Toen ik voor het eerst hoorde over het album 'Sugarcoat' van Blushing, was ik meteen geïntrigeerd door hun reputatie in de shoegaze scene. Na het album grondig beluisterd te hebben, deel ik graag mijn bevindingen nummer voor nummer.

Het album opent met "Intro", wat inderdaad als een ietwat overbodig stukje aanvoelt. Echter, het dient zijn doel als een sfeervolle overgang naar de rest van het album. De serene klanken zetten de toon voor wat een diepe duik in de dromerige wereld van Blushing blijkt te zijn.

"Tamagotchi" volgt als een melodieus indiepopnummer waarbij de zang van Christina Carmona meteen opvalt. Haar stem heeft een zachte kwaliteit die perfect past bij de licht zwevende melodie. De track heeft een aanstekelijk ritme en laat een blijvende indruk achter met zijn harmonieuze gitaarspel

Bij "Seafoam" merk ik op dat de shoegaze button volledig op aan staat. De gruizige gitaren zijn prominent aanwezig en creëren een dichte, atmosferische geluidslaag die kenmerkend is voor het genre. Dit nummer voelt aan als een onderdompeling in een warm, sonisch bad.

"Slyce" verschuift de sfeer naar iets dat meer neigt naar indierock met een snufje shoegaze. Het is een dynamisch nummer dat speelt met intensiteit en melodie, waarbij het gitaarwerk scherp en doordringend is. Een perfecte mix van zachtheid en kracht.

"Silver Teeth" begint gruizig, maar ontplooit zich tot een nummer met een zalvende melodie en galmende zang. Het is mijn favoriet op het album door de manier waarop het contrast tussen de ruwe gitaren en de vloeiende zanglijnen een diepe emotionele resonantie creëert.

Het titelnummer "Sugarcoat" is een showcase van fijne baslijnen en dromerige texturen. Het is een nummer dat je meeneemt op een introspectieve reis, ondersteund door een dichte, doch heldere productie.

"Fizz" brengt ons terug naar old-fashioned shoegaze. De dikke lagen gitaar en de etherische zang zorgen voor een nostalgisch gevoel dat herinneringen oproept aan de vroege dagen van het genre. "Say When" is een prachtig staaltje dromerige indiepop. De zachte, melodieuze aanpak maakt het een van de meer toegankelijke nummers op het album, perfect voor een rustige avond.

"Pull You in Two" is aanstekelijk en pakt je vanaf de eerste noot. De energie is aanstekelijk en de dynamiek tussen de bandleden voelbaar, wat zorgt voor een boeiende luisterervaring. "Charms" staat uit door zijn bijzonder fraaie melodie. Het is beklijvend en blijft nog lang na het luisteren in je hoofd hangen. Het nummer bouwt langzaam op naar een emotionele climax die echt rauwe emotie toont.

"Debt", het slotakkoord van het album, is een prachtig einde dat het gevoel van voltooiing geeft. Het is een goed uitgebalanceerd nummer dat de kracht van het hele album samenbrengt en een passend einde biedt aan de muzikale reis.

Over het geheel genomen is 'Sugarcoat' van Blushing een indrukwekkende toevoeging aan het shoegaze genre. Elk nummer draagt bij aan een coherente sfeer die zowel nostalgisch als fris aanvoelt. Een must-listen voor fans van het genre.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Another Side of Bob Dylan is het vierde studioalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Bob Dylan uit 1964. Het markeerde een opmerkelijke afwijking van zijn eerdere werk, met name zijn folk-georiënteerde albums, en toonde Dylans evoluerende artistieke gevoeligheden.

Lyriek en songwriting: Het album wordt gekenmerkt door Dylans introspectieve en poëtische lyriek, die altijd zijn sterkste kant was geweest. Nummers als "It Ain't Me Babe" en "My Back Pages" laten zijn talent voor woordspelingen en sociaal commentaar zien. Zijn songwriting is hier persoonlijker in vergelijking met zijn eerdere werken.

Muzikale diversiteit: Dit album markeert Dylan's overstap van pure folkmuziek naar een meer divers scala aan muziekstijlen. De integratie van rock- en popelementen in zijn liedjes is duidelijk, wat zijn bereidheid om te experimenteren laat zien. Nummers als "Motorpsycho Nitemare" en "I Don't Believe You" bevatten verschillende muzikale invloeden.

Vocale verbetering: Dylan's zangstijl op dit album is wat minder rauw en meer gecontroleerd in vergelijking met sommige van zijn eerdere werk. Zijn stem is nog steeds onderscheidend en expressief, maar er zit een verfijning in die bijdraagt aan de algehele aantrekkingskracht van het album.

Evolutie van Dylan: "Another Side of Bob Dylan" is een belangrijke mijlpaal in Dylans carrière, omdat het zijn evolutie markeert van een puur folkartiest naar een meer eclectische en veelzijdige muzikant. Het is duidelijk dat hij nieuwe muzikale horizonten aan het verkennen was en zijn eigen identiteit als artiest in twijfel trok.

Opvallende nummers: Enkele van de opvallende nummers op het album zijn 'It Ain't Me Babe', 'Chimes of Freedom', 'My Back Pages' en 'All I Really Want to Do'. Deze nummers vangen de essentie van Dylans veranderende stijl en lyrische diepgang.

Samengevat is "Another Side of Bob Dylan" een belangrijk album in de carrière van de artiest dat zijn groei als songwriter laat zien en zijn bereidheid om te experimenteren met verschillende muziekstijlen. Het is misschien niet zo gevierd als sommige van zijn andere albums zoals "Highway 61 Revisited" of "Blood on the Tracks", maar het blijft een belangrijk hoofdstuk in de muzikale reis van Bob Dylan en is het luisteren waard voor fans en mensen die geïnteresseerd zijn.

Mijn 3 favorieten op het album zijn Chimes of Freedom, My Back Pages en It Ain't Me Babe

Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

Blonde on Blonde, uitgebracht in 1966, is een van Bob Dylan’s bekendste albums. Het album combineert poëtische teksten met een unieke mix van rock, folk en blues. De nummers hebben vaal een dromerige en introspectieve sfeer. Bekende liedjes zoals "Visions of Johanna” en “I Want You” maken dit dubbelalbum een prachtig album en voor velen een mijlpaal in de rockgeschiedenis. Toch is het een album dat beslist niet tot mijn meest favoriete albums behoort maar ik deel de mening dat het zeker een monument(je) is. Zeker voor degenen die in de jaren 60 minstens in de puberteit waren aangeland. Hieronder mijn beleving van het album.

