Round and Round is inderdaad een sterke gitaarsong met moddervette solo's. Toys in the Attic is een prima titelsong en Sweet Emotion en Walk This Way zijn klassiekers, hoewel ik de versie met Run DMC nog beter vind. De gitaarsolo op het einde van No More No More is ook geweldig. De live versie van Big Ten-Inch Record op de Pandora's Box is pas echt goed, vergeleken met deze studiotrack. De rest van de nummers zijn wat minder bijzonder.
Maar toch: de heren gingen vrolijk door op de ingeslagen weg met album Toys in the Attic. Overall alweer een prima rock ('n roll) album.

De titel zou je enigszins op het verkeerde been kunnen zetten, want dit is niet een pure funk plaat, maar een jazz-funk plaat. Maar gelukkig wel een goede jazz-funk plaat. Het gaat via acid-jazz en jazz-funk naar funky jazz. Muziek gevuld met heerlijke tempo's, ritmes en solo's wisselen elkaar af op deze plaat. Er wordt vakwerk geleverd door de artiesten met hun bands. De 2 openingssongs zijn erg sterk, Jungle Strut, Right On & Black Talk mogen er ook meer dan zijn, net als Thank You. Ook Message From The Meters klinkt geweldig. Maar dan vergeet ik er gelijk een paar, zoals de songs van Idris Muhammad. Het enige minpunt is dat vaak de kortere versies op dit album staan. Met alle lange versies erop, zou ik voor 4,5* gaan. Desondanks een aanrader deze verzamelplaat.

Als dit iets niet is dan is het disco, net zo min als het metal is of zo.

Wel is dit één van de beste electronische popalbums ooit gemaakt. En ook nog eens met één van de beste videoclips ooit gemaakt, die van All I Need.

Je moet echt de 10th Anniversary Special Edition hebben. Bonustrack Remember is erg mooi en de live BBC opnamen laten hele andere snellere rauwere rockversies horen van Kelly Watch The Stars & Sexy Boy. Ook staan er 2 prima remixen op, dansversies dus. Opvallend is dat je het basissampletje van de remix van Kelly... terughoort op een nummer van the Gorillaz. F***ing great remix trouwens: utterly brilliant! Zeg maar gewoonweg geniaal en niet te missen the Moog Cookbook Remix.
Ook zeer aan te bevelen: Trente Millions d'amis, lekker funky live neergezet door Air. You Make It Easy is gruwelijk mooi.

De Special Edition kortom maakt de muziek van dit album compleet: electronic, pop, rock & dance, soms ineen. Nu hoor je pas echt hoe goed en compleet Air toen was.

Bij mij is het met progrock op één of andere manier vaak alles of niets. In dit geval is het alles. Daar zijn een aantal redenen voor. Allereerst het ijzersterke gitaarspel op deze plaat. Ik luister nu bijvoorbeeld naar de eindsolo van White Walls: wow, niets mis mee.
Daarnaast de sfeer op de plaat: die waart overal rond. Het is een soort bindmiddel. En het is een prachtsfeer die wordt opgeroepen. Boven mij zijn al logische namen genoemd waar deze muziek mee vergeleken kan worden. Voor die mooie sfeer haal ik er toch die andere Noorse progrockband bij: Gazpacho. Ik hang tijdens dit album soms rond in de Noorse bossen en fjorden, waar draken en trollen ronddolen. En ik ben niet eens in Noorwegen geweest!
Tot slot, dat cruciale element, de songkwaliteit: die is erg goed. Alleen het begin van Never Coming Home vind ik wat minder, doordat de zanger in het refrein tegen het valse aanzit. Maar vooruit, dat stukje is ze vergeven, die gitaar daar maakt veel goed. Prachtplaat!

