Dit album is van vroeg jaren '60. Een enkel nummer klinkt daardoor toch enigzins gedateerd, vooral de 2 openingsnummers. Gelukkig worden ze gezongen door de oudere zus van Aretha: Erma Franklin. Ook zij heeft een geweldige stem, wat nog beter uitkomt op haar 1967 album Super Soul Sister en de singles die na dit album verschenen, waarop ondermeer haar grootste succes: Piece of My Heart.
Het album is een mix van Soul en Jazz. Nog heel aardig zijn What Kind of Girl, het jazzy Don't Blame Me, Detour Ahead & The Man I Love (mooie 50's violen!), Time After Time, Never Let Me Go & het bluesy Each Night I Cry. Dus staat er wel weer genoeg moois op.

From A Whisper To A Scream is een album vol met mooie nummers - geschreven door erkende songschrijvers/artiesten als Gil Scott-Heron, Eddie Floyd, Allen Toussaint en Marvin Gaye - en gezongen door de prachtige stem van Esther Phillips. Leuk is ook de afwisseling in stijlen, van (funky) soul via jazz naar blues en weer terug. Fraaie voorbeelden van die mooie nummers zijn Home Is Where The Hatred Is, That's All RIght with Me, 'Til My Back Ain't Got No Bone & Scarred Knees. Maar eigenlijk alles is minimaal goed: echt een mooi album is dit!

Dit prachtige album heet niet voor niets Tell Mama: The Complete Muscle Shoals Sessions. Dit zijn haar opnames in the Fame Studios in 4 takes in 1967 - 1968. De nadruk ligt dan natuurlijk op Soul en ook dat kan je wel aan de fantastische stem van Etta James overlaten. Als dan Rick Hall, eigenaar van Fame Records, de productie (natuurlijk) doet, dan krijg je een album vol met topmateriaal.

Het gave is ook nog, dat het originele album van 12 nummers is uitgebreid met de overige 10 opgenomen nummers. En luister dan eens bijvoorbeeld naar extra track I Got You Babe: het is echt briljant neergezet en gezongen. Zo heb je 22 nummers die echt goed tot geweldig zijn. Het is puur genieten geblazen, een klein uur lang.

Het self-titled Evanescence is een sterk rockalbum geworden, met een meer Amerikaanse commerciele inslag, met in het algemeen goede en vooral melodieuze nummers.De nummers zijn ook zodanig geproduceerd dat ze vrij makkelijk in het gehoor liggen. Het heeft zo een behoorlijke Within Temptation sound, zeker als je hun album van 2011 - the Unforgiving - erbij pakt. Zou onze Hollandse band enigzins geïmmiteerd worden? In ieder geval zal deze wijziging van koers zeker te maken hebben met het feit dat van de oude band alleen zangeres Amy Lee nog over is.

Opener What You Want is een lekkere stevige opener. Made of Stone is gelijk één van de betere songs van het album. Het klinkt wat donkerder, zoals we meer gewend waren van deze band. Op the Change horen we voor het eerst aanzwellende violen. Die zullen we vaker tegen gaan komen en dat kan ik wel waarderen. Lekker bombastisch allemaal!

Op My Heart Is Broken, de eerste ballad, horen we een mooie piano. Ook die zal vaker terug komen. Ik ben niet zo van de ballads, maar met de vette gitaren erbij klinkt dit toch best aardig. The Other Side opent met een lekkere gitaarriff, die verderop nog eens aangedikt en aangevuld wordt met piano en violen. Mooi. Al helemaal als die piano met violen samen met die prima gitaar lekker doorlopen op Erase This. Nog bombastischer!

Lost In Paradise is mij een brug te ver: dat is een echte klassieke rockballad, net niet tenenkrommend. Gelukkig volgt één van de beste nummers, Sick, met een vette donkere sound. Op End of the Dream is die mooie piano weer terug, maar in tegenstelling tot Lost In Paradise loopt dit nummer wel. Een lekker rocknummer.

Oceans vind ik een van de betere nummers. Het nummer heeft een lekker pakkend refrein. Hier valt voor het eerst het goede drumwerk op. Never Go Back is een vergelijkbaar nummer, alleen nog wat bombastischer, met minder opvallende drums en meer piano. Swimming Home is een ballad, maar wel een opvallende. Je kan niet echt van rockballad spreken. Dit had eerder een synthesizer ballad van Laura Brannigan in de jaren '80 kunnen zijn. Ook Alannis Morrisette komt even voorbij. Een vreemde eend in de bijt dus.

Ik weet nu al dat ik dit album flink wat ga draaien. Het is gewoon een echt lekker rockalbum. Niks mis mee.

De grote doorbraak van Evelyn "Champagne" King dit Smooth Talk. De titelsong was een hit, maar het fantastische Shame was een wereldhit, zeker op de dansvloer (jaren lang). Maar dit album is veel meer dan die hits. De nummers zijn (erg) goed, zoals bijvoorbeeld het heerlijke Nobody Knows, de begeleiding is helemaal top, met o.a. Dexter Wansel en muzikanten van Instant Funk. De zang van Evelyn is om door een ringetje te halen. Heerlijk funky soulful disco plaatje dus!

Inmiddels is dit toch wel één van mijn favorieten uit de sterke serie The Manifesto of the Groove:
The Manifesto Of Groove Label | Releases | Discogs

Deze verzamelaar legt allereerst de nadruk op de funk in allerlei vormen. Dat is bij mij gelijk een pluspunt. Funk met een groove dan wel te verstaan. Jazz-funk, zoals het heerlijke Shout It Out van Sonny Rollins. Funk met een veel gebruikte break: the Dramatics met Whatcha See Is Whatcha Get en ook Blaxploitation met Brother on the Run van Johnny Pate. Ook wat bekende namen als Rufus Thomas, Isaac Hayes en last but not least The Pointer Sisters. Hun lange versie van How Long (Betcha' Got a Chick on the Side) is erg fijn. Veel onbekende pareltjes verder, waarvan ik zeker nog Butterfat van Leroy Hutson wil noemen, Aunt Monk van Merl Saunders en Water Torture van Bennie Maupin. De tweede LP is dan ook vrij geniaal te noemen. In ieder geval swingt het de pan uit allemaal.