Kijk eens aan, dit album van Anathema bevalt mij zowaar. Het is een interessante mix van (prog-)rock tot (Coldplay-)pop, van heel mooi tot vrij duister, van een eenvoudige tot pompeus, van mannelijke vocals tot vrouwelijke inbreng. In heel wat nummers zit een herkenbare, maar toch heel aardige opbouw van rustige piano richting gitaarsolo en/of aanzwellende violen.

Wat wel opvalt is dat er vijf nummers echt uitspringen en de rest niet helemaal mee kunnen komen. Allereerst - letterlijk en figuurlijk - de part 1 & 2 van het oh zo fraaie Untouchable. Dan het nummer wat het album weer net op tijd spannend maakt: The Storm Before The Calm, gevolgd door het sterke The Beginning and The End. Het piano begin en eind van The Lost Child is erg mooi, net als de gitaarsolo.
De rest van de nummers hebben leuke stukken, maar ze kunnen wel wat meer peper en zout gebruiken. Zo kom ik naar boven afrondend op een goed en bovenal mooi album, wat nog meer genieten is als je de krenten uit de pap neemt.

"Side A recorded on January 16 and 23, 1970 in Englewood Cliffs, New Jersey.
Side B recorded on August 1, 1969, in Englewood Cliffs, New Jersey.
Side C and D recorded on February 10, 1965, in Englewood Cliffs, New Jersey." (Bron: Discogs).

Op side A & B zijn gezamenlijk een jazz- en een strijkkwartet te horen. Hierop speelt Bennie Maupin mee. Mooiste sessie is die van 1 augustus 1969, met het wonderschone Illusion en het fraaie Poinsettia.

Op side C & D spelen Freddie Hubbard en Joe Henderson mee. Deze sessie uit 1965 is meer avant-garde jazz. Erato, Pax en Calliope zijn mooie songs hier. Ik vind deze tweede lp ietsje minder (3,5*) dan de eerste (4*) met de latere sessies.

Dit album kabbelt inderdaad te vaak te rustig voort. Gelukkig niet alleen dat: er zitten wel wat tempoversnellingen en variaties in. De meeste liedjes zijn best aardig tot best mooi, maar een enkele springt eruit. Dan denk ik aan Because I Know That I Can, Keep On Moving On & Pet Air, nummers waar ook wat meer pit in zit. Dus hopelijk gooit Andy Burrows op een volgend album er wat meer peper en zout doorheen. Nu is album Company alles bij elkaar toch net te saai.

Logischerwijs kiezen Angus & Julia Stone voor een net andere insteek als bij hun succesvolle album Down the Way van vier jaar geleden. Maar slim genoeg nou ook weer niet heel anders. De nadruk ligt dankzij producer Rick Rubin wat meer op de rock.
Er staan daarom werkelijk een aantal (hele) fraaie gitaarsolo's op deze plaat. Daartegenover staat dan weer dat er ook genoeg mooie folky 'luisterliedjes' op staan. Deze kruising van rock en folk is helder geproduceerd en wordt weer mooi ingezongen door zowel Angus als Julia. Soms gebruikt met name Julia wat te veel haar 'the XX voice', maar het blijven mooie stemmen van die twee. Ook zitten er nu soms wat tierelantijnen aan de muziek gekoppeld, zoals bijvoorbeeld een prettig orgeltje.
De eerste vier nummers zijn van een hoog niveau. Death Defying Acts vind ik een geweldig sterke song. Ook de twee slotnummers zijn erg goed. De rest van de nummers is minstens heel aardig. Alles bij elkaar een album wat absoluut de moeite waard is, gewoon: als je van mooie muziek houdt.

Dankzij Musicmeter luister ik ineens naar de prachtige muziek van deze broer en zus uit Australië. Bij mij slaat de verveling niet toe, want ik vind dit folk met een bite of rustige rock. Op het moment dat het wat saai dreigt te worden volgt er meestal een mooie twist, zoals bijvoorbeeld een heerlijke electrische gitaarsolo op Yellow Brick Road of mooie strijkers of een prettig invallende drum. Ook aardig is dat beiden zingen. Ze hebben allebei een mooie stem en zingen ombeurten, danwel samen. Ook dit zorgt weer voor de broodnodige afwisseling.

Bovenal staan er op dit album teveel echt goede (hele) mooie nummers op: track 1-4, Yellow Brick Road, And the Boys, On the Road, Walk it Off, Draw Your Swords & I'm Not Yours. Tien van de dertien nummers dus: wat veel moois staat erop deze cd zeg! Het is zo'n album waarbij het moeilijk is om 3 favoriete tracks te kiezen, dat zijn vaak de betere. Associaties heb ik met house: Beach House & Crowded House.

In ieder geval is dit Down the Way één van de mooiste albums van 2010 durf ik nu al te zeggen.

