Ik heb alle EP's en meer van the Arctic Monkeys tot 2009. Daarna zijn ze op vinyl uitgebracht en pas nu pik ik ze op. En wat zijn ze weer goed. Deze My Propeller staat vol met nummers die zo op het album Humbug konden staan. Sterker nog: ze zijn soms sterker dan bepaalde albumtracks. Dat gaat op voor alle drie de songs, die allemaal in de donkere enigszins relaxte sfeer van titelsong My Propeller zijn. Zo heb je een fraaie EP, met een eigen sound.

Ik hoopte op een album als hun debuut. Krachtig, donker, mooi, heftig, kortom een fantastische en originele rockplaat. Het zat er echter meer in dat de wat rustiger en melodieuzer lijn van Humbug zou worden doorgetrokken en dat gebeurt dan ook. Dit is commercieel interessanter, het is te behappen door een breder publiek. Ook is de retro sound van de Last Shadow Puppets regelmatig terug te horen. Dat is een mooie sound, die momenteel erg gewaardeerd wordt. Soms ontstaat er zo een zomers sfeertje, waardoor de releasedatum slim gekozen lijkt.

Gevolg is dat ook ik het album een paar keer moest draaien om het echt te kunnen waarderen. In eerste instantie klinkt het regelmatig wat vlak en saai. Maar zoals vaker met de muziek van Alex Turner moet je het even op je in laten werken. Er staan toch weer heel wat fijne nummers op dit album met allerlei lekkere wendingen in de muziek, waardoor je meegezogen wordt in het nummer. Ook de teksten zijn als vanouds fraai. Instrumentaal is het weer top: de drum van Matt Helders is op de wat steviger nummers erg fijn, ook de bas staat als een huis en de (soms dubbele) gitaarpartijen klinken erg lekker.

Het begint met 2 rustiger nummers, waarvan het tempo net wat te traag is wat mij betreft. Op She's Thunderstorms is het begin en einde met de gitaar die erin komt prettig. Er zit ook een lekkere gitaar in Black Treacle. Brick by Brick is een catchy singletje, heel aardig. The Hellcat Spangled Shalalala is 1 van de betere nummers van het album. Het is mooie combinatie van de meer relaxte sound met het wat steviger geluid van the Monkeys. Dat hoor je nog beter op het erg sterke Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair. Kijk daar zitten we nou op te wachten, een echt ''ouderwets'' Artic Monkeys nummer, heerlijk gruizig met ook nog een fijne titel. Oeh yeah yeah yeah doet zelfs wat aan de oude Stones denken.

En het blijft erg fijn luisteren als dan het beste nummer van het album gelijk volgt: Library Pictures. Dit nummer had zo op de eerste 2 albums kunnen staan. Echt een geweldige rocktrack! All My Own Stunts heeft weer de sound van Favourite Worst Nightmare. Een soort van psychedelische retrosound. Een echt goed nummer dus, wat maar beter en beter wordt als je het vaker draait.
Dan volgt Reckless Serenade, zeker na de voorgangers een zomers niemendalletje. Gelukkig komt dan Piledriver Waltz: dat nummer zit erg goed in elkaar met een catchy en lekker refrein. Eigenlijk een soort van verbeterde versie van Reckless Serenade. Love is a Laserquest is een aardig popliedje, maar ook niet meer. Suck It and See en That's Where Your Wrong klinken een stuk beter, maar zijn niet de finale waar ik op hoopte. Hoewel in dat laatste nummer wel een heel lekker drummetje zit met een fijne bas.

Suck It and See is een vrij relaxte zomerplaat geworden, met soms een meer poppy retrosound en soms een steviger sound. Die steviger nummers die passen bij het ''oude'' geluid van de Arctic Monkeys zijn toch weer de beste nummers. De rest mag er iha ook wezen, maar het album haalt zo niet het niveau van de vorige drie albums. Wel is het de moeite van beluisteren meer dan waard.

