Dit is het eerste deel van Betty's Blends, de live serie van Chris Robinson Brotherhood. Een band die geweldig is op het podium en dat is dus goed te horen. Ze spelen hier nog voornamelijk rock en bluesrock, met vleugjes country. Bijzonder zijn de lange vaak ijzersterke solo's die gespeeld worden. Kenmerkend is natuurlijk de zang van Chris Robinson, ook zanger van the Black Crowes.

Het eerste gedeelte, LP 1&2/CD1, doen ze nog meestal rustig aan. Mooiste nummers zijn daar wat mij betreft Star of Stone, Jump the Turnstile, Someday Past the Sunset & Poor Elijah / R. Johnson. Wat minder geslaagd vind ik de Aretha Franklin cover van Do Right Woman.
Op het tweede gedeelte, LP 3&4/CD2, gaan ze vaker 'los'. Hier worden veel echt uitstekende solo's gespeeld op fraaie songs. Mijn favorieten zijn Reflection on a Broken Mirror, Girl on the Mountain, Roll Old Jeremiah & Tulsa Yesterday. Prachtig document dit!

Een zeer afwisselende concertplaat, dit derde deel van Chris Robinson Brotherhood at Betty's Self-Rising Southern Blends. Rustiger/relaxter en rocksongs wisselen elkaar af en binnen de nummers is er alle ruimte voor de band, in de vorm van gitaar- en synthesizersolo's. Soms neigt het meer naar psychedelische rock, dan weer naar bluesrock of andere genres. Het is hoe dan ook weer sterk uitgevoerd door deze band, waarbij Chris Robinson goed zingt met zijn fraaie kenmerkende stem.

Stukken van nummers zijn erg goed, maar een aantal songs springen er zo op het eerste gehoor al bovenuit. Dat zijn opener I Ain't Hiding, het lekkere The Music's Hot, het swingende Get Out Of My Life Woman, de Ride van een kwartier vol met geweldige solo's, het heerlijk rockende Tales of Thunder Teeth en groovy slotsong She Belongs To Me. Als je de vinylversie koopt met weer uitermate mooie artwork, krijg je er zelfs nog een extra concert op 2CD bij. Ik zou ervoor gaan.

Daar is the Chris Robinson Brotherhood gelukkig weer wat mij betreft. Dit keer met een plaat die veel meer een pop geluid heeft, en dat is toch prima voor de broodnodige afwisseling. Natuurlijk en gelukkig horen we nog genoeg blues en vleugjes country door alle muziek heen. Die muziek is weer uitermate verzorgd: Chris zingt erg goed, de band speelt uitstekend met dit keer een nog iets grotere rol voor de synthesizer. Soms hoor je zelfs wat Steely Dan geluiden, zoals op Venus In Chrome.

De songs zijn goed, gelijk al de eerste drie: de fraaie opener Some Earthly Delights, het mooie Let It Fall en het lekkere Rare Birds. Vermeldenswaard is zeker ook nog The Chauffeur's Daughter. Verder was ik nog zo gelukkig om een exemplaar van het 'Red/Orange Arctic Swirl' vinyl te pakken te krijgen. Dat ziet er toch weer mooi uit!

Met dank aan Rudi S mocht ik net dit album horen. En wat een fijne debuutplaat is dit geworden, van deze 20(!)-jarige bluesartiest. Hij haakt gelijk aan op het niveau van de albums van Buddy Guy van de laatste jaren. En die doet ook nog eens mee op Fresh Out (en hoe!). Christone Ingram heeft een erg mooie stem en kan werkelijk geweldig gitaar spelen. Ook zijn band speelt prima, zeker de pianist, zoals goed te horen op That's Fine By Me.

Sterk is de afwisseling in het album, van blues via boogie naar een enkele popsong. En die songs zijn allemaal goed tot nog wat beter. Naast eerder genoemde nummers zijn bijvoorbeeld ook opener Outside Of Town, It Ain't Right, Love Ain't My Favorite Word, Before I'm Old & Trouble erg fijn om naar te luisteren. Een uitstekende debuutplaat.

