Bij het ontrafelen van de sonische lagen van "Some Things Break," het nieuwe album van Benjamin Francis Leftwick,, werd ik gegrepen door een mix van emoties. Dit auditieve reisverslag ontvouwt zich als een kleed geweven met melodieën die zowel het hart raken als de ziel uitdagen, maar soms ook niet

De ouverture van dit muzikale avontuur, "I’m Always Saying Sorry" zet onmiddellijk de toon met een vocale kracht die resoneert in de diepste krochten van het gemoed. Het is een krachtige start die belooft dat dit geen alledaagse auditieve ervaring zal worden.

Volgend op dit sterke begin is "Moon Landing Hoax" een compositie die qua intensiteit ietwat achterblijft. Toch, het idee dat men zich losmaakt van de wereld door te twijfelen aan de maanlanding, voegt een fascinerende laag toe aan de interpretatie van het lied.

Met "Break in the Weather" wordt de krachtige energie hervat, een nummer dat de luisteraar meeneemt op een opbeurende melodische windvlaag. Vervolgens neemt "New York" ons mee op een zoeter, sentimenteler pad, dat hoewel buiten mijn gebruikelijke voorkeur, onmiskenbaar vakmanschap toont.

Het titelnummer "Some Things Break" presenteert zich als een ferm gezongen ballade, die echter in de kern een vrij traditioneel liefdeslied blijkt. Desalniettemin toont het de veelzijdigheid van Leftwick's muzikale uitdrukkingsvermogen.

In "Spokane, Washington" voel ik een sterke verbinding door de begeleiding van de gitaar en de levendige essentie van het nummer, wat een welkome afwisseling vormt. "God’s Best" betovert vervolgens met een aanstekelijk tempo dat moeilijk te weerstaan is.

Het meest indrukwekkende nummer, "A Love Like That" manifesteert zich als het zenith van het album, met een onmiskenbare kracht en emotie. "Only You" daarentegen, weet niet dezelfde snaar te raken, terwijl "Don’t Give Up on Light" ons terugbrengt naar een zoetere, misschien te verzadigde klankkleur.

Ter afsluiting, "Some Things Break" begon als een beloftevolle odyssee door het landschap van de hedendaagse muziek. Hoewel het avontuur enkele onverwachte wendingen nam, die niet geheel binnen mijn persoonlijke smaak vielen, kan ik niet ontkennen dat de artistieke expressie van Leftwick een beklijvende indruk achterlaat. Het genre mag dan niet geheel mijn cup of tea zijn, de reis was desalniettemin de moeite waard.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Van Benoit Pioulard ken ik alleen het album Lasted (zijn derde album uit 2010). Dat scoort bij mij een 8
(4* op MuMe) en maakt nieuwgierig naar de andere albums. En dan begin ik bij het begin.

Précis is het debuutalbum van Benoît Pioulard, uitgebracht in 2006. Het album combineert dromerige folk met ambient en experimentele geluiden. De muziek heeft een intieme en melancholische sfeer, met zachte zang, akoestische gitaren en lagen van subtiele elektronica. Het voelt alsof je door een verzameling persoonlijke herinneringen luistert. Précis werd goed ontvangen en wordt gezien als een uniek en sfeervol werk dat perfect is voor liefhebbers van introspectieve muziek.

De nummers op het album hebben bijna allemaal hetzelfde recept. Ze hebben een sfeervolle melodie op gitaar of piano, een lo-fi achtig karakter en een poëtische tekst die multi-interpretabel is. Erg fraai zijn de subtiele achtergrondgeluiden die de nummers opsieren.

Opener La Guerre de Sept Ans wijkt daar vanaf. Het nummer zal betrekking hebben op de oorlog van 1756-1763 tussen Pruisen, Groot-Brittannië en Hannover enerzijds, en Rusland, Oostenrijk, Zweden, Saksen en Frankrijk anderzijds. Een nummer met een spannende ambient-achtige sfeer.

Dit debuutalbum (!) is absoluut een voltreffer en houdt me erg nieuwsgierig naar de andere albums van Benoit Pioulard. Die bewaar ik voor later.

Waardering: 8,5

Deze EP/Single geeft een goede indruk van de muziek van Benoit Pioulard. De hoes laat goed zien dat de muziek dromerig zelfs bedwelmend is.
Dat geldt zeker voor Ribbon. Lange trage elektronische soundscapes die zeer relaxt werken, mits je het in een ontspannen houding tot je laat komen. Er is een vage melodie hoorbaar. (7,5)
Dat geldt minder voor Loire dat het dromen een octaaf lager meer pulserend over de luisteraar heen laat komen. Het heeft wat minder variatie (of melodie) maar werkt juist daardoor sterk hypnotiserend (7).
Minuet heeft wat meer volume in de soundscapes maar komt wat te eentonig op mij over. (6,5)

Waardering: 7,0

Benoît Pioulard (echte naam Thomas Meluch) is een Amerikaanse singer-songwriter, multi-instrumentalist en fotograaf, die sinds het midden van de jaren 2000 actief is in de muziekwereld. Zijn muziek valt moeilijk in één genre te plaatsen, maar zweeft ergens tussen ambient, folk, lo-fi en experimentele muziek. Pioulard staat bekend om zijn etherische soundscapes, delicate gitaarwerk en fluisterende vocalen, die samen een dromerige en soms melancholische atmosfeer creëren.

Ook op dit album samen met Jason Corder alias Offthesky. Jason Corder, beter bekend onder zijn artiestennaam Off the Sky, is een Amerikaanse muzikant en componist die zich beweegt binnen de genres van ambient, drone, en elektronische muziek. Zijn werk kenmerkt zich door een diepgaande exploratie van texturen, geluiden en atmosferen, waarbij hij vaak gebruikmaakt van field recordings, digitale manipulatie en akoestische instrumentatie om zijn sonische landschappen te creëren.

Al met al twee artiesten die met gebundelde krachten in staat moeten zijn een hoogwaardig ambient album te creëren. En dat is grotendeels ook gelukt met Sunder. Grotendeels, want de muziek is prachtig maar wordt in mijn beleving nergens echt heel spannend. Het is continu wel erg ingetogen. Dat werkt op zich zeer ontspannend maar kan wellicht wat gaan vervelen.

Dit maakt het zeker geen slecht album. Het is heerlijk ontspannen op de soundscapes die het album ons voor tovert. De muziek is een aaneenschakeling van langgerekte sferische akkoorden die een mens in trance kunnen brengen. De relaxfauteuil kan op de meest ontspannen stand.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het Bersarin Quartett staat bekend om zijn unieke benadering van muziek, waarbij klassieke compositietechnieken worden gecombineerd met elektronische timbres en filmische soundscapes. Het project is het geesteskind van Thomas Bücker, die opereert onder het pseudoniem Bersarin Quartett, en muziek maakt die vaak wordt vergeleken met soundtracks voor denkbeeldige films. De muziek van het Bersarin Quartett wordt gekenmerkt door zijn emotionele diepgang en atmosferische rijkdom en biedt luisteraars een meeslepende auditieve ervaring.

Een van de opvallende aspecten van de muziek van het Bersarin Quartett is de dynamische flow, die lijkt op een filmsoundtrack met een orkestrale of symfonische mentaliteit, maar toch wordt ingesproken door het medium elektronische muziek. Hun album "Methoden und Maschinen" is een voorbeeld van deze aanpak. Het begint met het ambient-nummer "Prolog" en bevat andere composities zoals "2287", dat overgaat in een donker en griezelig trapdeuntje, en "Bereit für die Ewigkeit", dat opbouwt naar een grootse, uitgestrekte sfeer. Elk nummer op het album is anders en draagt bij aan een rijke en gevarieerde auditieve reis.

Bückers achtergrond in grafisch ontwerp en zijn interesse in de esthetische kwaliteiten van mislukkingen in zowel visuele als audio-elementen worden weerspiegeld in zijn muziek. Hij omarmt het concept van 'geluk in mislukking', vindt schoonheid en interesse in de onvolkomenheden en onverwachte uitkomsten van creatieve processen. Deze filosofie ligt ten grondslag aan het kenmerkende geluid van het Bersarin Quartett, dat weelderige, gelaagde strijkers en akkoorden uit echte orkesten combineert met synthetische geluiden om een vol, levendig effect te creëren.

Al met al biedt het Bersarin Quartett een innovatieve mix van klassieke en elektronische elementen, wat zorgt voor een diep atmosferische en emotioneel geladen sfeer.

Het album Systeme biedt een prachtige verzameling neo klassiek / ambient. De nummers zijn alleen wat te kort om er helemaal in te komen. Maar het is desondanks wel een bijzonder rustgevende luisterervaring. Licht en Nacht und Nebel zijn licht favoriet, vooral omdat er iets meer volume in zit. Bij die nummers krijg ik ook de sterkste filmische fantasiebeelden. Neuronen is wat minder mijn ding en ook Macht is een twijfelgeval.

Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

Beth Gibbons heeft met haar album Lives Outgrown uit 2024 een indrukwekkend muzikaal werkstuk afgeleverd dat een diepe emotionele beleving biedt. Haar karakteristieke stem en de geweldige melodieën zorgen voor een betoverende luisterervaring. 

Tell Me Who You Are Today opent het album met een subtiele drumbeat en een melodieus ingetogen sfeer. De kleine apotheose aan het einde geeft het nummer een bevredigende afsluiting. Floating on a Moment begint aarzelend, maar ontwikkelt zich snel tot een prachtige track met een indrukwekkend koor. De harmonie tussen de stemmen creëert een dromerige atmosfeer.

Burden of Life heeft een dreigende ondertoon die wordt verzacht door een prachtige melodie en subtiele strijkers. Het contrast tussen de donkere en lichte elementen maakt dit nummer bijzonder spannend. Lost Changes is een nummer waar ik aanvankelijk moeilijk in kon komen. Toch, bij herhaald luisteren, ontvouwt zich een complex en gelaagd geluid dat langzaam maar zeker zijn schoonheid onthult.

Rewind heeft een oosters karakter, iets dat mij meestal wel weet te boeien. De exotische klanken vermengd met Gibbons' stem geven het nummer een unieke uitstraling die moeilijk te weerstaan is. Reaching Out volgt in hetzelfde oosterse geluidspatroon en blijkt een prima track te zijn. De consistentie in sfeer tussen deze twee nummers is opmerkelijk.

Oceans is een meeslepende song die met wat meer volume de emotionele diepte van het album benadrukt. Dit nummer is zonder twijfel mijn favoriet door de krachtige en meeslepende uitvoering. For Sale biedt een prachtige melodie en een overvloed aan temperament. Gibbons' zang komt hier volledig tot zijn recht, ondersteund door een rijke instrumentatie.

Beyond the Sun is een song met karakter en temperament. De dynamiek in het nummer zorgt voor een boeiende luisterervaring die telkens weer nieuwe bevindingen oplevert. Whispering Love sluit het album af en is voor mij ook een favoriet. De melodie is de mooiste van het album en laat een onvergetelijke indruk achter. Het zachte gefluister in de zanglijn contrasteert prachtig met de intense emoties die het nummer oproept.

Beth Gibbons heeft met Lives Outgrown een album gecreëerd dat zowel muzikaal als emotioneel rijk is. Elk nummer draagt bij aan een passend geheel dat de luisteraar meeneemt door verschillende stemmingen en sferen. De verfijnde productie en de expressieve zang van Gibbons maken dit album tot een ware luisterervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de immer bruisende muziekwereld, waar klanken en harmonieën de ether vullen als de geurige aroma's van een herfstbos, staat Bettie Serveert als een bastion van artistieke integriteit en muzikale vindingrijkheid. Deze Nederlandse formatie, die haar naam ontleent aan de sportieve serveerstijl van een bekende tennisster, bracht op de elfde dag van oktober in het jaar 2004 hun album "Attagirl" uit, een verzameling liederen die de luisteraar meeneemt op een auditieve reis vol emotie en melodie.

Het spektakel ontvouwt zich met "Dreamaniacs", een nummer zo aanstekelijk dat het zich nestelt in de geest als een vrolijk deuntje op een zonnige dag. Het refrein, levendig en uitnodigend, nodigt uit tot meezingen, een opener die de toon zet voor het avontuur dat volgt.