Nou nee. Black Ice vind ik toch echt wat beter dan deze Black Dog Barking. Aan het begin en het slot van dit album zitten ze wel richting dat niveau, maar tussendoor vind ik de songs gewoon niet goed genoeg. Ik vind dit album dan ook 'overall' een stapje terug, vergeleken met de vorige twee. Vergeleken met die albums vind ik ook de productie wat te hel, wat te scherp klinken. Ook vind ik dat de zanger zich soms overschreeuwt, dan wordt het haast irritant. Voorbeeld is No One Fits Me (Better Than You). Beste nummers zijn Animalize, Live It Up, Hungry & Cradle to the Grave. Toch een beetje een tegenvaller.

Airbourne leverde in 2007 een sterk rockalbum af met Runnin' Wild. Daar stonden echt flink wat steengoede hardrock nummers op. Het staat op Musicmeter na flink wat stemmen op maar liefst 4,0 sterren gemiddeld. Dit No Guts No Glory gaat op dezelfde (AC/DC) lijn verder. De stevige en goede basis van de band staat weer als een huis en de gitaarsolo's zijn om te smullen.

Dit album bevat weer een aantal fijne hardrock knallers, maar er staat soms ook een wat magerder track op. Echt lekkere tracks zijn bijvoorbeeld: Born To Kill, Blonde Bad and Beautiful, Armed and Dangerous & Overdrive. Bij de bonustracks vallen Loaded Gun en Devil's Child op. Het was een idee geweest om deze nummers op het 'gewone' album te zetten en daar bijvoorbeeld andere mindere nummers voor weg te laten. Maar ja, liever te veel dan te weinig muziek zullen we maar zeggen - zappen is ook een kunst - hoewel het bij deze overdosis soms iets teveel op elkaar gaat lijken.

Alles bij elkaar lijkt dit album wel op hun debuutalbum, alleen nu zijn niet alle tracks even sterk. Ook vind ik de productie wat minder. Het klinkt allemaal wat gladder en wat ieler. Runnin' Wild had een wat ruigere zwaardere en dus betere productie.Ik waardeer 'm daarom iets minder dan hun debuut, maar smakelijk blijft het.

En dan zie ik een band met de intrigerende naam Alabama Shakes in de Musicmeter Rotatielijst staan. Net nu ik mij de laatste tijd weer meer bezig houd met allerlei varianten van Southern Soul, Blues & Rock. En verdraaid: er staat als categorie Blues / Rock bij.
En kijk nou toch aan: het is ook echt heerlijke southern rock & bluesrock uit Alabama. En dat met regelmatig een soullaagje (You Ain't Alone!). Daarbij vleugjes Jack White (Stripes) / Black Keys.

Het is ook nog een album vol met sterke nummers. Natuurlijk de opener Hold On, I Found You, Be Mine en het al genoemde briljante You Ain't Alone. Verder staat er geen minder nummer op.
Anderen melden dat ze de stem van de zangeres niet bijzonder vinden. Dat volg ik niet: ze heeft juist een hele aparte stem, die uitstekend bij deze muziek past. Sterker nog: de combinatie maakt er iets nog mooiers van.

Prachtige southern -blues / -rock & -soul uit Athens, Alabama, sterk gebracht door deze band op hun debuut met een zangeres met een aparte fraaie stem, die zeer geschikt is om deze muziek naar een nog hoger plan te tillen. Wow, erg fijne plaat!

Terwijl hun sterke debuut vooral pakkende bluesrock bevatte is Sound & Color een album wat een stuk diverser is. Zeker hoor je regelmatig de bluesrock terug komen, maar soms neigen (stukken van) songs naar een meer psychedelische sound, dan hoor je weer mooie soul erin terug, wat weer gevolgd wordt door (garage) rock met een lekkere gitaar. Soms barst het uit, dan is het weer heel rustig. Dit alles onder de bezielende leiding van zangeres Brittany Howard, gezegend met een gouden strot. Een belangrijk wapen van the Alabama Shakes: luisteren naar haar fraaie stem is op zich al erg prettig.
Er staat geen minder nummer op deze plaat, die voor mij wel een paar draaibeurten nodig had om alles 'in te laten dalen'. Ook wel weer een goed teken. Uitblinkers zijn Don't Wanna Fight, Future People, Gimme All Your Love, The Greatest & Miss You. Als je snel bent dan kan je dit uitstekende album nog op clear vinyl te pakken krijgen.