Eerder draaide ik Angus & Julia Stone graag, maar op een of andere manier ben ik nooit aan deze plaat begonnen. Misschien omdat ik het solo werk van Julia te soft vond? Tot ik Broken Brights hoorde bij Plato. Het klonk soms een stuk steviger dan ik had verwacht, maar ook de rustiger folkrock nummers mochten er zijn. Ook hoorde je soms haast psychedelische rock, zoals bijvoorbeeld op het slotnummer.
Overall heeft dit album toch een bepaalde sound en productie die mij zeer bevallen, net als de zang van Angus. En er staan - niet onbelangrijk - ook nog eens een aantal dijken van songs op: de eerste drie, Only A Woman, It Was Blue & End of the World.
Voor mij is dit een van de betere platen van 2012.

Ik ben al van jongs af aan geïnteresseerd in funk & soul en kende zo ook Ann Peebles al. Ik vond dat ze een echt pracht van een stem heeft. Rauw en puur tegelijk.

De laatste tijd ben ik in de (underground) funk & soul van eind jaren '60 / '70 gedoken en dan kom je Ann Peebles vanzelf tegen. Elk nummer wat je dan hoort is goed tot geweldig en ze staan hier allemaal verzameld met nog een paar erbij. Periode is vanaf 1969 tot 1978 bij het label Hi en je hoort vooral heerlijke funky soul. Achterop staat dat John Lennon de single I Can't Stand The Rain van Ann Peebles geniaal vond, de beste single ooit. Dat zegt toch wel iets. Tina Turner kon later nog zo haar best doen, maar het origineel van Ann is het beste.

Deze verzamelaar is uitgebracht in de uitstekende serie Original FunkSoul Brothers of Sisters van Demon Music. Die verzamelaars zijn trouwens ook aanraders, vooral the 'brothers'.

Ann Peebles heeft een prachtige soulfulle stem. Op deze verzamelaar staan alle singles die zij vol zong van 1969-79 op haar hoogtepunt bij het label Hi Records. In die tijd scoorde ze 19 hits in de Billboard R&B lijst, die je hier allemaal op terug vindt. Alles staat ook nog eens keurig in tijdsvolgorde.

Het is ongekend hoe hoog het niveau van de songs is, zeker op LP1 & LP2. Ze worden zeer fraai gezongen door de mooie stem van Ann, die erg goed wordt begeleid. Je mag 10 vinkjes zetten bij de 47 songs, maar dat is eigenlijk veel te weinig. Echt fantastisch zijn in ieder geval: Slipped, Tripped and Feel in Love, 99 Lbs, Breaking Up Somebody's Home, Trouble, Heartaches & Sadness, I'm Gonna Tear Your Playhouse Down, I Can't Stand The Rain, (You Keep Me) Hangin' On, A Love Vibration, Come To Mama, I Needed Somebody & Fill This World with Love.

Op LP3 vind je de de nummers van eind jaren '70, die van heel aardig tot erg goed variëren. Tot die laatste hoort zeker het geweldige I Didn't Take Your Man. Op side Six wordt het zelfs een beetje funky disco. Ook leuk, weer eens wat anders dan die deep southern soul (alleen die 2 duetten.....).
Het doet me wat denken aan die andere oh zo mooie verzamelaar van een topzangeres bij één soullabel: Candi Staton bij Fame (Evidence). Er zijn dan ook weinig platen van soul zangeressen die in de buurt komen van deze prachtige verzamelaar. Dit is de absolute top van (Southern) Soul.

Nou Ad, ik vind het een heel aardig album, een klasse zangeres en geen wereldwijf. Daarvoor heeft ze haar borderline impulsies wat te weinig onder controle.

Het is een gevarieerd album geworden en dat is best wel bijzonder voor Anouk. Haar vorige album vond ik minder en was vooral een popalbum. Daarvoor was ze een echte rockchick, dat beviel me beter.
Op dit For Bitter or Worse komen diverse muziekstijlen voorbij: rock, soul, pop, een beetje blues. Dat maakt het wel zo leuk. De eerste 3 nummers zijn allen echt goed. In het vervolg komen er nog een aantal aardige tracks voorbij. Alleen My Shoes vind ik wat minder (ik heb toch al niet zoveel met schoenen.... en ik hoef al helemaal niet in die van Anouk te staan ).

De vergelijking met de soul stijl van Amy Winehouse (oa uit de Volkskrant) gaat mij te ver. Een paar nummers komen in de buurt van die stijl, meer niet. Het is juist de variatie die mij aanspreekt. Overigens horen die soul nummers wel tot de beste van het album. Toch een prima zet, dit album van Anouk.