Vervolgens, het titelnummer "Attagirl", een melodie die, hoewel ingetogener, een onmiskenbare charme bezit door haar vloeiende compositie. Het lied sluimert voort, een subtiele verleiding die de luisteraar onbewust meeneemt op een stroom van contemplatie.

"Don't Touch That Dial" volgt een vergelijkbaar pad, beroepend op zijn melodische bekoring om de aandacht vast te houden. Echter, het is met "Greyhound Song" dat het album een krachtiger geluid omarmt, de volumeknop opdraait, en daarmee de luisteraar direct in zijn greep krijgt. De versterkte zang injecteert een dosis energie die onmiskenbaar aanspreekt.

In "You’ve Changed" staat de vocale prestatie van Carol van Dyk centraal, haar stem draagt een boodschap met een melancholische ondertoon, een uitvoering die de emotionele diepte van het nummer versterkt.

De instrumentatie van "Versace" is niets minder dan betoverend, met een melodie die zich ontpopt als een auditieve delicatesse. Van Dyk's stem doet de rest, het nummer naar een sfeer van pure muzikale bliss tillend.

"1 Off Deal", daarentegen, laat iets te wensen over, het mist de kracht en overtuiging zoals aanwezig in andere tracks. Maar "Hands Off" keert terug naar de kern van het album. Een nummer dat behaagt met zijn aangename harmonieën en "Staying Kind", die, samen met de opener, mijn persoonlijke favoriet markeert, biedt een sonische omhelzing die lang na het luisteren blijft resoneren.

De finale, "Lover I Don’t Have to Love", sluit het album af met een dynamische flair, bewijzend dat Bettie Serveert een relevante kracht is in de muziekwereld.

Ter afsluiting, "Attagirl" is een muzikaal mozaïek, rijk aan emotie en vakmanschap. Hoewel het album momenten kent waar het lichtjes struikelt, zijn het de pieken die het geheel naar een hoger plan tillen. Bettie Serveert heeft wederom een fijn album afgeleverd dat getuigt van hun onuitwisbare stempel op de vaderlandse muziekgeschiedenis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Bare Stripped Naked is een opmerkelijk album van de Nederlandse indieband Bettie Serveert, uitgebracht in 2006 ter ere van hun 15-jarig bestaan. Dit werk is een intieme, akoestische verzameling van nieuwe nummers en ingetogen versies van eerder materiaal, waarbij de kenmerkende stijl van de band prachtig wordt uitgedrukt in een uitgeklede setting. Hier volgt mijn gedetailleerde beschrijving van het album, nummer voor nummer:

Wat dit album onderscheidt, is de fragiele maar krachtige stem van Carol van Dyk. Haar zang is eerlijk en ongepolijst, wat perfect past bij de minimalistische benadering van de muziek. Elk nummer voelt aan als een persoonlijke bekentenis, alsof de band je hun diepste gedachten en gevoelens toevertrouwt.

Vanaf de eerste noten wordt duidelijk dat Bare Stripped Naked een vertrekpunt is van hun eerdere werk. De opener, Roadmovies, zet direct de toon met zijn kalme, doch doordringende arrangementen. De akoestische gitaren en de zachte percussie creëren een bijna etherische sfeer die je meteen meeneemt naar een andere wereld..

Een hoogtepunt op het album is Hell = Other People. Dit nummer is zowel lyrisch als muzikaal complex, met teksten die reflecteren op de menselijke interactie en de vaak gecompliceerde emoties die daarmee gepaard gaan. De melodie is tegelijkertijd melancholisch en hoopvol, een contrast dat het nummer alleen maar krachtiger maakt. Het is een van de absolute topnummers van de band en het krijgt hier een nieuwe akoestische jas. Hoewel ik de voorkeur geef aan het origineel, is deze versie ook zeer fraai en behoudt het de intense emotie van het nummer

Love & Learn is een nieuwe song die perfect past binnen het akoestische kader van het album. Het lied voelt fris en oprecht aan, met een melodie die gemakkelijk in het gehoor ligt. Het origineel van Brain Tag is behoorlijk uitbundig en ook op dit album blijft dit de meest krachtige track. De akoestische versie voegt een nieuwe laag van diepgang toe aan de energie van het nummer.

Storm is een andere nieuwe toevoeging aan de collectie, deze track is iets ingetogener, maar slaagt er niet in om echt op te vallen. Het is een aangenaam nummer, maar geen uitschieter. Vervolgens The Rope, nog een vers nummer, met een prettige melodie en een uitnodigende sfeer. Het maakt nieuwsgierig naar een meer ‘plugged’ versie, die wellicht nog meer kracht zou kunnen tonen.

Daarna All the Other Fish. Deze akoestische versie haalt het niet bij het origineel op het album "Dust Bunnies". De unplugged setting doet wat afbreuk aan de dynamiek die het origineel zo aantrekkelijk maakt. What They Call Love is oorspronkelijk verschenen op het album hier na als een ‘plugged’ versie, biedt deze uitvoering een meer emotionele interpretatie. De gevoelige aanpak werkt hier heel goed.

Painted World is weer een nieuwe track, maar helaas niet echt een hoogtepunt op het album. Het mist de vonk die sommige andere nummers wel hebben. 2nd Time daarentegen is een leuke nieuwe track die de luisteraar boeit met zijn eenvoud en oprechtheid. Het nummer heeft een charmante, bescheiden uitstraling.

Van Hell = Other People [Alt Version] volgt nog een versie. Dit topnummer blijft altijd een plezier om naar te luisteren. Het blijft een van hun beste werken, ongeacht de uitvoering. Tenslotte Certainlie. Afkomstig van het album "Log 22", sluit dit nummer het album prachtig af met een vleugje elektronica, wat zorgt voor een interessante textuur in de algehele akoestische setting.

Bare Stripped Naked is een intrigerend album dat zowel oude fans als nieuwe luisteraars zal aanspreken. De akoestische benadering geeft de muziek van Bettie Serveert een nieuwe dimensie en toont de veelzijdigheid en het vakmanschap van de band. Elk nummer biedt een unieke luisterervaring, waarbij de intieme sfeer van het album een aangenaam contrast vormt met hun gebruikelijke, meer uitbundige stijl.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Phantom Brickworks (LP II)" is een vervolg op Bibio's eerdere werk en verkent thema's van vergankelijkheid en de invloed van menselijke activiteit op het landschap. De muziek op dit album is geïnspireerd door locaties in Groot-Brittannië die zijn verlaten en waar de natuur langzaam de overhand krijgt.
Bibio, wiens echte naam Stephen Wilkinson is, staat bekend om zijn mix van elektronische en akoestische klanken, en "Dinorwic" is een uitstekend voorbeeld van zijn vermogen om sfeer en emotie over te brengen door middel van muziek.

Het openingsnummer is vernoemd naar Dinorwic, een voormalige leisteengroeve in Wales, en weerspiegelt de sfeer van verlaten industriële locaties. Met een lengte van ongeveer 11 minuten biedt "Dinorwic" een diepe luisterervaring die de luisteraar meeneemt naar een wereld van vervlogen tijden en stille landschappen. Een zeldzaam rustgevende track (8,5)

Dorothea’s Bed valt op door zijn minimalistische en atmosferische klanken. Het bestaat voornamelijk uit een melancholische zanglijn, ondersteund door subtiele echo's en harmonieën, wat doet denken aan middeleeuwse zang. De titel "Dorothea's Bed" verwijst mogelijk naar een specifieke locatie of persoon, maar de exacte betekenis blijft open voor interpretatie. (7,5)

Phantom Brickworks VI heeft eveneens een minimalistische en atmosferische stijl. Het bestaat uit eenvoudige piano-, synthesizer- en gitaarloops, aangevuld met omgevingsgeluiden, wat een dromerige en introspectieve sfeer creëert. Een nummer dat niet echt spannend wordt. (6,5)

Vervolgens het nummer Suram dat bestaat uit zich herhalende synthklanken en een donkere stem, die samen een dromerige en rustgevende sfeer creëren. De titel "Suram" draagt bij aan het mysterieuze karakter van het nummer, hoewel de precieze betekenis onduidelijk is. (6)

Llyn Peris is een nummer met een herhalende atmosferische synth die vooral hypnotiserend klinkt, De titel "Llyn Peris" verwijst naar een meer in Wales, wat bijdraagt aan het mysterieuze karakter van het nummer. (6,5)

Phantom Brickworks VII heeft als basis licht sprankelende pianoklanken die een steeds herhalend thema laten horen. Het geheel is absoluut ontspannend, maar de herhaling gaat na enige tijd toch licht vervelen. Ik mis in de muziek van Bibio ineens wat diversiteit (6)

Tegid’s Court heeft een melancholische sfeer en combineert akoestische instrumenten met elektronische synthesizers, aangevuld met vogelgeluiden en zang. De titel verwijst naar de Welshe legende van Tegid Foel, een koning wiens hof zou zijn overspoeld als straf van de goden. Het nummer roept beelden op van deze mythe, met muzikale elementen die doen denken aan de harpist die aan het hof speelde. Een prachtige track die de luisteraar meeneemt naar een wereld doordrenkt van folklore en mysterie. Een nummer dat het album nodig had.(8,5)

Brograve is weer een minimalistisch nummer. Een zich herhalende synth met dromerige achtergrondgeluiden. De titel "Brograve" verwijst naar de Brograve Mill, een vervallen windmolen in Norfolk, Engeland. De ‘melodie’ is hypnotiserend (7,5)

De plotselinge overgang naar Spider Bridge haalt je uit de hypnose, Een speelse piano neemt het heft in handen. Deze speelt gedurende 10 minuten een nagenoeg herhalend thema met kleine nuanceverschillen. Na de twee voorgaande nummers valt dit nummer niet bepaald mee. Daardoor lukt het ontspannend beluisteren niet echt. (6)

Het album wordt afgesloten met Sychder MCMLXXXIX. Waarschijnlijk wordt gerefereerd aan een gebeurtenis in 1989, maar ook een andere betekenis is mogelijk. Een pulserende synth staat aan de basis van soundscapes die op de achtergrond de sfeer compleet maken. Geen topper (6,5)

Conclusie
Phantom Brickworks (LP II)" van Bibio is een sfeervol en meeslepend album dat de luisteraar meeneemt naar verlaten landschappen en vervlogen tijden. De minimalistische en atmosferische composities roepen gevoelens van rust, nostalgie en mysterie op. Hoewel sommige nummers, zoals "Dinorwic" en "Tegid’s Court," uitblinken in emotie en diepgang, ontbreekt bij andere tracks de variatie die het album spannender had kunnen maken. Toch blijft de kalmerende kracht van Bibio's muziek indrukwekkend. Dit album is ideaal voor liefhebbers van ambient en introspectieve muziek, maar kan voor sommigen wat eentonig aanvoelen.

Waardering: 7,0

Het album *Your Life Is Over Now* uit 2024 van de Ierse band Bicurious is een energiek en emotioneel werk. Het Iers-Duitse duo, bestaande uit gitarist en zanger Taran Plouzane en drummer Gavin Purcell, staat bekend om hun mix van alternatieve rock, post-rock en elektronische invloeden. RYM geeft de kwalificatie post hardcore aan de muziek. Het album voelt als een mix van rauwe energie en diepe emoties, wat het voor mij interessant maakte om naar te luisteren.

Waar hun debuutalbum *re(constructed)* uit 2021 vooral instrumentaal was, introduceert *Your Life Is Over Now* voor het eerst prominente zangpartijen. Deze toevoeging geeft de muziek een nieuwe dimensie en maakt de nummers toegankelijker voor een breder publiek.

De nummers op het album zijn heel verschillend. Sommige zijn snel en vol energie, met harde gitaren en drijvende drums, zoals het openingsnummer *Coming Around*, dat direct de toon zet met krachtige riffs en energieke zang. Andere nummers zijn ietsje meer atmosferisch, met elektronische geluiden en melancholieke melodieën, zoals *Acrylic Fences*.

De teksten gaan op het album vaak over thema’s als verlies, verandering en zelfreflectie. Ze zijn vrij persoonlijk en soms confronterend. De zang is krachtig en vol gevoel, wat de boodschap van de teksten extra duidelijk maakt. Dit maakt het album niet alleen muzikaal, maar ook inhoudelijk sterk. Nummers zoals *Blind* vallen op door hun intensiteit en complexe ritmes, wat de technische vaardigheden van het duo benadrukt.