Het album begint jolig en carnavalesk met de blazers en de vrolijke toon in Rainy Day Women #12 & 35. Het nummer bevat de beroemde regel "Everybody must get stoned." Het heeft een losse, feestelijke sfeer met een bluesachtige stijl. Niet helemaal mijn favoriet. (6,5)
De echte blues komt binnen met Pledging My Time, Een nummer waarin Dylan zijn toewijding en verlangen uitdrukt, waarschijnlijk naar een geliefde. Een nummer met rauwe emotie. (7)

Visions of Johanna is een poëtisch nummer over verlangen, gemis en verwarring, waarbij Johanna symbool staat voor iets ongrijpbaars. Muzikaal heeft het een rustige, dromerige folkrockstijl. (8)
In One of Us Must Know (Sooner or Later) verontschuldigt Dylan zich voor pijn die hij onbedoeld heeft veroorzaakt. Een nummer met emotionele zang, een melodieuze piano en een licht rockgevoel. (8,5)

I Want You is een speels en oprecht liefdeslied waarin Dylan zijn verlangens en emoties openhartig uitdrukt. Muzikaal heeft het een vrolijk ritme, ondersteund door sprankelende gitaar en een warme melodie. (9)
Vervolgens Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again. Dit nummer beschrijft gevoelens van verwarring en herhaling in het leven. Muzikaal combineert het een ritmische folkrockstijl met blues invloeden. (7)

Leopard-skin Pill-box Hat is een satirisch liefdeslied vol humor en ironie. Dylan bespot oppervlakkigheid en materialisme, symbolisch weergegeven door de "leopard-skin pill-box hat." Muzikaal heeft het een speelse bluesstijl. (8)
Just Like a Woman gaat over een complexe relatie. Muzikaal heeft het een zachte folkrockstijl met een warme gitaar. (7,5)

Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) Dit nummer gaat over een relatie die ten einde komt. Muzikaal heeft het een energieke, swingende stijl (7)
Temporary Like Achilles gaat over verlangen en afwijzing in een relatie. De tekst vergelijkt kwetsbaarheid met de zwakke hiel van Achilles en beschrijft emotionele afstand. Muzikaal heeft het een langzame, bluesachtige stijl .(7)

Absolutely Sweet Marie" gaat over verlangen, ongeduld en de complexiteit van liefde. Het heeft een levendige folkrockstijl met een energieke melodie en vrolijke instrumentatie. (8)
4th Time Around vertelt een mysterieus verhaal over een complexe relatie, met subtiele humor en hints naar misverstanden. Muzikaal heeft het een intieme folkstijl met een eenvoudige gitaarmelodie en zachte mondharmonica. (7,5)

Obviously 5 Believers" gaat over intense emoties in de liefde, met een focus op verlangen en onzekerheid. Muzikaal heeft het een krachtige bluesstijl, met een snel tempo, stevige gitaarpartijen en een prominente mondharmonica. (7)
Afsluiter Sad Eyed Lady of the Lowlands is een poëtisch eerbetoon aan een mysterieuze vrouw. Muzikaal heeft het een langzame, meditatieve stijl met een melancholische melodie. (8)

Blonde on Blonde is een bijzonder album dat de veelzijdigheid van Bob Dylan laat zien. Het combineert poëtische teksten met een mix van folk, blues en rock. Hoewel niet elk nummer even bijzonder is, maken tracks als "Visions of Johanna" en "I Want You" het een luisterervaring die blijft boeien. Voor liefhebbers van diepgaande teksten en muzikale diversiteit is dit album een aanrader en een belangrijk stuk muziekgeschiedenis.

Waardering: 7,6

Bob Dylan en The Band vormen samen een van de meest iconische samenwerkingen in de geschiedenis van de rockmuziek. Dylan, beroemd om zijn poëtische teksten en karakteristieke stem, creëerde met de muzikale klasse van The Band een unieke chemie. Deze samenwerking leidde tot memorabele albums en optredens, waaronder het indrukwekkende live-album Before the Flood uit 1974.

Dit album, opgenomen tijdens hun gezamenlijke tour, is een energieke en emotionele weergave van hun kracht als artiesten. Het bevat een mix van feestelijke nummers, melancholische ballads en krachtige rocknummers die stuk voor stuk de veelzijdigheid van deze samenwerking laten zien.

Indrukwekkende hoogtepunten
Het album opent met Most Likely You Go Your Way (And I’ll Go Mine), een energiek nummer over scheiding en onafhankelijkheid, waarin Dylan’s stem krachtig klinkt en The Band een dynamisch ritme toevoegt. Vervolgens brengt Lay, Lady, Lay een hartverwarmend moment vol verlangen, ondersteund door een speelse melodie.

De klassieker Rainy Day Women #12 & 35 is een feestelijk nummer met een rebelse toon, perfect voor het meezingende publiek. Daartegenover staat Knockin’ on Heaven’s Door, een ingetogen en aangrijpend lied over het naderende einde, waarin de emotionele diepgang centraal staat.

It Ain’t Me, Babe en Ballad of a Thin Man behandelen thema’s van afwijzing en verwarring, ondersteund door krachtige teksten en intense melodieën. Up on Cripple Creek brengt een luchtig en vrolijk moment, terwijl I Shall Be Released ontroert met een boodschap van hoop en verlangen naar vrijheid.

Diversiteit in sfeer en emotie
Het album varieert sterk in toon en thematiek. Endless Highway biedt een optimistisch gevoel van avontuur, terwijl *he Night They Drove Old Dixie Down melancholie oproept met een verhaal over het einde van de Amerikaanse burgeroorlog.

Ook Stage Fright behandelt persoonlijke onzekerheden, terwijl nummers zoals Don’t Think Twice, It’s Alright en Just Like a Woman zich richten op verloren relaties en de complexiteit van menselijke emoties. Dylan’s teksten zijn hier krachtig en raken de luisteraar diep.

Klassiekers en afsluiting
Het iconische Like a Rolling Stone en het rauwe Highway 61 Revisited brengen de energieke kracht van Dylan & The Band naar voren. De afsluiter Blowing in the Wind is een ontroerend en tijdloos slotnummer dat vrede en vrijheid bezingt.

Conclusie
Before the Flood is een prachtig live-album dat de intense chemie tussen Bob Dylan en The Band laat horen. Het album biedt een rijke diversiteit aan stijlen en emoties, waarbij elk nummer een unieke boodschap en sfeer heeft. De combinatie van Dylan’s poëzie en The Band’s muzikale virtuositeit maakt dit album een ware klassieker.

Waardering: 8

Een album dat een half jaar geleden is uitgekomen. Het betreft het tweede album van de Canadese Band Bodywash. Een voor mij nog onbekende artiest. De band bestaat uit Chris Steward en Rosie Long Decter en die zijn in 2018 al begonnen met het werken aan dit album. Het is dan ook niet zo vreemd dat het staat als een huis.