Wel ben ik blij dat ik naar haar eerdere concert in Ahoy ben geweest: daar werd 2,5 uur lang echt goede (harde) live rockmuziek gespeeld en zong en schreeuwde Anouk met haar dijk van een stem dwars door alle snerpende gitaren heen. Dat zal na dit album niet meer snel gebeuren bij Anouk, en dat vind ik nou wel weer jammer. Ook het publiek zal flink veranderd zijn (en niet in hun voordeel). Gelukkig hebben we deze cd nog, die is wel de moeite waard. En dat is een aangename verrassing.

De eerste vier albums van Anouk waren eigenlijk best wel aardig, vooral haar debuut & Hotel New York. Zeker een aantal songs van die albums waren goed en ook Anouk Live in Ahoy met een heavy rockband als begeleiding was niet verkeerd. Zingen kan ze namelijk wel. Vanaf toen ging het wat mij betreft bergafwaarts met haar albums: van 'better naar worse'.

En toen was daar ineens Birds. Eerst hoefde ik het niet te horen, maar na nogal wat verzoeken kreeg ik het voor mijn kiezen. En ik moet zeggen: dat was toch best mooi. Vervolgens is er nu in de lijn van die song een album vol met zulke 'Sad Singalong Songs'. En ik moet zeggen, het valt mij niet tegen. Er staan heel wat aardige songs op en Anouk's sterke en vrij lage stem blijkt zeker geschikt te zijn voor ballads als deze.

Belangrijk op zo'n album is dat je niet over 'the top' gaat met dit soort triestige songs, het mag niet te zoetig worden, te goedkoop / niet echt klinken. En dat gebeurt maar weinig: op Are You Lonely en dan vooral in de tekst van het refrein. Vast een nummer wat veel gedraaid gaat worden op begrafenissen... En op Only A Mother schuurt het er ook tegenaan, maar de strijkers compenseren hier het één en ander. Dat orkest speelt trouwens toch een mooie partij op dit album.

Verder bevat dit album heel wat (best) mooie liedjes, mooi vertolkt door Anouk. Heel aardig zijn naast Birds, The Good Life, Stardust, Kill & the Black Side of My Mind (echt mooi). Complimenten voor deze compleet andere plaat, als we van haar gewend zijn. Dat is toch weer lef hebben.
Ik moet alleen niet denken aan het 'Singalong' deel, wat straks vast uitgebreid gaat gebeuren met deze nummers in de Gelredome bij Symphonica in Rosso met Anouk... aanstekers in de lucht... Daar zie je toch weer die afdaling van echt hard rock in Ahoy (oordoppen in) naar zo iets. Mmmm.

Hotel New York staat toch behoorlijk op zichzelf: dat was DE topplaat van Anouk. Na de vorige twee albums die ik echt minder vond is dit een lekker popplaatje met een funky laagje. Het album valt mij helemaal niet tegen, ik vind het duidelijk beter dan de vorige plaat en dus zeker niet haar slechtste plaat. Er staan heel wat leuke nummers op en de productie is erg goed. De muziek wordt leuk aangekleed met orgels, funky gitaartjes, stukjes semi-rap, koortjes en lekkere beats. Any Younger bijvoorbeeld klinkt gewoon als Kool & the Gang en/of Chic. Disco-funk baby!

Een beetje irritant zijn de teksten die te vaak gaan over alweer een verbroken relatie en vrij slecht worden uitgesproken / gezongen. Geef mij maar: ''come and dance the night away'', tussen al het relatiegeneuzel door. Of de funky gitaar en het koortje die deels de zeikerige tekst van I'm a Cliche compenseren. De ballads hebben vaak een meer soulful gevoel, waardoor de meesten zelfs te pruimen zijn, uitzondering is Better Off Alone. Mijn favoriete tracks zijn Killer Bee, Save Me, Any Younger en Down & Dirty.

Het lijkt mij wel dat dit album niet meer in de categorie pop/rock hoort, maar zowaar meer pop/funk is. Leuk hoor: ze heeft lef!

Dit is het tweede deel uit de serie Anthems van het label Street Sounds uit de jaren '80. In deze serie zetten ze de hits die populair waren in de clubs in de jaren '80 in de lange 12-inch versies op plaat. Dit tweede deel is gevuld met (hele) goede jazz-funk, elektronische funk en disco. Ik heb hiervan de heruitgave uit 1995, omdat die op 2LP is uitgegeven. Wel zo goed voor de geluidskwaliteit en er staan twee prima bonustracks op, in totaal dus 10 full length original 12" Mixes.

Favorieten voor mij hier zijn de jazz-funk van Roy Ayers met Running Away, het fraaie Expansions van Lonnie Liston Smith and the Cosmic Echoes & Let the Music Play van Charles Earland. Verder de heerlijke funky disco op Shame van Evelyn "Champagne" King, Don't Stop the Music van Yarbrough & Peoples en het lekkere You Know How to Love Me van Phyllis Hyman. Maar er staat hier geen filler op, Anthems 2 is zeer de moeite waard voor de liefhebber.