De instrumentatie is een mix van traditionele en elektronische elementen. Gitaren, bas en drums worden afgewisseld met synthesizers en effecten, wat een moderne sound geeft. Het album werd opgenomen over een periode van 18 maanden, verspreid over vijf studio's in drie verschillende landen. Dankzij een succesvolle crowdfundingcampagne van €9000 konden ze dit ambitieuze project realiseren. Deze uitgebreide productieperiode heeft bijgedragen aan de gepolijste sound van het album. Alles klinkt scherp en in balans, waardoor de muziek krachtig overkomt.

Al met al is *Your Life Is Over Now* een sterk album dat laat zien waar Bicurious goed in is: emotionele, energieke muziek maken die je raakt. Het is niet altijd makkelijk om naar te luisteren, maar wel indrukwekkend. De introductie van zang en de verdere uitwerking van hun muzikale stijl tonen de groei en rijping van de band.

Waardering: : 3,7
Coming Around - 3,5
Gutless - 3,5
Uncle Kevin - 4
Magic Marker - 3,5
Monday Afternoon - 4
Untitled - 4
Mr. Big Time Manager (geen waardering)
Blind - 3,5
Irish Summer Day - 3,5
Acrylic Fences - 3,5
Crumbled - 4

Over de band:
Big Big Train is een Engelse progressieve rockband, opgericht in 1990 in Bournemouth. De huidige bezetting bestaat uit oprichter Gregory Spawton, Nick D'Virgilio, Rikard Sjöblom, Dave Foster, Clare Lindley, Alberto Bravin en Oskar Holldorff. De band heeft veel wijzigingen in de bezetting gekend en focuste voornamelijk op studio-opnamen tot 2009, waarna ze begonnen op te treden. Ze staan bekend om hun gedetailleerde verhalen en complexe composities​

Over het album:
Het album The Likes of Us van Big Big Train is een opmerkelijk werk dat op mij een redelijk goede indruk maakt. Opener Light Left In The Day begroet de luisteraar met akoestische kalmte die al snel wordt verrijkt door de herkenbare klanken van de volledige Big Big Train.

Oblivion kent eveneens een kalme aanloop en een prettig vervolg maar ook in dit nummer laat de band zeker niet het achterste van de tong zien. Dat komt in het daaropvolgende Beneath the Masts echter helemaal goed. Een nummer van ruim 17 minuten waarin alle hoeken van de progrock aan de orde komen.

Bij het intro van Skates On speelt Genesis door mijn hoofd, maar dat is al snel voorbij, Verder is het een degelijke maar wat onopvallende track. Daartegenover is Miramare wederom een lange track die het raffinement van de band weet laat horen. Het daaropvolgende Love is the Light vind ik duidelijk wat minder bijzonder.

Bookmarks valt me vervolgens ook wat tegen. Het lijkt maar niet op gang te komen. De band vergeet in dit nummer het onderste uit de kan te halen. Slotnummer Last Eleven is iets beter maar voor mij nog steeds te tam.

Opmerkelijk is dat het album grotendeels is opgenomen in Triëst, Italië, een beslissing die de muzikale richting van het album aanzienlijk beïnvloedt. Dit internationale aspect brengt een nieuwe dimensie in de muziek, met name door de toevoeging van Alberto Bravin als nieuwe frontman na het overlijden van de vorige zanger, David Longdon. Maar of dat in zijn algemeenheid positief uitwerkt?

The Likes of Us vertegenwoordigt een nieuwe fase voor Big Big Train, waarbij ik me oprecht afvraag of de band er echt beter van is geworden. Ja het is beter als op het album Common Ground maar de twee lange nummers geven aan dat de band over een heel album beter kan.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over Billie Holiday
Billie Holiday, geboren als Eleanora Fagan op 7 april 1915 in Philadelphia, was een beroemde Amerikaanse jazz- en blueszangeres. Ze stond bekend om haar unieke stem en emotionele zangstijl. Haar bijnaam was "Lady Day". Holiday zong bekende nummers zoals "Strange Fruit" en "God Bless the Child". Haar leven kende veel ups en downs, maar haar muziek blijft geliefd. Ze overleed op 17 juli 1959 in New York.

Over het album Great Women of Song: Billie Holiday
"Great Women of Song: Billie Holiday" is een verzamelalbum uit 2023 met twaalf van haar bekendste liedjes. Het album bevat klassiekers zoals "Blue Moon", "I'll Be Seeing You" en "Strange Fruit". Deze collectie toont Holiday's unieke talent en emotionele diepgang in haar muziek.

Over de nummers op het album:
Het album start met Blue Moon. Een lied over eenzaamheid en hoop. In het nummer zingt Billie Holiday over een blauwe maan die haar gezelschap houdt in donkere tijden. De sfeer is dromerig en melancholisch, maar er zit ook een vleugje hoop in de muziek. Met haar zachte, emotionele stem brengt Holiday het verhaal prachtig tot leven. (8)

I'll Be Seeing You gaat over liefde en herinnering. Billie Holiday zingt over het missen van iemand die ze graag ziet, maar overal herinneringen aan die persoon tegenkomt. De sfeer is gevoelig en nostalgisch, met een mix van verdriet en troost. Holiday's stem maakt het lied vol emoties, perfect voor dit hartverwarmende thema.(7,5)

Solitude vertelt over eenzaamheid en verdriet. Billie Holiday zingt over het alleen zijn en het missen van een geliefde. Ze beschrijft hoe leeg en stil het leven voelt zonder die persoon. De sfeer is droevig maar ook prachtig, met een diepe emotie in haar stem die de pijn van gemis perfect overbrengt. (8)

Crazy He Calls Me [Single Version) gaat over de kracht van liefde. Billie Holiday zingt dat ze alles zou doen voor de persoon die van haar houdt, zelfs het onmogelijke. De tekst benadrukt de diepe toewijding in een relatie. De sfeer is warm en romantisch, met een vleugje magie dankzij Holiday's zachte, emotionele stem. (7)

Vervolgens gaat Good Morning Heartache over het omgaan met verdriet en pijn na een verloren liefde. Billie Holiday zingt alsof ze het verdriet begroet als een oude bekende die elke dag terugkomt. De tekst is gevoelig en eerlijk, terwijl de sfeer melancholisch en rustig is. Holiday's stem maakt het lied aangrijpend en vol emotie. (7,5)

Strange Fruit is een krachtig en droevig protestlied over racisme en onrecht in het zuiden van de VS. Het beschrijft het gruwelijke beeld van lynchpartijen, waarbij bomen "vreemde vruchten" dragen. De sfeer is donker, verdrietig en indringend. Met haar emotionele stem brengt Billie Holiday een sterke boodschap over de wreedheden van discriminatie en haat. (8)

As Time Goes By gaat over de tijdloze kracht van liefde. Billie Holiday zingt dat dingen in het leven veranderen, maar liefde en romantiek blijven altijd belangrijk. De tekst is warm en nostalgisch, met een gevoel van troost. De sfeer is kalm en romantisch, en Holiday's stem maakt het lied intiem en vol gevoel. (8)

April in Paris gaat over de schoonheid en romantiek van de lente in Parijs. Billie Holiday zingt over magische momenten, bloemen en het gevoel van verliefdheid in deze prachtige stad. De tekst is dromerig en vol verlangen. De sfeer is romantisch en elegant, met Holiday’s stem die de charme en betovering van Parijs perfect vastlegt. (8)

De magie en melancholie van de herfst in New York staan centraal in Autumn in New York. Billie Holiday beschrijft de schoonheid van vallende bladeren, de frisse lucht en de speciale sfeer van de stad in dit seizoen. De tekst is warm en reflectief, met een vleugje nostalgie. De sfeer is elegant en zacht, perfect voor een herfstige avond. (7)

You Go to My Head gaat over hoe liefde iemand helemaal in beslag kan nemen. Billie Holiday zingt dat de gedachten aan een geliefde haar duizelig maken, alsof ze dronken is van emoties. De tekst is romantisch en vol bewondering. De sfeer is intiem en dromerig, met Holiday’s stem die de gevoelens prachtig overbrengt. (8)

Het nummer Lover Man [Single Version] gaat over verlangen naar liefde en het wachten op de juiste persoon. Billie Holiday zingt met emotie over haar eenzaamheid en hoop dat iemand haar ooit echt zal liefhebben. De tekst is kwetsbaar en oprecht. De sfeer is melancholisch maar vol verlangen, en Holiday's stem maakt het lied diep ontroerend en persoonlijk. (8)

Afsluiter Lady Sings the Blues is een persoonlijk lied waarin Billie Holiday haar pijn en strijd deelt. Ze zingt over de moeilijkheden in haar leven en hoe ze die gevoelens in muziek omzet. De tekst is eerlijk en aangrijpend. De sfeer is melancholisch en intens, met Holiday's stem die de emoties rauw en krachtig overbrengt. (8,5)

Conclusie en aanbeveling
Het album Great Women of Song: Billie Holiday is een prachtige verzameling van Billie Holiday's meest iconische nummers. Elk lied toont haar unieke stem en de emotionele kracht waarmee ze verhalen vertelt. De mix van romantiek, melancholie en maatschappelijke thema's maakt het album veelzijdig en tijdloos. Voor liefhebbers van jazz en blues is dit een absolute aanrader. Billie’s muziek raakt het hart, vooral met krachtige nummers zoals Strange Fruit en het persoonlijke Lady Sings the Blues. Dit album biedt een onvergetelijke ervaring die iedereen minstens één keer moet horen. Een must-have voor elke muziekliefhebber!

Waardering: 7,9

Over the band
Birds That Change Colour is een Belgische band rond singer-songwriter Koen Kohlbacher. Ze maken muziek die klinkt als een mix van folk, psychedelica en een vleugje rock. Hun nummers zijn vaak dromerig, zacht en vol emotie, met teksten die je meenemen in een andere wereld. De band is vooral bekend om hun bijzondere sfeer en tijdloze geluid. Ze hebben verschillende albums uitgebracht, waaronder het veelgeprezen On Recording the Sun uit 2011, dat hen een plek gaf in de Belgische muziekscene. Met hun muziek weten ze keer op keer een intieme sfeer te creëren die veel luisteraars raakt.

Over het album:
On Recording the Sun van Birds That Change Colour is een mooi en meeslepend album dat je meteen in de ban heeft. De muziek voelt als een warme zomeravond: ontspannen, dromerig en met een vleugje melancholie. Dit album is een verfijnde mix van folk, psychedelische invloeden en akoestische schoonheid. Het laat horen hoe de band, geleid door Koen Kohlbacher, emoties weet te vangen in zowel muziek als tekst.

De liedjes op On Recording the Sun hebben een rustgevend en tijdloos karakter. De zachte gitaren, subtiele percussie en de warme stem van Koen Kohlbacher zorgen voor een intieme luisterervaring. Het is muziek die niet opdringerig is, maar je toch behoorlijk in zijn greep houdt. De productie is minimalistisch, maar precies goed; elk detail is hoorbaar en voegt iets toe aan de sfeer. Dit geeft het album een natuurlijke en organische sound.

De teksten van het album zijn simpel, maar toch diepgaand. Ze gaan over natuur, tijd en menselijke emoties, en ze passen perfect bij de dromerige sfeer van de muziek. Het lijkt alsof Kohlbacher geïnspireerd is door de kleine momenten in het leven die vaak over het hoofd worden gezien. De manier waarop hij dit verwerkt in zijn teksten, maakt het album uniek en persoonlijk.

On Recording the Sun is een fijn album voor liefhebbers van rustige, introspectieve muziek. Het is een album dat je steeds opnieuw wilt beluisteren, omdat je telkens nieuwe details ontdekt. Birds That Change Colour laat hier zien dat eenvoud en diepgang hand in hand kunnen gaan. Dit album is niet alleen een aanrader voor fans van folk en psychedelische muziek, maar voor iedereen die op zoek is naar iets dat écht raakt.

Met On Recording the Sun bewijst Birds That Change Colour dat ze een bijzondere plek verdienen in de Belgische muziekscene. Het is een album dat niet persé mijn ding is, maar op sommige momenten veel ontspanning biedt.