(Stiekem hoop ik wel dat hun vijfde album in december wordt uitgebracht vol met Fake Tales of San Francisco en Library Pictures.)

Op Who The Fuck Are Arctic Monkeys? laat de band al de diversiteit in hun sound horen, meer nog dan op het debuutalbum. Van fraaie rustiger tracks tot harde swingende rocksongs, zoals natuurlijk het fantastische albumnummer The View From The Afternoon & de echt geweldige titelsong, simpelweg één van hun allerbeste nummers ooit. En dat wil toch wat zeggen.
Mooiste nummer is het fraaie Despair In The Departure Lounge, leuk is No Buses en sterk is Cigarette Smoker Fiona. Als je the Monkeys maar een beetje goed vindt, moet je deze EP zeker niet missen.

Net als de titel 'Hey Now Hey (The Other Side of the Sky)' is deze plaat van Aretha soms wat verwarrend. Dan hoor je weer soul, zoals op de ijzersterke titeltrack, het fraaie Angel en het hele goede slotnummer Master of Eyes. Dan komt er ineens een soort van funknummer voorbij in de vorm van het aardige Sister From Texas, maar ook minder geslaagde softpop zoals Mister Spain. Tot slot een aantal jazztracks waarvan big band nummer Moody Mood misplaatst is op dit album en Just For Tonight wel mooi is dankzij de fraaie stem van Aretha.
Het springt dus nogal eens van de hak op de tak hier. Dat bevordert de onderlinge samenhang op deze plaat niet. Aan de andere kant: alles wordt weer schitterend gezongen door Aretha en de begeleiding is (natuurlijk) ook top. Door het flink aantal wel goede nummers is dit album daardoor zeker de moeite waard en dan met name side A van deze plaat.

psychonaatje heeft het mooi uitgezocht: wat staat er wel en niet op deze 100 Hits Legends van Aretha Franklin. Het blijkt dus de gouden periode van the Queen of Soul te zijn, haar Atlantic Periode. En dan hebben ze ook nog eens overwegend de beste songs geselecteerd: van de hoogst gewaardeerde en meest succesvolle albums. En dat samen met een paar b-sides levert een fantastische verzamelaar op, vol met prachtige echt hele mooie soul. Het geluid is ook nog eens goed, dus ook al heb je de losse albums en een eerdere Aretha boxset, zoals ik, dan nog kan je deze erbij kopen, zeker voor de lage prijs die je hoeft te betalen. Mocht je het toch anders willen, dan is the Originals Album Classics serie een idee: daar vind je 5 van de albums van Aretha in een boxje betaalbaar bij elkaar.

De unieke stem van Aretha Franklin, gekoppeld aan vele mooie en enkele legendarische songs. Het is zitten, soms dansen en genieten met dit mooie overzicht van haar carriere tot en met half jaren '70. Alle niet te missen songs staan erop en een flink aantal hele mooie. Met 30 nummers kan je niet compleet zijn, maar dit is een prima verzamelaar.
Zelf heb ik trouwens een variant hierop, met vrijwel dezelfde tracklist, wel dezelfde titel. Het zit verpakt in een fraaie fatbox met als subtitel: 'The First Lady of Soul.' En zo is het!

We zijn in een Baptist Church in LA, januari 1972. De piano zet in en ineens is daar de oh zo mooie stem van Aretha. Ze wordt begeleid door een geweldig gospel koor en soms horen we ook de mensen daar spontaan reageren. En zo onstaat één van de mooiste gospelplaten ooit. Aretha zingt werkelijk fenomenaal de verschillende songs aan elkaar en als koor zou ik alleen daarvan al helemaal gek en enthousiast worden. En of je nou gelooft of niet, als je maar een beetje Soul in je gut hebt, dan moet deze rake gemeende superbe muziek je toch raken. Er is ook nog gezorgd voor wat afwisseling in rustige momenten en vele fraaie 'gospelexplosies' straight from the heart dus. Aretha is back in church, hallelujah!
En oh ja: You'll Never Walk Alone klinkt erg mooi bij Liverpool en in de Kuip, maar when Aretha sings...