De stem van Alanis Morissette zit altijd op het randje van vals, maar dat geldt zowel voor de studio- als deze unplugged plaat. Het verschil is logischerwijs dat de nummers hier meer ingetogen gebracht worden. Omdat de betere songs van haar beste platen - de eerste twee - zijn geselecteerd, kunnen die daar prima voor gebruikt worden. En Alanis en haar band voeren het allemaal mooi uit. Ze spelen regelmatig ook wat andere arrangementen, bijvoorbeeld met piano en/of strijkers, als op de albums en ook dat is goed gedaan. Het resulteert ook in een fijne sfeer en mooie samenhang tussen de songs. Dit alles maakt dit concert zeker de moeite waard.

Natuurlijk opgenomen in een Fillmore, dit keer West, dat hoor je aan het fantastische meelevende publiek. Dat wordt mooi bespeeld door Albert King, goed te horen op de fraaie openingstrack Watermelon Man. Dat doet hij ook met zijn gitaar. Van klassieke slome blues zoals op het geweldige Blues Power en op Blues at Sunrise tot haast funky blues op Night Stomp, het heerlijke Please Love Me en Look Out. En in elk nummer zit wel weer een hele lekkere solo of meer. Eén van de koningen van de blues laat horen waar hij ook live toe in staat is. Erg fijne plaat!

The Big Blues is een goed gekozen titel voor deze erg goede bluesplaat van Albert King. Blues in allerlei soorten en maten: langzaam of snel, instrumentaal of gezongen & dramatisch of funky. De solo's zijn uitstekend, zeker de elektrische gitaar van King. Maar de hele band speelt de pannen van het dak. Een aangename verrassing!

Deze film heeft 'maar' net een voldoende op IMDb. Zelf vond ik het wel een goede film. Waarom meld ik dat op een muzieksite. Dat oordeel heeft zeker ook te maken met de fantastische muziek van Alberto Iglesias, te horen op deze soundtrack. Hij heeft een hele mooie combinatie gevonden tussen dreiging en schoonheid, tussen aanzwellende orkesten en rustige fraaie intermezzo's. De muziek geeft de film daarmee meer diepgang. Ook knap verweven in dit alles zijn de Arabische invloeden.
Een aantal hoogtepunten zijn Returning to Memphis, Goodbyes, Ramses' Orders, We Cross the Mountains, Into the Water, Tsunami & The Ten Commandments. Ik realiseer me trouwens dat dit juist titels zijn die horen bij bepalende stukken in de film. Een klassieke soundtrack om niet te missen.

Ook ik vind dat deze live sessies voor de BBC weinig toevoegen aan hun eerdere studiowerk. Ze spelen het eigenlijk zo van de plaat af, waarbij het iets minder overkomt dan van die plaat. Maar ja, dat is in het geval van hun wat 'complexe' muziek ook wel weer voor te stellen, hoewel de pit die er naar het einde toe wel meer te horen is er van het begin af had kunnen zijn. Erg gecharmeerd ben ik dus helaas niet van deze Live Sessions. Het lijkt er wel op of de BBC alles wat maar live bij hun gespeeld wordt op LP, mp3, cd of dvd wil uitbrengen.