1. Stones – 3,5
2. Tales from the Moon - 3
3. Playground – 3,5
4. Spiders and Castaways - 3
5. Woods – 4
6. Sunny Sides of Me - 3
7. Oh So Tired – 3
8. Lullaby – 3,5
9. Never Ending First of May – 3,5
10. Oh What a Day – 3

Waardering: 3,3

De band die toonaangevend was tijdens mijn pubertijd. Je kon geen disco in lopen of er werd wel een Abba single over je uitgestrooid. Als je over de kermis liep was er altijd wel een attractie waar een nummer van Abba schalde. Als liefhebber van de wat meer alternatieve muziek (destijds bijvoorbeeld Genesis of Pink Floyd) wilde je van Abba niet zoveel weten. Dat was muziek voor tienermeisjes.

Maar ondertussen werd je toch geraakt door dit viertal uit Zweden. De muziek was perfect geproduceerd. De dames zongen als engelen en stonden goed op de Popfoto-poster aan de muur in je kamer. Je wilde het niet toegeven maar het had toch wat.

Ik vond dus (ook stiekem) veel Abba platen best wel lekker. Dancing Queen of Knowing Me, Knowing You, Mamma Mia en I Have a Dream. En zo nog een aantal singles. Nu durf ik er wel voor uit te komen, zoals velen met mij. Abba heeft een onuitwisbare stempel op mij gedrukt. Vroeger vaak onbewust, maar nu bewust.

Het is wel zo dat ik nooit verder heb gekeken dan de singles die toen zijn uitgebracht en die zijn verzameld op de Abba Gold albums. Nu wordt net tijd om ook eens naar de overige Abba albums te luisteren. Wellicht ontdek ik nog wat moois.

Nog voor Waterloo de doorbraak betekende werd het album Ring, Ring uitgebracht met daarop de single met diezelfde naam. Ring Ring is een prima nummer. Mooie melodie en vooral het refrein is erg aanstekelijk. Als ik de opname hoor vraag ik me wel af of de fameuze opnametechniek van Björn en Bennie al is gebruikt.

Ook opvallend, nummers waar Bjorn en Bennie de zang voor hun rekening nemen. Alleen in het refrein spelen Agnetha en Anni-Frid daarin ook een rol. Dat is wel nieuw voor mij. En dat na 50 jaar! De naam Abba, hoewel die voor de hand ligt, is wel slim gekozen trouwens. Bij elke platenboer vooraan in de vakken.

Inmiddels heb ik een aantal nummers doorlopen en eerlijk gezegd valt het me wat tegen. Veel van de muziek zou het ook op de kermis niet gedaan hebben. Nina Pretty Ballerina is na Ring, Ring het eerste nummer wat mij opvalt. Ook een single volgens mij. Love Isn’t Easy bevalt me stiekem ook wel.

Black Doldrums is een muziekgroep uit Londen, Engeland. De band bestaat uit Kevin Gibbard (zang en gitaar), Sophie Landers (drums en zang) en Daniel Armstrong (basgitaar). Ze maken donkere rockmuziek die doet denken aan bands zoals Joy Division en The Cure. Hun muziek combineert elementen van postpunk en shoegaze, wat zorgt voor een dromerig en intens geluid. In 2022 brachten ze hun eerste album 'Dead Awake' uit, gevolgd door 'In Limerence' in 2024.

Over 'In Limerence'
De titel verwijst naar een staat van intense, allesoverheersende romantische verliefdheid, wat ook het centrale thema van het album is. De muziek op 'In Limerence' combineert donkere postpunk met dromerige shoegaze-elementen..
Het album opent met het nummer 'Hideaway', dat wordt gekenmerkt door krachtige drums en een hypnotiserende gitaarlijn. Een ander opvallend nummer is 'Summer Breeze', dat een meer opgewekte toon heeft en de veelzijdigheid van de band laat zien. Maar er staan geen slechte nummers op dit album dat voorlopig even vooraan in mijn playlists komt te staan, want het album kan nog groeien.

Waardering per nummer:
1. Hideaway - 9
2. Dying for You - 8
3. Summer Breeze - 7
4. Dwell or Depart - 7
5. Painting Smiles - 8
6. Need - 8
7. In Silence - 8
8. Tarantula - 7
9. Changing of a Season - 7
10. New Moon - 7
11. Modern Times - 8

Waardering: 7,6

Ik heb recentelijk dit nieuwe album Wobble van Black Market Karma beluisterd. Dit album bestaat uit een reeks nummers die elk hun eigen unieke flair hebben, maar toch naadloos op elkaar aansluiten. Hier volgt een gedetailleerde beschrijving van elk nummer.

Het openingsnummer, Mushy Conscience, zet meteen de toon voor het album met een psychedelische sound die een dromerige en hypnotiserende sfeer creëert. Dit nummer neemt de luisteraar mee in een bijna tranceachtige staat, waarbij mystieke elementen de boventoon voeren. De etherische en enigszins vervreemdende sfeer maakt het een boeiende start van het album. (7)

Vervolgens komt Oozer, dat een stevigere basis heeft en meer psychedelisch van aard is. De melodie is sterk en de licht nasale zang, voorzien van een echo, geeft het nummer een mysterieus en hypnotiserend karakter. Het is een aanstekelijk en opzwepend nummer dat je moeilijk loslaat (7,5)

Lead Laces begint ingetogen maar behoudt hetzelfde ritme en sound. De vocalen van Belton zijn luid en duidelijk, wat een intieme en experimentele sfeer creëert. Ondanks het trage ritme nodigt het nummer uit tot meezingen en meebewegen. Het thema van zelfreflectie komt duidelijk naar voren. (8)

Waterbaby gaat verder op het ritme van Lead Laces. De toon is opnieuw psychedelisch, met een fraaie galm die een nostalgische mellotron-sound toevoegt. Het nummer wekt een gevoel van vervlogen tijden op. (7)

Met Sonic Broth Soul Taster duiken we dieper in de psychedelische klanken. Het nummer heeft dezelfde sound en ritme als de eerdere tracks, maar klinkt iets ingetogener. De retro-psychedelische zanglijnen maken dit nummer een favoriet op het album. (8,5)

Puddle Eyed Sponger breekt eindelijk met het ritme van de voorgaande nummers. Het begint vrolijk en speels, en hoewel het minder psychedelisch is, behouden de galm en stemvervormer toch enige consistentie. Dit nummer brengt een welkome afwisseling. (7,5)

Going on Easy opent fraai, maar het lange intro maakt het wat eentonig. Het nummer blijft consistent en de titel doet het nummer eer aan, want het wordt nergens echt heel spannend. (7)

Thin Wild Mercury is een traag en meeslepend nummer dat een verdrietige ondertoon heeft. De sfeer is weer psychedelisch dankzij de vervormde gitaren en galmende zang. Dit nummer raakt een emotionele snaar. (7,5)

The Din of an Ending is een aanstekelijk nummer met een prettige melodie en een hoger tempo. De zalvende zang en de subtiele country/folk invloeden maken het boeiend en licht bedwelmend. (8)

Olive is een eenvoudig en vrij kort nummer, dat meditatief overkomt maar eigenlijk te kort is om echt indruk te maken. Het voelt meer als een tussenstop op driekwart van het album. (6)

The Death Throes of Nuance geeft het album weer wat meer body. Het is een ritmisch en melodisch sterk nummer met een lichte drive. Het nummer heeft een lichte bite wat mij altijd aanspreekt. (7,5)

De afsluiter Stepping Loose heeft een eenvoudige melodie met een vleugje Hawaiiaanse klanken. Het is een Easy Listening track die nooit echt spannend wordt, maar wel een ontspannen afsluiting biedt. (6,5)

Samenvattend: Wobble begint sterk met meeslepende en psychedelische nummers die je in een dromerige staat brengen. Echter, naarmate het album vordert, wordt het geluid wat repetitief en mist het soms de sprankeling die de eerste paar nummers zo boeiend maken. Desondanks is het een solide toevoeging aan het oeuvre van Black Market Karma, vooral voor fans van hun kenmerkende sound.

Waardering: 7,3

Het album "B.R.M.C." van de Amerikaanse alternatieve rockband Black Rebel Motorcycle Club, dat in 2001 uitkwam, is een fascinerend stukje muziekgeschiedenis dat destijds een diepe indruk op mij heeft achtergelaten. Deze collectie van pakkende, rauwe nummers, biedt een verfrissende duik in de wereld van garage rock een scheutje shoegaze, gemengd met een vleugje blues.

De openingstrack "Love Burns" is een explosieve introductie die onmiddellijk de essentie van de band vastlegt. De combinatie van de slepende baslijn en de scherpe, penetrante gitaren creëert een geluid dat zowel hypnotiserend als opwindend is. Hoewel de bite er nog niet direct is zet dit nummer de toon voor het gehele album, dat doordrenkt is van een gevoel van urgente desolatie.

"Red Eyes and Tears" voegt een extra laag van somberheid toe aan het album, met zijn echoënde harmonieën, mooie gitaar en de onheilspellende sfeer die het oproept. Het is een nummer dat zich langzaam opbouwt tot een emotionele climax, waarna het je achterlaat met een gevoel van melancholie dat moeilijk te schudden is.

"Whatever Happened to My Rock-'n-Roll" is een krachtige compositie die de rebellie en rauwe energie van de band belichaamt. Dit nummer is een oprechte ode aan de rockmuziek, met een rauwe en ongefilterde klank die de luisteraar doet teruggrijpen naar de hoogtijdagen van het genre.

"Awake" is vooral bij de start een meer ingetogen, gevoelig nummer dat een mooi contrast vormt met de rest van het album. De subtiele melodie en het langzamere tempo maken het een van de meer introspectieve momenten op het album. Het stevige refrein geeft het nummer een extra dimensie

"White Palms", met zijn dreunende drums en hypnotiserende gitaarriffs, roept beelden op van een nachtelijke reis door verlaten straten. Het is een nummer dat je meeneemt op een reis, zowel letterlijk als figuurlijk. Het is ook een erg beklijvend nummer

"As Sure as the Sun" is misschien wel het meest lyrische stuk op het album, een nummer dat dieper ingaat op de thema's van hoop en onvermijdelijkheid die door het hele album heen weerklinken. Het toont de veelzijdigheid van de band om zowel krachtige rocknummers als meer bezinnende, poëtische stukken te kunnen spelen.

"Rifles" en "Too Real" zijn beide uitstekende voorbeelden van het vermogen van de band om stevige, meeslepende rocknummers te creëren die de luisteraar uitdagen en boeien. De teksten zijn doordrenkt van een scherpe observatie van het menselijk bestaan, wat deze nummers een extra diepte geeft.

"Spread Your Love" is een opzwepend, energiek nummer dat perfect de essentie van het album vangt. Het is een explosief, aanstekelijk nummer dat niet zou misstaan op elke dansvloer.

"Head Up High" en "Salvation" sluiten het album af op een krachtige, hoopvolle noot. Deze nummers bieden een perfecte afronding van de muzikale reis die "B.R.M.C." is, waarbij ze de luisteraar achterlaten met een gevoel van voldoening en ontzag.

Kortom, "B.R.M.C." van Black Rebel Motorcycle Club is een album dat niet alleen dient als een showcase voor de band's muzikale vaardigheden, maar ook als een aangrijpende verkenning van de menselijke emotie door middel van rockmuziek. Het is een album dat zowel de geest prikkelt als de ziel roert, en een dat nog lang nadat de laatste noot is gespeeld, blijft resoneren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit album wordt vaak gezien als het begin van heavy metal. Met donkere en dreigende gitaarakkoorden en zware drums klinkt het album anders dan de meeste rockmuziek uit die tijd. Het openingsnummer, ook getiteld "Black Sabbath," zet meteen de toon met een griezelig geluid en spannende sfeer. Het album werd in korte tijd opgenomen en kreeg gemengde reacties, maar wordt nu beschouwd als een klassieker. Black Sabbath opende de deur naar een heel nieuw muziekgenre en inspireerde talloze bands.