Grote, grote klasse is te horen op dit werkelijk sublieme optreden van Aretha Franklin in het Olympia in Parijs in 1968. Haar stem is optimaal en dat wil zeggen prachtig, dynamisch en met heel veel gevoel. Ze zingt zich met een uitstekende timing door de heerlijk afwisselende setlist. Wat meer covers omdat ze in Europa zingt, een paar fraaie songs uit haar eigen repertoire. Ze zingt rock, blues & soul alsof het niets is voor een heel enthousiast publiek. En ja, dat ben ik dus ook.

Shiffers down your spine. Die waanzinnig mooie oh zo gedreven stem van Aretha Franklin die uit het Fillmore West in 1971 zo je kamer in waait. Wat een energie, wat een klasse, wat een idioot prachtig optreden!

Elke toon is raak, elk lied is mooi en krachtig. Het maakt werkelijk niet uit wat ze zingt. Daarbij heeft ze (dus) een geweldige begeleidingsband (zie mijn bericht hierboven) en komt bij het bijna 20 (!) minuten durende Spirit In The Sky (reprise) ook nog even Ray Charles meedoen. En hoe! 'Can you feel it? Listen! Can You Feel The Spirit? You heard Aretha sing it all.'

Als je hierbij stil kan blijven zitten, als je hier niet door geraakt wordt, heb je dan wel een soul? Want beste mensen: we luisteren naar de allerbeste Soulmusic ever made, van the Queen of Soul herself.

Wat een verrassing is dit Live 1970 LP van Aretha Franklin. Los van het gospel optreden Amazing Grace waren er tot nu toe maar 3 bijzonder goede live registraties te krijgen van the Queen of Soul op haar hoogtepunt. Van Paris 1968, via Fillmore West uit 1971 naar Live in Philly 1972. Deze werd als laatste uitgebracht in 2007, onder de titel Oh Me, Oh My. En dan is er in 2021 ineens dit optreden op het Festival de Jazz d'Antibes, Juan-Les-Pins, France July 21, 1970. In topkwaliteit geluid en met een bevlogen Aretha Franklin en uitstekende begeleidingsband. Maar liefst vier trompettisten en vier saxofonisten en ook nog 2 man op de trombone. Verder een uitgebreide band waarbij de drie dames op de achtergrond ook voortreffelijk zingen. Maar de enige echte ster met die prachtige stem is natuurlijk Aretha. Ze speelt een fraaie setlist met afwisselend ballads en up-tempo soul. Alles is mooi, maar het slotnummer Spirit in the Dark van 11 minuten is werkelijk fantastisch.

Ik keek eens bij Aretha Franklin Live op deze website en zag dit album staan, wat ik niet kende. Er zijn 7500 CD's van gemaakt door Rhino in 2008 en gelukkig vond ik nog een betaalbaar exemplaar. Want inderdaad, Aretha Franklin live in 1972, in dit geval at the National Association of Television & Radio in Philadelphia, dat moest wel goed zijn. En dat is het ook.

Het leuke is dat het eerste deel van dit concert zich voltrekt in een razend tempo, meer zoals de concerten van Otis Redding waren. En ik moet zeggen dat het laatste nummer, het overbekende Respect (van Otis Redding) een heel fraai slot is daarvan.
Vervolgens gaat het tempo omlaag en worden de songs langer. Om te beginnen met haar oh zo mooie versie van Bridge over Troubled Water, die minimaal in de buurt komt van die uit Fillmore West. De afsluiter Spirit in the Dark is natuurlijk zou ik zeggen ook weer een juweeltje.

Hoe goed haar band is hoor je op het instrumentale Young, Gifted and Black. Om door een ringetje te halen. Ik zou zeggen: ga hier als Aretha Franklin fan/liefhebber achteraan. Wat een mooi concert is dit weer!