Het betreft vrij traditionele shoegaze maar dat is zeker geen negatieve vaststelling. De nummers klinken door de verrassend mooie productie erg fris. De opener begint met een wat ambient aandoend intro dat de ware bedoelingen van de band nog niet prijsgeeft. Niet opgeven dus!

Bas Relief is misschien een kleine uitzondering maar verder is het genieten. Perfect Blue en/of Massif Central zijn volgens mij op single uitgebracht, maar elk nummer komt in aanmerking om op een single te staan. Massif Central en Sterilizer zijn mijn prijsnummers van dit album dat van mij een score van 4* krijgt.

Over de band

Bombay Bicycle Club is een Britse indie rock band die al sinds hun debuut in 2009 bekendstaat om hun veelzijdige en innovatieve geluid. Hun laatste album My Big Day, uitgebracht in 2023, toont wederom hun muzikale groei en experimentatie. Het album verkent verschillende genres en samenwerkingen, waardoor het een frisse, dynamische toevoeging is aan hun discografie. Door de combinatie van verschillende stijlen, waaronder indie, pop en elektronische invloeden, brengt dit album een breed scala aan emoties en ervaringen over. My Big Day laat zien dat de band zich niet vastlegt op één geluid, maar blijft evolueren.

Algemene stijl en productie

De algemene stijl van My Big Day is moeilijk in één hokje te plaatsen. Het album beweegt zich soepel tussen indie rock, folk, elektronische elementen en zelfs wat funk en soul, wat zorgt voor een eclectische luisterervaring. De productie, uitgevoerd door de band zelf samen met producer Ben Allen, is zorgvuldig uitgewerkt. Elk nummer heeft een eigen identiteit, maar toch voelt het album als een samenhangend geheel. De geluidskwaliteit is helder en goed uitgebalanceerd, waardoor alle instrumentale details en vocalen goed naar voren komen. Vooral de zanglijnen en de texturen van de gitaren springen eruit, zonder de rest van de instrumentatie te overschaduwen.

Track-by-track review

1. Just a Little More Time
Het album opent met Just a Little More Time, een nummer met smekende, verlangende sfeer. De tekst draait om het verlangen naar meer tijd – om te reflecteren, te herstellen of iets belangrijks af te ronden. De herhaling van de woorden "just a little more time" benadrukt deze emotie. Muzikaal gezien heeft het een ritmische onderlaag die de spanning opbouwt. De instrumentale pauzes creëren momenten van introspectie, waardoor de emotionele lading van het nummer versterkt wordt.

2. I Want to Be Your Only Pet
Dit nummer heeft een speelse, maar tegelijkertijd melancholische toon. De tekst weerspiegelt een diep verlangen naar afhankelijkheid en geborgenheid. "Ik wil je enige huisdier zijn" is een opvallende regel, die de obsessieve aard van het verlangen benadrukt. Het repetitieve karakter van het nummer versterkt de verwarring en het gevoel van verloren zijn, terwijl de melodie fris en energiek aanvoelt.

3. Sleepless (feat. Jay Som)
In Sleepless onderzoekt de band gevoelens van vermoeidheid en stagnatie. De tekst schetst het gevoel vast te zitten in herhalingen, terwijl de spreker verlangt naar verandering. Jay Som's bijdrage voegt een etherische kwaliteit toe aan het nummer, wat de dromerige sfeer versterkt. De melodie is ingetogen, maar blijft hangen dankzij de subtiele lagen van instrumentatie.

4. My Big Day
Het titelnummer My Big Day voelt verrassend relaxed aan voor een lied over zo'n belangrijk moment. De tekst reflecteert op zelfverwaarlozing en verdoving op een cruciale dag. De spreker worstelt met verwachtingen, maar het nummer blijft lichtvoetig door de speelse melodie en luchtige productie. Deze combinatie van apathie in de tekst en een relaxte muzikale sfeer maakt het nummer intrigerend.

5. Turn the World On
Dit is een van de meer optimistische nummers op het album. Turn the World On barst van nostalgie en reflectie, waarbij het verstrijken van de tijd en gemiste kansen worden belicht. Tegelijkertijd is er een hoopvolle ondertoon die de luisteraar aanspoort om naar de toekomst te kijken. De melodie is vrolijk en energiek, wat goed aansluit bij de positieve boodschap van het nummer.

6. Meditate (feat. Nilüfer Yanya)
Meditate met Nilüfer Yanya is een krachtig en zelfverzekerd nummer. De tekst benadrukt de kracht van mentale rust en innerlijke kracht, zelfs in moeilijke tijden. Yanya’s unieke stem voegt diepte toe aan het nummer, en de opbouw van de muziek draagt bij aan een gevoel van veerkracht en vastberadenheid. De combinatie van lichtvoetige melodieën en stevige baslijnen maakt het tot een van de hoogtepunten van het album.

7. Rural Radio Predicts the Rapture
Een kort intermezzo zonder tekst, Rural Radio Predicts the Rapture, voelt aan als een rustmoment in het album. Het instrumentale stuk is atmosferisch en bouwt spanning op, waardoor het perfect werkt als overgang naar de volgende tracks. Een voor mij wat overbodige track

8. Heaven (feat. Damon Albarn)
Met Damon Albarn als gastartiest is Heaven een ingetogen en onderzoekend nummer. De tekst beschrijft het nemen van risico's, zelfs als de uitkomst onzeker is. De samenwerking met Albarn voegt een prachtige melancholische laag toe, en de melodie is ingetogen maar meeslepend. Dit nummer roept een gevoel van reflectie op, versterkt door de zachte gitaarriffs en Albarns kenmerkende stemgeluid.

9. Tekken 2 (feat. Chaka Khan)
Een onverwachte samenwerking met Chaka Khan, Tekken 2, is een ontspannen en funky nummer dat zich richt op het overwinnen van obstakels. De soulvolle bijdrage van Khan brengt een unieke dynamiek in het nummer. Het gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid komt duidelijk naar voren in zowel de tekst als de groove van het nummer.

10. Diving (feat. Holly Humberstone)
Diving voelt als een moment van bevrijding. De tekst draait om het loslaten van het verleden en het aangaan van nieuwe avonturen. De samenwerking met Holly Humberstone is een schot in de roos; haar zachte stem mengt perfect met de dromerige melodie. Dit nummer gaat diep in op de emoties van verbinding en begrip, en het "duiken" symboliseert het volledig omarmen van die gevoelens.

11. Onward
Het album sluit af met Onward, een ontwapenend en sfeervol nummer. De tekst reflecteert op de vergankelijkheid van het leven en de onzekerheden die daarbij horen. De melodie is kalm en introspectief, wat het een perfect slot maakt voor dit diverse album. Het nummer voelt als een laatste reflectie, waarbij het thema van vooruitgang en verlichting centraal staat.