De nummers op het album

Opener Black Sabbath heeft een donkere en mysterieuze sfeer. De tekst vertelt over angst en een ontmoeting met een duistere, bovennatuurlijke kracht. Het muziekstuk begint met onheilspellende klanken en zware gitaarakkoorden, waardoor het voelt als een horrorverhaal in muziek, vol spanning en dreiging. En dan die fantastische tempowisseling.(9,5)

The Wizard gaat over een magische figuur die mensen kracht en hoop geeft. De sfeer is mysterieus en avontuurlijk, alsof een tovenaar door de stad loopt en positiviteit verspreidt. De riff bevat energieke harmonica en gitaar, wat een fantasierijke en levendige sfeer creëert. Een zeer opzwepend nummer.(9,5)

Het nummer Behind the Wall of Sleepheeft een dromerige en bovenal mysterieuze sfeer. De tekst verwijst naar een grens tussen dromen en realiteit, waar bewustzijn vervaagt en vreemde werelden zichtbaar worden. De muziek geeft een gevoel van verwarring en duisternis, alsof je door een onwerkelijke droom dwaalt. En wederom een aanstekelijke riff.(9)

Vervolgens vertelt N.I.B. een verhaal vanuit het perspectief van Lucifer, die verliefd wordt en besluit goed te doen. De sfeer is intens en mysterieus, maar ook romantisch. De tekst gaat over hoe liefde zelfs duistere krachten kan veranderen. De muziek is krachtig en meeslepend, met zware baslijnen.(9,5)

Het meest toegankelijke nummer Evil Woman (Don’t Play Your Games with Me) gaat over een man die bedrogen is door een vrouw met slechte bedoelingen. De tekst beschrijft zijn frustratie en verdriet over haar manipulatieve gedrag. De sfeer is boos en teleurgesteld, met krachtige muziek die zijn emoties benadrukt.(8)

Sleeping Village schetst een mysterieus en stil dorp in de nacht, waar een gevoel van spanning en geheimen hangt. De muziek bouwt langzaam op, met donkere en sfeervolle klanken die een rustige maar onheilspellende sfeer creëren. Het voelt alsof er iets verborgen ligt in het dorp.(9,5)

Afsluiter Warning gaat over liefdesverdriet en de pijn van een verloren relatie. De tekst vertelt het verhaal van een man die gewaarschuwd is voor een vrouw die hem uiteindelijk kwetst. De sfeer is somber en intens, met muziek die zijn verdriet en frustratie krachtig uitdrukt. Met een fantastische gitaarsolo die ik nog steeds kan mee neuriën en me terug brengt naar mijn puberteit. (9,5)

Conclusie en Aanbeveling

Het debuutalbum Black Sabbath uit 1970 is een sterke aanrader voor fans van rock en heavy metal. Black Sabbath laat met dit album horen waarom ze als pioniers in het genre worden gezien. Ik vermoed dat dit het best scorende debuutalbum is in mijn verzameling. De muziek is donker, mysterieus en intens, met teksten die zware thema’s behandelen zoals angst, liefde en verlies. Elk nummer heeft een unieke sfeer en een meeslepende melodie, met hoogtepunten als "Black Sabbath," "The Wizard," en "Warning." De riffs en gitaarsolo’s maken dit album onvergetelijk. Voor wie de oorsprong van heavy metal wil ontdekken, is Black Sabbath een absolute must om te beluisteren.

Waardering:9,2

Over de artiest:
Black To Comm is het muzikale project van de Duitse artiest Marc Richter. Hij staat bekend om zijn experimentele muziek die elementen van ambient, drone en elektronische geluiden combineert. Richter creëert unieke klanklandschappen door het gebruik van samples, live-instrumenten en elektronische bewerkingen. Zijn werk wordt gewaardeerd om de diepe sfeer en de complexe structuren die hij weet te creëren.

Over het album
In 2023 bracht Black To Comm het album At Zeenath Parallel Heavens uit. Dit album verkent de grenzen tussen natuurlijke en kunstmatige geluiden, waarbij Richter gebruikmaakt van zowel eigen composities als gemanipuleerde samples. Het resultaat is een eclectische mix van psychedelische klanken, acid-elektronica en vervormde akoestische instrumenten. Het album biedt een meeslepende luisterervaring die de luisteraar meeneemt op een sonische reis door diverse geluidssferen.

Over de nummers op het album

Opener Then Began the Harp to Fashion heeft een mysterieuze en dromerige sfeer. Het combineert zachte harpklanken met donkere, elektronische geluiden. Dit zorgt voor een spanningsvolle en hypnotiserende ervaring, alsof je door een surrealistische wereld dwaalt vol onverwachte emoties en verborgen verhalen. (7,5)

Het nummer Steep Thy Plumage in His Sweetness heeft een zachte en betoverende sfeer. De klanken zijn warm en rustgevend, met subtiele melodieën die doen denken aan een rustige ochtend in de natuur. Het voelt intiem en dromerig, alsof je wordt omhuld door een zachte, muzikale omhelzing. (8,5)

Never Heed the Tongues of Wooers heeft een donkere en mysterieuze sfeer. Het klinkt onvoorspelbaar, met onrustige geluiden en vreemde melodieën die steeds veranderen. De muziek voelt spannend en een beetje ongemakkelijk, alsof je je in een vreemde, onbekende wereld bevindt waar niets is wat het lijkt. (8)

Vervolgens brengt Time Will Fly on Equal Pinions een melancholische en zwevende sfeer. Het voelt alsof je door tijd en ruimte reist, met langzaam opbouwende melodieën en mysterieuze geluiden. De muziek is rustgevend maar ook intens, waardoor het lijkt alsof de tijd even stilstaat terwijl je luistert. (8)

La Société des Rêves heeft een dromerige en magische sfeer. Het voelt alsof je in een vreemde, maar mooie droom bent. Zachte, zwevende geluiden en mysterieuze tonen nemen je mee naar een rustige en fantasievolle wereld, waar alles mogelijk lijkt en de tijd even niet bestaat. (7)

Musik im Schattenbrengt een donkere en mysterieuze sfeer. De muziek voelt alsof je door schaduwen dwaalt, met diepe tonen en langzaam bewegende klanken. Het is spannend en een beetje spookachtig, alsof er iets verborgen is dat je niet helemaal kunt zien, maar wel kunt voelen. (7)

Het nummer Schleim des Nichtwissens heeft een vreemde en onrustige sfeer. Het klinkt chaotisch, met onvoorspelbare geluiden en grillige ritmes. De muziek voelt ongemakkelijk en mysterieus, alsof je in een onbekende, verwarrende wereld bent terechtgekomen. Het roept een gevoel op van nieuwsgierigheid, maar ook van ongemak en spanning. (7)

Afsluiter On the Grass Her Shoes of Deer-Skin heeft een zachte en natuurlijke sfeer. De muziek klinkt rustig en intiem, met warme tonen die doen denken aan een stille wandeling in de natuur. Het voelt sereen en dromerig, alsof je even kunt ontsnappen naar een vredige en eenvoudige wereld.. (7,5)

Conclusie en aanbeveling

Het album At Zeenath Parallel Heavens van Black To Comm is een unieke en meeslepende reis door verschillende muzikale sferen. Marc Richter combineert dromerige, mysterieuze en soms ongemakkelijke klanken tot een uitdagend geheel. Elk nummer heeft een eigen sfeer, van rustgevend tot spannend, wat het album zeer veelzijdig maakt. Hoogtepunten zoals Steep Thy Plumage in His Sweetness en Never Heed the Tongues of Wooers laten zien hoe goed Richter emotie en sfeer in zijn muziek kan verwerken.

Dit album is een aanrader voor liefhebbers van experimentele en avontuurlijke muziek die op zoek zijn naar iets unieks en diepgaands.

Waardering: 7,6
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Na 2,5 jaar radiostilte wil ik toch nog een keer proberen dit album meer in de picture te krijgen. Een album dat de grenzen van het zijn ter discussie stelt.

Met een avontuurlijke geest en een neiging tot experimentele soundscapes, manifesteert Black Wing zich op dit album als een entiteit die traditionele muzikale conventies durft te trotseren. Het is een odyssee door duistere, maar bezielde melodieën, waarin elk nummer als een nieuw hoofdstuk in een somber sprookje fungeert.

De compositie van '...Is Doomed' illustreert een fascinerende clash tussen de serene melancholie van ambient soundscapes en de ruwe intensiteit van industriële geluiden. Deze synergie creëert een unieke luisterervaring; een waarbij de luisteraar wordt meegenomen op een achtbaan van emoties, gedachten en reflecties.

Tekstueel gezien verkent het album thema’s van isolatie, vervreemding en de zoektocht naar identiteit binnen de chaotische wirwar van het moderne leven. De lyrische diepgang biedt een spiegel voor de ziel, waarin de luisteraar geconfronteerd wordt met de eigen duisternis en licht.

In termen van muzikale uitvoering, bewijst Black Wing een meesterlijke beheersing van het sonische domein. De delicate balans tussen elektronische en akoestische elementen getuigt van een artistieke finesse die zowel de doorgewinterde melomaan als de casual luisteraar kan bekoren.

Afsluitend, '...Is Doomed' van Black Wing is niet zomaar een album; het is een artistiek statement, een sonische reis die de luisteraar uitnodigt om de diepere lagen van hun eigen psyche te verkennen. Het is een ervaring die nog lang na de laatste noot blijft resoneren in de geest van de luisteraar. Een absolute aanrader voor zij die hun muzikale horizon willen verbreden en verdiepen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over het album:
Het album Blackfield, uitgebracht in 2004, is het debuutalbum van de band en bevat enkele van hun bekendste nummers. Dit album laat de typische Blackfield-sound horen: melancholische melodieën, warme zang en emotionele teksten. De liedjes op het album gaan over thema’s als eenzaamheid, liefde en reflectie, en roepen een rustige, soms droevige sfeer op. Het album Blackfield werd goed ontvangen en trok veel aandacht door zijn bijzondere stijl en gevoelige teksten. Voor liefhebbers van melodieuze rock en introspectieve muziek is dit album een mooie kennismaking met de band.

Over de nummers op het album
Opener Open Mind gaat over het verlangen naar openheid en vrijheid in het leven. De tekst beschrijft gevoelens van opgesloten zijn en de wens om nieuwe mogelijkheden te ontdekken. De sfeer is melancholisch en reflectief. De zang is ingetogen en straalt zowel pijn als hoop uit (8).
Blackfield gaat over verlies en verdriet na het einde van een belangrijke relatie. De tekst heeft het over gevoelens van leegte en pijn, alsof alles donker is geworden. De sfeer is somber en melancholisch en de melodische zang heeft een zachte, droevige klank die de emoties van verlies versterkt (9)

Het nummer Glow gaat over een gevoel van eenzaamheid en het verliezen van levensvreugde. De tekst beschrijft hoe het licht en de energie uit iemands leven lijken te verdwijnen. De sfeer is melancholisch en zacht, met muziek die gevoelens van leegte en stille pijn goed overbrengt (7).
Vervolgens Scars dat handelt over de emotionele littekens die blijven na moeilijke ervaringen en pijnlijke relaties. De tekst geeft weer hoe deze littekens iemand blijven beïnvloeden, ook al zijn de gebeurtenissen voorbij. De sfeer is melancholisch en intens De pijn en kwetsbaarheid zijn voelbaar. Fijne maatwisselingen versterken dat gevoel (8).

Lullaby gaat over troost zoeken in een moeilijke tijd, alsof het een slaapliedje is voor rust en ontsnapping. De tekst drukt een verlangen uit om even te ontsnappen aan zorgen en pijn. De sfeer is kalm en zacht, met een ondertoon die geruststelling biedt (7,5).
Het nummer Pain gaat over het leven met emotionele pijn en de worsteling om deze gevoelens te begrijpen en te verdragen na het eindigen van een lange relatie. De tekst beschrijft hoe de pijn diep van binnen zit en moeilijk te verwerken is. De sfeer is intens en somber, met muziek die de zwaarte van verdriet uitdrukt (8,5).

Summer handelt over het verlangen naar betere, gelukkige tijden die voorbij zijn, zoals de zomer. De tekst beschrijft gevoelens van verlies en de leegte die blijft na een mooie periode. De sfeer is melancholisch en nostalgisch, met een warme klank die gemis en herinnering oproept (8,5).
Dan het nummer Cloudy Now wat gaat over frustratie en teleurstelling in de wereld en het gevoel dat dingen niet goed zijn. De tekst uit kritiek op de maatschappij en het gebrek aan hoop. De sfeer is donker en gespannen, met muziek die gevoelens van onvrede en somberheid uitstraalt (8).