Ja inderdaad, dit album heeft een foute titel, want Aretha zingt hier in allerlei stijlen, meestal vanuit de bluesy kant van het leven. Bijvoorbeeld op de eerste twee prachtige nummers. Daarna vinden we toch meer een soulful song, het fraaie River's Invitation.
Aretha wordt vaak begeleid door een uitstekend orkest, de begeleiding klinkt ook goed doordacht en laat alle ruimte voor haar buitengewoon fraaie stem. Luister bijvoorbeeld eens naar Pitiful, waar haar stem door merg en been gaat. Crazy He Calls Me is dan juist weer met een kleiner combo en is meer een mooie jazz song. Afwisseling genoeg dus op deze plaat.
De 'big band' versie van Bring It On Home To Me is heel anders, maar slecht is 'ie niet, zeker niet gezien de fraaie uithalen van Aretha gecombineerd met de blazers. Zelf vind ik juist de cover van Tracks Of My Tears net wat minder, hoewel de zang veel goed maakt. Erg mooi is If You Gotta Make a Fool of Somebody, een prachtnummer, net als het meer bluesy So Long. Elisuve Butterfly is het slotnummer dat erg lekker loopt richting het einde dus, van alweer een mooie plaat gemaakt in haar 'gouden tijd'.

Niet alleen een mooie compilatie voor soul liefhebbers, maar zeker ook voor jazz liefhebbers. Want dat zingt Aretha Franklin hierop ook uiterst fraai. Bij Columbia konden ze niet goed kiezen tussen jazz en soul voor Aretha. Vandaar. Ook horen we wat blues en gospel. Als je dit zo op een rij hoort, heeft ze toen al heel wat fraaie songs gemaakt. Deze verzameling heeft trouwens ook een prima geluidskwaliteit. Zeer aan te raden!

Neemt u mij niet kwalijk, maar luister nou eens naar die overheerlijke B.B. King cover The Thrill Is Gone, met fraaie nieuwe arrangementen, met in de hoofdrol Aretha's fantastische stem en haar uitstekende pianospel. Veel beter krijg je het niet. En daarvoor vinden we al het mooie en bekende Don't Play That Song: prima start van de plaat, kan je wel zeggen.

Die piano treedt vaker op de voorgrond op deze plaat waarop soul, blues en zeker ook wat gospel gemixt worden tot een prachtig geheel. Zo ook op het fijne Pullin' (groovin' on...), met een gospel einde. You and Me is een lief liedje. Ook wat gospel is terug te vinden op Honest I Do: het resulteert in een lovesong met een groove. Maar die kan toch niet op tegen de fraaie gospel van de titelsong Spirit In The Dark: erg mooi nummer. Zo heb je echt een geweldige side A van de LP.

Ook op side B staat veel moois, waaronder bluesnummer When The Battle Is Over, het fraaie One Way Ticket & het prachtige That's All I Want From You. Aretha is echt in absolute topvorm op deze plaat en ook haar begeleiding doet het prima. De songs zijn goed gekozen en passen behoorlijk goed bij elkaar, zeker door de manier waarop ze neergezet worden. Dit is echt een prachtalbum van Aretha en dat op zich wil al heel wat zeggen.

Deze 2LP/2CD stond al gepland voor het overlijden van Aretha Franklin. Het bevat de uitstekend geremasterde mono singles versies uit haar Atlantic periode 1967-1970. Aretha op de toppen van haar kunnen en dat is te horen. Naast de hele bekende singles, staan er ook minder bekende juweeltjes op en dat maakt dit album nou juist zo interessant, leuk en compleet. Wat een mooi overzicht is dit geworden van de fraaie muziek gezongen door die prachtige stem van the Queen of Soul eind jaren '60.