Dit is deel 3 uit de serie Anthems van het label Street Sounds uit de jaren '80. In deze serie zetten ze de hits die populair waren in de clubs in de jaren '80 in de lange 12-inch versies op plaat. Dit derde deel is gevuld met (hele) goede funk en disco tracks. Favorieten voor mij hier zijn Instant Funk met de hele lange versie van I Got My Mind Made Up, klassieker Stomp van Brothers Johnson, electronic disco op Another Man van Barbara Mason, You Can Do It natuurlijk van Al Hudson & Partners en ja, toch nog steeds Hot Shot van Karen Young in die fraaie ruime 8 minuten durende versie. En ik zou toch bijna het oh zo funky Which Way Is Up vergeten! Mooie verzameling 12-inches deze Anthems Vol. 3.

Dit is deel 4 uit de serie Anthems van het label Street Sounds uit de jaren '80. In deze serie zetten ze de hits die populair waren in de clubs in de jaren '80 in de lange 12-inch versies op plaat. Dit vierde deel is gevuld met (hele) goede funk en jazz-funk. Favorieten voor mij hier zijn Change, Slave, Aquarian Dream, GQ, Gwen McCrae's Keep the Fire Burning & een prachtige lange live versie van The Bottle van Gil Scott-Heron.

Dit is het eerste deel uit de serie Anthems van het label Street Sounds uit de jaren '80. In deze serie zetten ze de hits die populair waren in de clubs in de jaren '80 in de lange vaak erg fraaie 12-inch versies op plaat. Dit eerste deel is gelijk gevuld met (hele) goede jazz-funk en (elektronische) funk. Ik heb hiervan de heruitgave uit 1995, omdat die op 2LP is uitgegeven, wel zo goed voor de geluidskwaliteit met een afspeellengte van 63 minuten.

Favorieten voor mij hier zijn de jazz-funk van Tom Browne, Donald Byrd en Rodney Franklin'. Maar ook The Fatback Band, McFadden & Whitehead, Brass Construction & Cheryl Lynn zijn niet te versmaden. Ook op dit eerste deel staan geen fillers. Het is voor de liefhebber zeer de moeite waard, net als overigens alle 7 volumes uit de serie Anthems van het label Street Sounds. Zowel op LP als CD nog te vinden op bijvoorbeeld Discogs.

Dit is het zesde deel uit de zevendelige serie Anthems van het label Street Sounds uit de jaren '80. Deze hele serie is een aanrader als je van lange versies van dance muziek houdt. In deze serie zetten ze de hits die populair waren in de clubs in de jaren '80 in de lange 12-inch versies op plaat. Dit zesde deel is gevuld met (hele) goede funk, soul, elektronische funk en disco.

Favorieten voor mij hier zijn natuurlijk de acht en een halve minuut van Dance Dance Dance van Chic, het funky Contact van Edwin Starr in een fijne mix die ik nog niet kende, mooie dansbare soul van Candi Staton op Young Hearts Run Free, het ultra-funky Get (on) Down van Gene Chandler in een goede mix, elektronische funk in het oh zo lekkere Dancer van Gino Soccio en het prima Touch Me van Fonda Rae. Alweer een geslaagde compilatie 12-inches van Street Sounds Anthems, dit volume 6.

Dit is het laatste deel uit de serie Anthems van het label Street Sounds uit de jaren '80. In deze serie zetten ze de hits die populair waren in de clubs in de jaren '80 in de lange 12-inch versies op plaat. Dit zevende deel is gevuld met (hele) goede funk en disco. Helaas staat hier alleen niet de langste versie met mooie instrumentale delen op van I Will Survive van 8 minuten. Mogelijk paste die er niet meer op.

Favorieten voor mij hier zijn Streetlife van the Crusaders, Love Come Down van Evelyn "Champagne" King, een andere maar prima versie van Native New Yorker van Odyssey, Get Down Saturday Night van Oliver Cheatham en de lange versie van I Love the Nightlife van Alicia Bridges die ik nog niet eerder gehoord had. Als je geïnteresseerd bent in extended versions, zou ik deze hele Anthems serie van Street Sounds verzamelen. Dat kan op zowel LP als CD.

De serie Anthology of the Blues (de Franse editie) of ook Original Folk Blues (the USA editie) is zeer de moeite waard. Er zijn een aantal verzamelplaten per staat/stad, zoals deze Memphis Blues, en per artiest: twee van Elmore James, Lightnin Hopkins en B.B. King. Op vrijwel alle platen staat een verzameling goede tot uitstekende liedjes die vaak wat minder bekend zijn. Op deze verzameling songs uit Memphis waarop de blueslegends Howling Wolf & Bobby Bland te horen zijn, maar ook goede nummers van Joe Hill Louis, Walter Horton & Willie Nix. Ze zijn werkelijk allemaal intens en goed tot ijzersterk. Pure klasse, puur genieten.