The Hole in Me gaat over een gevoel van leegte en gemis dat niet gevuld kan worden. De tekst beschrijft innerlijke pijn en het zoeken naar iets of iemand om die leegte op te vullen. De muziek versterkt deze kwetsbaarheid en de sfeer is ook melancholisch en intens (8).
Afsluiter is Hello met als thema eenzaamheid en het verlangen om gehoord en begrepen te worden. De tekst vertelt over het zoeken naar contact en betekenis in een wereld die soms afstandelijk aanvoelt. De sfeer is melancholisch en reflectief. De muziek versterkt het gevoel van isolatie en verlangen (8,5).

Conclusie en Aanbeveling
Blackfield is een indrukwekkend debuutalbum dat gevoelens van verlies, eenzaamheid en verlangen prachtig weet uit te drukken. De samenwerking tussen Steven Wilson en Aviv Geffen brengt een unieke mix van melancholie en melodie. Elk nummer vertelt een eigen verhaal en raakt diep, met een warme, introspectieve sfeer. Dit album is perfect voor wie houdt van rustige, emotionele muziek met mooie teksten en een zachte, soms sombere klank. Voor liefhebbers van melodieuze rock is Blackfield een aanrader en een goede kennismaking met de unieke stijl van de band.

Waardering: 8,1

Blackfield II is het tweede album van Blackfield, uitgebracht in 2007. Dit album bouwt voort op de melancholische en emotionele stijl van hun eerste album, maar gaat dieper in op thema's zoals eenzaamheid en innerlijke worstelingen. De nummers zijn kort en krachtig, met een heldere productie en pakkende melodieën. Blackfield II bevat populaire nummers zoals "Once" en "Christenings," die worden gekenmerkt door hun sterke teksten en meeslepende arrangementen. Het album kreeg positieve reacties vanwege de harmonieën van Wilson en Geffen, en wordt gezien als een van de hoogtepunten in de carrière van de band. Persoonlijk ben ik iets minder overtuigd. Het is me niet overal spannend genoeg om er echt voor te gaan zitten.

Over de nummers op het album
Opener Once gaat over gemiste kansen en het verdriet van een verloren liefde. De tekst beschrijft gevoelens van spijt en verlangen naar iets dat niet meer terugkomt. De muziek is melancholisch en aangrijpend door de stevige riff. (7,5)

Het nummer 1000 People beschrijft het gevoel van isolatie en onbegrepen zijn, zelfs in een menigte van mensen. De tekst drukt uit hoe moeilijk het kan zijn om echte verbinding te vinden. De muziek is kalm en melancholisch en creëert een gevoel van eenzaamheid met verdriet op de achtergrond. (7)

Vervolgens Miss U dat gaat over het verdriet en gemis na een verloren liefde. De tekst spreekt over pijn, spijt en verlangen, alsof iemand worstelt om verder te gaan maar telkens terugdenkt aan wat verloren is. De sfeer van de muziek is so(m)ber en melancholisch en heeft een diepe emotionele lading. Na het veelbelovende intro volgt flink wat teleurstelling (6,5)

Christenings gaat over het verlies van onschuld en de realiteit van volwassen worden. De tekst beschrijft gevoelens van desillusie en een zoektocht naar betekenis in een soms harde wereld. De muziek is droevig van toon. Ook dit nummer mist te veel peper en zout. (6)

Het nummer This Killer gaat over een intense innerlijke pijn en emotionele strijd, alsof iemand wordt achtervolgd door eigen angsten of fouten. De tekst weerspiegelt gevoelens van schuld en worsteling. De muziek die donker en beklemmend aanvoelt past bij het thema van innerlijke onrust en verdriet. De fraaie melodie is aanstekelijk (7)

Het zesde nummer is Epidemic dat gaat over de verspreiding van negatieve gevoelens, zoals verdriet en wanhoop, die anderen ook beïnvloeden. Het beschrijft hoe persoonlijke pijn zich als een soort “epidemie” verspreidt. De sfeer is donker en intens, met een dreigende ondertoon die het gevoel van onontkoombare somberheid versterkt. Het begin is wat lauw, maar daarna is het een fijne track met wat spirit (8)

Het nummer My Gift of Silence handelt over gevoelens van eenzaamheid en het onvermogen om jezelf te uiten tegenover iemand die belangrijk voor je is. De tekst beschrijft het verdriet van stilte en onuitgesproken woorden, alsof er een emotionele afstand is. De muziek is wederom melancholisch en introspectief, met een zachte, verdrietige ondertoon. Een fraaie melodie zorgt voor een ruime voldoende (7,5)

Some Day gaat over hoop en het verlangen dat dingen in de toekomst beter zullen worden, ondanks pijn of tegenslagen. De tekst spreekt over dromen van een betere tijd die ooit zal komen. De muziek klinkt enigszins hoopvol, met een mix van verdriet en verwachting. Ook deze melodie maakt wel wat los (7,5)

Vervolgens gaat Where Is My Love? over het gevoel van verloren liefde en het verlangen naar iemand die er niet meer is. De tekst verwoordt een diepe eenzaamheid en de vraag waar die liefde gebleven is. De muziek is intens met een duidelijke toon van gemis en verdriet. (7,5)

Afsluiter End of the World sluit het album af met gevoelens van wanhoop en het idee dat alles om je heen ineenstort. De tekst beschrijft het verlies van hoop en vervreemding van de wereld, alsof er geen toekomst meer is. De muziek is donker en emotioneel zwaar, met een diepe melancholie, maar zonder een scherp randje (6)

Conclusie en aanbeveling
Blackfield II is een mooi album voor iedereen die houdt van emotionele, diepgaande muziek die thema's als eenzaamheid, verlies en hoop verkent. Met krachtige teksten en melodieën die variëren van melancholisch tot intens en hoopvol, laten Steven Wilson en Aviv Geffen hun unieke muzikale chemie los op de luisteraar. Het album bevat meest rustige, introspectieve nummers, waardoor het een meeslepende luisterervaring biedt. Blackfield II is perfect voor luisteraars die geraakt willen worden door muziek die tot nadenken stemt en troost biedt. Aanbevolen voor liefhebbers van melancholische rock en sfeervolle, betekenisvolle muziek. Mij is het soms wat te veel binnen de lijntjes.

Waardering: 7,0

Het album Beyond The Sunset: The Romantic Collection, uitgebracht in 2004, is een compilatie van de meest romantische nummers van de band en bevat enkele nieuwe opnames en versies van eerdere liedjes. Met een combinatie van lyrische thema's als liefde, verlies, en hoop, en een vleugje mystiek, slaagt dit album erin om een dromerige sfeer neer te zetten, perfect voor luisteraars die houden van een kalme, bijna sprookjesachtige ambiance.

Beyond The Sunset zit vol met melodieën die het beste te omschrijven zijn als een kruisbestuiving tussen folk en renaissance met een vleugje rock. De sfeer varieert van ingetogen en melancholisch tot licht en vrolijk. Kenmerkend voor Blackmore's Night is het gebruik van traditionele instrumenten zoals de luit, fluit en viool, gecombineerd met de heldere zang van Candice Night. De arrangementen zijn vaak delicaat en verfijnd, wat bijdraagt aan de sprookjesachtige sfeer van het album. Het is geen album dat je beluistert voor energieke rock, maar eerder voor momenten van rust.

De Tracks op het album:

Once in a Million Years
Dit nummer opent het album op een ontspannen en romantische toon. Het refrein heeft een fijne melodie die in je hoofd blijft hangen, en de tekst spreekt over de magie van het vinden van ware liefde. Een perfect nummer voor rustige momenten.

Be Mine Tonight
Een luchtig en zoet nummer dat de vreugde van wederzijdse liefde viert. De mierenzoete sfeer maakt het een licht verteerbaar, romantisch lied dat herinneringen oproept aan oude dromen en beloften van liefde.

Wish You Were Here
Dit droefgeestige liedje is doordrenkt van melancholie en verlangen. Het gemis van een geliefde is voelbaar in de zang en melodie, en de desolate sfeer van een besneeuwde winterdag versterkt de emotie.

Waiting Just for You
Met een ingetogen maar zelfverzekerde toon vertelt dit nummer het verhaal van onvoorwaardelijk wachten op ware liefde. De melodie is eenvoudig maar effectief, passend bij het geduld en de hoop die in de tekst tot uiting komen.

Durch den Wald zum Bach Haus
Een instrumentaal stuk dat niet veel indruk maakt. Hoewel de compositie goed in het thema van het album past, mist het diepte of memorabele momenten.

Ghost of a Rose (New Version)
Een van de meer folky nummers op het album, met een aanstekelijke melodie. Het verhaal van eeuwige liefde wordt op prachtige wijze verteld, met een vleugje mystiek dat typisch is voor Blackmore's Night.
Spirit of the Sea

Nostalgie en melancholie druipen van dit nummer, maar er is ook een sprankje hoop. De zee, een symbool van afscheid en hereniging, draagt de emotionele lading van de tekst en melodie.

I Still Remember
Dit is een fraai melodisch nummer dat uitnodigt om mee te zingen. De tekst reflecteert op herinneringen aan een verloren liefde, en de vrolijke melodie geeft een lichtpuntje in de melancholie.

Castles and Dreams
Een ingetogen en kwetsbaar nummer waarin eenzaamheid en teleurstelling centraal staan. De melodie is zacht, en de tekst roept beelden op van vervlogen dromen, zoals kastelen die in het niets oplossen.

Beyond the Sunset
Een Spaans-geïnspireerd instrumentaal stuk dat, hoewel technisch goed uitgevoerd, niet opvalt tussen de rest van de nummers. Het mist de emotionele diepgang van de vocale nummers.

Again Someday
Een sober, droefgeestig nummer over het verlies van een dierbare. De kracht van dit nummer zit in de hoopvolle ondertoon dat er ooit weer een hereniging zal plaatsvinden.

Diamonds and Rust
Een innemend en nostalgisch nummer, waarin herinneringen aan een oude liefde naar boven komen. De breekbare melodie en Candice's stem brengen het verlangen en de pijn van het verleden goed over.

Now and Then (New Version)
Dit emotionele nummer gaat over loslaten en verdergaan na het einde van een relatie. De kwetsbare zang en subtiele instrumentatie maken het een van de meer aangrijpende nummers op het album.

All Because of You
Het album sluit op een opgewekte en vrolijke toon af met dit nummer. Het beschrijft de vreugde van het vinden van ware liefde, en de positieve energie spat van de melodie af.

De kracht van Blackmore's Night ligt in de delicate en goed opgebouwde melodieën. Ritchie Blackmore weet zijn achtergrond als rockgitarist op subtiele wijze in de muziek te verweven, zonder het folk-element te overschaduwen. Instrumenten zoals de luit en fluit zorgen voor de authentieke middeleeuwse sfeer, terwijl de elektrische gitaar op momenten net dat beetje extra emotie toevoegt. Vooral in nummers zoals Ghost of a Rose en Wish You Were Here zijn de melodieën aanstekelijk en gemakkelijk te onthouden.

Beyond The Sunset is een charmante verzameling romantische en folkachtige nummers, perfect voor wie op zoek is naar kalmerende muziek met een sprookjesachtig randje. Hoewel sommige nummers minder indruk maken, vooral de instrumentale stukken, is het overgrote deel van het album gevuld met prima melodieën Fans van middeleeuwse folk en dromerige ballades zullen hier zeker van genieten, terwijl het album wellicht te ingetogen is voor wie op zoek is naar iets dynamischers.

Waardering: 6,5

Over Blankenberge
Blankenberge is een Russische band die dromerige muziek maakt in het genre shoegaze en dreampop. De band werd opgericht in 2015 in Sint-Petersburg. Hun muziek kenmerkt zich door zwevende gitaarmelodieën, zachte zang en een melancholische sfeer. De naam van de band komt van een Belgisch kustplaatsje dat de bandleden inspireerde. Blankenberge heeft een uniek geluid dat gevoelens van nostalgie en schoonheid oproept. Ze hebben wereldwijd fans, vooral onder liefhebbers van sfeervolle en emotionele muziek.

