Op deze Curtis vindt Curtis Mayfield een mooie balans tussen fraaie soul en een wat meer funky insteek. Prachtige en lekkere muziek levert het op. Het mooiste vind je dat op het prachtige We The People Who Are Darker Than Blue, wat eerst sloom en zwaar begint en vervolgens een fraaie versnelling kent. Het album begint met nog zo'n mooie titel: (Don't Worry) If There's a Hell Below, We're All Going to Go. Eerst weer die funky bas en ritmes met daaroverheen de stem van Curtis. Dan de blazers en de funky guitar en dit nummer loopt as hell: echt heerlijk. And there's also a message in the music.

Move On Up is gewoon al een erg lekker nummer, maar de lange albumversie is om van te watertanden, geweldig. De rest van de plaat is gevuld met leuke, mooie en goede nummers, waarbij ik het oh zo mooie The Other Side Of Town, met fraaie strijkers en blazers, nog een speciale vermelding wil geven. De uitvoering is echt ijzersterk: wat een band, wat een stem! En zo heb je dan alles bij elkaar een Soul / Funk klassieker om echt van te genieten.

Ik weet echt niet waarom ik nooit verder ben gekomen dan zijn debuut Curtis en Superfly. Wat heb ik al die jaren gemist! Op Roots staan fraaie melodieën, schitterende ritmes, gelardeerd met heerlijke percussie, drums, strijkers, blazers en de prachtige stem van Curtis Mayfield. In één woord: fantastisch. Ook hangt er een prachtige sound over deze plaat die voor een fijne sfeer zorgt, de hele plaat door.
Natuurlijk ga je toch vergelijken met het ook zo sterke debuut. Ik kan wel zeggen dat ik side A van deze LP de beste LP kant vind: deze is gevuld met alleen de meeste fraaie songs, waarbij Underground mijn favoriet is. Side B doet er nauwelijks tot niet voor onder. Misschien is alleen slotnummer Love To Keep You In My MInd 'gewoon' mooi. Deze pracht funk/soul plaat krijgt van mij de volle mep.

Naast zijn debuut Curtis, Roots & Superfly, is dit de vierde soul/funk klassieker van Curtis Mayfield. Vaak klinkt het wat ingetogener als op die andere platen, maar wat is het weer onwaarschijnlijk mooie muziek die hierop te vinden is. Mooie muziek die ingenieus in elkaar zit en voortreffelijk wordt uitgevoerd. Het gaat van mooie soulballads, naar relatief rustige funknummers.
Tot die laatste behoort de hele fraaie opener Ain't Got Time. Twee prachtige ballads zijn de trieste titelsong en de song met de erg mooie instrumentatie: To Be Invisible. Dit wordt op Side One weer gevolgd door het lekkere funky Power To The People, natuurlijk ook een nummer met een boodschap op de plaat en een prima gitaar.

Over goede funk gesproken, Kung Fu is echt geweldig goed. Let ook op het orgeltje en de heerlijke bas! En dan de break, wow. Wat volgt is weer zo'n mooie ballad met zowaar een versnelling op het einde: Suffer. En dan moet de geweldige funky slottrack nog komen: Make Me Believe In You 'loopt' als een trein, met tussendoor een fraaie break met strijkers, en is voor mij één van de allerbeste funktracks ooit gemaakt.
Opvallend is dat er dit keer echt alleen maar topnummers op deze plaat staan. Die samen ook een echt erg mooie sfeer hebben, een wat donkerder, soms licht betoverende sfeer. Sweet Exorcist is echt een fantastische plaat.

Cut Chemist is één van beste DJ´s die er is. Hij heeft de meest geweldige platen gemaakt, zoals Brainfreeze en Product Placement met DJ Shadow en natuurlijk werkte hij mee aan platen van Jurassic 5. Hij is technisch zeer vaardig en kent zijn klassiekers en klassiekers die niemand anders kent.

Dat hoor je allemaal terug op deze door hem bewerkte deels ´best of´ van hemzelf die weer als een ander klinkend geheel aan elkaar is gemixt. Ik vind het van begin tot einde ronduit briljant. Uitschieters zijn Bunky´s Pick, Jayou & Chemical Calisthentics, van 3 verschillende artiestennamen dus. Maar eigenlijk doe ik dan de rest en ook de mix als geheel te kort.

De serie 'The Breaks' bestaat uit 4 albums. Hierop vind je de originele funk / soul platen waarvan een zogenaamde 'break' gebruikt is om een hiphop plaat te maken. Cutmaster Swift komt met oude funk / soul vinyl om met mooie voorbeelden hiervan te komen. Hij komt met wat bekendere voorbeelden dan op deel 1 uit deze serie van DJ Pogo, maar de nummers zelf zijn wel erg goed. Deze funknummers vormen samen een wel erg lekkere plaat met heel veel hoogtepunten. Iets minder bekend (dan de rest) maar ook erg goed zijn the Commodores met The Assembly Line, John Davis & The Monster Orchestra met I Can't Stop & King Curtis' Memphis Soul Stew. Zeer aan te bevelen!