Uitgebracht op 10 inch rood vinyl limited edition voor record store day. In de uitvouwbare hoes vind je rechts apart Anthrax artwork per nummer: leuk gedaan! En de heren lichten toe waarom ze welk nummer kozen. De kortste en geinigste uitleg staat bij TNT: "I have Angus and Malcolm tattooed on me, 'Nuff said." - Scott. Joey Belladonna geeft ook een algemene toelichting bij de keuzes: "These are all bands I grew up with and have listened to forever...". En inderdaad weet hij zijn stem wat aan te passen per song, steeds goed gezongen. Maar ook de band klinkt super in een overigens steengoede productie. Veel (erg) goede songs, alleen Keep On Runnin' is net wat minder. Het orgeltje op Smokin' is werkelijk briljant. Het luistert allemaal erg lekker weg!

Mocht je Spreading the Disease nog niet hebben, dan hoef je die niet meer aan te schaffen. 7 van de 9 tracks staan al op deze verzamelaar (Disc 1 nummer 1-7). Ze worden gevolgd door 6 van de 9 nummers van album Among the Living (nummer 8-13). Terecht natuurlijk, want dit zijn hun beste albums. Van Among the Living zou je nog de aanschaf van de Deluxe versie kunnen overwegen, krijg je er een live DVD uit London 1987 bij en alles is erg goed geremastered. En ook de goede track One World, wat hier nou net weer niet opstaat.

Disc 2 opent met 6 nummers van het minder sterke State of Euphoria, gevolgd door 7 van de 11 nummers van Persistence of Time (nummer 7-13). Alle geremasterde nummers staan ook nog eens in de volgorde van de albums. Dit is met recht een chronologische verzameling van de jaren 1985-1991, waarin iha goede keuzes zijn gemaakt. Zeker aan te bevelen.

Anthrax trekt de lijn van de sterke laatste plaat Worship Music door op dit prima For All Kings. Het tempo ligt soms wat lager, maar de bassen zijn diep, de gitaren messcherp en Belladonna zingt zijn strot helemaal schor. En niet onbelangrijk: er staan weer heel wat erg goede songs op en ook op deze plaat staat geen minder nummer.

Het Impaled intro is fraai en de overgang naar het sterke You Gotta Believe met de gitaren is geweldig. Monster at the End is erg fijn en het drumwerk op de titelsong For All Kings is erg prettig. Die knallen er ook weer lekker in op het ijzersterke Breathing Lightning. Op Suzerain en Evil Twin is echt geweldig gitaarwerk te horen, waarbij Evil Twin wat sneller is. Dan volgt één van de beste nummers van het album, het bijna 8 minuten durende en afwisselende Blood Eagle Wings. Defend Avenge is een strak nummer en All of Them Thieves is een pompeus heavy nummer wat er meer dan wezen mag. Net als dit For All Kings, een erg goede plaat van Anthrax in 2016, 35 jaar na oprichting van de band.

Dat mag je wel zeggen: wat een steengoede productie van deze plaat, wat een overdosis aan geweldige riffs en what about the drums? Charlie Benante is voor de absolute uitblinker, terwijl Joey Belladonna het natuurlijk ook geweldig doet.
Het is 2011 en met hun 30 jarig jubileum komt voormalig (?) thrash band Anthrax met één van allerbeste metal / hardrock platen ooit. Want zo kijk ik er naar meermaals luisteren tegenaan. Wat een album: mogelijk mijn album van het jaar!

Prettig is ook de variatie in de muziek. De prachtige instrumentale opener, de fantastische thrash van Earth On Hell en de heerlijke melodieuze powermetal van The Devil You Know, Fight Til You Can't & I'm Alive. In The End vind ik een fraai nummer over en voor de overleden Dio, alleen het had wat ingekort mogen worden. De violen van Hymn I die eraan vooraf gaan, hadden van mij nog wat langer mogen duren: wow, wat mooi.
The Giant vind ik het enige nummer wat best aardig is. Eigenlijk had ik meer van dit soort nummers verwacht. De ode aan Judas Priest blaast je de kamer uit, maar duurt ook een couplet en refrein te lang. Maar goed, als dat het enige is....

En dan volgen de geweldige slotnummers nog. Het briljante Crawl, het steengoede The Constant met het fraaie meezing refrein en the Revolution really Screams: wat een geweldige riffs, wat een heerlijk heavy slotnummer. Hoewel.... die bonustrack, die mag er wezen. New Noise heeft een heerlijke.... beat. Can I scream? schreeuwt Joey. Maar natuurlijk.