Voorganger Le Voyages de L'Ame stond hoog in mijn top 10 van 2012. Een zeer geslaagde combinatie van fraaie sprookjesachtig mooie muziek met pittige accenten. Op dit Shelter blijft alleen de sprookjesachtige muziek over, alleen lang niet altijd zo mooi als op de voorganger. Er staan een paar (best) mooie songs op, maar ook een aantal echt (vrij) saaie tracks. Het belangrijkste is dat de pittige kruiden zijn verdwenen. Dat levert een vrij vlakke plaat op, die mij maar niet kan boeien. Jammer dat Alcest hun redelijk unieke sound heeft opgegeven en deze kant op is geschoven.

De EP met de original soundtrack van Submarine is een EP geworden vol met hele mooie muziek van singer / songwriter Alex Turner. En dat is als je the Arctic Monkeys gewend bent inderdaad even wennen. Hoewel ook op de albums van die band wat rustiger mooiere muziek staat. Net als trouwens op het side-project van Alex Turner the Last Shadow Puppets.

En ook hier op de soundtrack van Submarine bewijst Alex Turner zijn grote klasse. Ook toont hij lef door weer een eigen stijl te kiezen voor dit project. Echt hele mooie rustige, vaak akoestische muziek. Hij zingt wat minder ijl en een stuk warmer dan meestal bij the Arctic Monkeys. Het levert een fraai geheel op.

Na het intro volgen drie nummers die in de stijl passen die ik beschrijf. Ze zijn alle drie erg mooi, maar It's Hard To Get Around The Wind vind ik daarvan de mooiste. En dan volgen de beste twee tracks. Stuck On The Puzzle begint met een lekkere drum en daar passen een paar mooie toetsen bij. En bij het refrein zijn we ineens toch in een fraai rustig Arctic Monkeys nummer beland. Erg goed dit!
En dan belanden we verder in the Arctic Monkeys wereld met het briljante Piledriver Waltz. Dit nummer staat ook op het nieuwe album Suck It And See wat op 6 juni uitkomt. Wat een mooie sfeer hangt hier! Het instrumentale slot is echt prachtig.

Zeer geslaagd dus deze oh zo mooie EP Submarine. Niet alleen een aanrader dus voor liefhebbers van the Arctic Monkeys.

Een EP van een half uur is aan de lange kant. En doordat zes van de zeven nummers van een hoog tot zeer hoog niveau zijn, is dit toch een bijzonder aangenaam werkje van Alice in Chains. Semi-akoestisch werken ze hun weg door de songs heen, iets wat ze bijzonder goed ligt, weten we al sinds Sap en inmiddels ook sinds het ronduit briljante MTV Unplugged. Twee nummers van deze EP worden daar al in het begin gebruikt: het prachtige Nutshell en het geweldige No Excuses. Ik vind deze versie van Nutshell zelfs nog wat beter, door de uitstekende elektrische gitaar.

Op dit album is de opener echter het buitengewoon fraaie en donkere Rotten Apple met ook een ijzersterk intro, wat dus gelijk de toon van deze plaat zet. I Stay Away heeft een fraaie basis van strijkers en (elektrische) gitaar. Het levert (alweer) een sterk nummer op. Don't Follow is een echt akoestisch lied, ook weer mooi. Swing on This is iets te chaotisch, tot op het eind de jazzy bas en gitaar zich ineens aandienen: die zijn erg fraai. Net als deze EP trouwens. Dit is een plaat vol met mooie donkere verdrietige prachtige muziek en teksten.

Alice in Chains heeft vaak een loodzware sound, waar ik mij als er een nieuwe plaat was / is even doorheen moest bijten, om de ware schoonheid van de nummers te ontdekken. En juist daarom is hun muziek zo geschikt voor de MTV Unplugged serie. Want als je de heavy arrangementen uitkleedt dan blijven er vele juweeltjes van nummers over met prachtige melodieën. Overigens blijft het de onmiskenbare AIC sfeer die er ook bij dit optreden hangt, gelukkig wel. De zang van met name Staley is werkelijk heel fraai, ook de samenzang met Cantrell is erg mooi. Ja, dat woord mooi, dat gaat ook op voor de muziek die je hier hoort. Naast die zware AIC sound is de muziek nu tegelijk ook erg mooi. Het wordt daarbij ook subliem neergezet door de band. Mijn verhaaltje gaat zo richting een lofzang op dit optreden, op deze plaat, en dat is misschien wel terecht.

