelijken met oude RHCP-nummers, en dat is meteen verfrissend; in tegenstelling tot de eerste twee nummers, wordt de aandacht bij mij geschept. Die aandacht vlakt af op den duur, totdat de bridge komt, en de opbouw van het nummer eindelijk op gang komt. Ik vind dit wel een redelijk nummer. Hier en daar wat te langdradig, vooral qua zang erg eentonig. Na veel draaibeurten zal ik deze denk ik snel skippen, maar nu gaat ie nog wel.
4. Ethiopia
weer bass-intro??? waar blijft nou het gitaarwerk? Gedurende het nummer komt het wel, maar bass heeft weer de dominantie. Refrein lijkt op mix tussen 'easily' en 'dani california'. redelijk nummer.
5. Annie wants a baby
Aanvankelijk lijkt dit wel heel erg op 'This is the place', wellicht wat meer melodieus.Later krijgt dit nummer echt karakter. Los van de teksten vind ik dit wel een goed nummer. Ethiopia en Annie wants a baby lijken erg op elkaar, en dat is zonde; je verliest je aandacht.
6. Look around
couplet= Right on time, reffrein dan weer niet. Leuke bridge. Ik zie iedereen al twee keer klappen bij een concert; CLAP CLAP.
7. The adventures of rain dance maggie;
(Nu al) iets te vaak gehoord. HEy oh! Tja...
8. Did I let you know
Door coupletten een voortkabbelend nummer, zonder echt te kunnen vergelijken met andere nummers. Maar past zo op stadium arcadium, bijv a la make you feel better. Wel hoogtepunten: SOLO's!!!!!!!!!!!!! Yeah, trompet en gitaar. Ook reffrein is wel aanstekelijk.
9. Goodbye Hooray
Yeah gitaar! Eindelijk n beetje de oude energie van RHCP, maar in een nieuw jasje. Niet echt te vergelijken met andere nummers, en daardoor verfrissend. lekkere Bass-solo!
10. Hapiness Love company
piano? Ook goed nummer. beetje a la universally speaking, maar dan toch weer anders Wat vrolijker.
11. Police station
Zo, even goed luisteren naar de dynamiek in de intro! En dat blijft. Reffrein lijkt veel op 'Slow sheetah'. Wederom goed nummer, 1 van de beste zelfs. Mag wel wat minder geschreeuwd worden door dhr Kiedis. Piano en gitaarsolo op einde is een mooie toevoeging. De klasse druipt hier van af, ook van josh.
12. Even you Brutus?
Dit is nieuw. Apart. Die piano voegt echt wel een nieuwe dimensie toe aan RHCP. Dit is wederom verfrissend! En dat miauw geluid is ook wel vet. is moelijk te vergelijken. heeft wel dezelfde dynamiek als 'Righteous & the wicked' (BSSM!!!!), maar lijkt er tegelijkertijd niet op. Vet nummer.
13. Meet me at the corner?
Hey 2. Jammer, gezien het neiuwe geluid in de vorige twee nummers. Wel een pluspunt is dat je Josh op een clean strat goed hoort. En ook zijn stem is goed te horen. Mooie climax op het einde (incl gitaarstukje helemaal op het eind).
14. Dance, Dance, Dance
hebben ed peppers niet gewon 'dance everybody' van ?? (hoe heet die scandinavische band ook alweer, nou alweer vergeten) geluisterd, en bedacht, zoiets gaan wij ook doen? Duidelijk n experiment (Drums bijvoorbeeld), maar hoeft van mij niet.

In onderstaande meningen las ik vooral de meningen over kiedis en josh. Maar ik vind flea echt heel duidelijk als bandleider zich profileren op dit album, sterker dan ooit tevoren. Dit album wordt gedomineerd door bass-riffjes, en waar dat niet het geval is, dan is piano (ook gespeeld door flea) wel het bijzondere in een nummer. Ik had graag wat meer gitaarsolo's gehoord, maar die piano is ook een verrassing dat dit album waardig maakt.

Wat ook nieuw is dat de sterkere nummers op het einde van het album zich bevinden (vind ik dan, en met name door de input van de piano). Op vorige albums vanaf californication waren vooral de eerste zes zeven nummers de hits, en de rest was veel minder. Bijvoorbeeld bij californication was voor mij het album geeindigd na easily, vooral omdat porcelain zo ruk is. Nou doe ik nummers als emmit remmus en right on time tekort, maar goed. Op 'I'm with you' wordt het album echt goed vanaf nummer 8, en vooral 9, 11 en 12 zijn naar mijn mening de beste nummers. Nummers 1 tm 7 heb ik (zoals boven aangegeven) al wel eerder gehoord en refereert naar een album waar de peppers niet echt op hun best waren (stadium arcadium). Mocht je t hier niet mee eens zijn, en juist die stadium arcadium achtige nummers goed vindt, dan klopt voor jou de herkennende volgorde: goede nummers vooraan, de wat mindere achteraan.

Kortom: ik was aanvankelijk teleurgesteld, nadat ik de eerste nummers had gehoord, vooral doordat ik verwachtte dat de nummers daarna nog minder zouden zijn. Integendeel, deze nummers maken juist het album, en stemmen mij zeer positief. Ze laten daar ook zien dat ze meester zijn over hun instrumenten, en gezamenlijk een zeer mooi geluid produceren; damn! Het is tevens een bewijs dat de productie ook puik in elkaar steekt.

Heel raar,
Bij dit album kan je in extase raken, of het kabbelt voorbij zonder dat je er erg in hebt. Maar dat laatste ligt meer aan jezelf dan aan Rory. Kortom, even voor goed voor gaan zitten, dan is deze plaat 5 sterren waard.

Na "Red hot chili peppers' en 'freaky styley', is deze plaat zo'n mega stap vooruit. Ik wilde net 3 favo nummers op de plaat aangeven, maar dat is verdomd moelijk. Waar bij de vorige platen nog enkele uitschieters waren, zijn deze nummers allemaal top; fight like a brave, funky crime, Me& my friends (!), backwood, subterranean homesick blues (geweldige cover, 'LOOK OUT KID), party on your pussy (los van de tekst ook echt topnummer) en het afsluitende organic anti-beat box band, ik kan niet kiezen.

Funky!!

Mogen wel wat meer up-tempo nummers op, want die zijn wel te doen. De overige langzame nummers maken het album naar mijn mening saai. Sommige zullen ze mooi vinden, sommige zullen ze na een tijdje mooi vinden, maar ik heb nu en straks niet echt veel zin in dat gewauwel.Maar nogmaals, die up-tempo nummers zijn prima, beetje beatles 'octopus garden' -achtig. 'Shallow water' is goed nummer.

Gaan we weer terug naar de jaren '80??? daar heb ik echt geen zin in. Met dit album krijg ik wel het gevoel. 1 pluspunt, ik kon niet plaatsen waarom ik het vorige album niet zo goed vond. Dankzij dit album kan ik dat wel.