Over de EP Blankenberge
De EP Blankenberge uit 2016 is het debuut van de band en laat hun kenmerkende geluid horen. Het bevat dromerige nummers met gelaagde gitaren en etherische zang. De EP roept een gevoel van rust en introspectie op, alsof je door een mistig landschap reist. Met deze EP wist Blankenberge meteen indruk te maken in de shoegaze- en dreampopscene, door hun unieke mix van melancholie en betoverende melodieën. Het is een sterk begin van hun muzikale reis en laat zien wat de band te bieden heeft.

Over de nummers
Opener Seagulls gaat in mijn beleving over het gevoel van vrijheid en het verlangen om te ontsnappen aan dagelijkse zorgen. Het nummer roept beelden op van de zee en meeuwen, met een dromerige en rustgevende sfeer. De muziek is melancholisch en zwevend, alsof je meegedragen wordt door een zachte, eindeloze bries. (8)

Feel Alive gaat over het verlangen om echt te leven en intens te voelen, los van alledaagse routines en beperkingen. Het nummer heeft een energieke sfeer, met dromerige melodieën die kracht en emotie oproepen. De muziek voelt als een moment van vrijheid en vreugde, maar met een melancholische ondertoon.(8,5)

Dreams is wat meer ingetogen en gaat over het verliezen van jezelf in gedachten en het najagen van onbereikbare verlangens. Het nummer heeft een dromerige sfeer, met zachte melodieën en een zwevende zang die een gevoel van rust en introspectie oproepen. De muziek voelt als een reis door een wereld vol verbeelding en emoties. (8)

Still Here sluit af en gaat over volhouden en blijven vechten, zelfs als het moeilijk is. Het nummer beschrijft gevoelens van doorzettingsvermogen en hoop. De sfeer is melancholisch maar krachtig, met dromerige klanken en een onderliggende emotie die troost en veerkracht uitstraalt. Het voelt als een herinnering om niet op te geven. Een nummer met een prachtige geluidswal (8,5)

Conclusie en Aanbeveling
De EP Blankenberge laat een indrukwekkend debuut horen van een band met een uniek shoegaze-geluid. De nummers zijn dromerig en melancholisch, maar hebben ook kracht en emotie. Hoogtepunten zoals Feel Alive en Still Here tonen de veelzijdigheid van Blankenberge, terwijl alle nummers een constante kwaliteit hebben. Voor liefhebbers van sfeervolle en introspectieve muziek is deze EP een aanrader. Het roept beelden en gevoelens op die je meevoeren naar een andere wereld. Dit is muziek om bij weg te dromen, maar ook om kracht uit te halen. Een sterk begin voor een veelbelovende band.

Waardering: 8,3

Over Blind Faith
Blind Faith was een Britse supergroep die in 1969 werd opgericht. De band bestond uit bekende muzikanten zoals Eric Clapton, Steve Winwood, Ginger Baker en Ric Grech. Hun muziek combineerde blues, rock en soul, wat zorgde voor een uniek geluid. Ondanks hun korte bestaan wist Blind Faith een blijvende indruk achter te laten dankzij hun talent en creatieve aanpak.

Over het album Blind Faith (1969)
Het enige album van Blind Faith, Blind Faith, werd uitgebracht in 1969. Het album bevat een mix van krachtige rocknummers en sfeervolle ballads. Bekende tracks zoals "Well.. All Right" tonen de emotionele en muzikale diepgang van de band. Het album werd een succes en is een klassieker in de rockgeschiedenis.

Opener Had to Cry Today gaat over emotionele confrontaties en de pijn van het moeten accepteren van moeilijke waarheden. De tekst roept gevoelens van spijt op. Muzikaal bevat het nummer krachtige gitaarpartijen van Eric Clapton en een stevig ritme, met een mix van blues en rockinvloeden. De zang in het nummer is helaas matig met soms valse passages. (6)
Het 2e nummer Can’t Find My Way Home gaat over gevoelens van verlorenheid en de zoektocht naar richting in het leven. De tekst is poëtisch en emotioneel, met thema’s als verlangen en innerlijke strijd. Muzikaal wordt het gekenmerkt door Steve Winwood’s zachte, hoge zang, een akoestische gitaar en een rustige, melancholische sfeer. Aardig maar voor mij geen topper. (6,5)

Well... All Right is een cover van een nummer van Buddy Holly, waarin vrijheid en je eigen pad volgen centraal staan. De tekst is optimistisch en rebels. Muzikaal brengt Blind Faith een energieke rockversie met strakke ritmes, levendige gitaarpartijen en dynamische zang, waardoor het fris en krachtig klinkt. Een prima song die niet voor niets op single is gezet (7,5)
Presence of the Lord beschrijft een diep gevoel van dankbaarheid en verbinding. Muzikaal combineert het rustige, emotionele met meer krachtige passages, vooral in de gitaarsolo van Eric Clapton. Steve Winwood’s zang maakt het nummer compleet. (7)

Sea of Joy gaat over liefde en een gevoel van gelukzaligheid, alsof je in een zee van vreugde verdrinkt. De tekst is nogal poëtisch. Muzikaal combineert het nummer folk- en rockinvloeden met een vloeiende vioolpartij van Ric Grech, die een unieke, dromerige sfeer creëert. (6,5)
Do What You Like gaat over vrijheid en het volgen van je eigen pad zonder je druk te maken om wat anderen vinden. De tekst is eenvoudig. Muzikaal is het een lang, experimenteel nummer met uitgebreide solo’s van elk bandlid, waaronder ook een opvallende drumsolo van Ginger Baker. Het combineert rock met jazzachtige improvisaties in een vrije, losse structuur. (6,5)

Ondanks het het feit dat ik persoonlijk niet 100% voor dit album val, toont het de kracht van een supergroep met een unieke mix van blues, rock en soul. Hoewel niet elk nummer een topper is, laten tracks als Well... All Right en Presence of the Lord de muzikale veelzijdigheid en het talent van de band horen. De combinatie van sterke instrumentale stukken en diverse stijlen maakt het album een interessante luisterervaring. Voor liefhebbers van klassieke rock en experimentele invloeden is dit een aanrader.

Nu ik echt nummer voor nummer heb zitten luisteren doe ik er een halfje bij.
Waardering: 6,7

Onderstaande is eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mijn ervaring met het album '23' van Blonde Redhead, een ensemble uit de Verenigde Staten, daterend uit het jaar 2007, ontvouwt zich als een muzikale ontdekkingsreis, waarbij elk nummer als een hoofdstuk bijdraagt aan een rijkere vertelling.

Het titelnummer "23" opent het spektakel met etherische klanken die de luisteraar meenemen op een zwevende reis door de ruimte van emoties en kleuren. De zwevende synthesizers vermengd met de fragiele stem van Kazu Makino, zetten direct de toon voor dit hypnotiserende muzikale avontuur.

Vervolgens ontvouwt "Dr. Strangeluv" zich als een liefdesbrief aan de complexiteit van menselijke relaties. Met een mengeling van melancholie en verlangen, voert dit nummer de luisteraar dieper mee in de introspectieve wereld van de band. De compositie is zowel kwetsbaar als krachtig, een paradox die Blonde Redhead met elegantie hanteert.

"The Dress" is daarentegen een lied dat balanceert op de grens van droom en werkelijkheid. Met zijn ongrijpbare teksten en de etherische instrumentatie, lijkt het nummer de luisteraar mee te nemen naar een ander rijk, waar de regels van de logica niet van toepassing zijn.

"SW" is een nummer dat zich kenmerkt door een minimalistischer geluid dan zijn voorgangers. Hier laat Blonde Redhead zien dat ze met minder ook meer kunnen bereiken. De spaarzame instrumentatie in combinatie met de doordringende vocalen creëert een beklemmende sfeer die lang bijblijft.

Bij "Spring and by Summer Fall" keert de band terug naar een meer conventionele rockstructuur, maar met behoud van hun kenmerkende emotionele diepgang. Dit nummer fungeert als een catharsis, een emotionele uitbarsting die contrasteert met de ingetogenheid van de eerdere nummers.

"Silently" is een fluistering in de wind, een zachte maar indringende oproep tot introspectie. De subtiele opbouw van het nummer zorgt voor een intieme luisterervaring, waarbij elk woord en elke noot resoneert met een diepe emotionele waarheid.

Ten slotte sluit "My Impure Hair" het album af met een gevoel van onafgemaakte zaken, een besef dat sommige verhalen nooit volledig verteld kunnen worden. Dit nummer laat een blijvende indruk achter en nodigt uit tot herhaalde luistersessies, waarbij de luisteraar steeds nieuwe lagen en betekenissen kan ontdekken.

In zijn geheel vormt '23' een diepgaande muzikale ervaring, waarbij Blonde Redhead de luisteraar uitnodigt tot een reis door hun unieke muzikale landschap, vol van dromen, twijfels en openbaringen. Het is een album dat niet alleen gehoord, maar ook gevoeld dient te worden, een testament van de band's meesterschap in het creëren van boeiende, emotioneel geladen muziek.

Het album Blonde Redhead uit 1995 is het debuut van de gelijknamige band Blonde Redhead. De muziek op dit album combineert rauwe indie rock met een experimenteel geluid, beïnvloed door bands zoals Sonic Youth, waarvan drummer Steve Shelley dit album heeft geproduceerd. De nummers hebben een intense, soms chaotische sfeer, met stevige gitaren, onvoorspelbare ritmes en expressieve zang. Het album laat de veelzijdigheid van de band horen, variërend van energieke, rauwe tracks tot meer melodieuze stukken. Blonde Redhead is een sterk begin voor de band en laat zien hoe ze zich onderscheiden in de alternatieve rockscene. Het album wordt vaak gezien als een frisse, unieke luisterervaring.

I Don’t Want U is een intens en emotioneel nummer met rauwe gitaren en soms krachtige drums. De zang klinkt expressief en soms zelfs wanhopig, wat de pijn van een afwijzing of verbroken relatie benadrukt. Het nummer heeft een chaotische maar meeslepende sfeer, typisch voor de alternatieve rockstijl. (8)
Sciuri Sciura heeft een mysterieuze en dromerige sfeer, met repetitieve gitaarlijnen en een hypnotiserend ritme. Mooi zijn de rafelige passages. De zang is zacht en bijna fluisterend, wat een intieme en melancholische toon creëert. Het nummer lijkt te gaan over verloren liefde of verlangen, maar blijft open voor interpretatie door zijn abstracte tekst.(7,5)

Astro Boy is een energiek en dynamisch nummer met een rauwe alternatieve rockstijl. Het combineert stevige gitaren en onvoorspelbare ritmes, wat een intense en chaotische sfeer geeft. De abstracte tekst lijkt gevoelens van verwarring en verlangen te weerspiegelen, passend bij de krachtige, emotionele sfeer. (8)
Without Feathers heeft een melancholische en introspectieve sfeer, ondersteund door zachte, schurende repetitieve gitaarlijnen en een langzaam tempo. De zang klinkt kwetsbaar en emotioneel, wat het gevoel van verlies of gemis versterkt. Het nummer lijkt te gaan over verlangen naar iets onbereikbaars, met een intieme en meeslepende muzikale stijl (8)

Snippet heeft een overwegend rustige licht rafelige toon met halverwege een kort intenser intermezzo. Een instrumentaal nummer dat wat minder indruk op mij maakt door de meest ingetogen sfeer.(7)
Mama Cita heeft een speelse en enigszins opgewonden en licht chaotische sfeer, met een combinatie van bijzondere ritmes en scherpe gitaarakkoorden. De zang klinkt expressief en doet denken aan een dialoog of een oproep. (8)

Swing Pool heeft een hypnotiserende en dromerige sfeer, met trage, repetitieve gitaarakkoorden en een rustig maar heerlijk rauw tempo. De zang klinkt melancholisch en introspectief, alsof het over eenzaamheid of reflectie gaat. Het nummer neemt de luisteraar mee in een emotionele en enigszins mysterieuze geluidswereld. (8,5)
De korte afsluiter Girl Boy heeft een enigszins jazzy aandoende stijl, met ritmische drums. Valt behoorlijk uit de toon ten opzichte van de rest van het album (6)

Conclusie en aanbeveling
Het debuutalbum Blonde Redhead uit 1995 is een krachtig begin voor de band. Met een mix van rauwe indie rock en experimentele invloeden weet het album te boeien door zijn intense, melancholische en chaotische sfeer. Fans van alternatieve rock en dynamische, expressieve muziek zullen hier zeker van genieten. Een aanrader voor wie van onvoorspelbare en unieke geluiden houdt.