Dit is nou echt een mooie boxset, door de muziek die erin zit maar ook zoals de box eruit ziet. Het heet niet voor niets Music Bank, want je krijgt een heavy box die eruit ziet als een Bank kluis gevuld met heavy Muziek van Alice in Chains. Alles uitgebracht met zanger Layne Stayle in de jaren '80 en '90 in de vorm van beste nummers of demo's daarvan en bijzondere live songs en niet eerder uitgebracht materiaal. Alles in top geluidskwaliteit met een mooi verzorgd boekje erbij.

Het staat op 3 CD's en er zit een CD-rom bij met o.a. een paar videoclips. Het artwork van die CD's is ook mooi gedaan en passend bij de periode van de cd. Om eens een paar fijne nummers te noemen: Get Born Again, Queen of the Rodeo [Live], Man in the Box, Sea of Sorrow [1988 Demo], Got Me Wrong, Would? Them Bones, Rooster, Angry Chair, Down in a Hole en No Excuses. Maar heel veel songs zijn steengoed. Mocht je deze boxset nog te pakken kunnen krijgen: sla je slag!

Ik kende Sap al langer, maar door het draaien van de vinyl versie van MTV Unplugged dacht ik er weer aan. En wat bleek, ik kon nog aan de vinyl heruitgave van 2010 komen van Jar of Flies / Sap. Prima geluid en echt fraai artwork.
Brother heb ik altijd al een geweldig nummer gevonden. Die sfeervolle van Unplugged, maar zeker ook deze wat kalere, killere prachtversie. En hier natuurlijk wel een solo met de elektrische gitaar.
En dan volgt het geniale Got Me Wrong. Elke keer als dat fantastische nummer komt, reik ik naar de volumeknop. Wat maakt dit zo goed? Een ijzersterk begin, een hele fraaie melodie, begeleidt door dubbele akoestische / elektrische gitaar en daarbij de geweldige samenzang.
Right Turn is een sterk nummer van AIC, Mudhoney en Soundgarden samen: toe maar! Maar Am I Inside is een echt mooie en melancholische song. 'Black is all I feel, so this is how it feels to be free.'. Experiment Love Song - Take 1 is best wel geinig, maar klinkt niet echt serieus.
Ook al is dit 'maar' een EP, het is wel een dijk van een plaat met 3 songs van de buitencategorie en 1 sterk nummer.

Black Gives Way to Blue vond ik echt een geweldig album, vol met (steen-)goede songs. Dit The Devil Put Dinosaurs Here vind ik overall net wat minder. Dat komt omdat er een paar minder sterke songs op staan, ook omdat sommige (van die) nummers wat teveel repeterend zijn. Het gaat bijvoorbeeld over gitaarriffs (die vaak wel mooi zijn) of refreinen die te lang achter elkaar blijven doorgaan, wat voor onvoldoende dynamiek in de muziek zorgt. (Waar blijft die solo?!) Zo kan het soms wat teveel voortslepen, te dreinerig worden, te veel van hetzelfde zijn: voorbeeld is de titelsong.

Aan de andere kant staan er nummers op, waar dit niet zo is, waar meer variatie in zit. En ook nummers die gewoon wel echt (steen-)goed zijn. Nummers als Pretty Done, het wel hele fraaie Voices, het heerlijke Low Ceiling, Breath On A Window, Scalpel, sterke afsluiter Choke & de fantastische riff van Phantom Limb. De donkere productie van het album is trouwens weer ijzersterk, met bijvoorbeeld die fraaie diepe bassen. En ook het artwork is fraai. Alles bij elkaar iets meer 'a mixed bag' dit keer van Alice In Chains, waarbij de weegschaal toch echt duidelijk nog steeds richting het positieve doorslaat. Ik rond 'm naar boven af: 4,0*

