In tegenstelling tot the Family Sign en When Life Gives You Lemons... is dit Seven's Travel wat minder makkelijk om in te komen. Maar als je daar moeite in steekt, gewoon een paar keer draaien helpt al, dan is dit een overheerlijke plaat. Het is allemaal nog wat rauwer en minder gepolijst dan op de twee genoemde topalbums, maar dat heeft nou juist ook weer zijn charme. Daar hebben die platen een mooie eigen sound, hier heb je meer afwisseling. Daar staan veel schitterende verhalen uit het leven op, hier heel wat rake, soms grappige typeringen, van de maatschappij. En de sfeer is goed.

De plaat staat bomvol met heerlijke, lekkere, geinige samples, en beats van Ant, waar Slug en gasten heerlijk overheen rappen. En er staan ook nog eens flink veel (steen-)goede nummers op. Kijk alleen al naar het begin met de sterke songs Trying to Find a Balance, Bird Songs Why the Caged I Know & Reflections. Om nog een trio te noemen: Lifter Puller, Shoes & National Disgrace. En op het eind komen we dan nog Good Times (Sick Pimpin') en het briljante slotnummer: Always Coming Back Home to You. Een prachttitel ook om mee te eindigen.

Waarom had ik nog niet naar dit album geluisterd? Ik heb flink wat LP's en CD's van Atmosphere, die ik goed tot geweldig vind. Misschien omdat het 'alweer' een nieuwe plaat was? Of 'gewoon' vergeten?
Voordeel is dat ik de 2LP nu wel in de sale kon kopen. Vandaag heb ik die opgezet en ben ik toch gelijk behoorlijk weggeblazen. Wat een geweldige plaat is dit! Ik zou bijna zeggen, dat de heren alweer in topvorm zijn.

De sfeer van de plaat is erg fijn. Het is een album gevuld met (vaak relaxte) heerlijke ritmes, uitstekende instrumentatie en erg goede producties van Ant. Slug klinkt soeverein op dit So Many Other Realities Exist Simultaneously. En er staat echt geen minder nummer op. Sterker nog: er staan flink wat ijzersterke songs op, zoals opener Okay, Eventide, Dotted Lines, In My Head (wat een super kant 1 van de LP!), Portrait, Talk Talk, Bigger Pictures & Sculpting with Fire om er even een paar te noemen. Ze klinken trouwens erg goed vanaf vinyl.

Drie platen achter elkaar was het raak voor Atmosphere. En dan lijkt het prettig om Southsiders aan te kunnen zetten. Maar dat blijkt niet te kloppen: het is niet gewoon prettig om naar deze plaat te luisteren, maar buitengewoon aangenaam.
De heerlijke beats, lyrics en de flows zijn één, vrijwel een heel album lang. De productie is nog wat subtieler dan de vorige platen, echt erg goed gedaan. Vooral de soms 'droge' beats zijn ijzersterk.

Ook deze plaat staat weer boordevol (erg) goede tot geweldige nummers. Buitengewoon knap hoe je bijna een uur lang met zulke goede hiphop weet te vullen. Het is dan ook haast niet te doen om favorieten aan te vinken: dat zijn er simpelweg te veel.
Het lijkt alsof we hier te maken hebben met een hiphop klassieker. De tijd zal het leren. Hoe dan ook eindejaarslijstjesmateriaal. Echt subliem!

Door de aanbeveling bij undun van the Roots en omdat ik deze plaat ook nog eens voorbij zag komen in top 10 lijstjes voor 2011 heb ik mij er op de laatste stemdag van 2011 aan gewaagd. Nou, dat knalde er lekker in. Wat een prachtig mooi hiphop album is dit. Op het allerlaatst kwam 'ie ook in mijn top 10 2011 en ik zag dat The Family Sign op 40 eindigde: een mooi nummer.

Net als bij the Roots hoor je een echte band spelen en dat vind ik wel zo prettig. Bovendien een echt goede band, die ook veel variatie in de muziek legt. De raps zijn droog en duidelijk en verhalen over vreselijke dingen en soms bijzondere verhalen. Het gaat hier regelmatig om diepgaande teksten en niet de shit van 50 Cent of vergelijkbare artiesten.

Muziek en raps vormen ook een mooie combinatie. De beats zijn vaak super. Net als de meeste songs: echt veel goede songs staan hierop. Opvallend sterk, zeker qua tekst, is The Last To Say: dat hakt erin zeg. Daarna volgt het briljante wolf-verhaal van Became. Beat & gitaar op I Don't Need Brighter Days zijn fantastisch! What You Name Her is zo mooi en triest; en die piano: wauw. Een mooi slot van het album zijn Something So & My Notes.

Na undun is dit The Family Sign voor mij de beste hip hop plaat van het jaar 2011.

Sommige nummers van dit When Life Gives You Lemons... zijn werkelijk fantastisch, maar of het hele album beter is dan The Family Sign, dat weet ik niet. Op een of andere manier vind ik dat album wat meer nog een geheel vormen, door dezelfde sound en de vele diepe heftige teksten. Die teksten gaan over het echte leven, hier hoor je (heel) af en toe de mindere kant van de hip hop voorbij komen in platte nietszeggende teksten.