Dit album had ik een tijd niet gedraaid, maar het klinkt toch nog opvallend fris. Ook valt op dat er heel wat goede songs op staan. Natuurlijk de 3 hits: Who's Zoomin' Who, Freeway of Love & Sisters Are Doin' It For Themselves met the Eurythmics. Maar ook met een mooie ballad als Sweet Bitter Love en de 2 andere singles: het Carribische Ain't Nobody Ever Loved You & Another Night is niets mis. Als dit allemaal door Aretha wordt gezongen en uitstekend geproduceerd is door Narada Michael Walden, die ook mee schreef aan 5 nummers, dan heb je een prima jaren '80 Pop / R&B plaat.

Voor de 12 inch liefhebbers: die waren de moeite waard en die vind je terug op de expanded 2CD edition van dit album uit 2012.

Dit blijkt een regulier album van Aretha Franklin te zijn. Columbia heeft fake applaus toegevoegd, wat eerder hinderlijk is. Het zou een nachtclubsfeer moeten oproepen, voor de Jazz die ze hier zingt. Columbia aarzelde of Aretha een Jazz of R&B zangeres was en liet haar van alles doen. Op dit album zingt ze mooie songs met haar fantastische stem en timing. Die stem is soms haast a-capella, vanwege de weinige begeleiding.
Gelukkig is een kleine 2 jaar terug eindelijk de versie zonder applaus uitgebracht (als bonustracks) en dat klinkt een stuk beter: Aretha Franklin - Yeah!!! (CD, Album) at Discogs

Dit prima concert van the Jazz Messengers is opgenomen door Tokyo Broadcast System (TBS) Radio Section in Sankei Hall, Tokyo, Japan op 2 Januari 1961. De Jazz Messengers spelen hier in een geweldige samenstelling: Art Blakey (drum), Lee Morgan (Trompet), Wayne Shorter (saxofoon), Bobby Timmons (Piano) en Jymie Merritt (Bas).

Dit werd pas 20 jaar later in 1981 uitgebracht. Eerst in Japan op 2LP, later ook in de USA ook op CD. Vervolgens werd het opgeknipt uitgebracht als deel I en II op CD en LP, ook in Europa. Uiteindelijk werd het een RSD uitgave in 2024.

Op de Japanse 2LP schrijft Art Blakey over het enthousiasme waarmee ze in Japan werden ontvangen. En dat dit hen zoveel energie gaf. En dat is te horen. Enthousiast, energiek en met klasse spelen the Jazz Messengers dit concert. Het heeft een fraaie setlist en is voor de liefhebbers zeker een aanrader.

Erg fijne swingende live plaat is dit album opgenomen in 1958 in de Olympia en Paris. Wat een uitstekende Jazz Messengers had drummer Art Blakey hier om zich heen verzameld. Erg fijn vind ik hier Bobby Timmons op piano en Lee Morgan op trompet spelen. Ik heb de versie uit 1965 uit de Jazz Club Series. Hier staan acht nummers op, opgenomen in november en december 1958 in de Paris Olympia. De extra tracks zijn zeker de moeite waard. De verschillende nummers lopen allemaal als een trein en soms vergeet je inderdaad dat dit een live plaat is.

Aan de ene kant draait dit album om de drie grote nummers: muzikaal, in lengte en als hitnotering. Het echt fenomenale Beatbox, het niet veel mindere Close to the Edit en het prachtige Moments in Love. Echter, er is ook een andere kant. Dit album vormt juist ook weer een fraai geheel van soms geheel uiteenlopende Noise en gezamenlijk vormen zij wel degelijk een Art of Noise.

Je kan die grote nummers dus prima los draaien, maar ook het gehele album op je in laten werken. De auto is daar trouwens een prima plek voor, al moet je dan wel je gaspedaal in de gaten houden...
De in 2011 verschenen geremasterde versie is ook nog eens prima gedaan. De kristalheldere remastering geeft de nummers nog meer dynamiek en een aantal live uitvoeringen zijn heel aardig, zeker die waar het prachtige pianoslot van Beat Box eindigt met het oh zo mooie Video Killed the Radio Star.

Wat een album zeg! Met dank aan Musicmeter en aERodynamIC in het bijzonder hoor je nog eens wat anders. Als je wilt weten wie Asaf Avidan is, lees dan zijn review. Ik moest trouwens wat de stem betreft soms ook aan Macy Gray denken, naast aan Janis Joplin.

Ook ik hoor in de muziek zeker gospel doorklinken, maar ook soul, zoals op Setting Scalpels Free, met inderdaad een Tarantino-achtige sound, het catchy Love It or Leave It & het geweldige Cyclaman. Maar genoeg variatie op dit album: 613 is een space-achtig licht oosters popliedje, nogal origineel te noemen. Het heeft een mooi pakkend refrein. En dan hebben we het nog niet eens over de hele sterke opener titelsong Different Pulses gehad, wat heel fraai gezongen wordt door Asaf, met zijn bijzondere en hoge stem. De drums en trommels (je hoort de Different Pulses) zijn fraai.

De ballad Thumbtacks in My Marrow is droevig. Hier komt ook het filmische van deze plaat goed naar voren. Sommige nummers of stukken muziek zouden zo op een goede soundtrack kunnen staan. Vlagen van Ennio Morricone en klassieke muziek hoor ik hier terug. Iets anders wat opvalt zijn de aparte songtitels op dit album, met als hoogtepunt: Conspiratory Visions of Gomorrah. Dit nummer sluit mooi aan op voorganger Thumbtacks. Beethoven wordt zelfs genoemd. Alleen zijn er ook tegenstellingen: waar komt die Mexicaanse trompet ineens vandaan? Het koor op het einde erbij vind ik zowaar wat overdone.

Wel heel geslaagd vind ik de piano op A Gun & A Choice, een erg mooi liedje. Turn is wat complexer, hier zingt Asaf wat heftiger. Het pakt me wel, dit nummer. Net als The Disciple: wat een fraai nummer is dat zeg! Het toepasselijke Is This It? is het slotnummer. Een heel mooi en triest liedje.

Van rock naar pop met vleugjes soul, gospel. Vaak wat donker, soms toch catchy, dan weer filmisch. Een prachtig album van een zanger met een aparte, mooie en bijzonder indringende stem.

Ashford & Simpson waren samen succesvolle producers en songschrijvers, ook voor anderen. Eén van hun beste eigen albums vind ik dit Stay Free uit disco jaar 1979. Om te beginnen vanwege het geweldige Found A Cure, in de onovertroffen lange versie, een klassieker op de dansvloer. Maar er staat meer moois op, als je van soulful funk houdt tenminste. Ook de titelsong Stay Free, Dance Forever & het sterke Nobody Know (the inside) mogen er meer dan wezen. Crazy is een mooie soul ballad. Dat alles wordt gezongen door de mooi bij elkaar passende fraaie stemmen van Ashford & Simpson. Een prima plaat dit Stay Free.

Ik quote mijzelf eigenlijk nooit (gelukkig maar), maar doe het nu toch omdat ik mijn mening aardig heb bijgesteld. Dit na een aantal maal Black Swan en de bonusdisc op de Sennheiser te hebben beluisterd.

Athlete laat zeker horen dat ze mooie muziek kunnen maken, maar doen dat lang niet altijd op dit album. Er zitten toch een paar miskleunen bij, een paar wel hele cheesy commerciële oppervlakkige nummers. Athlete balanceerde met zijn wat softe popmuziek altijd al op de rand van net geen cheesy muziek, nu vallen ze er soms overheen. Er staan echter ook een aantal wel geslaagde tracks op, vooral op de bonusdisc. Die is dan weer wel goed.

Het gewone album is opgenomen in the USA en dat doet het geluid van Athlete geen goed. De diepgang die er op eerdere albums wel was, is nu verdwenen. Dat ligt ook aan de soms heel matige composities en teksten. Echter: er is wel meer diepgang, zowel muzikaal als tekstueel, op de prima bonusdisc. Deze is opgenomen in Engeland met een 'ouderwets' sterk geluid en hier staan voornamelijk sterke tracks op die ook niet gladjes maar met overtuiging en flair op 'het vinyl' zijn gezet.

Te cheesy gladde oppervlakkige tracks zijn:
Superhuman touch
Don't Hold Your Breath
Love Come Rescue
Light the Way
Rubik's Cube (het absolute minpunt)
Needle on a Record

Redelijke tot erg goede tracks:
The Getaway
Black Swan Song
The Unknown
The Awkward Goodbye
Magical Mistakes
Animation
Wild Wolves (het hoogtepunt)
Sky Diver
Ordinary Angel
Black Swan Song (Acoustic)

Gemiddeld kom ik tot 3,0 sterren voor album en bonusdisc. Het album alleen zou onvoldoende scoren. Ik raad dus aan dit album alleen in de Deluxe versie met bonusdisc aan te schaffen. Door de bonusdisc die dus wel goed is, is er nog enige hoop op een toekomst voor Athlete.

Ik had al de prachtverzamelaar uit 2004 Atlantic Gold 75 Soul Classics, een boxset waarvan de helft van de tracks is terug te vinden op deze nieuwere verzamelaar 100 Soul Classics. Dat betreft dan met name de bekendere nummers. Ik heb vervolgens 2 cd's van deze 4 cd's gemaakt met de goede nummers van deze box die ik nog niet had. Het leuke is dat ik er een dubbelaar van heb gemaakt met Rare Soul. Wat onbekender werk van bekende artiesten en underground soul van uitstekende kwaliteit van onbekende artiesten. Want dat vind je allemaal ook op deze boxset naast het bekendere werk. Overigens is er iha een goede selectie gemaakt uit de bekende nummers. De tijdloze nummers staan hier meestal op.

Nu kan het met 100 nummers niet zo zijn dat je bijna geen mindere nummers treft, maar het aantal op deze box is klein. Je vindt ze vooral op cd1 waar het oudere werk op staat. Maar ja, daar staan ook weer een paar hele oude juweeltjes tussen. De box gaat zo steeds verder in de tijd van eind jaren '50 richting jaren '70 op cd4. Mijn favoriete cd is de derde: echt geweldig goed. Deze box is betaalbaar en je krijgt er veel moois voor terug. In het geval van Atlantic (vooral) de echt prachtige Southern Soul. Doen zou ik zeggen.

Prima verzamelalbum van eind jaren '50 / begin jaren '60, net voor / aan het begin van de top jaren '60 van Atlantic Soul. Sommige nummer zijn erg goed tot fantastisch, anderen klinken toch wat gedateerd. Er blijft veel fraaie Southern Soul op staan met naast de bekende toppers Ray Charles en Ben E. King, ook prachtnummers van iets minder bekende artiesten als William Bell en de door sommige onderschatte Wilson Pickett.
Favoriete nummers hier zijn die van Ray Charles, vooral What'd I Say, Save the Last Dance For Me van the Drifters, klassieker Spanish Harlem van Ben E. King, You Don't Miss Your Water van William Bell en Green Onions van Booker T & The MG's.

Mooi verzamelalbum uit de top jaren '60 van Atlantic Soul. Niet zo goed als de opvolger, maar veel nummers zijn erg goed tot fantastisch. Deze cd staat vol fraaie Southern Soul en naast de bekende toppers van Aretha Franklin en Otis Redding, ook prachtnummers van iets minder bekende artiesten als Don Covay en Esther Phillips. De tweede (nieuwere) helft van het album vind ik persoonlijk wat beter.
Favorieten komen vooral daarvandaan en zijn I've Been Loving You Too Long van Otis, In the Midnight Hour van the great Wilson Pickett, See Saw van Don Covay, Hold On I'm Comin' Sam & Dave en last but not least het hele fraaie Release Me van Esther Phillips.
Fraai verzamelalbum!

Vrij geniaal verzamelalbum uit de top jaren '60 van Atlantic Soul. Alles is erg goed tot fantastisch. Veel fraaie Southern Soul en naast de bekende toppers van Aretha Franklin en Otis Redding, ook prachtnummers van iets minder bekende artiesten als de fantastische Clarence Carter en de door sommige onderschatte Wilson Pickett. En grote hits als Soul Man van Sam & Dave en Sweet Soul Music van Arthur Conley.
Eigenlijk te veel hoogtepunten om op te noemen, maar Try A Little Tenderness van Otis, Mustang Sally van Wilson Pickett, Baby I Love You van Aretha, Memphis Soul Stew van King Curtis en het briljant mooie Slip Away van Clarence Carter zijn zoooo mooi.

Er is trouwens een nieuwe versie uit van deze verzamelbox, waarin alle 8 delen in zitten voor een betaalbare prijs. Je kan ze ook los kopen.

Prima verzamelalbum van net na de top jaren '60 van Atlantic Soul. Toch nog veel goede tot geweldige nummers. Heel wat fraaie Southern Soul en naast bekende toppers van Aretha Franklin en Donny Hathaway (het schitterende The Ghetto), ook prachtnummers van iets minder bekende artiesten als de fantastische Clarence Carter en King Floyd. En wat te denken van het gruwelijk mooie Killing Me Softly With His Song van Roberta Flack? Ook de moeite meer dan waard zijn Clean Up Woman van Betty Wright en Thin Line Between Love and Hate van The Persuaders.

Alle delen zijn trouwens opnieuw uitgegeven (maar dan goedkoper en net andere tijdsperiodes) en ook gezamenlijk als box verkrijgbaar.

Een jaar na deze limited handmade box van Rhino werd de box Atlantic Gold 100 Soul Classics uitgebracht. Ik heb even snel geteld, maar daar staan minstens 17 nummers op van deze box. En deze box zou vooral aanvullend moeten zijn op die 100 Soul Classics of de eerder uitgegeven Atlantic Rhythm & Blues 1947-1974 (10 cd). Er zit dus toch behoorlijk wat overlap in.
En het betreft dan ook nog eens vaak de beste nummers van deze box. Kortom: dit is al reden genoeg om je af te vragen of het vele geld wat je hiervoor moet neertellen het wel waard is.

De overige nummers op cd 1 & 2 overtuigen lang niet altijd. Natuurlijk staan er een paar fraaie nummers bij, maar ook een aantal echt mindere tracks. Op cd 3 & 4 is het duidelijk beter gesteld met de kwaliteit. Voor een reguliere prijs zou ik voor die schijfjes nog wel belangstelling hebben, maar niet voor de limited box met bijbehorende prijs die het nu is. Billy Vera, die ook R&B 1947-1974 samenstelde, presteert hier overall wat minder.

Hi, this is a recording! Heerlijke beats & grooves strooit Ant over ons heen. Gevarieerder dan op de vorige platen, wat met 18 nummers een goed iets is. Maar wel doordrenkt met die fraaie flow van Atmosphere, zeker door de sterke raps van Slug. Dat is echt genieten geblazen. Instrumentaal is de plaat ijzersterk, het staat vol met fijne gitaren en mooie toetsen. De productie is trouwens uitstekend. De bassen zijn bijvoorbeeld echt geweldig.

De sterkte van het geheel is één van pluspunten van deze 3LP. Toch staan er ook nu weer een aantal geweldige nummers op. Openingssong Like a Fire gelijk maar en Ringo direct daarna, Pure Evil met fantastisch koortje, When the Lights Go Out met sterke gastbijdragen van DOOM & Kool Keith, het 'spacy' Everything, het relaxte Chasing New York en het erg mooie Won’t Look Back met Kim Manning. Om er maar een paar te noemen. Het is weer puur genieten geblazen met Atmosphere op dit Fishing Blues!