Everything Now? Everything retro, zullen ze bedoelen. Invloeden uit de 70's en 80's zijn bepalend op de nieuwe plaat van Arcade Fire. Ze brengen het in een mooie eigen mix van disco, new wave en verderop wat country. Tegelijkertijd is het geluid nog steeds duidelijk herkenbaar Arcade Fire. In ieder geval klinkt het allemaal wat vrolijker en minder zwaar (de muziek althans).

Het album vormt een mooi geheel. De afzonderlijke singles komen daarin beter tot hun recht. Sterker nog: de plaat loopt eigenlijk continu door. Het begin sluit weer aan bij het einde en draai 'm zo maar door. De releasedatum is goed gekozen, want een zomers geluid is vaak te horen. Het artwork is dan ook gemaakt in Death Valley, waar je overigens zomers beter niet kan komen.

Single en titelnummer Everything Now blijf ik overheerlijk vinden. Hierna volgen diepe bas, handgeklap en synthesizers van het sterke Signs of Life. Vette synthesizers dragen Creature Comfort en Peter Pan, songs die in stijl ook wel op Reflektor hadden gepast. Toen hoorde ik ineens een... reggae ritme? Chemistry is vrolijk en loopt erg lekker. Het wordt gevolgd door het fijn chaotische, oh nee, heerlijk rustige Infinite Content (met steel guitar).

Electric Blue dreunt goed door op bas en synth en daaroverheen als tegenstelling juist de hele hoge zang van Régine. Dit nummer vind ik steeds beter worden. Maar de bas kan nog dieper op Good God Damn. Het funky gitaartje daarbij is erg prettig. Maybe there's a Good God? Damn. Synth en piano nemen het voortouw op de goede popsong Put Your Money On Me. We krijgen 'm gelijk in de 12 inch versie. We Don't Deserve Love heeft een mooie steel guitar en melodie. Prachtig nummer is dat.
Alles Is Nu anders bij Arcade Fire, maar toch niet helemaal. Het blijft prettig luisteren en soms genieten.

Veel mensen zien Neon Bible als een minder album vergeleken bij Funeral. Ik hoor bij die mensen die dit album zeker niet minder vinden. Arcade Fire heeft zeker geen tweede Funeral gemaakt, terwijl dat commercieel toen natuurlijk interessant leek. Dit Neon Bible heeft een eigen geluid, een heel donker geluid. De vaak donkere teksten worden dan weer eens ingetogen, dan weer bombastisch begeleid. De bassen denderen soms, de violen zijn mooi en de kerkorgels gaan er vol in. Een deel van de nummers zijn ook in een kerk opgenomen. Dat geluid alleen al maakt dit een unieke plaat.

Daarnaast staat het vol met sterke en gevarieerde composities. Luister alleen al - bij voorkeur met volume op hoog - naar de briljante opening Black Mirror - Keep the Car Running - Neon Bible, gevolgd door het echt fantastische Intervention. Ontroerend vind ik het dubbelnummer Black Wave / Bad Vibrations, met een prachtig zangstuk van Regine Chassagne. Ocean of Noise is dat juist niet: wat een ontzettend mooi liedje. Antichrist Television Blues loopt als een trein en bevat ook vlagen van chaos die de muziek van the Arcade Fire ook kenmerkt. Een ander hoogtepunt is Windowsill: een fraai, intens en bijzonder triest nummer. No Cars Go is simpelweg één van beste Arcade Fire liedjes en het pompeuze My Body Is A Cage begeleidt door kerkorgel is erg mooi.

Belangrijk is dat deze plaat, misschien nog wel meer als Funeral, één fraai duister geheel is. Een ontzettend prachtig duister geheel en buitengewoon intens. Een absoluut meesterwerk in mijn opinie.

Reflektor is een album waar Arcade Fire deels een nieuw ingeslagen weg bewandelt, met ondermeer electronische en dance invloeden, maar waarbij wel hun eigen sound herkenbaar blijft. Het geheel komt muzikaal regelmatig enthousiast en soms zelfs vrolijk over. Toch ligt het drama en soms de chaos niet ver weg. In de teksten zijn zoals altijd ook andere negatieve geluiden hoorbaar.

De meeste nummers lopen heerlijk. Het voorbeeld daarvan is natuurlijk het allang bekende fantastische openings- en titelnummer. We Exist moest ik aan wennen, maar inmiddels is het gegroeid tot grote hoogte. Flashbulp Eyes heeft Haïtiaanse roots en valt mij eigenlijk nogal mee, in vergelijking met de al gehoorde live versie. Ook met die roots en echt een heerlijk nummer is Here Comes the Night Time, in een lekkere chaos eindigend.