Waardering: 7,6

Na negen jaar pauze zo waar een nieuw album van Blonde Redhead. En zeker een van de betere albums van de Amerikaanse band die dit jaar haar 30 jarig jubileum viert.

Blonde Redhead, het iconische trio uit New York, heeft altijd een unieke positie ingenomen in de alternatieve muziekscene. Met hun kenmerkende mengeling van dreampop, shoegaze en art rock, hebben ze sinds hun oprichting in de jaren negentig een trouwe schare fans opgebouwd. Hun nieuwste album, Sit Down for Dinner uit 2023, markeert een nieuw hoogtepunt in hun oeuvre. Na een lange pauze sinds hun laatste release in 2014, keert de band terug met een album dat even introspectief als innovatief is, en waarin hun geluid verder evolueert zonder hun wortels te verloochenen.

Algemene Stijl en Genres
Sit Down for Dinner is een prachtige mix van verschillende muzikale genres, waarin Blonde Redhead hun kenmerkende etherische stijl combineert met invloeden uit de post-rock, dreampop en zelfs hints van jazz en elektronica. De sfeer van het album is vaak dromerig en introspectief, met rijke, gelaagde geluiden die een bijna hypnotische werking hebben. Het is een album dat zowel subtiel als krachtig is, en dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis die zowel rustgevend als opwindend is.

Productie en Geluidskwaliteit
De productie van Sit Down for Dinner is werkelijk subliem. Elk nummer is zorgvuldig opgebouwd, met een perfecte balans tussen de verschillende instrumentale lagen en de betoverende zang van Kazu Makino. De geluidskwaliteit is kristalhelder, met een diepte en ruimte die de luisteraar volledig in het album onderdompelt. Er is een duidelijke aandacht voor detail, van de subtiele elektronische elementen tot de delicate akoestische gitaarpartijen, wat resulteert in een sonisch landschap dat zowel rijk als verfijnd is.

Nummers van het Album
Het album opent met Snowman, een nummer dat een sfeervol en fijn ritme introduceert. De melancholische melodieën en subtiele ritmische ondertonen creëren een warme, intieme sfeer die de luisteraar onmiddellijk in de wereld van Blonde Redhead trekt.

Vervolgens Kiss Her Kiss Her): Dit dromerige, serene nummer is als een zwevende wolk van geluid. De zachte, etherische zang gecombineerd met delicate instrumentatie zorgt voor een bijna spirituele luisterervaring, waarbij de grenzen tussen droom en werkelijkheid vervagen.

Not for Me is een meeslepende en ontspannen track die een gevoel van kalmte en reflectie oproept. De minimalistische aanpak, met focus op zang en baslijnen, maakt het tot een ingetogen hoogtepunt van het album.

Daarna Melody Experiment: Dit nummer is een van de meest aanstekelijke en vrolijke op het album. Met een ritmische drive en sprankelende melodieën nodigt het uit tot beweging, terwijl het tegelijkertijd de complexiteit en veelzijdigheid van de band laat zien.

Rest of Her Life is bijzonder speels en lichtvoetig, met een bijna kinderlijke onschuld die door de melodieën heen schemert. De speelse percussie en luchtige zang maken het tot een nummer dat charmeert door zijn eenvoud en eerlijkheid.

Sit Down for Dinner Pt. 1, Dit ingetogen nummer is een introspectieve pauze in het album. De minimalistische arrangementen en zachte, bijna fluisterende zang creëren een meditatieve sfeer die uitnodigt tot diepe overpeinzing.

Sit Down for Dinner, Pt. 2: Als tegenhanger van deel 1, is dit een enthousiaster en energieker nummer. De opbouw van spanning en de uitbarsting van emotie maken het tot een dynamisch en krachtig middelpunt van het album.

I Thought You Should Know begint voorzichtig en verkennend, met subtiele harmonieën en delicate instrumentatie. Het evolueert langzaam, waarbij het thema van onzekerheid en ontdekking centraal staat, wat een gevoel van emotionele diepgang geeft.

Before is een up-tempo nummer dat sprankelt van energie. De wervelende melodieën en ritmische structuur creëren een bruisende sfeer die zowel opwindend als meeslepend is, en die de luisteraar volledig in zijn greep houdt.

Met een hoopvolle toon en oprechte tekst, biedt If een gevoel van optimisme te midden van de introspectieve sfeer van het album. De melodie is eenvoudig maar effectief, en versterkt het gevoel van licht aan het einde van de tunnel.

Het album sluit af met Via Savona, een afwachtend en sober nummer dat hypnotiserend werkt. De herhalende melodieën en ingetogen productie bouwen langzaam op naar een beklijvende climax, waarmee het album op een memorabele manier wordt afgesloten.

Aanbeveling
Sit Down for Dinner is een album dat een breed publiek zal aanspreken, van liefhebbers van alternatieve muziek tot diegenen die op zoek zijn naar een introspectieve en emotioneel resonante luisterervaring. Het is bijzonder geschikt voor degenen die houden van gedetailleerde en atmosferische soundscapes, en voor wie muzikaal vakmanschap en emotionele diepgang belangrijke criteria zijn. Met zijn rijke texturen en gelaagde composities biedt het album een meeslepende reis die zowel hart als geest raakt. Sit Down for Dinner is niet alleen een terugkeer naar vorm voor Blonde Redhead, maar ook een bewijs van hun blijvende relevantie in de hedendaagse muziekscene.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ter aanvulling op het bericht hierboven de blog op mijn site (jorros-muziekkeuze) over dit album.

Een album dat bij elke postrock liefhebber in de kast moet staan, of zoals in mijn geval in een playlist is opgenomen. En dat terwijl het niet geheel voldoet aan de standaards die bij postrock passen.

Melancholie ten top hetgeen wordt versterkt door de strijkers die een belangrijke rol op het album hebben gekregen. Van opener (Depart From Me, You Who Are Cursed) zal inderdaad niemand vrolijk worden, maar zodra in Seven de remmen los gaan zal de stemming snel verbeteren. Een eerste hoogtepunt.

Tegen de standaards in wordt er op het album gezongen, maar dat maakt het er eigenlijk alleen maar fraaier op. De stem treedt nergens echt op de voorgrond en wordt enkel heel subtiel en fluisterend ingezet. Zo ook in Low. Voor mij het volgend hoogtepunt op het album. Het blijft verbazingwekkend hoe een simpel, maar steeds luider klinkend akkoord zo veel los kan maken. Ook in The Guest doet de stem het goed. En dan is het toch wel jammer dat deze nauwelijks of niet te verstaan is.

Children of Ammon vind ik het lelijke eendje op dit album. Er lijkt iets van een spanningsboog te worden opgezet, maar het schot blijft uit. De luisteraar in de maling genomen.Weaving Spiders Come Not Here. Wat een bijzondere titel. Wat wordt ermee bedoeld? Arachnofobie? Het is in elk geval een heerlijk nummer.

Lilitu is een vrouwelijke demon uit de Babylonische mythologie. Ze jaagde op mannen. Om ze te verleiden. Dat klinkt misschien aantrekkelijk, maar dat was/is het niet. De titel past wel goed bij deze song.
Resteert alleen nog de afsluiter Revelations. Met een prachtig slot van de cellisten.

Blur, een iconische Britse indie band, ontstond in de vroege jaren negentig en veroverde snel een prominente plaats in de muziekscene. Hun muziek, een fusie van britpop en alternatieve rock, werd gekenmerkt door scherpe teksten en aanstekelijke melodieën. De band, bestaande uit Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James en Dave Rowntree, heeft talloze hits voortgebracht en blijft relevant in de moderne muzieksfeer.

Het nieuwste album van Blur, The Ballad of Darren uit 2023, is een meesterwerk dat de luisteraar meeneemt op een emotionele en muzikale reis. Dit album weerspiegelt zowel de groei van de band als hun vermogen om tijdloze muziek te creëren die resoneert met een breed publiek. Ik was meteen betoverd door de diepgang en complexiteit van de nummers, die elk een uniek verhaal vertellen en samen een coherente muzikale ervaring vormen.

Wat mij vooral aanspreekt aan dit album is de emotionele diepgang. Damon Albarns stem klinkt doorleefd en vol gevoel, wat de toch al krachtige teksten nog meer impact geeft. Het is duidelijk dat de band persoonlijke en diepgaande thema's heeft verkend, wat resulteert in nummers die resoneren en blijven hangen.

Ook de diversiteit op het album is opvallend. Van upbeat, energieke tracks tot rustige, introspectieve ballads, The Ballad of Darren biedt een breed scala aan muzikale stijlen en stemmingen. Deze variatie houdt de luisteraar constant geboeid en zorgt ervoor dat het album keer op keer opnieuw beluisterd kan worden, zonder dat het ooit verveelt.

Het openingsnummer, The Ballad, zet meteen de toon met zijn ingetogen schoonheid. De begeleiding is subtiel, met een melancholische melodie die je direct raakt. Het voelt relaxed aan, alsof je wordt meegevoerd op een rustige golf van muzikale sereniteit.

In St. Charles Square pakt de band het steviger aan. Dit nummer is een echte Britrock parel met een aanstekelijke melodie en een opzwepende energie. De tekstuele diepgang blijft aanwezig, met thema's van stedelijke vervreemding en persoonlijke zoektocht; Het doet denken aan de hoogtijdagen van de jaren '90, maar met een moderne twist.

Barbaric is melancholisch, maar tegelijkertijd krachtig en ontzettend aanstekelijk. De melodie blijft hangen en het nummer straalt een emotionele diepgang uit die je niet snel loslaat. Het is een perfecte balans tussen weemoed en euforie.

Russian Strings biedt een prachtige contrast met de voorgaande nummers, met zijn delicate arrangementen en subtiele harmonieën. Dit nummer heeft een bijna etherische kwaliteit, alsof het je meeneemt naar een andere wereld. De textuur van de muziek is zo rijk dat elke luisterbeurt nieuwe nuances en details onthult.

Met The Everglades (For Leonard) herinnert Blur ons aan hun vermogen om diepe emotionele connecties te maken. Dit eerbetoon is doordrenkt met een gevoel van verlies en eerbetoon, waarbij de serene melodieën perfect in balans zijn met de introspectieve teksten.

Mijn persoonlijke favoriet van dit album is The Narcissist. Een complex nummer dat zowel muzikaal als thematisch weet te boeien. Het nummer heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht, met een dynamische opbouw en een meeslepende melodie die je keer op keer wilt beluisteren.

Goodbye Albert heeft een bijna filmisch gevoel, met zijn rijke arrangementen en epische opbouw. Dit nummer met de subtiele gitaren op de achtergrond voelt als een grootse afsluiting van een hoofdstuk, met een meeslepende melodie die lang blijft hangen nadat het nummer is afgelopen.

In Far Away Island schittert de zang. Het is een prachtig dromerig melodisch nummer dat de ziel raakt. Dit nummer roept beelden op van ontsnapping en verlossing, en biedt een welverdiende rustpauze in het midden van het album De stem van Albarn komt hier volledig tot zijn recht en neemt je mee op een reis van emotionele reflectie.

Avalon heeft bij vlagen sprookjesachtige ondertoon, wat het nummer een unieke sfeer geeft. Het is een nummer dat de luisteraar meeneemt op een magische reis, avontuurlijk en verfrissend en een perfecte aanvulling op het album.

Het slotnummer, The Heights, sluit het album af met een krachtige en hoopvolle noot. De opbouw van het nummer, van rustige introspectie naar een climax van muzikale pracht, is indrukwekkend. Het laat de luisteraar achter met een gevoel van voltooiing.

Blur heeft met The Ballad of Darren wederom bewezen waarom ze een van de meest invloedrijke bands van hun generatie zijn. Elk nummer op dit album is een juweeltje, en samen vormen ze een harmonieuze en meeslepende ervaring die zowel oud als nieuw publiek zal betoveren.

Samengevat is The Ballad of Darren een album dat de essentie van Blur vastlegt terwijl het nieuwe muzikale hoogten verkent. Elk nummer is een juweeltje op zich, en samen vormen ze een prachtig mozaïek van emoties en ervaringen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl