Hmm, dit valt toch wel tegen. Ik heb niks tegen de experimenten die The Strokes de laatste tijd proberen, ik vond het op het vorige album zelfs voor het grootste deel zelfs goed uitpakken. Ik vind Life Is Simple In The Moonlight precies op dat album passen, en dat is samen met Under Cover Of Darkness en Taken For A Fool (al moet ik zeggen dat ik de vocalen van de studio-versie best kut vind) ook mijn favoriet op het album.
Ik hoor op de andere nummers wel allemaal goede ideëen, maar die goede ideëen worden wat mij betreft al gauw de kop ingedrukt doordat het té over de top is, het refrein ongelooflijk tegenvalt, of The Strokes zich laten beïnvloeden door smaakloze bands of tijdsperiodes (veel 80s pop, new wave), de zang te pieperig of te gemaakt klinkt of zich te veel voordoen als een band die ze niet zijn (The Cars, jaren 80 Iggy Pop, Radiohead, Muse, een glamrockband als Slade of The Sweet).
Kortom, de balans is op dit album ver te zoeken. Op het vorige album werd er ook van alles geprobeerd, maar klonk het wel als één geheel. En dat mis ik hier nog een beetje.

Edit: de zwakkere nummers worden wel met de luisterbeurt beter, moet ik zeggen.

Hoewel in mijn optiek The Strokes over het algemeen na First Impressions een dalende lijn hebben ingezet, waren er altijd wel één of twee nummers die ik tot hun beste werk rekende. Alsof ze door hun experimenteerdrift een op de vijf keer raak schoten.

Deze plaat is denk ik een van hun meest constante sinds een lange tijd, dat is meteen de kracht en de zwakte van de plaat. De band vliegt qua sounds weinig uit de bocht, en klinkt soms zelf iets té clean. Daarnaast zijn er nummers waarop Julian gewoon de akkoordenprogressies volzingt, zonder dat er echt sprake is van een uitgewerkt nummer. Vooral op de eerste helft van de plaat.

Dat gevoel heb ik in ieder geval niet bij de science fiction-ballad At the Door, Anastastia-cover Ode to the Mets, "You're the Voice"-pastiche Eternal Summer, de sombere Is This It?-zondagsnostalgieën van Not the Same Anymore en Why Are Sundays So Depressing.

Verder vind ik de opener niet sterk, maar het gitaarspel van Fab en Albert op dat nummer is dan weer een carrièrehoogtepunt op zich.

Ik heb Cope en zijn Oogdruppels best wel hoog zitten; waar andere Britse bands in deze periode kommer en kwel predikten in donkere gotische settings, passen The Drops beter bij melodieuze bands als The Psychedelic Furs en Echo & The Bunnymen dan bijv. The Sound of The Cure.

Ja, er leek een fascinatie met het oude middeleeuwse Engeland, maar al met al was dat een lichtere vorm van gothiek, doorspekt met het optimisme en de lichte verwarring van de orgel-gedreven (soms psychedelische) 60s-groepen (denk 13th Floor Elevators, ? & the Mysterians).

Verder waren er invloeden van funk en ska, die het rond die tijd gemeen had met Midnight Runners en Madness - het is geen toeval dat ze producerduo Langer and Winstanley gemeen hadden met deze bands - The Jam, The Specials, Dexys (en zelfs brr.. The Police). Al met al een unieke mix, die op Kilimanjaro liet zien een talent te hebben voor humoristische en melodieuze pop.

Maar de onconventionele maar optimistische pop is hier naar de achtergrond verdwenen. Er zijn wel grooves en rare wendingen, maar het past allemaal minder goed in elkaar. (de band zou kort hierna uit elkaar donderen)

De meerwaarde van deze plaat zit m gek genoeg in de tweede helft van deze plaat. Vanaf hier nemen de psychedelische toonexperimenten de overhand, en klinkt Cope soms als een getraumatiseerd, klein geschrokken jongetje (door zijn jeugd, de LSD, of de interne spanningen in de band?). Gek genoeg zit een ongebruikelijke song als Tiny Children (alleen Copes vocals begeleid door een koude synth) een stuk beter in elkaar dan de uptempo liedjes op kant A.

Hele goede psychedelic soul-plaat. Ik moet de voorganger Cloud Nine - waarop de groep samen met producer Norman Whitfield dit genre uitvinden - en opvolger Psychedelic Shack nog beluisteren, dus deze vergelijken kan ik niet. Maar gelukkig staat de volledig plaat op zichzelf.

Met name de psychedelische arrangementen, waarbij soul, Hendrix en 'witte' rock elkaar ontmoeten, van Running Away (Ain't Gonna Help You), Slave, Message from a Black Man, It's Your Thing, en de prachtig gezongen ballad Little Green Apples zijn ijzersterk. Hey Jude kan ermee door, maar had van mij niet gehoeven. Don't Let the Joneses Get You Down en I Can't Get Next to You zijn denk ik de meest toegankelijke en opzwepende dans-nummers, maar daarmee ook het minst experimenteel. En laat het juist die experimentele kant van deze groep zijn die zo interessant is.