Back to the eighties, maar toch ook weer niet, gemengd met zweverige donkere (the XX) klanken, prachtige gitaren, zang en synthesizers en niet te vergeten beats. Veel mooie songs en dat op een album wat bijna een complete cd van 80 minuten vult. De start alleen al is fraai met een geheel eigen prachtversie van Into the Black van Neil Young. En Back From the Grave en titelsong Kill For You staan als een huis. Ook sterke songs zijn bijvoorbeeld Lady en de langere These Streets Will Never Look the Same & Running From the Sun.

En zo gaat dat maar door, een enkel dipje naar het einde toe daargelaten. Want het is zeker ook één fraai geheel geworden, met een eigen sfeer en toch ook sound van the Chromatics. Ik las bij de soundtrack dat sommige songs geschreven zijn voor de film Drive: daar kan je je ook visueel veel bij voorstellen. Alles bij elkaar één van de opvallendste en betere albums van 2012.

Geweldig vervolg op Chuck Berry's Golden Decade Vol. 1. Ook hier staan een aantal klassiekers op en nog veel meer moois. Luister bijvoorbeeld eens naar Carol, You Never Can Tell, Mad Lad, Let It Rock, I'm Talking About You, Little Queenie & uitsmijter Come On, om er een paar te noemen.

Zeer de moeite waard dus. Het is onvoorstelbaar wat de beste man in zo'n 10 jaar aan geweldige muziek heeft gemaakt. De UK 2LP uitgave heeft trouwens een veel mooiere hoes en is (origineel) mono met een uitstekend geluid, mocht je op zoek gaan. Ook de Duitse hoes is fraaier dan deze van oorsprong Amerikaanse Coca-Cola hoes.

Het is eigenlijk niet te geloven, maar na 2 geweldige edities van Golden Decade, is ook dit derde vervolg met nummers uit het gouden decennium van Chuck Berry's goed. Ook hier staan een aantal ijzersterke songs op en nog flink wat moois. Luister bijvoorbeeld eens naar Beautiful Delilah, Go Bobby Soxer, I Got to Find My Baby, Confessin' the Blues, Ingo (instrumental), My Little Love Light, Little Marie, Country Line, Viva Viva Rock and Roll & Oh Yeah.

Het verschil met deel 1 en 2 is dat er een enkel aardig nummer tussen staat, dus (net) niet alle 24 goed dit keer. Maar dan nog is ook Golden Decade Vol. 3 de moeite zeker waard. Het is onvoorstelbaar wat Chuck Berry in zo'n 10 jaar aan geweldige muziek heeft gemaakt, zeg ik na nu 72 nummers te hebben gehoord.

Dit Rockin' at the Hops is een lekker en afwisselend album van Chuck Berry. Er staan goede rock 'n roll nummers op en sterke bluessongs. De man heeft een fraaie stem natuurlijk en hij wordt ook vakkundig begeleid door een prima band. Er staat geen mindere song op. Mijn favoriete nummers zijn Bye Bye Johnny, Worried Life Blues, Down the Road a Piece, Confessin' the Blues, I Got to Find My Baby & Let It Rock. Vakwerk en inmiddels rock 'n roll geschiedenis uit 1960 dit album.

Ik draaide voordat ik Sixty Minutes With Clarence Carter hoorde, This Is Clarence Carter uit 1968, zijn debuutalbum. En wat een verschil hoor je dan. Er zit maar 5 jaar tussen, maar dat debuut staat nog vol met funky soul. Dit Sixty Minutes is vooral gevuld met poppy soul, maar gelukkig wel goede poppy soul. Op dit album hoor je goed welke kant de r&b muziek opgaat in de jaren '70.

Het album komt wat moeizaam op gang (let op: de volgorde van nummers hierboven klopt niet), maar eenmaal beland bij de echt prachtige soulballad I Love You volgt het ene na het andere fraaie nummer. De stem van Clarence maakt daar dan weer wat bijzonders van, want wat kan hij toch mooi zingen. Andere hoogtepunten zijn het dan toch ook een beetje funky Run Out of Time, It Was So Nice While It Lasted (zong hij vlak voor zijn scheiding met Candi Staton...) & And They Say Don't Worry.
Omdat het bij Fame studio was opgenomen met producer en eigenaar Rick Hall had ik er net wat meer van verwacht, net iets rauwere Southern Soul, maar alles bij elkaar is het een mooi album.

Op Record Store Day 2014 exclusief uitgebracht overzicht van Clarence Carter's jaren 1966-1971 bij Fame. Alle bekende hits staan erop, maar ook de belangrijkste B-sides en de beste albumtracks uit die tijd op premium quality 180 gram vinyl.

Veel van deze nummers zijn al langere tijd niet op vinyl verschenen en negen nummers maken zelfs hun Kent debuut. Ja en wat heb je dan: een prachtige verzameling van top soulsongs van deze geweldige artiest. Het klinkt geweldig en het is ook nog eens erg mooi uitgevoerd in een gatefold hoes met fraaie foto's, foto's van single-hoesjes en albumhoezen en een goede toelichting. Voor soul- en vinylliefhebbers is dit een must. Maar dan moet je wel snel zijn: er is maar één persing, die van RSD.

Clarence Carter heeft een werkelijk schitterende stem. Een nummer hoeft maar een beetje goed te zijn en hij maakt er wel wat van. Helaas bracht hij maar een handvol albums uit, maar die zijn allemaal de moeite waard. Dit debuut This Is... , The Dynamic Clarence Carter, Patches & iets minder het Fame album Sixty Minutes With... zijn zeer aan te raden.

This Is Clarence Carter staat vol met goede tot uitstekende funky soul en prachtige soulballads. De beroemde Muscle Shoals begeleidingsband speelt uitstekend. Regelmatig gaat de muziek heerlijk 'lopen', om te beginnen op het ijzersterke Looking For A Fox en vervolgens ook op Slippin' Around en het lekkere I'm Qualified. Eén van Carter's klassiekers staat hier ook op, het briljante Slip Away. Die vind je ook op de ook al briljante boxet the Fame Studio Recordings. Ook I Can't See Myself is een hele fraaie soulballad, terwijl Part Time Lover prima soulful blues biedt. Dit is een heel sterk debuutalbum gevuld met prachtige pure Southern Soul, waar je de Funky Fever van krijgt! Echt fantastisch!

De Classic Mastercuts serie uit eind jaren '80 / jaren '90 was meestal de moeite waard. Samensteller was vaak Ian DeWhirst, soms andere specialisten. Bedoeling was om de lange 12" versie of albumversie op de cd te zetten.

Op dit album Classic 80's Groove Mastercuts staan dan ook eens echt alleen maar de lange 12" versies. De noemer is dus 80's Groove maar zou ook 80's Soul kunnen zijn, je krijgt dus 12x soulful groove. Er staan vooral erg goede tot uitstekende nummers op dit volume 1, wat het enige volume is helaas. Uitblinkers zijn Raw Silk met Do It To The Music, Shot met Main Thing, een prachtige lange versie van Thelma Houston, Bernard Wright: Who Do You Love, het SOS band achtige Loose Ends en de klassieke Change (of Heart) en Cheryl Lynn die de 'Encore' verzorgt. Helemaal top!

Ruim 10 jaar geleden schreef ik een review bij Volume 1. Dit volume 2 mag er echter ook wezen. Ze komen uit de serie Classic Mastercuts uit eind jaren '80 / jaren '90, die meestal de moeite waard waren. Samensteller was vaak Ian DeWhirst, soms andere specialisten. Bedoeling was om de lange 12" versie of albumversie op de cd /2lp te zetten.

Op dit album Classic 80's Groove Mastercuts volume 2 staan dan ook eens echt alleen maar de lange 12" versies. Je krijgt dus 12x funky grooves voor de kiezen. Er staan vooral erg goede tot uitstekende nummers op dit volume 2. Uitblinkers zijn wat mij betreft Cameo, Status IV (wat heb ik die 12-inch veel gedraaid!), Earth Wind & Fire (idem!), Lisa Lisa & Cult Jam, Skipworth & Turner, The Brothers Johnson en Fat Larry's Band.

De Classic Mastercuts serie uit eind jaren '80 / jaren '90 was iha de moeite waard. Compiler was vaak Ian DeWhirst, soms andere specialisten. Bedoeling was om de lange 12" versie of albumversie op de cd te zetten.

Op dit eerste Funk album (van 3) is dat niet steeds gebeurd. Wel met de geweldige opener Who Is He and What Is He to You? Een fantastisch funknummer en dan ook nog eens bijna 12 minuten lang. James Brown komt 3x langs, eerst met zijn band the JB's, vervolgens deze band met Fred Wesley en het uitstekende Blow Your Head en hij eindigt zelf met het lange Stone to the Bone. Als er dan ook nog the Fatback Band, O'Jays, Ohio Players, Curtis Mayfield, AWB en The Blackbyrds met het ijzersterke Rock Creek Park op staan, dan kan dit album niet meer stuk! Toch een klassieker.

De Classic Mastercuts serie uit eind jaren '80 / jaren '90 was meestal de moeite waard. Samensteller was vaak Ian DeWhirst, soms andere specialisten. Bedoeling was om de lange 12" versie of albumversie op de cd te zetten.

Ook op dit tweede Funk album (van 3) is dat niet steeds gebeurd. Wel met de sterke opener Movin' van Brass Construction. Ook hier weer 2x James Brown: zijn band the JB's met het erg prettige You Can Have Your Watergate en de maestro himself met The Boss. En dat was hij zeker, als artiest en producent. Verder staat dit album vol met bekende funk acts, waarbij een ander hoogtepunt natuurlijk Donny Hathaway's The Ghetto is in zijn volle bijna 12 minuten durende glorie. Ook de lange versie van (More) Funky Stuff van Kool & the Gang kom je niet vaak tegen.
Alles bij elkaar weer zeker de moeite waard.

De Classic Mastercuts serie uit eind jaren '80 / jaren '90 was vaak de moeite waard. Compiler was meestal Ian DeWhirst, soms andere specialisten. Bedoeling was om de lange 12" versie of albumversie op de de plaat te zetten. Op dit derde deel van Classic Funk is dat deels gelukt.

Belangrijkste blijft de muziek. En de dwarsdoorsnede die hier door de Funk heen gegeven wordt is toch wel erg sterk te noemen. Het album heeft no fillers en heel veel uitstekende nummers. De dubbele opener met als thema 'My Baby' van the Meters & the Fatback Band is erg lekker. Kant 2 van de dubbel LP is ijzersterk. The Hand of Time is een heerlijk funk nummer, James Brown klinkt op zijn best op inderdaad de lange Popcorn versie en uitstekend is ook (I've Got) So Much Trouble on My Mind.

Leuk is dat op Kant 3 alleen vrouwelijke funkartiesten staan. Gelukkig voor de andere twee staat favoriet Betty Davis er als laatste op: This Is It inderdaad! Op Kant 4 swingt het werkelijk alle kanten uit met the AWB, Mandrill en tot slot Nature Boys. Eén van de beste Mastercuts albums.

De Classic Mastercuts serie uit eind jaren '80 / jaren '90 was meestal de moeite waard. Samensteller was vaak Ian DeWhirst, soms andere specialisten. Bedoeling was om de lange 12" versie of albumversie op de cd te zetten. Binnen deze serie had je ook weer serietjes waaronder deze heel interessante Jazz-Funk serie. Dit is Volume 1 van maar liefst 6. Het is een prima verzamelalbum. Er staat alleen maar lekker swingende prima uitgevoerde Jazz-Funk op.

Mijn favorieten hier zijn het bekende Jazz-Funk nummer Expansions van Lonnie Liston-Smith, de instrumentale versie van latere hit Always There van Ronnie Laws, natuurlijk The Bottle van Gil Scott-Heron, the one and only Donald Byrd met Change (Makes You Want to Hustle), Jazz Carninval van bijna 10 minuten door Azymuth, Johnny Hammond met de mooie titel: Los Conquistadores Chocolates, het EW&F-achtige Till You Take My Love van Harvey Mason en het oh zo lekkere Unicorn van Dizzy Gillespie & Lalo Schifrin.

De Classic Mastercuts serie uit eind jaren '80 / jaren '90 was meestal de moeite waard. Samensteller was vaak Ian DeWhirst, soms andere specialisten. Bedoeling was om de lange 12" versie of albumversie op CD of 2LP te zetten. Binnen deze serie had je ook weer serietjes waaronder deze heel interessante Jazz-Funk serie. Dit is Volume 4 van maar liefst 6. Het is een prima verzamelalbum. Er staat heel wat lekker swingende prima uitgevoerde Jazz-Funk op. Van de 2LP zijn kant 2 en 4 hier erg sterk, kant 1 en 3 zijn gemiddeld genomen heel aardig.

Mijn favorieten hier zijn het bekende lange en erg fijne Dancing In Outer Space van Atmosfear uit 1979, Deodato's Whistle Bump, de mooie hit Strawberry Letter 23 van Brothers Johson, het elektronische Chief Inspector van Wally Badarou en de hele grote hits Funkin' for Jamaica van Tom Browne (die blijft lekker!) en Street Life van the Crusaders met natuurlijk zang van Randy Crawford. De hier gebruikte 12-inch mix van Street Life is trouwens nog beter dan de langere albumversie. Alles bij elkaar alweer een prima verzamelaar dit Definitive Jazz-Funk Mastercuts Volume 4.

De Classic Mastercuts serie uit eind jaren '80 / jaren '90 was meestal de moeite waard. Samensteller was vaak Ian DeWhirst, soms andere specialisten. Bedoeling was om de lange 12" versie of albumversie op CD of 2LP te zetten. Dit is het eerste deel van drie Mellow verzamelaars. Mellow in de zin van wat softere funk en dansbare soul. Het komt terug in het fraaie Mellow Mellow Right On van Lowrell van bijna 11 minuten.

Vrijwel alles op deze verzamelaar is (erg) goed. Uitblinkers voor mij zijn The Gap Band met Outstanding, Joy and Pain van Maze, de mooie songs Give Me the Sunshine van Leo's Sunshipp & Hold Me Tighter in the Rain van Billy Griffin, het oh zo lekkere You'll Never Know van Hi Gloss, het ijzersterke What You Won't Do for Love van Bobby Caldwell en dus Lowrell's Mellow Mellow Right On. Sterke verzamelaar dit Classic Mellow 1!

Eind jaren '80 / jaren '90 verscheen de prima serie Definitive Mastercuts, waar dit Classic Mellow 2 een onderdeel van is. Op de Mastercuts serie staat muziek die in de jaren '80 in de clubs te horen was, vaak in de lange 12-inch of albumversie. Deze uit 1992 is nog samengesteld door Ian Dewhirst, wat meestal voor kwaliteit staat, ook hier. Op dit Classic Mellow 2 staat jazzy funk & soul uit met name de jaren '80. Favoriete nummers van mij hier zijn die van Dennis Edwards feat. Siedah Garrett, Womack & Womack, Mary Jane Girls, Ohio Players, Bary White, Mtume & The Dramatics. Alleen kant 4 (laatste 3 nummers) is niet meer dan aardig. Verder is dit weer een mooie verzamelaar!

Regelmatig een noisy randje? Nou niet al te vaak. Local Natives? Niet echt. Ik volg Madjack hier: The Fleet Foxes gekruist met the Shins. Je hoort ook nog wat Beach Boys voorbij komen. Oftewel: zo origineel is dit toch niet? Mij pakt het niet echt op een paar momenten na: There's Nothing In The Water That We Can Fight & Gold Canary. Ik zie nu ook onder 'statistieken' dat deze twee nummers er ruim bovenuit steken. Voor de rest suddert deze plaat een beetje te veel door op dezelfde sound.

Zoals nu wel duidelijk is zijn de eerste twee nummers van deze plaat Attack on Memory wel erg goed. No Future / No Past knalt er zo ongelooflijk lekker in. Het is een fraai mengsel van grunge en indierock wat een lekker ruig, vuig, maar toch nog wel melodieus nummer oplevert. Wasted Days gaat op dezelfde voet verder, maar dan nog wat vetter en langer aangezet. Een vrij briljant nummer.
Ook ik vind de twee meer poppy nummers daarna een stuk minder, maar het einde van Fall In en het gehele Stay Useless is zo slecht nog niet. Gelukkig volgt na deze pauze weer muziek die aansluit op de openingstracks: het instrumentale Seperation vind ik echt geweldig, maar het grungy rauwe No Sentiment is zelfs een topnummer. De twee slottracks zijn net wat minder, maar dan nog heb je het over prima indierock. Kortom: een erg fijne indierock plaat, die er wezen mag. Ben ik echt net te laat voor mijn jaarlijstje...

Dit Here and Nowhere Else haalt het helaas niet bij de goede voorganger Attack on Memory. Het schiet in alles (net) te kort. Zelfs de lengte van de plaat is nog korter. Veel belangrijker is dat er flink minder echt goede nummers op staan. Eigenlijk vind ik alleen Psychic Trauma & Pattern Walks echt goed. Wel aardig zijn Now Here In, Giving Into Seeing & slotsong I'm not Part of Me. De rest doet mij weinig.
De productie komt ook wat te gruizig over soms, waardoor het puntige van de punkpop wat minder goed voor de dag komt als op de voorganger. Heel bijzonder is dit album zo niet: op een paar uitschieters na, een aardig punkrockplaatje.

Wat een fantastisch album zeg! De leden komen niet alleen uit oa the Arcade Fire, het album is ook opgenomen at 'Thee Mighty' Hotel2Tango en gemixt in Petit Eglise. Dat komt mij heel bekend voor...
En inderdaad lijkt de muziek ook op die van the Arcade Fire, maar dan natuurlijk anders.

Er staan vrij geniale composities op Clues. Het is soms zo ontzettend mooi, het klinkt ineens soms zo lekker. Elk nummer boeit, ook vanwege de (soms verrassende) wendingen binnen de nummers.
Er wordt soms tegen het valse aan gezongen en soms bewust vals gespeeld, zoals op de slottrack Let's Get Strong. Als de piano lekker vals klinkt, gooien we nog een valse viool erbij... Op dat nummer hoor je ook de honky tonky piano die regelmatig een mooie rol vervult. Vermeldenswaard zijn absoluut het prima gitaarwerk en de ijzersterke drums.

Voorlopig favoriete tracks zijn: Haarp, Approach the Throne, Perfect Fit, Elope, Cave Mouth & Lemonton.

Wat een juweel! Possible 5,0* album.

Nu ik dit album na een tijd weer draai vallen mij 2 dingen op. Het tweede gedeelte is beter dan het eerste gedeelte: dat is meestal echt erg goed, het eerste gedeelte net wat minder. Daarnaast vind ik Cold Heat overall toch niet het hele hoge niveau halen van 'voorganger' Funky 16 Corners. Maar het blijft een lekkere plaat!

Folk / Soul uit Canada, dat zou wel eens wat kunnen zijn. Een relatief hoge waardering op sommige websites: ik ging ervoor zitten. Maar pas bij Hector veer ik wat op, want wat is het daarvoor te sloom maar vooral te vaak te saai. Holland - wat aERodynamIC hierboven al beschrijft heeft wel dat doorleefde, wat je meer zou verwachten op dit I Predict a Graceful Expulsion. De piano op Send Your Youth zorgt ook voor de nodige en mooie dynamiek en ook Blank Maps is niet onaardig. Maar verder: 'Steady as it goes' dit album, te steady dus. Er had meer ingezeten.

De eerste 2 platen van Coldplay en de live cd/dvd die daarbij hoorde stonden vol mooie rockmuziek. Het onevenwichtige popalbum X&Y was een te grote overgang daarna en er stonden te weinig echt goede songs op. Viva La Vida en break up album Ghost Stories bleken redelijke platen met een paar uitschieters, maar niet op het niveau van die eerste 2 albums. En tussendoor kwam daar de mislukte popplaat Mylo Xyloto. En juist die laatste deed mij het ergste vrezen voor deze popplaat A Head Full of Dreams.

Het album begint met de titelsong, een lekker popliedje met een dansbare beat. Birds daarna is een wat betere song, met weer zo'n fijne beat en een prettige gitaar. Op Hymn For The Weekend horen we R&B invloeden en logischerwijs op dat nummer Beyoncé. Het is een net te vrolijk, maar toch niet onaardig nummer, met wel een fijne piano. Dan volgt er een echt hoogtepunt: het erg mooie Everglow. Een song die mee kan met hun beste werk. Wat zegt u? Inderdaad. Andere goede nummers zijn dance nummer Adventure of a Lifetime, duo-song Army of One / X Marks the Spot, het mooie Amazing Day, slotsong Up&Up en bonustrack Miracles.

De invloed van de Noorse producers Stargate die samenwerken met de vaste producer Rick Simpson is duidelijk te horen. Zij produceren o.a. Rihanna en de dansinvloeden, gemengd met de popmuziek levert een voor Coldplay tamelijk originele plaat op. Toch - en dat is niet onbelangrijk - is het een coherent album geworden. Afwisselend met al die verschillende insteken, zoals dancebeats en R&B, maar toch samenhangend en gevuld met (hele) aardige tot prima popsongs. Als je dan ook nog Noel Gallagher op gitaar hoort en één van mijn favoriete soulzangeressen Merry Clayton op een paar nummers mee doet, heb je een geslaagd popalbum.

Kijk dat biedt hoop: een gebroken relatie en het artwork is een gebroken hart bestaande uit twee engelenvleugels. Zou Coldplay enigszins terugkeren naar hun fraaie melancholische liedjes van de eerste twee albums? Het antwoord is: enigszins. De stijl is wat anders, wat moderner, o.a. door het soms gebruiken van een drumcomputer. Maar Chris Martin klinkt regelmatig weer down en verdrietig, dat moeten we hebben, want dan maakt Coldplay de betere muziek.

Always In My Head is een fraaie opener, een mooi lied. Magic klinkt net wat gelikter, maar is wel een prima popsong. Ink heeft een volle productie met flink wat instrumenten en klinkt heel aardig. True Love is aardig geslaagd als triest nummer en heeft zowaar een 'ouderwetse' Coldplay gitaar. Eén van de betere op dit album. Het gaat mooi over in Midnight, wat iets heeft van... Daft Punk. Vervormde stemmen en een sterke synthesizer solo. Gedurfd en fraai is dit nummer.

Dan volgt er een echt mooi en triest Coldplay lied: Another Arm's, nog een favoriet van mij. Dat is ook Oceans wat zo op Parachutes had kunnen staan. Het wordt fraai gezongen door Chris Martin.
Sky Full Of Stars heeft de pop-house sound van mede-producer Avicii, not my cup of tea maar wel van anderen natuurlijk. Toch klinkt het best wel aardig, maar past het als enige niet echt op het album. Een b-side was beter geweest. De fraaie afsluiter O past juist wel weer goed op dit album. Een mooi rustig Coldplay liedje tot slot.

Je hoort in de verschillende nummers de eigen insteek van de producers die aan de nummers werkten. Dit zorgt voor een prettige afwisseling tussen de songs, maar doet weinig afbreuk aan de eigen - wat treurige - sound van het album. Het concept van deze plaat is dan ook het proces wat een man (Chris Martin zelf) doormaakt als een relatie stuk loopt. En dat is goed terug te horen.
De meeste nummers zijn goed tot zeer goed, een enkele net wat minder. Kwalitatief is Coldplay weer behoorlijk terug aan het front met dit album Ghost Stories.

Het is dus niet alleen een download maar LeftRightLeftRightLeft wordt als gratis cd uitgedeeld bij concerten. Van die cd is de geluidskwaliteit prima.

Ik kan je niet volgen. Ik vond juist de laatste 2 studioalbums meer een obligaat klusje. Het minste was (natuurlijk) X&Y, wat een dieptepunt. Op Viva La Vida en zeker op de extra EP stonden ook een aantal betere (ouderwetse) tracks.

Ik ben desondanks naar een live concert geweest van Coldplay en als het iets niet was dan was het inspiratieloos. Er was juist veel plezier en dat kan je ook horen. Coldplay Live is beter dan in de studio. Zelfs de nummers van X&Y zijn daardoor te pruimen. Instrumentaal is het beter (luister eens naar die oh zo mooie klassieke piano op Postcards From Far Away) , de arrangementen zijn mooier en het klinkt naar mijn idee een stuk bevlogener en daardoor aangenamer. Het haalt natuurlijk niet het fantastische niveau van Coldplay Live uit 2003. Dat is één van de beste live concerten ooit en daar speelden ze (natuurlijk) alleen nummers van hun eerste 2 albums, die van zeer hoog niveau waren.
Alles bij elkaar is dit album niet alleen een aanrader voor fans, maar voor iedereen die van mooie muziek houdt.

De vijf nummers die ik al had beluisterd stemden mij niet positief over dit nieuwe Coldplay album. Helaas, want met het vorige (goede) album leek een terugkeer richting hun zeer fraaie eerste 2 albums ingezet. Ze zouden toch niet weer de X&Y kant op gaan?

Als je de plaat dan aanzet volgt na het zeer zoete intro met die vreemde (album-)titel ook een zoet popliedje It Hurts Like Heaven. OOR had het over rock met ballen en steviger gitaren: nou.....nee. Bij single Paradise springt het glazuur spontaan van mijn tanden. Dit nummer is echt ver onder hun niveau: hoe kan je je als band zo verlagen? Dream of Para para paradise ooooohooohooohooo La la la la la la: triest.

Charlie Brown heeft een akoestisch riedeltje als basis. Het is een vrij nietszeggend liedje, niks bijzonders. Us Against The World is alweer grotendeels akoestisch, alleen zowaar: dit is een song. Het woord 'Trouble' komt er ook in voor, het gaat ergens over. Kijk, ze kunnen het nog wel.

Helaas volgt dan Every Teardrop is a Waterfall. Alleen die titel al. Het nummer doet me denken aan foute vrouwenfilms met Shirley MacLaine en hoe heten al die andere 'foute' actrices ook alweer? Zou Barbra Streisand dit nummer niet voor de soundtrack kunnen opnemen?

Gelukkig, eindelijk, echt waar: een goed nummer: Major Minus. Het rockt een beetje, je hoort wat 80's en U2 invloeden. He, he! Oh.... daar is U.F.O. Het was natuurlijk ook een beetje schrikken, rockmuziek. We gooien er gauw een ballad tegenaan. Nou moet gezegd, deze ballad is best aardig. Weer akoestisch, maar nu begeleidt door mooie strijkers.

Over 80's invloeden gesproken, op Princess of China horen wij synthesizers uit die tijd een hoofdrol vervullen. Ach, het is best wel een leuk liedje. Ik merk dat ik mild begin te worden, totdat: maar dat is toch... Rihanna. Ze zingt samen met Chris: la, la, la, la, la, la, la nadat het nummer een R&B wending heeft genomen. Oh, my....

Op Don't Let It Break Your Heart hoor je goed hoe songs op dit album ook nog eens overgeproduceerd zijn. Ook dat is niet goed gedaan. Een rustiger nummer als Up With The Birds klinkt dan net wat beter. Opvallend dat de toch niet onbelangrijke productie van dit album ook al niet in orde is.

Bewaard heb ik: Up In Flames. Dat is eigenlijk wel een goed idee voor dit plaatje, als het tenminste weer in een digipak kartonnetje verpakt zit. Vatten die dingen goed vlam?