Eindconclusie en aanbeveling

My Big Day van Bombay Bicycle Club is een gevarieerd en doordacht album dat de luisteraar meeneemt op een reis door verschillende muzikale landschappen en emoties. Elk nummer heeft zijn eigen unieke karakter, wat het album veelzijdig en boeiend maakt. De teksten zijn vaak introspectief en emotioneel geladen, terwijl de muzikale begeleiding creatief en verrassend is. Dit album is een aanrader voor zowel fans van indie rock als voor diegenen die houden van experimentele muziek met een diepere emotionele laag.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Bored at my Grandmas House is een intrigerende Britse band die zich onderscheidt door hun eigenzinnige en melodieuze muziekstijl. Hun geluid is een mengeling van dromerige indie-pop en intieme, introspectieve teksten,. De band, geleid door de getalenteerde Amber Strawbridge, weet met hun muziek een gevoel van nostalgie en melancholie op te roepen dat veel luisteraars zal aanspreken.

Show & Tell, het nieuwste album van Bored at my Grandmas House, is een waar muzikaal genot. Vanaf het eerste nummer word je meegenomen op een reis door een scala aan emoties en muzikale landschappen. De openingstrack, simpelweg getiteld Intro, zet meteen de toon met een veelbelovende en pakkende melodie die nieuwsgierigheid opwekt.

Het tweede nummer, Inhibitions, weet met zijn aanstekelijke melodieën en prachtige gitaar riffs echt indruk te maken. De zang van Amber is hier op haar best, helder en vol emotie, wat het nummer een extra dimensie geeft. Dit wordt gevolgd door het titelnummer Show & Tell, dat een licht dromerige sfeer heeft. De melodie is heerlijk en de tekst is duidelijk en meeslepend, waardoor het een van de hoogtepunten van het album is.

Friendship Bracelets is een ander sterk nummer met een meeslepende melodie die in je hoofd blijft hangen. Het is een perfect voorbeeld van de kracht van de band om eenvoudige, maar effectieve liedjes te maken die echt impact hebben. Heavy Head begint ingetogen maar bouwt op naar een geweldig refrein en een stevige apotheose, wat bewijst dat de band ook een meer krachtige kant heeft.

How Do You See the World? is iets ingetogener en mist misschien de aanstekelijkheid van de voorgaande nummers, maar biedt toch een introspectieve blik die goed past binnen het geheel van het album. I Like What You Bring Out in Me is harmonieus en laat zien hoe goed de band in staat is om alle elementen van hun muziek samen te brengen tot een samenhangend geheel.

Don't Do Anything Stupid valt op door de prachtige balans tussen de instrumenten en de stem van Amber. Het nummer Imposter Syndrome klinkt wat steviger en biedt een frisse variatie binnen het album, terwijl Moving Slow een relaxte, melancholische sfeer heeft die perfect past bij een rustige luisterervaring.

We See the World in the Same Way kabbelt voort op een sfeervolle manier en werkt toe naar een majestueus einde. Het afsluitende nummer, Hide & Seek, sluit het album sfeervol af en laat de luisteraar met een voldaan gevoel achter.

Kortom, Show & Tell is een album dat een breed scala aan emoties en muzikale stijlen biedt. Elk nummer is zorgvuldig samengesteld en draagt bij aan het algehele gevoel van nostalgie dat Bored at my Grandmas House zo goed weet te creëren. Het is een indrukwekkend werk dat volgens mij menigeen zal bekoren..

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Bosco Sacro is een Italiaanse band, opgericht in 2022 en bestaat uit Paolo Monti, Luca Scotti, Francesco Vara en Giulia Parin. Ze zijn alle vier bandlid bij diverse Italiaanse bands en vormen een gelegenheidsformatie. De muziek van Bosco Sacro is moeilijk in een hokje te plaatsen. Het heeft raakvlakken met Ambient en Doom, maar ook met triphop en dreamgaze.

Voor mij laat de muziek zich het best als volgt omschrijven:
Langgerekte dromerige melodieën die je los weken van de vaste grond onder je voeten. Je zweeft in een donker bos en bent één met de bomen om je heen. Hoor ik daar een engel? Het is de stem van Giulia Parin die je van achter elke boom in het bos hypnotiseert. Een hypnose die de hele nacht mag duren. Les Arbres Rampants in de Bosco Sacro; de kruipende bomen in de heilige bossen. Ze laten je niet los!

Helaas is na 30 minuten de hypnose voorbij. Ik heb nog niet vaak een album gehoord dat zo goed in staat is mij in een dergelijke trance te krijgen. Je moet er wel voor open staan. Lang niet iedereen zal zich door deze muziek laten betoveren. Maar als dat wel zo is zul je keer op keer het album opnieuw willen beluisteren.

Het lijkt me nu al vrij zeker dat dit album op mijn eindejaarslijst 2023 een hoge positie gaat innemen. Ik ga het nu nog een keer streamen en ben voor een half uur onbereikbaar. Zegt het voort!

Bowery Electric was een Amerikaanse band uit New York die in 1993 begon. De band bestond uit Lawrence Chandler en Martha Schwendener. Hun muziek was een mix van verschillende stijlen zoals shoegaze, ambient en elektronische muziek. Ze staan bekend om hun dromerige en soms verdrietige geluid, dat zwaar en zweverig kan aanvoelen. Hoewel de band in 2000 is gestopt, blijven ze geliefd onder fans van alternatieve en experimentele muziek.

In 1996 bracht Bowery Electric hun tweede album uit, genaamd Beat. Dit album wordt door veel mensen gezien als een hoogtepunt in hun carrière. Beat is een bijzonder album omdat het trage, hypnotiserende ritmes combineert met vervormde gitaren en subtiele elektronische geluiden. De sfeer is donker en meeslepend, wat het aantrekkelijk maakt voor mensen die houden van introspectieve en dromerige muziek. Het is een mooi voorbeeld van hoe shoegaze en triphop samen kunnen komen.

Laten we eens kijken naar de verschillende nummers op het album.

Het album begint met het nummer Beat, dat een fijn ritme en rustige zang heeft. Dit nummer heeft duidelijk invloeden van triphop en het bouwt een mooie, meeslepende sfeer op. Het is een sterke opener omdat de geluiden gelaagd zijn en er veel gebeurt in de muziek, zelfs al is het subtiel.

Daarna komt Empty Words, dat iets melodieuzer is dan het eerste nummer, maar nog steeds dezelfde zweverige sfeer heeft die Bowery Electric kenmerkt. De melodie en het ritme vullen elkaar mooi aan en maken dit nummer heel boeiend.

Het derde nummer, Without Stopping, verdiept zich nog verder in de triphop-invloeden. Het ritme is hypnotiserend en de zang zweeft over de muziek heen. Dit nummer voelt kalmer aan en creëert een soort innerlijke rust. De tekst gaat over hoe je soms haast zonder dat je echt vooruit komt, wat een interessante gedachte is.

Under the Sun is een instrumentaal nummer, maar het mist een beetje de spanning en dynamiek van de eerdere tracks. Het is daardoor minder indrukwekkend en voelt wat vlak aan.

Met Fear of Flying keert de magie echter weer terug. Dit nummer heeft een simpel maar mooi ritme en melodie, en weet de essentie van het geluid van Bowery Electric perfect te vangen. De subtiele veranderingen in de muziek en de emotionele ondertoon maken dit tot een van de hoogtepunten van het album.

Daarna volgt Looped, nog een instrumentaal nummer, maar dit keer korter. Het geluid lijkt een beetje op een kerkklok, wat voor een interessante sfeer zorgt. Toch mist het wat variatie, waardoor het minder boeiend blijft.

Black Light is een fijn nummer met een mooie melodie en een goede opbouw. De harmonieën en productie zijn goed gedaan, wat het een fijn nummer maakt om naar te luisteren.

Het voorlaatste nummer, Inside Out, is een langer instrumentaal nummer. Hoewel de opbouw mooi is, mist het wat variatie om de volle lengte interessant te houden.

Het album eindigt met Postscript, een lang nummer van bijna 17 minuten. Helaas biedt dit nummer weinig variatie, waardoor het als afsluiter een beetje tegenvalt. Het had beter gekund om het album op een sterkere manier af te sluiten.

Conclusie en aanbeveling

Beat van Bowery Electric is een album dat zeker de moeite waard is voor fans van shoegaze, triphop en dromerige, introspectieve muziek. Het is een album dat je meevoert met zijn hypnotiserende ritmes en subtiele melodieën, vooral in nummers zoals Beat, Fear of Flying en Black Light. Toch zijn er een paar momenten op het album, zoals Under the Sun en Postscript, die minder indruk maken door een gebrek aan variatie.

Als je van experimentele muziek houdt die langzaam opbouwt en sfeer boven snelheid plaatst, dan is Beat zeker een aanrader. Het is een album om rustig naar te luisteren en jezelf in te verliezen, ondanks enkele mindere nummers.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie van Brenda Lee

Brenda Lee is een Amerikaanse zangeres die vooral populair werd in de jaren 50 en 60. Ze werd geboren in 1944 in Atlanta, Georgia, en begon al op jonge leeftijd met zingen. Brenda stond bekend om haar krachtige stem, ondanks haar kleine postuur, en kreeg de bijnaam “Little Miss Dynamite.” Haar muziekstijl is een mix van rock-'n-roll, pop en country. Brenda Lee scoorde veel grote hits, waaronder het bekende kerstlied "Rockin' Around the Christmas Tree" en “I’m Sorry.” Ze was een van de jongste en succesvolste zangeressen van haar tijd en heeft een blijvende invloed op de muziek.

Introductie van het album All the Way (1961)

All the Way is een album van Brenda Lee dat uitkwam in 1961. Op dit album laat Brenda Lee een veelzijdige kant van zichzelf zien, met nummers die variëren van pop tot ballads. Het album bevat haar unieke, krachtige zang en toont haar talent om emoties over te brengen. Enkele bekende nummers op het album zijn "Lover, Come Back to Me" en de titeltrack "All the Way." Het album werd goed ontvangen en versterkte haar positie als een van de grootste tieneridolen van haar tijd. All the Way is een klassiek voorbeeld van Brenda’s tijdloze stem en stijl.

De nummers op het album

In de vlotte opener Lover Come Back to Me zingt Brenda Lee over het verlangen naar een verloren geliefde en de hoop dat hij terugkomt. De sfeer is vol emotie, met een mix van hartstocht en melancholie. Haar krachtige stem brengt de gevoelens van gemis en liefde intens over. Lekker swingend (7,5).

In het nummer All the Way gaat het over volledige toewijding in de liefde. Er wordt benadrukt dat ware liefde betekent dat je er helemaal voor gaat, door goede en slechte tijden. De sfeer is romantisch en warm, en Brenda's stem drukt een diep gevoel van trouw en passie uit. De zang is groots (8).

Het nummer Dum Dum gaat over een vrolijke, jonge liefde. Over de opwinding en het plezier van verliefd zijn, waarbij zelfs de simpele dingen speciaal zijn. De sfeer is luchtig en speels, en het nummer heeft een fijn ritme dat het gevoel van jeugdig geluk uitdrukt, maar is niet echt spannend (6,5).

In het bekende On the Sunny Side of the Street gaat het over het kiezen voor geluk en het achterlaten van zorgen. Brenda Lee moedigt aan om het leven positief te bekijken en de zonnige kant te zien. De sfeer is optimistisch en vrolijk, met een lichte melodie die kracht en hoop uitstraalt. Heerlijke krachtige zang (8)

In Talkin' 'Bout You zingt Brenda Lee over haar gevoelens voor een speciale persoon, waar ze voortdurend over praat en aan denkt. Het nummer heeft een energieke en vrolijke sfeer, vol enthousiasme. Haar stem brengt het plezier en de opwinding van verliefd zijn tot leven, op een speelse manie, maar het nummer is toch iets minder spannend en overtuigend (6,5)

In The Prisoner's Song gaat het over het verdriet en verlangen van iemand die opgesloten is en zijn geliefde mist. De tekst gaat over een diep gevoel van eenzaamheid en hoop om ooit weer vrij te zijn. De sfeer is melancholisch en gevoelig, vol verlangen naar vrijheid en liefde (6,5).

In het wat tragere Someone to Love Me beschrijft Brenda Lee het verlangen naar iemand die oprecht liefheeft en steunt. Ze uit een diepe wens om niet alleen te zijn en een speciale band te vinden. De sfeer is emotioneel en eerlijk, met een warme melodie die haar kwetsbaarheid laat horen. Heerlijk meeslepend (7).

In Do I Worry (Yes I Do) zingt Brenda Lee over zorgen en onzekerheid in de liefde. Ze vraagt zich af of haar geliefde echt om haar geeft en maakt zich zorgen over hun relatie. De sfeer is bezorgd en een beetje droevig, en haar stem drukt dit gevoelig uit (7).

In Tragedy gaat het over het intense verdriet dat wordt gevoeld door een verloren liefde. Ze beschrijft hoe deze pijn als een tragedie aanvoelt, bijna ondragelijk. De sfeer is dramatisch en emotioneel, en haar krachtige stem benadrukt het diepe hartzeer en de eenzaamheid die daarbij hoort (7)

In Kansas City zingt Brenda Lee over haar reis naar de stad Kansas City, waar ze hoopt plezier te hebben en oude vrienden te zien. De sfeer is levendig en vrolijk, met een speels ritme dat haar enthousiasme voor avontuur en nieuwe ervaringen goed laat horen (6,5)

In Eventually zingt Brenda Lee over haar hoop dat haar geliefde uiteindelijk bij haar zal terugkomen. Ze gelooft dat, ondanks hun problemen, alles goed zal komen met de tijd. De sfeer is optimistisch en geruststellend, en haar stem brengt een gevoel van geduld en vertrouwen in de toekomst over. Grandioos sfeer gegeven (8)

In Speak to Me Pretty zingt Brenda Lee over haar wens dat haar geliefde mooie, lieve woorden tegen haar zegt. Ze verlangt ernaar om zich geliefd en speciaal te voelen door zijn aandacht en complimenten. De sfeer is romantisch en licht, met een speelse toon die haar verlangen benadrukt (7). .

Big Chance gaat over een belangrijke kans in de liefde. Brenda Lee vertelt haar geliefde dat hij zijn "grote kans" krijgt om haar liefde te winnen, maar dat hij wel eerlijk en serieus moet zijn. De sfeer is uitdagend en hoopvol, met een speelse toon van romantische spanning. Het tempo is lekker hoog en opzwepend. (7)

Conclusie en Aanbeveling

Het album All the Way van Brenda Lee uit 1961 biedt een gevarieerde mix van liefde, verlangen, en vrolijke momenten. Brenda's krachtige stem en emotionele interpretaties maken elk nummer bijzonder. Van het romantische All the Way tot het hoopvolle On the Sunny Side of the Street, het album laat goed zien waarom Brenda Lee zo'n icoon is. Ze kan zowel speelse als serieuze thema’s overtuigend brengen. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van nostalgische, oprechte muziek met veel gevoel. Een prachtig stuk uit de jaren 60 dat Brenda’s veelzijdigheid toont en tot op heden inspireert.

Waardering: 7,1 Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over de artiest:
Brendan Perry is een veelzijdige muzikant, singer-songwriter en producer die vooral bekend staat om zijn werk in de neoklassieke en dark wave muziekgenres. Hij werd geboren op 30 juni 1959 in Whitechapel, Londen, maar groeide op in Auckland, Nieuw-Zeeland. Perry is vooral bekend als de medeoprichter en de helft van het invloedrijke muzikale duo Dead Can Dance, samen met Lisa Gerrard.

Dead Can Dance werd opgericht in de vroege jaren 1980 en heeft een uniek geluid ontwikkeld dat elementen van wereldmuziek, dark wave, gothic rock, neoklassiek en ambient omvat. Perry's bijdragen aan de groep omvatten zijn diepe, sonore stem, zijn vaardigheid op verschillende instrumenten zoals gitaar, bas, percussie en keyboards, evenals zijn talent voor compositie en arrangement.

Naast zijn werk met Dead Can Dance heeft Brendan Perry ook soloalbums uitgebracht, waarbij hij zijn eigen muzikale visie verkent en experimenteert met verschillende stijlen en geluiden. Zijn solo-werk behoudt vaak de neoklassieke en atmosferische elementen die kenmerkend zijn voor zijn muzikale stijl, terwijl het ook nieuwe terreinen verkent.

Perry wordt gewaardeerd om zijn diepgaande en introspectieve teksten, zijn meeslepende composities en zijn vermogen om emotionele diepgang in zijn muziek te brengen. Zijn invloed strekt zich uit over verschillende generaties en hij blijft een gerespecteerde figuur binnen de alternatieve muziekscene.

Over het album:
Het album Ark van Brendan Perry wordt door critici over het algemeen goed ontvangen en gewaardeerd om zijn diepte, vakmanschap en sfeervolle klanken, die sterk doen denken aan zijn werk met Dead Can Dance. Mijn ervaringen met het album worden weerspiegeld in de algemene recensies, die de krachtige atmosfeer en de doordachte compositie van de nummers erkennen.

De opener Babylon is een nummer dat zou kunnen passen op een Dead Can Dance-album, met zijn fanfare van gesynthetiseerde blazers en zware percussie, wat een sfeer creëert die zowel majestueus als introspectief is. The Bogus Man en Wintersun worden terecht geprezen om hun dromerige kwaliteiten, waarbij de elektronica en wereldse invloeden een unieke, atmosferische ervaring bieden. De recensie van Higher Plain Music noemt Wintersun bijzonder elektronica-gedreven en prachtig uitgevoerd, wat overeenkomt met mijn waarneming van het nummer als dromerig maar robuust.

Utopia wordt, net zoals ik het ervaar, in andere recensies erkend als een nummer dat lijkt op het werk van Dead Can Dance, met een dramatische opbouw en rijke, orkestrale arrangementen. Ik heb vervolgens wat kritiek op Inferno en ook dat wordt bevestigd in de andere recensies, waar Inferno niet zo intens blijkt te zijn als de titel doet vermoeden. Het wat intensere This Boy valt op door zijn lyrische kwaliteit en emotionele reikwijdte.

The Devil and the Deep Blue Sea is een meer opbeurend nummer op het album, met een voller, meer aanwezig geluid en wat meer temperament. De afsluiter Crescent is mij wat te traag en heeft een uitgebreide opbouw.

Hoewel ik het album als prettig ervaar is het ook wat eentonig. De recensies van Higher Plain Music en Spectrum Culture zien Ark als een meesterwerk en een belangrijke bijdrage aan de muziekwereld, ondanks enkele kritiekpunten over de dramatiek en de consistente donkere sfeer. Deze recensies waarderen vooral het vakmanschap van Perry en zijn vermogen om diepe, atmosferische geluiden te creëren die zowel oud als nieuw, natuurlijk en synthetisch omvatten. Mijn conclusie: Perry is erg prettig maar ik mis de nummers met Lisa Gerrard een beetje.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het recent uitgebrachte compilatiealbum 'Eno' van Brian Eno, dat verscheen als een muzikale score, heb ik met vreugde ontvangen. Ik vind/vond de meeste Brian Eno album nogal wisselvallig en hoop in een compilatiealbum zijn beste werk terug te horen. Dat geldt op een paar nummers na zeker voor deze release. Hier is mijn persoonlijke kijk op elk nummer van dit fascinerende album:

All I Remember – De start van het album zet meteen de toon. Dit nummer is werkelijk geweldig, met een prachtige melodie die blijft hangen. Het lijkt wel alsof het beste direct aan het begin komt, wat een krachtige opening is voor het album.

The Secret Place – Een mooie ambient track die je meeneemt naar een andere wereld. Ik had echter het gevoel dat iets meer volume de ervaring had kunnen versterken, waardoor de diepte van de klanken beter tot hun recht zou komen.