Wel opvallend dat deze plaat zo weinig aandacht krijgt hier, terwijl de plaat in principe op één lijn zit met CN en PS, die op deze website een stuk meer berichten en stemmen hebben.

Heerlijk album. Lou Reed doet het wederom prima zonder John Cale (en schrijft een paar rock & roll klassiekers on the way), en met Doug Yule heeft hij er een erg sterke vocalist (ik denk dat Yule mooier zingt dan Reed op deze plaat) en schrijverspartner bij. De plaat gaat voor mij ook altijd heel snel voorbij, voor ik het doorheb ben ik altijd al bij nummer 8, terwijl ik bij nummer 4 of 5 denk te zitten. Fijn ook om de band eens met een kraakheldere productie te horen, dat verdienen ze natuurlijk.

Tja, het label waar ze op zaten ging binnen zeer korte tijd 'sluiten', en dus maakte het niet zoveel uit hoe de plaat ging klinken (de plaat zou toch geen promotie krijgen). En toen heeft Scott tegen zijn 'broers' gezegd ''Don't be afraid to be pretentious.'' Scott, die al jaren aan een contract vast had gezeten waarbij hij de meest cheesy albums in elkaar moest draaien, waarna een reunie met zijn oude bandleden volgde die eigenlijk net zo was, volgde zijn eigen advies op en schreef de eerste 4 nummers. Maar omdat de band een democratie was, liet hij de andere twee bandleden ook hun zegje hebben, vandaar de andere 6 nummers.
Was deze plaat een EP geweest dan was het een klassieker geweest.

Interessant dat men hier Arcade Fire als referentie heeft genoemd. Die moesten namelijk nog3 jaar 2/3 jaar wachten voordat zij hun debuut zouden maken.

Tot mijn grote verassing bevalt dit album mij beter dan de opvolger waarmee ze zijn doorgebroken, Bows + Arrows.

Het is typisch zo'n plaat waarbij de band de mogelijkheden van de studio nog verkent en nog niet helemaal weet hoe je precies een nummer schrijft, waardoor het album wat wereldvreemd klinkt. En daarmee des te interessanter.

Een ander voorbeeld van zo'n plaat is het debuut van The Cribs (voordat ze doorbraken met The New Fellas) of het A Wolf In Tweeter's Clothing van Sparks (voor Kimono); ze zijn vaak wat dun geproduceerd, maar de kwaliteit zijn er niet minder om.

Net als U2 en Simple Minds doen The Waterboys aan 'grote muziek'. In tegenstelling tot die andere twee bands, heb ik een zekere sympathie voor deze band (wellicht mis je de tussen deze namen The Bunnymen, die moet ik nog eens checken). Ik bedacht me gister dat zij wellicht een kruising zijn tussen The Pogues (ja, ik weet dat die iets later pas doorbraken) en U2, al weet ik dat niet helemaal klopt.
Wat wel overeind blijft in die vergelijking is dat The Pogues bezeten folk maakten en je dat bij The Waterboys ook terughoort.
Luister bijvoorbeeld eens naar die jagende mandoline (jawel!) in het intro van Somebody Might Wave Back. Een geheel andere manier om dit instrument te behandelen. Mike Scott en zijn bondgenoten lijken elke manier om de hemel te bestormen aan te grijpen.

Een ander aspect daarin zijn de teksten. Ook die zijn groots en staan vol symboliek, met de elementen in een hoofdrol, zoals ook Ocean Rain daar mee volgeschreven is.
Het begint al in Church Not Made With Hands: ‘She dancing high as clouds, faster than the arrow, straight as any crow that flies cross great seas.’
Het sloom rockende All The Things She Gave Me gaat daar rustig mee verder. Scott neemt ons op meesterlijke wijze mee naar buiten, diep in de nacht.
It's dark as hell here/this city’s gone cold/the devil's in drag playing poker with souls/the lots are all empty/the last man's out/the moon's made of cheese and God is a boy scout
Hij moet het kwijt, alle dingen die hij nog heeft. Niet zo erg zou je denken, maar de manier dit waarop bezongen wordt, lijkt het op eerder op een vloek. En daar kom je lastig vanaf.

Nu zal ik niet elk nummer apart gaan beoordelen, laat ik het erop houden dat ik een nummer als Rags niet altijd even goed kan hebben, evenals Big Music en A Pagan Place, die toch toch meer op het geluid leunen dan op het liedje zelf (iets wat ik de vroege U2 ook wil verwijten: veel grootse akkoorden, groot geluid, veel herhaling en dan komt het wel goed).
Maar de manier waarop de regel ‘’All because comrade Stalin was scared that we’d become too westernized!’’ wordt bezongen is een van de meest gruwelijk mooie climaxen die ik in muziek heb gehoord. Dat maakt een hoop goed.

EN EVEN TER AANDACHT:
Some of My Best Friends Are Trains hoort toch een ster te hebben? Hij staat niet op mijn cd, en las eerst ook al dat hij niet op de originele versie stond.

Heerlijke debuutplaat, met name door Townshends karakteristieke gitaargeluid en de soms losse dan weer strakke instrumentale aanpak. Net als The Byrds' Roger McGuinn speelt Townshend voornamelijk hier op een Rickenbacker, maar bespeelt het instrument op een totaal andere manier (veel losser).
Ook erg effectief is hun mix van folky elementen (gitaar, double-tracked zang) in combinatie met hun grovere soul en r&b-invloeden, wat op momenten voor een unieke blend zorgt (neem het bijna morbide The Good's Gone).
Hierdoor onderscheiden ze zich ook moeiteloos van andere grote Britse R&B-bands als The Animals en the Stones en laten ze horen in 1965 op minstens gelijke voet staan met deze bands.

Na Tommy en Who's Next eens te hebben geprobeerd - op momenten pompeus, dan weer briljant - deze maar eens aangeslingerd. Behoorlijk introspectieve plaat, waarbij de windmills van Townshend grotendeels uitblijven. In plaats daarvan een paar hele goeie, maar soms wel erg uitbundig geproduceerde liedjes. Favorieten zijn Squeeze, Booze, Imagine, All in Love en Blue.

Blij dat ik deze nog even heb opgezet na Do you Believe in The West World (zie recensie daar mocht je een indruk willen hebben van wat voor band dit is), een album wat halverwege toch wat verzakt in misère en operatische pretenties. Op deze afscheidscompilatie hoor je meer een compacte singlesband (al bijft alles relatief bij deze in donderwolken gehulde band). De band is het best als het hooks combineert met compacte maar met dramatische vocalen, mijn favorieten zijn dan ook Original Sin (al vind ik de oude single net wat leuker klinken), My Own Invention, Americanos en The Hop.

PS: Bij My Own Invention wil je toch Smoorverliefd van Doe Maar zingen?

Interessante post-punkplaat, dat een soort nachtmerrieachtige uitbeelding lijkt te zijn van een catastrofale uitkomt van de (eerste?) Koude Oorlog. Subtiel is het allemaal niet; integendeel, dat lijkt het punt een beetje te zijn. De bas ronkt, de stuwende drums echo-en, allerlei ongebruikelijke instrumenten passeren de revue en Kirk Brandon overschreeuwt zich constant totdat zijn stem vooral een van de vele instrumenten binnen de kakafonie is. Toch is kakafonie niet helemaal eerlijk, want de band heeft een enorm talent voor hooks. Dat neemt helaas wel af naarmate de plaat vordert, daarna gaat men steeds verder de misère in.

Denk aan de vroege Killing Joke, Nah=Poo – The Art of Bluff van Wah!, Big Music-bands als The Waterboys en The Big Country, of nummers als Tripping, It's Better This Way en Nude Spoons die The Associates rondom dezelfde periode uitbrachten. Maar van al deze bands vind ik dit de band met de meest 'verzengende' sound.

Voor wie wil weten hoe het klonk als je constant met de kernbom in je hoofd zat, zet dan deze plaat op. Niet dat ik er zelf bij was, al beginnen dergelijke zorgen weer een beetje terug te komen hè.

Hoogtepunten voor mij: de twee openingsnummers en Anniversary.

Wat mij betreft een plaat die de reputatie van klassieker net net verdiend. Eerst de sterke punten. Op deze plaat vindt Gary Numan - geïnspireerd door een verlaten synthesizer in de studio - eigenhandig de eerste succesvolle combinatie van rock, pop en synths, die van grote invloed zal zijn op de ontwikkeling van synthpop, industrial en zelfs hip-hop. Hoewel er door in Engeland verschillende door Kraftwerk en Wendy Carlos geïnspireerde punkmuzikanten met goedkope synthesizer experimenteerden, wist niemand zo'n succesformule als Numan te produceren.

Nummers als Down in the Park en Are 'Friends' Electric? laten zien hoe elektronische muziek tegelijkertijd catchy, filmisch, dansbaar, en emotioneel resonerend kan zijn. I Nearly Married a Human en When the Machines Rock laten tegelijkertijd zien hoe goed de instrumentale opbouw op deze plaat is.

Het minpunt aan deze plaat is dat Numan - om wat voor reden dan ook - ervoor heeft gekozen om een paar nummer in de originele Tubeway Army-versies op te nemen: The Machman, You Are in My Vision en It Must Have Been Years, voortgedreven door lompe (punk)rockgitaren, zijn een stuk minder sterk, en het enige waar ik aan denk tijdens het beluisteren, is hoe veel beter de nummers zouden kunnen zijn als er synthesizers aan waren toegevoegd.

Los van die nummers heb je een fantastische plaat met een uniform conceptueel geluid en sterke melodieën.