Dit album daarentegen staat wel weer vol met geweldige nummers. Om te beginnen met het fantastische Puppets: die soulpiano alleen al! Dreamer is ook een lekkere funksong, met een steengoede bas en gitaar. Het grote minpunt van dit album is het slechte Shoulda Known, zowel muzikaal als de tekst. Wat dit nummer op dit album doet vraag ik echt af. Heeft nou niemand gezien dat het er ook helemaal niet tussen past? Gelukkig krijgen we daarna de superfunky gitaar van You, lekker hoor!

Daarna volgt de... lapsteel guitar op Painting: wow dat is originele hip hop, het klinkt super. Op Your Glasshouse vind ik de heavy synthesizer erg lekker en ook de wendingen in het nummer zijn sterk. En dan de piano en superbeat van Yesterday: wow. Ene Nate Collis schreef Guarantees en speelt het nummer op gitaar waar Slug op rapt: mooooi! Dat gaat door op het fraaie Me waar je ook nog Mankwe Ndosi hoort zingen. Verder is ook het pianootje op het mooie The Waitress vermeldenswaard. De rest van de slotnummers zijn net wat minder.

De muziek is grotendeels weer real music from real people. En dat klinkt erg goed: het maakt het allemaal echter, minder glad. Bovendien gaat het om topmuzikanten. De raps van Slug zijn steengoed, droog en duidelijk. Gisteravond luisterde ik even naar het laatste album van Jay Z: vergeet 't maar man, dit Atmosphere is zoveel beter.
Als je trouwens van mooie verpakkingen houdt, dan is de limited edition (met live dvd) zeer aan te bevelen: het is een zwart gebonden boekje met een getekend verhaal en alle teksten: heel fraai!

Bam! Daar zijn ze ineens weer: Atmosphere. En ze zijn op Whenever in goede vorm. Ant zorgt voor ouderwets lekker beats, met opvallend fijne bassen, en veel mooie details. Slug rapt er weer sterk overheen met soepel lopende teksten. Grappig zijn trouwens de vreemde talen, die soms tussendoor te horen zijn.

Nummers die gelijk opvallen zijn opener Bde Maka Ska, het donkere Romance, titelsong Whenever met een dijk van een piano en goede gastbijdragen, het uitstekende Lovely, waarop een lekker orgeltje te horen is en Son of Abyss met een 'Tarantino gitaar'. Het geheel is uitstekend geproduceerd en dit Whenever klinkt nog wat beter dan de twee voorgaande platen. Een mooi album dus zo vlak voor het einde van het jaar.

Wat een soundtrack, dacht ik toen ik de songs ervan zag. De film leek mij ook interessant, ook omdat het nog net in Oost- en West- Berlijn speelde. Zelf was ik in 1985 in Oost Berlijn met school. De sfeer in West en Oost wordt al mooi weergegeven in de film, maar wordt ook nog eens fraai getimed haast perfect ondersteund door de muziek. Steeds ook de goede song op het goede moment.

En over goede songs gesproken: nu kan ik vrijwel de gehele tracklist op gaan noemen, want wat een geweldige keuzes zijn er gemaakt. Ook de links met Duitsland zijn snel te leggen. Ik weet alleen dat ze in Berlijn ook gek waren op Alphaville, zeker Big in Japan. Maar oké, het is ze vergeven. De langzame nieuwe versie van 99 Luftballons (ook het origineel van Nena staat hierop) is trouwens erg mooi. Net als de filmmuziek van Tyler Bates.
De 2LP is trouwens van uitstekende kwaliteit, alles is geremastered en de productie is top: een aanrader!

Avenged Sevenfold is terug met een dijk van een metal album. Ok, ze hebben wat leentjebuur gespeeld, maar dat hebben ze wel goed gedaan. Bovendien blijft het album een mooi geheel vormen. Er staat geen zwakke broeder op, sterker nog de plaat staat vol met (erg) goede songs. De productie is ijzersterk: helder maar wel met een diepe bas en drum.

Het album opent met het steengoede Shepherd of Fire, wat net als het ook zo sterke This Means War een link heeft naar Metallica. Doing Time klinkt dus als de punkrock van Guns 'N Roses op Appetite For Destruction: een wereldnummer vind ik dat. Titelsong Hail to the King heeft een dijk van een gitaarsolo.

Requiem heeft (wel verklaarbaar met zo'n titel) zelfs klassieke invloeden, een mooi nummer. De ballads van deze plaat zijn zeker ook te pruimen: Crimson Day & vooral Acid Rain, met fraaie strijkers en piano.
Coming Home is een sterk nummer met Iron Maiden invloeden en Planets ligt wat lastiger in het gehoor, maar mag er ook zijn.

Alles bij elkaar een echt goede metal plaat van A7X. Ben benieuwd naar hun concert binnenkort.

Achterop de LP staan ze afgebeeld rond een open haard: 6 witte mannen uit Dundee Schotland in witte kleren van de Average White Band. En wat voor muziek maken ze? Lekkere funk!
Pick Up The Pieces is zelfs een funkklassieker, wat een geweldig nummer blijft dat toch. Maar die hele kant 1 is de moeite meer dan waard. Het begint gewoon lekker met You Got It, wat? Got The Love. Maar het trio Pick Up The Pieces, Person To Person & Work To Do, met een hele fijne gitaarsolo is gewoon top.
Ook kant 2 staat weer vol met lekkere muziek, zoals het relaxte Nothing You Can Do & de mooie ballad Just Wanna Love You Tonight. Het swingende Keepin' It To Myself heeft een Doobie Boys soundje. Ik rond de score toch naar boven af, dat verdient deze AWB wel.