Allen Toussaint neemt je inderdaad mee in de sfeer van the Southern Nights en dan ook nog in 1975. Het levert een relaxed, mooi, soms funky en fraai album op. Dit is in tegenstelling tot de twee bekende voorgangers eerder één mooi geheel en er steken minder duidelijk opvallend sterke songs bovenuit. Toch nog een paar favorieten van mij noemen: de mooie soulsong Back in Baby's Arms, het lekkere Country John, het fijne Basic Lady, de bekende en sterke titelsong Southern Nights met mooie piano en zeker ook slotnummer Cruel Way to Go Down. Een zeer genietbaar plaatje van Allen Toussaint met vind ik heel mooi artwork, wat mooi aansluit bij de muziek.

In de jaren '80 was ik helemaal leip van 12 inches. Ik danste erop en luisterde ernaar in de clubs in Utrecht en als ik iets bijzonders hoorde rende ik naar Kareltje op de Mariaplaats of de kelder van Stafhorst waar ze veel 12 inches verkochten. Naast veel funk/soul, had/heb ik ook heel wat electronisch/new wave.

Een bijzondere kennismaking op een bijzondere plek was de 12 inch versie van Big in Japan. We waren met school naar de DDR en op een discoavond daar zette de DJ deze plaat aan, die wij nog niet kenden. Die beat alleen al! Die moest ik hebben, later werd het een grote hit ook in Nederland.
Het bleek dat Alphaville hoorde bij een groep artiesten die altijd interessante 12 inches hadden, sterker nog, ze waren (veel) beter dan de singles. Sounds Like a Melody is een aardige single, maar de uitgebreide synth violen op de 12 inch zijn echt geweldig. Forever Young is een lief popliedje, in de 12 inch versie is het een heerlijk dansnummer. Dance With Me heeft helemaal een sterke remix.

De bekende (Madonna) producer en mixer Jellybean mixte Jet Set tot iets echt moois. Andere favorieten zijn Sensations & Romeos. Alle b-sides op CD2 vind ik wat overdreven, maar echt slecht wordt het niet. En je vindt toch ook weer een aantal mooie songs zoals The Nelson Highrise & Next Generation. En niet te missen de Instrumental Mix van Big In Japan, de Dub Mix van Jet Set en de '88 Remix van Big in Japan. Smullen geblazen!

alt-J heeft inderdaad iets vrij origineels gemaakt. Een soort van electrofolk met allerlei invloeden. An Awesome Wave is een plaat deels vol met geluiden of in een geluidenmix zoals nog weinig gehoord. Aan de andere kant is het ook weer een mix van bekendere sounds, waarbij door mijn hoofd soms namen spoken als Mumford & Sons, Bon Iver, the XX en vooruit heel soms Radiohead. Maar dan wel van alles een beetje en dat dan dus weer door elkaar. Echt alt-J dus, kunnen we nu al zeggen over hun sound na één debuutalbum en dat is knap.

Het intro van deze plaat is prachtig, echt mooi. Tot er een minder a capella stukje komt, waarin stukjes tekst helaas reperterend zijn. Gelukkig volgen dan drie erg prettige nummers. Tessellate heeft een lekker ritme, aangedikt met een soort dubbele trommel. Ook de electronica is fraai op dit nummer. Breezeblocks is een vrij vrolijk deuntje ondersteunt door het leuke reperterende 'da da da' en een stevige drum, waardoor het liedje ook lekker loopt. Something Good heeft als basis een rustige mooie piano, maar is tegelijkertijd ook weer zo'n lekker lopend liedje en had ook een single kunnen zijn.

