Langzaamaan is het project van Robin Armstrong heel diep onder de huid gekropen en lijkt Cosmograf niet meer van plan te zijn om ooit nog uit huize Alicia te vertrekken.

We houden 'm dus voorlopig nog maar even vast, want ook dit is weer een schitterend album!

*Marillion nu echt helemaal vergeten gaat*

Van grunts moet je houden. Dat doe ik slechts in zeer beperkte mate. Als het voor mij daadwerkelijk iets toevoegt is een ijselijke schreeuw of zo nu en dan een grommend heerschap best spannend of op zijn minst aanvaardbaar. Af en toe, hè. Grunten om het grunten want 'stijlkenmerk' of omdat het spectaculairder o.i.d. klinkt is verder niet aan mij besteed.

De stijl waarin de muziek gegoten is, spreekt mij daarentegen wel aan. De gewone zang vind ik erg prettig. Alleen zijn er bands met een meer eigen geluid en betere zangpartijen. Katatonia is genoemd. Ja, en dáár kan deze Counting Hours vooralsnog niet aan tippen. Zo is het album van Katatonia Discouraged Ones op zich een leuke referentie, maar het is wel een van de meest mistroostige platen binnen mijn verzameling doomorkesten. Bij Counting Hours heb ik, hoezeer de band ook haar best doet, juist geen beelden van oude, verlaten begraafplaatsen in een mistig veld vol sparren tegen een donkere sterrenhemel. Met een inktzwarte raaf ofzo op zo'n half verweerde steen vol onleesbare inscripties. Om maar eens wat te noemen.

De melodieën op dit album zijn verder (nog) niet zo heel bijzonder, maar niet onaangenaam. Het mag van mij wel iets speelser. Of misschien beter: wat afwisselender. Maar de band is nog jong. Wie weet gaan deze heren dezelfde mooie kant op als mijn favorieten in dit genre.

Counting Hours is zeker een band om in de gaten te houden.

Ik heb deze verzamelaar op elpee (en cd). Is de dans ontsprongen tijdens een onfortuinlijke opruiming van een groot deel van het vinyl in de jaren negentig. Daar heb ik inmiddels wel spijt van, ondanks dat ik nauwelijks meer muziek op vinyl koop. Meer heb ik niet van Creedence Clearwater Revival. Hoeft ook niet. Maar staat Suzie Q hier steevast in de jaren zeventig afspeellijsten. Wat een dijk van een nummer is dit nog steeds.

Tears For Fears was ten tijde van The Hurting toch heel wat origineler en stukken beter. Daarna veranderde dit meer in de richting 'populaire radiomuziek'. Creux Lies lijkt niet op Tears For Fears. Maar dit terzijde.

Wat mij vooral stoort is de zang. De zanger klinkt al zo enorm monotoon en dit wordt nog eens versterkt door - inderdaad - het voorin in de mix plaatsen van zijn stem. Na drie liedjes was ik al moe van het geluid. Op het debuut - dat ik overigens nog maar zelden draai - was de zang wat minder op de voorgrond en dan vallen bepaalde zaken (gebreken) niet echt op. De liedjes zijn wel aardig, maar niet bijzonder opvallend.

"For fans of Drab Majesty, Soft Kill, Ritual Howls, Clan Of Xymox, The Chameleons, and The Cure" lees ik op de bandcamp pagina van Creux Lies. En daar kun je met gemak nog wel wat namen achter plakken. De zang vind ik her en der wel wat vermoeiend of liever geforceerd klinken, alsof de zanger iets teveel op Robert Smith wil lijken. Verder een prima plaat! Voorlopig 3.5*

Nou ja, met zo'n hoes levensgroot geprojecteerd op je 65 inch tv hoef je nu ook niet bepaald blij te zijn.

*scherm in de spaarstand zet*

Smaken verschillen, maar typografisch is dit natuurlijk wel weer rampzalig. Overigens zie ik de laatste tijd wel meer verschrikkelijke hoezen.

Maar inderdaad... het gaat om de muziek - al kan een mooi hoesontwerp mij soms wel over de streep trekken om een fysiek exemplaar in huis te halen en dan het liefst zo groot mogelijk. Over de nieuwe Crowded House kan ik eigenlijk maar heel kort zijn: aardig en dan met name naar het einde toe, maar ook hier gaat dit plaatje verder geen potten breken.