C'mon – Ook dit is een prachtig ambient nummer. Het heeft een rustgevende kwaliteit die perfect past bij momenten van reflectie of ontspanning. Ho Renomo – Dit nummer is ideaal om bij te ontspannen. De zachte, uitgesponnen klanken zorgen voor een serene sfeer die je even alles doet vergeten.

Sky Saw– Dit nummer heeft een interessante baslijn die doet denken aan Japan. Hoewel de baslijn me aanspreekt, is het verder niet helemaal mijn ding. Spinning Away – Een mooi nummer, maar het komt wat eentonig over na een tijdje. Het mist wat variatie die het interessanter zou maken.

Motion in Field – Een prachtig zweverig stuk op de piano dat me echt raakt. Het heeft een etherische kwaliteit die heel kenmerkend is voor Eno's stijl. There Were Bells – Dit nummer is een prachtige hymne die wordt ondersteund door fraaie soundscapes. Het is zowel uplifting als diepgaand.

Third Uncle – Een heerlijke track die energiek en opzwepend is. Het is een van de meer dynamische nummers op het album en zorgt voor een welkome afwisseling. Everything That Happens – Sfeervol en meeslepend, dit nummer creëert een bijna cinematografische ervaring.

Stiff – Een swingende song die een leuke, bijna dansbare vibe heeft. Het is verfrissend en anders dan de meeste andere nummers op het album. Emerald and Lime – Nog een prachtig pianowerk dat de veelzijdigheid van Eno als componist benadrukt.

Hardly Me [Instrumental] – Dit instrumentale stuk laat veel aan de verbeelding over en is subtiel in zijn expressie. Regiment – Dit nummer is gelardeerd met Oosterse klanken. Het is wel aardig, maar springt er niet echt uit binnen het album.

Fractal Zoom – Helaas vond ik dit nummer langdradig en saai. Het miste de boeiende elementen die andere tracks wel hadden. Lighthouse #429 – Een nerveus nummer zonder duidelijke structuur, wat het mij moeilijk maakt om echt van te genieten. By This River [Live at the Acropolis] – Een erg sfeervol einde van het album. Deze live uitvoering voegt een extra laag van emotie en diepte toe.

Al met al is 'Eno' een album dat de kenmerkende stijl van Brian Eno toont, met momenten van briljantie en enkele stukken die buiten mijn comfortzone vallen. . Voor mij als luisteraar was het een reis door verschillende emoties en sferen, waarbij sommige nummers diepere sporen achterlieten dan andere.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mijn opgepoetste bericht op mijn site::

Zelden stuit men op een muzikaal werk dat zo diep resoneert met de culturele en emotionele sfeer van zijn tijd als "Holy Red Wagon" van Bruiser & Bicycle. Uitgebracht in 2023, biedt dit album een intrigerende blik op de complexiteit van hedendaagse muziek, gevuld met rijke, doch subtiele innovaties die de luisteraar uitnodigen op een ontdekkingsreis.

Vanaf het eerste nummer wordt duidelijk dat Bruiser & Bicycle niet schuwen van experimenten met zowel melodie als ritme. Elk lied op "Holy Red Wagon" is een amalgaam van onverwachte harmonieën en ritmische innovaties, waardoor een lappendeken van geluid ontstaat dat zowel nieuwsgierigheid wekt als voldoening schenkt. De manier waarop traditionele instrumenten worden vermengd met elektronische invloeden creëert een klanklandschap dat zowel nostalgisch als futuristisch aanvoelt.

De teksten van het album zijn doordrenkt met poëtische diepgang en reflecteren op persoonlijke en sociale thema’s. Deze woorden, soms bijna fluisterend uitgesproken tegen een achtergrond van rijke akoestische arrangementen, bieden een venster op de ziel van de artiest. De zangprestaties zijn onberispelijk en tonen een breed scala aan emoties, van ingetogen verdriet tot uitbundige vreugde.

"Holy Red Wagon" is geen album dat men passief kan ervaren. Het vraagt de luisteraar om actief deel te nemen, om tussen de noten door te luisteren en de subtiele hints en boodschappen te ontcijferen die Bruiser & Bicycle hebben verstopt in hun muzikale composities. Dit maakt het luisteren naar het album een intens en vaak persoonlijk avontuur.

Op technisch vlak staat het album ook sterk. De productie is vlekkeloos, met een helderheid in het geluid die zorgt dat geen enkele noot verloren gaat, zelfs in de meest complexe stukken. De mix balanceert perfect tussen de verschillende geluidslagen, waardoor de luisteraar wordt meegenomen op een dynamische reis door verschillende geluidsomgevingen.

Concluderend, "Holy Red Wagon" van Bruiser & Bicycle is een verfrissende en diepgaande toevoeging aan de muziekwereld van 2023. Het album daagt de conventionele muzikale normen uit en biedt een uniek perspectief dat niet alleen entertainend is, maar ook tot nadenken stemt. Het is een kunstwerk dat waarschijnlijk nog jarenlang zal resoneren binnen de gemeenschap van muziekliefhebbers.

Bubble Tea and Cigarettes is een Amerikaans muziekduo, gevormd door Kat en Andi. Ze ontmoetten elkaar in New York City, hoewel ze allebei oorspronkelijk uit Azië komen. Hun muziek wordt gekenmerkt door dromerige, melancholische melodieën die doen denken aan bands als Mazzy Star en Beach House. Ze begonnen in 2019 met het schrijven en opnemen van hun nummers in een kleine slaapkamer, wat bijdraagt aan de intieme sfeer van hun muziek. Hun debuutalbum, "There's Nothing But Pleasure", uitgebracht in 2022, werd wereldwijd goed ontvangen en verkocht snel uit.

Op 1 november 2024 bracht Bubble Tea and Cigarettes hun tweede album uit, getiteld we should've killed each other. Het album bevat acht nummers. Net als hun eerdere werk, biedt dit album een mix van dromerige en melancholische klanken die de luisteraar meenemen op een emotionele reis. De muziek is beïnvloed door Japanse melodieën, Europese filmmuziek en een vleugje Amerikaanse psychedelica wat resulteert in een bijzondere luisterervaring.

Opener Dead Flowers gaat over het verlies en de leegte na een belangrijke relatie. De tekst beschrijft hoe herinneringen vervagen, maar emoties blijven hangen, wat het moeilijk maakt om verder te gaan. De instrumenten klinken wazig en de zang rokerig.  (8)

Plane Crash gaat over een intense, destructieve liefde die zowel opwindend als gevaarlijk is. De tekst vergelijkt deze relatie met een vliegtuigongeluk, wat de onvermijdelijke ondergang benadrukt.  (7)

Envelope gaat over het ontvangen van een brief die onverwachte emoties oproept. De tekst verkent gevoelens van nostalgie.  (8)

French Movie gaat over het onverwachte einde van een relatie. De zanger herinnert zich de gedeelde momenten, zoals samen oude Franse films kijken, en voelt zowel nostalgie als verdriet over de veranderingen en het verlies van intimiteit. (7,5)

Vervolgens vertelt Room 907 over een complexe en intense liefdesrelatie. De tekst beschrijft gevoelens van verlangen, tegenstrijdigheid en kwetsbaarheid binnen een tumultueuze affaire.  (8)

Emi gaat over het verlangen naar iemand die perfect lijkt, maar met wie je uiteindelijk verschillen in wereldbeelden ontdekt. De tekst verkent de kwetsbaarheid en complexiteit van menselijke connecties.  (7,5)

Swallowtail Butterfly gaat over verlangen en verandering na een relatie. De tekst beschrijft hoe herinneringen aan een geliefde blijven, zelfs als het leven verdergaat en mensen veranderen. (7)

Afsluiter Glider gaat over het verlangen naar vrijheid en ontsnapping aan dagelijkse zorgen. De tekst beschrijft een reis door de lucht, symbolisch voor het loslaten van beperkingen en het zoeken naar innerlijke vrede.  (7)

Het album is een prachtig voorbeeld van dromerige, melancholische muziek die emoties raakt en verhalen vertelt. Elk nummer op het album heeft zijn eigen unieke thema, variërend van liefdesverdriet tot vrijheid, en wordt ondersteund door betoverende melodieën en etherische zang.
Voor liefhebbers van artiesten zoals Mazzy Star en Beach House is dit album een absolute aanrader. Zet het aan, sluit je ogen, en laat je meevoeren door de emoties en klanken.

Waardering: 7,5

Bvdub is het muziekproject van Brock Van Wey, een Amerikaanse muzikant en producer. Van Wey staat bekend om zijn sfeervolle en emotioneel geladen muziek, die onder het kopje ambient past. Zijn werk kenmerkt zich door het gebruik van weelderige, gelaagde soundscapes, diepe baslijnen, en vaak etherische vocalen.

Van Wey begon zijn carrière in de vroege jaren 2000 en heeft sindsdien een aanzienlijke discografie opgebouwd. Zijn muziek is goed te gebruiken tijdens meditatie en sessies of bij een training mindfulness. Bvdub's albums bevatten vaak lange, uitgestrekte tracks die luisteraars meenemen op een dromerige reis
Naast zijn werk als Bvdub heeft Van Wey ook muziek uitgebracht onder verschillende andere pseudoniemen en heeft hij samengewerkt met verschillende andere artiesten en labels in de elektronische muziekscene.

"Asleep in Ultramarine" combineert elementen van moderne klassieke muziek en drone, en wordt in andere recensies geprezen om zijn vermogen om een vredige en introspectieve staat op te wekken. Voor een meer gedetailleerde beoordeling kunt u terecht op de website van Igloo Magazine.

Inderdaad lukt het om bij het beluisteren van dit album in een diepe rust te raken. De duur van 1 uur en 19 minuten is daarom ook erg prettig. Lang genoeg om helemaal in de soundscapes weg te zinken. Ik ga dit album zeker daarvoor gebruiken.

Een van de betere ambient albums in mijn verzameling. Leuk is nog dat het als een single te boek staat... Tja maar één nummer tenslotte:-)

Bvdub is een band die aan de lopende band albums produceert. Zo'n beetje elk kwartaal is er een nieuwe release. Het bijzondere daarbij is dat de ene helft wel en de andere helft niet op Spotify verschijnt. Dat is jammer, maar gezien het aantal albums niet onoverkomelijk. Hieronder een review van Days of Gold

Bvdub, de Amerikaanse producer en artiest bekend om zijn atmosferische en emotioneel geladen muziek, bracht in 2023 het album Days of Gold uit. Zijn werk staat synoniem voor lange, meeslepende composities die de luisteraar meenemen op een introspectieve reis. Dit album is geen uitzondering en biedt zes diepgaande stukken die elk een unieke sfeer en verhaal met zich meebrengen.

Days Inside of Love opent het album met een weelderig tapijt van dromerige klanken. Het nummer ontvouwt zich als een warme omhelzing, waarbij lagen van etherische synthesizers en subtiele percussie langzaam in intensiteit toenemen. De emotionele lading in dit stuk roept gevoelens van nostalgie en verlangen op, alsof je door een fotoboek van herinneringen bladert.

Days Outside the World start met een meer introspectieve toon. Dit nummer voelt in eerste instantie aan als een ontsnapping uit de dagelijkse realiteit, een vlucht naar een serene plek waar tijd lijkt stil te staan. Maar de pulserende ritmes en de ingetogen zachte melodieën worden steeds krachtiger. Perfect om een negatieve stemming te laten omslaan naar een meer positieve blik.

Days of Fragile Rapture is een hoogtepunt op het album, met zijn delicate balans tussen vreugde en melancholie. De melodieën zijn licht en sprankelend, maar dragen een ondertoon van broosheid. Dit nummer vangt het vluchtige karakter van geluk, dat even snel kan verdwijnen als het verschijnt. Het roept beelden op van een zonnige namiddag die langzaam overgaat in de schemering.

Days on Heaven and Earth brengt een meer aardse, bijna spirituele dimensie aan het album. Het nummer is doordrenkt met een gevoel van sereniteit en verbondenheid met de natuur. De geluiden van stromende wateren en vogelgezang verweven met de muzikale texturen maken dit tot een rustgevend stuk dat een diepe innerlijke vrede bevordert.

Days of Our Delusion is wellicht het meest expressieve nummer op het album. Het roept een gevoel van verwarring op, waarbij de luisteraar wordt geconfronteerd met zijn eigen illusies en misvattingen. De heftig sprankelende tonen en de melancholische melodieën versterken dit gevoel van innerlijke strijd en zelfonderzoek.

Het album sluit af met het titelnummer Days of Gold. Dit monumentale stuk vangt perfect de essentie van het album: een gevoel van tijdloosheid en vergankelijkheid. De rijke, gouden tonen en de weelderige orkestratie creëren een gevoel van grandeur en afsluiting. Het is een muzikale viering van het leven in al zijn facetten, zowel de mooie als de pijnlijke momenten.

Met "Days of Gold" heeft Bvdub een prachtalbum afgeleverd dat zowel introspectief als expansief is. Elk nummer is een reis op zich, vol emotionele diepgang en muzikale verfijning. Dit album is een must voor iedereen die op zoek is naar muziek die niet alleen het oor, maar ook het hart raakt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl