Na 20 jaar heb ik de 20th anniversary yellow vinyl editie op de draaitafel liggen. Deze klinkt trouwens net zo fraai als hij eruit ziet. En het album komt weer net zo hard binnen als 20 jaar geleden. Door de ontwikkeling van de band Coldplay na A Rush Of Blood To The Head, had ik mijn beoordeling niet meer op 5* staan en dat blijkt echt onterecht. Wat is dit toch een indringende, prachtige muziek met sterke teksten. Elk nummer is raak en de rustige soms haast teruggetrokken uitvoering maakt het geheel nog mooier. Mijn favoriete songs zijn Don't Panic, Shiver, Spies, Yellow, Trouble, We Never Change & Everything's Not Lost. Een monumentaal debuut dit Parachutes van Coldplay.

Ik ben een liefhebber van (Southern) Soul uit de jaren '60 / '70 en heel wat popsongs van de Beatles kan ik waarderen. Toch kan het ook lastig zijn om beiden goed te combineren, hoewel dat natuurlijk per artiest en/of song verschilt. Daarom is een aantal uitvoeringen van Beatles nummers door zwarte soulartiesten hier minder geslaagd en vind ik de volgende wel geslaagd:

Good old Al Green, Fats Domino (heel sterk), Roy Redmond (prachtig!), Gene Chandler (fraai gezongen), Chairmen over the Board, Billy Preston (prima Blackbird), R.B. Greaves, Black Heat (heerlijke funky Drive My Car), Dave Porter, Linda Jones (mooie andere versie van Yesterday), Otis Redding (natuurlijk!), Lowell Fulson (mooie bluesversie), Little Richard (lekker gitaartje en blazers), Donald Height (from the soul) en Queen of Soul Aretha Franklin.

Waarom zijn deze wel geslaagd? Het zijn wat andere ook mooie(re) soul versies geworden en / of worden voortreffelijk vertolkt. Een deel van het album - 15 nummers - kan zo geslaagd genoemd worden, een deel - de andere 9 - wat minder. En oh ja, de beste versie van Come Together staat er helaas niet op: Come Together (live) van Ike & Tina Turner, wel te vinden op Get Yer Ya's Ya's Out van ...the Rolling Stones.

The Commodores zijn nu vooral bekend door bandlid Lionel Richie, maar in de beginjaren was het ook een goede funkband, met soms cool artwork. Ik kende al de prima albums Machine Gun uit 1974 en Movin' On uit 1975. Dit Hot On The Tracks uit 1976 is net ietsje minder, maar nog altijd een alleraardigst funk/soul plaatje. Daarbij is kant 2 van de LP, vanaf het fijne Fancy Dancer, gevuld met juist die lekkere 70's funk en van het niveau van de voorgangers. Kant 1 is meer een mixed bag, waarbij de Richie song Just to Be Close to You er negatief uitspringt. Los van dat nummer is dit toch weer een heel aardig album van the Commodores.

Alleen al voor de hoes moest ik deze Movin' On meenemen en ook omdat hun debuutplaat Machine Gun erg lekkere funk bevatte, zeker de geweldige titelsong. Die lijn wordt gelukkig doorgetrokken op deze plaat. Hold On & Free zijn lekkere funknummers, maar net wat minder strak als de funk van het debuut. Ook Mary Mary klinkt lekker en zowaar de Lionel Richie ballad Sweet Love is zeker te pruimen.

Kant twee vind ik nog wat beter. (Can I) Get A Witness en zeker het sterke Gimme My Mule zijn prima funknummers. Time is wat gewoontjes, maar instrumental Cebu is een echt heerlijke funky afsluiter van deze toch ook weer hele aardige funkplaat van the Commodores. Ik rond de score naar boven af.

Ja, dit is een mooie plaat. Een plaat die goed in elkaar zit met een prima productie. Een lekkere sfeer die je overal terug hoort, ook in de prima flow van Common. Maar toch...
Als ik naar de plaat luister, krijg ik toch altijd het idee dat het allemaal wat te gladjes is. Te R&B smooth ook. Zo kan het sfeertje je zelfs wat tegen gaan staan, in de loop van het album. Het klinkt soms wat te perfect, wat rauwer soms had ook gekund. Dat had ook voor wat meer afwisseling gezorgd. Ondanks dat staan er genoeg (echt) goede nummers op, om de plaat te waarderen. Maar een hip hop klassieker is dit niet voor mij.

Als je vinyl hebt, ga dan vooral voor de 5x 10" vinyl box set van Confessin' the Blues. Het vinyl zit ouderwets in insteekpagina's van een fraai hardcover book, met voorop het mooie artwork van Ron Wood (achterin ook nog 4 artprints). Daarnaast een uitgebreid essay over de blues met leuke afbeeldingen, maar vooral echt hele mooie foto's van de bluesmannen van dit album.

En wat een geweldige muziek hebben de samenstellers samen met the Stones gekozen voor deze toch wel ultieme bluesverzamelaar. Er staan een aantal bekende klassiekers op, maar toch ook heel wat pareltjes. Ook komen de verschillende bluesstijlen uit de diverse streken in the USA aan bod.
Het geluid is werkelijk fantastisch, en dat is ook best knap gezien het feit dat de opnames uit allerlei decennia komen. Kortom, als je ook maar een beetje van de blues houdt, als je maar een beetje soul hebt, dan mag je deze super verzamelaar niet laten liggen.

Nu wel mijn complete bericht (itt hierboven):

Tjonge jonge. Jongens, wat zijn jullie streng voor deze talentvolle jongedame. Ze heeft echt nog steeds die prachtige stem en ik hoor ook nog steeds veel fraaie soulliedjes. Ok, soms met een wat poppy sound. Maar wat is daar nou mee mis? Dat doet niets af aan het goede niveau van deze plaat.

Are You Here is een fraaie sterke opener, maar het orgeltje van I'd Do It All Again is nog mooier. Feels Like the First Time is een jazzy nummer en wat vrolijker wat zo op haar debuut cd kon staan. Op the Blackest Lily horen we dat mooie orgeltje weer en lekkere gitaren: dit nummer doet mij aan de oude Lenny Kravitz denken. Echt geweldig goed!

Closer is een heerlijk laid back en toch licht broeierig jazz-funk liedje, met fraaie blazers. Hier hoor ik een Earth Wind & Fire ballad in terug. Love's On It's Way is een mooie en trieste soulsong, mooi gedragen gezongen door Corinne met een prachtige finale. Dit is een volgend hoogtepunt op deze plaat.
Het orgeltje opent en begeleidt I Would Like To Call It Beauty, een semi-akoestisch soulpoppareltje. Paris/NewYork is een aardig popliedje, wat wel lekker swingt. Op Paper Dolls swingen we lekker door, alleen klinkt het nu wat donkerder en beter, met een heerlijke beat erin. Diving For Hearts heeft een prettige drum erin, goede gitaren en is een soort kruising van soul en rock: erg goed nummer! The Sea tot slot is een eerbetoon aan haar overleden man en is fraai gezongen.

Alles bij elkaar is dit een hele mooie soulplaat geworden, met jazz funk pop en rock invloeden, die je niet moet missen, zeker als je haar debuut kon waarderen. Maar ook als je de oude Lenny Kravitz goed vond en de ballads van Earth Wind & Fire kan waarderen: kopen dit album!

Dit lijkt op de zoveelste Disco verzamelaar, maar is toch meer dan dat. Veel goede artiesten, veel goede songs en op de eerste cd ook nog eens 6 lange versies. Een zevende en erg goede is Found a Cure van Ashford & Simpson aan het begin van de tweede cd.

Deze verzameling is ook een mooie mix tussen meer elektronische clubmuziek uit de jaren '80 en funk/disco uit de jaren '70. Mooie voorbeelden uit de 80's clubs zijn Jocelyn Brown met Somebody Else's Guy, Jenny Burton met Bad Habits, I'll Be Good van René & Angela, D-Train met Music, Let the Music Play van Shannon, S.O.S. Fire in the Sky van Deodato, Patrick Cowley met Menergy en Your Love van Lime. Erg goede funky disco is er te vinden van A Taste of Honey in de 12" versie, Lost in Music van Sister Sledge, The Jacksons met Shake Your Body (Down to the Ground), Rick James met zowel Glow als Super Freak, Wild Cherry met Play That Funky Music, The Real Thing met Can You Feel the Force en natuurlijk I Feel Love van Donna Summer.

Geweldige verzameling van country platen met een funky- bluesy- inslag. De muziek klinkt daardoor nog wat rauwer, puurder. Mooi voorbeeld is het begin van Jim Ford's nummer: I'm Gonna Make Her Love Me..... 'till the cows come home! En dat op heerlijke Stones achtige fusion muziek van countryrock & funky blues. Alleen dat gitaartje al. Oh ja, daarvoor en daarna zitten nog twee van die killer songs: Bob Darin met het slepende Light Blue en Cray Fox met het pakkende Hawg Frog. Een andere favoriet is het creepy Stud Spider: een prachtige fusion van blues, country & een errug lekkere funky gitar. En dit wordt dan weer gevolgd door het fraaie begin van Piledriver. Deze plaat staat dus vol met dit soort fraaie fusion nummers en is daarom niet te missen.

Dit is toch echt wel een historisch overzicht van vier uitstekende concerten van Cream op hun laatste Goodbye tour uit 1968. Want ruzie of niet, er wordt gedreven gespeeld en met pure klasse. Wat een geluid, wat een power brachten deze drie heren samen ook op het podium voort zeg. En het leuke is ook dat er flink op los wordt geïmproviseerd, met soms (hele) lange extra solo's.

Het geluid van het concert uit het Oakland Coliseum (4 Oktober 1968) is voor die tijd echt prima. Het klinkt wat beter dan die vanuit het Los Angeles Forum (19 Oktober 1968). Maar ook dat klinkt niet slecht en daar spelen ze net weer andere improvisaties en 3 andere nummers: Sitting On Top Of The World, Traintime & TOAD. Een vergelijkbare drumsolo als uit dat TOAD vind je ook weer terug op Passing the Time uit Oakland. Een ander nummer alleen daar gespeeld is Deserted Cities Of The Heart, een juweeltje. Ik heb licht de voorkeur voor de geweldige live uitvoeringen van White Room, Politician, Sunshine Of Your Love, Spoonful & I'm So Glad uit Oakland. De wat afwijkende snellere versie van Crossroads uit L.A. is weer net mijn favoriet.

Het concert uit de San Diego Sports Arena (20 Oktober 1968) had ik al op dubbel vinyl en dat is een voortreffelijk concert. Samen met San Diego mijn favoriet hier. Tot slot is het Royal Albert Hall concert (26 November 1968) hun echte afscheid, dus bepaald bijzonder te noemen. Wel klinkt het geluid wat schel, maar echt slecht is het niet. Toch is het jammer dat het wat minder klinkt. Wel is ook dit weer geweldig gespeeld, zoals bijvoorbeeld hun echte laatste live nummer Steppin' Out.

Deze verzameling live opnames uit 1968 klinkt een stuk beter dan die van de oude live LP's Live Cream I & II. Op II zijn de eerste 3 nummers uit het Oakland concert, maar verder staan op deze LP's wel weer deels andere nummers, ook uit een andere tour. Dus ze vullen elkaar ook mooi aan. Voor elke Cream fan is dit Goodbye Tour Live 1968 een must.

Dit is toch wel een geweldig concert van deze fantastische bluesrock groep van eind jaren '60. In 2005 laten ze 'gewoon' zoveel jaren later horen hoe goed ze wel niet waren en dan nog zijn. Oké er zit vocaal soms wat sleet op, maar dat wordt meer dan gecompenseerd door de pure power van deze band live. Wat een ritme basis van Baker & Bruce, wat een uitstekende gitaar van Eric Clapton. Die speelt hier regelmatig fenomenaal en schudt de ene na de andere briljante solo uit zijn mouw. En dan is er ook nog het voordeel van de moderne technieken: deze live registratie klinkt natuurlijk even stukken beter dan die van Live Cream. En de vinyl versie die ik heb is ook nog eens half speed remastered.

En wat te denken van al dit fraaie songmateriaal, wat 'maar' van 3 albums komt. En toch is het onmogelijk om 4 favorieten aan te vinken, teveel is te goed. En live klinkt het in the Royal Albert Hall regelmatig beter dan het ooit op plaat klonk. Laat ik er een paar uitstekende songs uitpikken: de verrassend sterke opener I'm So Glad, de live klassieker Spoonful, Sleepy Time Time al helemaal in de tweede (alternatieve) versie op LP, sterke uitvoeringen van N.S.U. & Badge, klassiekers Crossroads & White Room en een hele mooie Sunshine of Your Love. Een enorme aanrader dus dit Cream at the Royal Albert Hall 2005.

Dit is een geslaagde jaren '70 soul & funk plaat. Gevuld met (net) niet te zoete soulballads en lekkere vlotte funky songs. Bekend en heel fraai is het bijna 12 minuten durende Who Is He and What Is He to You, een prachtversie van het origineel van Bill Withers uit 1972. Dit nummer alleen al is de aanschaf van de LP waard. Ook openingssong You Can't Hide Love vind ik erg lekker, net als Magic Carpet Ride. Die is trouwens te zien op de hoes van de plaat. Er wordt mooi (samen-)gezongen op dit album en prima gespeeld. Een debuutalbum van Creative Source wat zo zeker de moeite waard is.

Nou staat er onderaan de nummers van the Chronicle: selecteer 4 favoriete tracks. Is dat een grap? Dat is hier volkomen onmogelijk. De songs zijn minimaal goed, meer zijn echt goed tot geweldig aan toe. Selecteer 8 favoriete tracks is toch wel het minste aantal. Ik waag gelijk maar een poging: van side 1: Suzie Q, I Put A Spell On You, Proud Mary & Bad Moon Rising (oh, dat zijn ze allemaal); van side 2: Down On The Corner & Fortunate Son; van side 3: Who'll Stop the Rain, Up Around the Bend, Long as I Can See the Light; en van side 4: I Heard It Through The Grapevine & Have You Ever Seen the Rain?
Oh, dat zijn 11 van de 20 tracks die ik echt van ijzersterk tot geweldig vind.

Al de genoemde songs werden van 1968 t/m 1970 door de band uitgebracht in hun heerlijke southern rock 'n roll stijl. Echt onvoorstelbaar, in zo'n korte periode. De covers die ze brachten zijn minstens zo goed als het origineel en vaak in een heel ander jasje gestoken, met als grote voorbeeld: I Heard It Through The Grapevine, wat anders is, maar ook beter dan het origineel van Marvin Gaye. En dan zeg je nog eens wat.
Het leuke is dat ik deze plaat vroeger veel draaide met vrienden van me. Na twee of drie platen, kwamen we toch vaak uit bij deze. En inmiddels heb ik het camouflage gekleurde vinyl op de draaitafel liggen: ziet er heel mooi uit en klinkt ook nog eens als een klok.

Het begon bij mij zoals bij meer mensen met de verzamelaar Chronicle. Idolaat was ik van de lange versie van I Heard It Through The Grapevine en dat terwijl ik als nota bene ook soulliefhebber de originele versie van Marvin Gaye niet eens zo goed vind. Op een bepaald moment ga je dan toch op zoek naar het album waar het nummer op staat en kom je erachter dat maar liefst 7 (!) van de 11 nummers op Chronicle van dit fantastische album Cosmo's Factory komen.
En dan zijn dat vaak ook nog eens bepaald niet de minste songs. Nummers als Who'll Stop the Rain, Up Around the Bend & Long as I Can See the Light om er maar eens 3 te noemen zijn ijzersterk. En die andere vier die niet op Chronicle staan, daar is ook niks mis mee. Dan speelt de band deze muziek ook nog eens zo heerlijk puur, met geweldige gitaren, rauwe zang en een heerlijke country-, bluesrock sound. Ze maken van dit Cosmo's Factory een pure lekkernij.

Deze Crescent City Soul box is inmiddels een collector's item, waar je op Amazon flink voor in de buidel moet tasten. Hij is gemaakt voor het 1996 Jazz & Heritage Festival. Ik heb 'm zowaar kunnen pindakazen en dan begrijp je de hoge waarderingen goed. Dit is echt goed en soms bijzonder materiaal van zoals de subtitel zegt the Sound of New Orleans 1947-1974. De nadruk ligt op de periode tot half jaren '60. Vandaar ook mijn score van 'maar' 4,0*: ik heb een voorkeur voor de jaren '60 en '70. Maar toch: als je nou ooit R&B / Soul materiaal uit de jaren '50 uit New Orleans wil hebben, dan is dit wel de box.

De keuze van de songs is goed: meestal zijn ze aardig, soms echt goed. Ook staan er een aantal klassiekers tussen. Logischerwijs keren er een aantal artiesten steeds terug: Fats Domino, Irma Thomas, Earl King, Ernie K-Doe, Aaron Neville, Shirley & Lee en nog een paar anderen. Logisch, want zij hebben ook veel goed materiaal.
De eerste cd is een overzicht van 1947 tot 1974. Vervolgens hoor je de nummers chronoligisch vanaf cd 2 tot en met cd 4. Die laatste vind ik echt goed, op de eerste staan een paar fraaie klassiekers. Mooie box!

Na een opener, Rock Me Baby, om het sfeertje los te krijgen volgt gelijk één van de hoogtepunten van dit uitstekende concert: I'm in Love, met een geweldige pianosolo van Herman Brood en evenzo gitaarsolo van Eelco Gelling. De versnelling wordt er weer even ingegooid met Checkin' Up on My Baby, voordat een persoonlijk favorietje van me volgt: Night Train. Maar dan stijgt de band boven zichzelf uit met achtereenvolgens Hobo Blues, Distant Smile en vooral een werkelijk sublieme live vertolking van Somebody Will Know Someday. Harry Muskee zingt live echt goed, Eelco Gelling speelt deze avond fantastisch gitaar, net als Herman Brood piano. Wat een band, wat een klasse: lekker concert zeg!

Een album met een fraaie titel, een vreemde hoes (zie ook het verhaal van trebremmit hierboven) en gevuld met heel veel uitstekende songs. Die worden weer zo geweldig en intens neergezet door met name Eelco Gelling op gitaar, de zang van Harry Muskee en de toetsen van in dit geval Helmig van de Vegt. De eerste vier nummers zijn van een dusdanig hoog niveau dat we op weg lijken naar een klassieker. De laatste drie nummers zijn gewoon (erg) goed. Maar dan nog is dit alweer een fantastische plaat van Cuby + the Blizzards.

Ik heb ze vergeleken en eigenlijk geef ik de voorkeur aan dit Blues Traveller. Juist omdat je op deze verzamelaar 2 cd's krijgt gevuld met alles tot en met 1972. Wat erna komt is toch een meestal wat minder van kwaliteit en ik vind het een prima keuze om dat op 1 cd te zetten. Op Cuby+Blizzards - Collected (2010) is het over elk anderhalf cd verdeeld. Dat betekent dat er vanzelf een aantal klasbakken uit de beste periode ontbreken, die je hier wel terug vindt. En dat er meer iets 'mindere' nummers op staan. Alleen Another Land mist hier en je vindt alleen de live versie van Hobo Blues. Maar die staat dan weer wel op een extra (best of) live CD. Ook niet verkeerd!

Deze box is momenteel ook nog te koop op discogs voor ruim 20 euro.

Ik heb deze verzamelaar vergeleken met Cuby+Blizzards - Blues Traveller (2000) en eigenlijk geef ik de voorkeur aan die laatste. Juist omdat je op Blues Traveller 2 cd's krijgt gevuld met alles tot en met 1972. Wat erna komt is toch een meestal wat minder van kwaliteit en ik vind het een prima keuze om dat op 1 cd te zetten. Op deze Collected is het over elk anderhalve cd verdeeld. Dat betekent dat er vanzelf een aantal klasbakken uit de beste periode ontbreken. En dat er meer iets 'mindere' nummers op staan uit de latere periode. Alleen Another Land en de studio versie van Hobo Blues staan hier wel op. Maar de live versie van Hobo Blues staat dan weer op een extra (best of) live CD die bij Blues Traveller zit. Daar ben ik dus uiteindelijk voor gegaan.

Eindelijk kan ik deze Forgotten Tapes eens luisteren, nu ik deze fantastische box voor een mooi prijsje heb gevonden: Cuby & The Blizzards - Alles Uit Grolloo (CD, Album, Reissue) | Discogs

Hele oude singles en b-sides, die soms nog iets meer rocken dan dat je de blues erin hoort. Maar wat klinken ze allemaal fijn. Vooral debuutsingle L.S.D. (Got A Million Dollars), b-side daarvan: Your Body, Not Your Soul, Richard Cory & Feeling Like A Suit-Case.

Verder staan hier 4 live nummers op, waarvan 3 samen met Herman Brood uit 1978. Die komen van deze LP: Cuby & The Blizzards Featuring: Herman Brood - Live | Discogs
Daarvan vind ik het ruim 12 minuten durende That's All Right werkelijk geweldig. Het doet me wat aan The Allman Brothers Band At Fillmore East denken, bepaald een compliment.

Het enthousiasme en de klasse straalt er weer vanaf. Ook dit verzamelwerk van Cuby + the Blizzards is weer de moeite waard!

Goedemorgen, wat is dit een fijne muziek zeg! Wat een prachtig eerbetoon aan Cuby + the Blizzards door een aantal Nederlandse artiesten, samen met... Cuby + the Blizzards zelf. Ze zetten allemaal hun beste voetje voor en dat is te horen. Het onderste wordt uit de kan gehaald, pure muzikale klasse dit Hotel Grolloo. Een speciale vermelding voor pianist Helmig van der Vegt, die weer prachtig speelt.

Barry Hay brengt samen met C+B een sterke rock versie van Another Day, Another Road. Tineke Schoemaker doet het helemaal niet onverdienstelijk op een prima Appleknockers Flophouse. Eén van de hoogtepunten vind ik Las Minute Flight met Daniël Lohues. Fraaie lange bluessong is dat. C+B die samen met Huub van der Lubbe Er Is Niemand In de Stad, maar dan in het Engels doen, is erg leuk.

Een boogie die echt goed gezongen wordt door Bennie Jolink is Just For Fun. Verderop is Going Home met hem iets minder. Een prachtige versie van Somebody Will Know Someday wordt ook gezongen door Tineke Schoemaker. En zo gaat het maar door. Met ook een fraaie Window of My Eyes gezongen door Huub van der Lubbe & een hele sterke So Many Roads met Daniël Lohues. Een leuk en goed album, met net weer een andere insteek voor al deze geweldige songs.

De waardering is nu toch wat laag hier (zo'n 3,4*) voor deze prima blues/rock plaat uit de stal van Harry Muskee & Herman Brood. Dat er goed gespeeld wordt, lijkt me logisch gezien de gitaar van Eelco Gelling, de piano, toetsen en vocalen van Herman Brood en de zang van Harry Muskee. Dan staan er ook heel wat (erg) goede songs op dit album. Titelsong Kid Blue, Goin To The City, E.S.P., Perfect Song, Lonely Pain & Never Get Out Off These Blues Alive bijvoorbeeld. Dan heb je al bijna de hele plaat genoemd... Als je iets geeft om Cuby & the Blizzards en/of Herman Brood dan mag je dit Kid Blue niet missen wat mij betreft.

Hoewel Sometimes schijnbaar onder tijdsdruk tussen touren door is opgenomen, vind ik het prima passen in het rijtje topplaten van Cuby + the Blizzards. Dit Sometimes heeft inderdaad een aantal echte en ook lange rustige bluestracks, maar die zijn toch om te watertanden? Wat te denken van het overheerlijke The Way I Feel, gevolgd door het bijna net zo goede I'm Drinking My Whisky?

We horen hier wat mij betreft Cuby + the Blizzards, nog net in de oude samenstelling, in (bluesy) topvorm. Piano en toetsen van Helmig v.d. Vegt vallen op dit album zeer positief op: die zijn van een ongekend niveau, net als de gitaar(solo's) van Eelco Gelling natuurlijk. Maar ook Harry Muskee zingt sterk en speelt prima harmonica, dit alles weer uitstekend ondersteund door de fijne bas en drum van Herman Deinum & Hans Lafaille.

Verder is deze plaat ook nog eens redelijk afwisselend. Er staan ook nog een paar snellere songs op, zoals het prima Pawn Broker& Boston met voortreffelijke gitaarsolo, popsong Everytime en titelsong Sometimes: de mooiste van allemaal. Kortom: dit is wat mij betreft een ondergewaardeerd album van Cuby + the Blizzards, althans: hier op Musicmeter.

Cuby + the Blizzards gaan op Too Blind to See door waar ze met het sterke Appleknockers Flophouse zijn gebleven: het maken van steengoede blues. De gitaar van Eelco Gelling is weer om van te smullen, de piano- en orgelpartijen van Helmig van der Vegt zijn uitstekend en ook Harry - Cuby - Muskee zingt prima op dit album. Ook bas en drums (luister eens naar Birks' Works) zijn echt goed: wat een band!

Aan Thursday Night moest ik eerst wennen, maar inmiddels vind ik dit een heel erg mooi nummer. Daarna duiken we de bluesrock in met de geweldige songs Night Train & Evil Woman. Ook ijzersterk en typisch Cuby is de titelsong Too Blind to See. De plaat eindigt met een volgend hoogtepunt, het fantastische slotnummer Time Passed Me By. Voor mij sluit dit album aan op het rijtje uitstekende platen van Cuby + the Blizzards uit de tweede helft van de jaren '60. Vijf topplaten op een rij: klasse!

Ik ben blij dat ik ondanks de wisselende kritieken hier op Musicmeter toch eens goed ben gaan luisteren naar deze Trippin' Thru' a Midnight Blues. Zelf vind ik 'm niet veel minder dan Groeten Uit Grollo en zelfs ietsje beter dan Desolation. Van dat niveau dus. Misschien swingt 'ie iets meer.

Ik lees dat de drummer wat minder is, maar storend vind ik dat niet. Integendeel: de rest van de band is ouderwets, mag je wel zeggen, op dreef. Met name de gitaar van Gelling, de stem van Muskee en de toetsen van Brood blijven toch fantastisch. De nummers zijn van goed, via echt goed tot geweldig. Tot die laatste categorie horen volgens mij Down The Road, Window of My Eyes & The Sky Is Crying. Alweer een uitstekende plaat van Cuby+Blizzards uit einde jaren '60.

Als je 'm via Discogs.com besteld bij hhv dan kan je vragen om economy post: 4,99 verzending...

Heerlijk relaxte, soms zomerse, chill hiphop verzorgen CunninLynguists op dit Strange Journey Volume 3, maar wel hiphop 'met ballen': te zwoel wordt het haast nergens. Dit komt door de hoge kwaliteit van de verschillende gasten en de heerlijke flows die zij en de bandleden zelf verzorgen bijvoorbeeld. Maar ook door de hoge kwaliteit van de verschillende nummers, met heerlijke beats en samples en instrumentaties. Soms lees ik dat de grote hoeveelheid aan gast mc's de samenhang hindert, maar ik hoor toch echt een mooie samenhang tussen de verschillende nummers, die een herkenbare heldere productie hebben. En de verschillende invullingen zijn daar meestal ondergeschikt aan.

Het is echt geweldig hoeveel fraaie songs hierop staan. Het eerste blok met de goede opener Strange Universe, het geweldige In the City, het zomerse South California & een favoriet Drunk Dial (die blazers!) staat gelijk als een huis. Daarna volgt een klein dipje met aardige nummers. Maar vanaf het oh zo mooie Guide You Through Shadows & het sterke Castles zijn we weer terug op een heel hoog niveau.
Kings vind ik prettig luisteren, met dat gitaartje op de achtergrond. Hot is een dipje, maar daarna volgt gelijk weer een goed nummer: The Format met ook Masta Ace. Dying Breed heeft een fijn sfeertje, lekker nummer is dat. Makes You Wanna Cry begint prachtig mooi en houdt die sfeer goed vast. En dan volgen de twee sterke afsluiters nog: Beyond the Sun (wel een wat minder refrein) & Urutora Kaiju met een dijk van synthesizer en een briljante Tonedeff.

Er staat 'gewoon' heel veel moois op dit album, met die heerlijke saus van CunninLynguists eroverheen. Is dit de hiphop plaat van 2014?

Wat een goede (hard-) bop plaat is dit zeg! Met zes voortreffelijke nummers die uitstekend gespeeld worden. In topvorm is Curtis Fuller op de trombone. En ook Benny Golson blaast de pannen van het dak. Ook de piano van Tommy Flanagan klinkt prima, net als de bas zoals op de solo van Love Your Spell Is Everywhere van Jimmy Garrison. Dit alles wordt relaxed bij elkaar gedrumt door Al Harewood. Eigenlijk niet te missen dit Blues ette van het Curtis Fuller Quintet!

Helaas vind ik dit If Words Were Flowers de minste van de drie Curtis Harding platen. Er staan nu een paar hooguit aardige nummers tussen, zoals bijvoorbeeld de titelsong en So Low (met autotune). Dit terwijl op die eerste twee platen vooral goede songs stonden. Gelukkig zijn die hier ook terug te vinden: nummers als Hopeful, Can't Hide It, Explore, Where's the Love & The One. Het blijft alles bij elkaar een hele aardige soul/funk plaat en leuk dat Curtis Harding in dit retro genre actief is.

En zo gaat het vaker, ineens, op de valreep van het jaar is daar dan toch nog zo'n bijzonder mooie plaat. En het leuke is, dat het ook nog eens een debuutplaat is. Een debuut van een zanger met een wel erg fraaie stem. Hij brengt ons funky soul, met een rock sausje. Soms ligt de nadruk wat meer op het één, dan wat meer op het andere. Het zorgt voor een heerlijk afwisselende plaat. Curtis Harding deed ook zelf de productie, die werkelijk top is.

En hij schreef (mee aan) alle (!) songs. Je zal gelijk maar met zoveel (steen-)goede songs aan komen zetten. Het hele album is gevuld met hele mooie tot erg lekkere nummers. Opvallend goed zijn opener Next Time met een fijn orgeltje, Castaway met een geweldige gitaar, de heerlijke drumbeat in Keep On Shining, de haast garagerock van het briljante Surf (houdt hij van Ty Segall?), de mooie soul van Beautiful People, de haast psychedelische drum van The Drive, het Neil Rodgers gitaartje in Heaven's On My Side, het tegendraadse in Drive My Car & de funky bas in het ijzersterke I Need A Friend. Dit is een fantastische debuutplaat van een groot talent, waar we hopelijk in de toekomst nog veel plezier aan kunnen beleven.