Dan volgt het beste Talking Heads nummer sinds Burning Down the House: het utterly brilliant Normal Person. Is anybody as cool as a Normal Person? Well are you?! Die gitaar is echt fantastisch! Play it loud!
Het popliedje You Already Know is een lekker liedje met een fijn synt- / gitaarriedeltje erin. Joan of Arc is een sterk dancerock nummer. Vooral het aanstekelijke refrein is erg prettig.

Here Comes the Nighttime II levert dan eindelijk eens een typisch rustig triestig Arcade Fire nummer op. Mooi. Het minste nummer van het album, maar nog steeds aardig, is het wat onsamenhangende Awful Sound (Oh Eurydice). Het antwoord van haar mag er juist wel heel erg wezen: It's Never Over (Oh Orpheus) heeft een bas en een synt als een huis waaromheen wordt gemusiceerd en gezongen. Steengoed!

Porno is één van de volgende hoogtepunten van het album. New Order achtige synthesizers op een wereldbeat en daar dan de zang van Win op. Geweldig. Afterlife haalt de Haïtiaanse invloeden terug, nu gemengd met de moderne dansmuziek. Ik vind het een ijzersterk nummer. Tot slot nog zo'n mooi rustig Arcade Fire nummer, Supersymmetry is een fraai duet geworden, een mooie afsluiter van een prachtplaat. Ze flikken het weer en nu weer anders: weergaloos knap!

Misschien heeft de kracht van dit album ook te maken met de fraaie samenhang van teksten, muziek en nummers: het vormt één prachtig geheel. Vergeet daarom vooral niet het boekje met teksten en foto's erbij te pakken als je deze schitterende cd luistert.

Een bloemlezing uit de thema's van de oh zo mooie teksten van The Suburbs:

Some cities make you lose your head, endless suburbs stretched out thin and dead.
First they built the road, then they built the town. That's why we driving around and around and all we see are kids in buses longing to be free.

In the suburbs I learned to drive and you told me we'd never survive. Grab your mother's keys we're leaving. Let's go for a drive and see the town tonight; there's nothing to do but I don't mind when I'm with you. But now the music divides us into tribes. You choose your side, I'll choose my side. I never saw you again .. and I search for you in every passing car. All my old friends, they don't know me now. I feel like I've been living in a city with no children in it. A garden left for ruin .. as I hide inside of my private prison.

It may seem strange how we used to wait for letters to arrive. But what's stranger still is how something so small can keep you alive. Now our lives are changing fast, hope that something pure can last. I know we are the chosen few, but we waste it. In line for a number, but you don't understand.
I used to sleep at night before the flashing light settled deep in my brain. Hey, put the cellphone down for a while. In the night there is something wild. Can you hear it breathing? And hey, put the laptop down for a while. In the night there is something wild. I feel it, it's leaving me.

Took a drive into the sprawl, to find the places we used to play. It was the loneliest day of my life, you're talking at me but I'm still far away. Let's take a drive through the sprawl, through these towns they built to change. Then you said: the emotions are dead, it's no wonder that you feel so strange. And all we are are kids in buses longing to be free.

AM heet de vijfde plaat alweer van the Arctic Monkeys. En daar waar de twee voorgangers wat verder weg lagen van hun twee eerste zeer succesvolle albums, gaat AM weer meer die richting op. Het tempo is alleen (wat) lager, want er is nu geen sprake van een favourite worst nightmare. Maar wel bevinden we ons in diezelfde wat duistere zone: de nacht komt meermaals terug. Die figuurlijke en letterlijke link zorgt voor een duisterder sound op AM. En je mag wel zeggen, dat het een prachtsound is. Een prachtsound die voor een gevarieerd geheel zorgt. Er staat daarbij niet voor niets een witte streep door de tracklist heen achterop het album: tussen I Want It All (het steviger deel) en No.1 Party Anthem (het wat rustiger / ritmischer deel).

Je hoort de donkere sound gelijk al terug op de ijzersterke single: Do I Wanna Know? "I dreamed about you nearly every night of this week..... There's this tune I found, that makes me think of you somehow, and I play it on repeat, until I fall asleep." Prachtig klinkende nachtelijke ellende: "crawling back to you...". R U Mine? de ook uitstekende single uit 2012 haakt op dit thema en deze muziekstijl aan.

One For the Road begint aardig, met een leuk ritme en een Stones-koortje. Richting het eind wordt het nummer wat steviger en beter, inclusief gitaarsolo, waarna het vrijwel één op één overgaat op het geweldige nummer Arabella. Zo weten we ook om welke 'little lady' het gaat. Een diepe bas tijdens het vers en stevige gitaren bij het refrein. Nu al één van mijn favoriete Arctic Monkeys' nummers. I Want It All past hier weer perfect achter. In dezelfde stijl weer zo'n goed nummer.