Dissolve Me is een echt folk liedje, waarbij je soms aan Bon Iver denkt. Matilda is ook een rustig en mooi liedje, alleen loopt hier een drumcomputertje mee om er wat 'pit' in te brengen. Dat is leuk gedaan en werkt goed. MS heeft enigzins de sound van de band the XX. Warm en regelmatig akoestisch, maar is soms iets te sloom.
Gelukkig is het dan wel tijd voor Fitzpleasure, want op dat moment kan de plaat wel wat pit gebruiken. Die komt er in de vorm van een dijk van bass beat. Op dit nummer zijn ook Indische invloeden te horen en een geweldige gitaar. Origineel en ijzersterk deze song.

Bloodflood zit vol met mooie toetsen: piano, synth en zelfs klavecimbel. Een mooi liedje. Taro is opvallend gedragen gezongen. Naast een rustige begeleiding van de band hoor je een Indische sitar. Het einde met de strijkers is fraai, zoals ook het geheel van de song dat is. Want al deze geluiden passen, zoals meestal op dit An Awesome Wave, weer mooi in elkaar. Alles bij elkaar levert het een originele en echt mooie debuutplaat op.

Alt-J presteert het om voor de derde keer met een goede plaat aan te komen zetten. Dit Relaxer klinkt vaak inderdaad relax. Mooie en/of pakkende melodieën vormen de basis van het album. Maar toch zit er deze keer wat meer afwisseling in. Om te beginnen met het best wel pittige gitaarnummer Hit Me Like That Snare, waar hun toch wat onverwachte voorliefde voor Ty Segall in doorklinkt. En dan heb je nog House of the Rising Sun, waar ik best aan moest wennen, maar eigengereid klinkt het. Ook met fraai orgeltje.

Last Year heeft in het begin - ook door de samenzang - weer iets van jawel (!) Simon & Garfunkel. De song neemt dan een andere wending door de mooie zang van Marika Hackman. Pakkende popsongs zijn 3WW en In Cold Blood. Adeline is erg mooi en Deadcrush klinkt weer wat vlotter, met een fijne beat. Slotsong Pleader wordt gelardeerd met stijkers, piano en meer. Eigenlijk is het ondanks de vaak aanwezige relaxte muziek, best wel afwisselend, dit prima album van Alt-J. Het is weer een heerlijke zomerplaat.

Het leuke kleurenpallet wat alt-J ons voorschotelt op de hoes en zelfs op het dubbel vinyl, komt niet in de buurt van het mooie klankenpallet wat de band ons te horen geeft op de plaat zelf. Net als op hun debuut An Awesome Wave gebruiken de heren weer allerlei instrumenten en effecten om hun muziek 'vorm te geven'. Daarbovenop komt natuurlijk de mooie en ook aparte zang. Een verschil met het debuut is dat er op deze plaat nog wat meer afwisseling tussen de nummers is, de insteek is toch iedere keer weer (net) anders.

Er staat veel moois op This Is All Yours. Het tweede gedeelte van opener (jawel) Intro, het erg mooie Arrival in Nara, het puntiger rockende Left Hand Free, het 'stunning' Nara, het lekker lopende elektronische Hunger of the Pine, het schitterende The Gospel of John Hurt en het sterke Bloodflood, Pt.II. Alleen jammer van dat 'stukje blokfluit tussen de schuifdeuren...' (Garden of England). Het is alt-J gelukt om te komen met een sterke opvolger van hun zeer geslaagde en succesvolle debuut en dat is knap.

Wat een meesterlijk debuut is dit zeg! Een prachtige combinatie van fraaie rustpunten, ruige gitaren, mooie melodieen en een stevig basisgeluid. De eerste 3 nummers zijn fantastisch: Motorhead, Airborne en Panzer. Ze zijn lang, maar zijn dus afwisselend genoeg. Het begin van the Consultancy is echt briljant: knal er maar in met je gitaren! On/Off is een andere favoriet van mij: wat een power heeft dat nummer en wat een gitaren! Ook het wat meer poppy Neon mag ik graag horen. Zo vind je geen mindere track op dit album, toch een prestatie van de band op hun debuut. En van de bonustracks wil ik graag Half Life noemen: dat is een heerlijk nummertje wat je niet moet missen.

Ik lees allerlei vergelijkingen met andere bands. Zelf moest ik denken aan het album Damnation van Opeth. Hardrock met mooie melodieen, zonder geschreeuw. Dit is een heel aangenaam plaatje!

Ze doet het weer. Na haar fantastische debuutalbum was het even wachten op de - altijd lastige - opvolger. Amy slaagt met vlag en wimpel. Ze zingt oh zo mooi de veelal sterke nummers aaneen. Opvalt dat het minder folk en meer rock klinkt. Wel zijn er voldoende rustpunten op het album terug te vinden. Dan kan je weer even wegzakken in die donkere diepe stem van haar.

De band klinkt ook goed: prima drums, mooie toetsen en een lekkere gitaar. Maar het gaat natuurlijk vooral om Amy en haar uniek mooie stem op haar rake composities. Als ik al aan een andere artiest moet denken, dan is het regelmatig Bruce Springsteen (toe maar!). En verdraaid: het album eindigt met een cover van the Boss.

Het is genieten geblazen. Zelf geschreven, prachtig gezongen: een heel groot talent!

Even voor alle duidelijkheid: deze buitengewoon talentvolle singer / songwriter uit Schotland is pas 24 (!) jaar en dit is alweer haar derde album. De eerste twee albums waren van een hoog niveau en vaak zie je de boel daarna enigzins inzakken. Maar niet bij Amy Macdonald. Ook Life in a Beautiful Light is de moeite meer dan waard. Het nadeel voor dit album is dat de sound van Amy niet nieuw meer is, maar dat wordt toch ruimschoots gecompenseerd door de vele (echt) goede songs die op dit album staan. Daarnaast blijft Amy een pracht van stem houden natuurlijk, dus blijft het prettig om naar haar te luisteren.
Er zit ook iets meer afwisseling in, dat zit 'm bijvoorbeeld in een wat vollere productie van een nummer, met een mooie piano erbij, zoals in The Game. Haar derde album op rij dus wat de moeite waard is. Knappe prestatie mag je wel zeggen.

Er staat Soul / Pop bij dit album, maar eigenlijk zou het Soul / Jazz moeten zijn. Eén van de voorlopers en voortrekkers was Amy Winehouse begin van deze eeuw met het weer populair (pop) maken van soulmuziek met een jazzy inslag. Velen zouden haar volgen. Zeker live hoorde je die jazzy touch, dit had (ook) te maken met haar begeleidingsband op het podium. Ook zijn een aantal nummers behoorlijk jazzy. Leuk is ook dat sommige bekendere nummers daardoor wat anders klinken live.

Maar los van dat alles, waar het vooral om draaide was haar echt prachtige en bijzondere stem. Soms denk je als je naar dit live album luistert, het maakt niet uit wat ze zingt, als ze maar zingt. Ze legt ook zoveel gevoel in haar zang, elk nummer heeft zo een bepaalde intimiteit en warmte. Dat maakt een live concert van haar bijzonder en ook deze live cd tot een fraai album.

Ik vind dit bijzonder fraaie en sterke album, door Amy Winehouse (mede) geschreven en prachtig gezongen, ondergewaardeerd hier op Musicmeter. Het is een hele knappe en vrij originele versmelting van klassieke soul met een moderne R&B productie (door Mark Ronson). Bovendien staat het album vol met goede tot steengoede songs, waarvan er heel wat grote hits werden. Wat te denken van Rehab, You Know I'm No Good, Back to Black, Love Is a Losing Geme & Tears Dry on Their Own? Echt fantastische nummers. De teksten zijn ook nog eens heel persoonlijk en gaan over haar worsteling met drank, drugs en relaties. Een juweeltje deze plaat.