En dan vind ik tot mijn verrassing de twee rustige nummers middenin het album echt mooi. Vooral het gedragen No.1 Party Anthem is prachtig, met als hoogtepunt the bridge in het nummer. Wie een feestnummer had verwacht, heeft het mis. Deze is voor het einde van de avond. Weet je nog? De tijd zit in de AM.
Mad Sounds was al langer te horen in een live-versie. Maar de studio versie met erg fijn orgeltje en koortje mag er meer dan wezen. Alleen: je zal ze maar in je oren hebben, die Mad Sounds...

Dan gaat het tempo weer omhoog op Fireside. Het ritme, met percussie, drums, diepe bas en orgel klinkt erg prettig. Dat ritme wordt verder op een geweldige manier opgepakt op Why’d You Only Call Me When You’re High? In de clip is te zien hoe Alex Turner naar 'haar' toe loopt op de tonen van dit uitstekende nummer. Over aansprekende ritmes gesproken: dan heb je het ook over Snap Out of It: lekker nummer!

Knee Socks heeft een prettige beat en een goede bijdrage van Josh Homme. Het wat stroperige I Wanna Be Yours brengt AM tot een goed einde. Maar toch: wat mij betreft hadden ze deze twee nummers vervangen door de meer dan uitstekende b-sides Electricity, 2013 & Stop the World... Dan waren ze echt dicht in de buurt van Favourite Worst Nightmare gekomen.

Maar toch: Arctic Monkeys hebben het weer gepresteerd. Vijf hele goede tot geweldige platen achter elkaar maken, dat is aan weinigen gegeven. En deze AM staat derde in het rijtje bij mij, na die 2 waanzinnige debuutplaten. Nu al één van de topplaten van 2013.

Ik heb alle EP's en meer van the Arctic Monkeys tot 2009. Daarna zijn ze op vinyl uitgebracht en pas nu pik ik ze op. Pas nu dringt tot me door dat ze toen nog veel meer moois uitbrachten. Want Catapult loopt zo lekker en heeft geweldige gitaren. Het punky Sketchead vind ik nou wel leuk, sluit een beetje aan op de sound van hun debuut. Lekkere bas en drums ook. Fright Lined Dining Room bevestigt nog eens de hoge kwaliteit van de EP's van the Arctic Monkeys. Zo'n nummer doet echt niet onder voor de meeste albumnummers. Je mist echt wat als je de EP tracks niet luistert!

Titelsong Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair is voor mij het beste nummer van Suck It and See en daarmee ook een logische single keuze. The Blond-O-Sonic Shimmer Trap is weer zo'n voorbeeld van een nummer dat beter is, als sommige albumtracks. Het heeft een Humbug sound. Het korte I.D.S.T. knalt deze single uit en wordt gezongen door drummer Matt Helders. Het is een nummer in QOTSA stijl en juist die invloed zullen we binnenkort terug horen op het nieuwe album van the Arctic Monkeys geproduceerd door Josh Homme.

Bedankt voor je uitgebreide recensie. Echter, ik als toch wel fan van deze band heb mijn score toch met een 0,5je verlaagd. Dit album is net wat minder dan de eerste twee, gewoonweg omdat de composities over het geheel genomen wat minder zijn.

Het lijkt zo logisch om te schrijven dat the Monkeys gegroeid zijn, maar ik denk dat dit grotendeels niet opgaat. De band leverde een 'stunning debutalbum' af, waar alles al goed aan was. Dan kan je ook niet verder groeien, je kan het wel anders doen. Ik vind het logisch dat ze dat op dit derde album Humbug hebben gedaan. Ook is het logisch dat ze deels gebruik hebben gemaakt van de retrosound van the Last Shadow Puppets. Maar dat is anders muziek maken en dan heb je het niet over groeien.

Alex Turner barst van het talent, maar dat kon je gelijk op hun fantastische debuutplaat al horen. En dat kon je ook al horen aan de teksten. Sterker nog: op basis van de teksten van When the Sun Goes Down is zelfs een donkere mini film (Scummy Man) gemaakt en niet door de minsten.

Twee jaar geleden waren de concerten op basis van de eerste 2 albums echt fantastisch. Anderhalf uur gevangen in een machtige stoot van krachtige, soms subtielere rock, gevuld met heel veel sterke songs. Gisteravond werden daar de songs van Humbug aan toe gevoegd en verdwenen daardoor songs van de eerste twee albums. Het was gelijk een stuk(je) minder. Minder direct, minder raak, wat minder goed.
Let wel: Humbug blijft een erg sterk album, met voldoende (hele) goede songs, mooi gezongen, prima gespeeld. Maar na veel luisterbeurten vind ik het over het geheel genomen toch wat minder dan hun eerste twee albums, maar dat is bepaald geen schande.